Mahābhārata · Adhyāya 3.264
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.264.1
ततः कदाचिद्दुर्वासाः सुखासीनांस्तु पाण्डवान् ।
भुक्त्वा चावस्थितां कृष्णां ज्ञात्वा तस्मिन्वने मुनिः।
अभ्यागच्छत्परिवृतः शिष्यैरयुतसंमितैः ॥ ३.२६४.१ ॥
Da kam eines Tages der Weise Durvāsas, der erfuhr, dass Kṛṣṇā (Draupadī) dort geblieben war, während die Pāṇḍavas bequem sitzend gegessen hatten, mit zehntausend Schülern umgeben in jenen Wald.
3.264.2
दृष्ट्वा यान्तं तमतिथिं स च राजा युधिष्ठिरः ।
जगामाभिमुखः श्रीमान्सह भ्रातृभिरच्युतः ॥ ३.२६४.२ ॥
Als er den Gast kommen sah, ging König Yudhiṣṭhira, der strahlende und unerschütterliche, mit seinen Brüdern ihm entgegen.
3.264.3
तस्मै बद्ध्वाञ्जलिं सम्यगुपवेश्य वरासने ।
विधिवत्पूजयित्वा तमातिथ्यन न्यमन्त्रयत्।
आह्निकं भगवन्कृत्वा शीघ्रमेहीति चाब्रवीत् ॥ ३.२६४.३ ॥
Mit gefalteten Händen setzte er ihn ordnungsgemäß auf einen herrlichen Sitz, ehrte ihn nach der Vorschrift und lud ihn gastfreundlich ein, indem er sprach: 'Ehrwürdiger, vollende dein tägliches Opfer und komm schnell.'
3.264.4
जगाम च मुनिः सोपि स्नातुं शिष्यैः सहानघः ।
भोजयेत्सहशिष्यं मां कथमित्यविचिन्तयन् ॥ ३.२६४.४ ॥
Auch der makellose Weise ging mit seinen Schülern zum Baden und dachte: 'Wie wird er mich zusammen mit meinen Schülern speisen?'
3.264.5
न्यमज्जत्सलिले चापि मुनिसङ्घः समाहितः ॥ ३.२६४.५ ॥
Und die Schar der Weisen, gesammelten Geistes, tauchte ins Wasser.
3.264.6
एतस्मिन्नन्तरे राजन्द्रौपदी योपितां वरा ।
चिन्तामवाप परमामन्नहेतोः पतिव्रता ॥ ३.२६४.६ ॥
Inzwischen, o König, verfiel Draupadī, die beste unter den Frauen und treue Gattin, in tiefe Sorge um die Speise.
3.264.7
सा चिन्तयन्ती च यदा नान्नहेतुमविन्दत ।
मनसा चिन्तयामास कृष्णं कंसनिषूदनम् ॥ ३.२६४.७ ॥
Besorgt, und da sie kein Mittel fand, Nahrung zu beschaffen, dachte sie im Herzen an Kṛṣṇa, den Vernichter Kaṃsas.
3.264.8
कृष्णकृष्ण महाबाहो देवकीनन्दनाव्यय ।
वासुदेव जगन्नाथ प्रणतार्तिविनाशन ॥ ३.२६४.८ ॥
O Kṛṣṇa, Kṛṣṇa, Starkarmiger, Sohn der Devakī, Unvergänglicher Vāsudeva, Herr der Welt, Vernichter des Leids der sich Verneigenden!
3.264.9
विश्वात्मन्विश्वजनक विश्वहर्तः प्रभोऽव्यय ।
प्रपन्नपाल गोपाल प्रजापाल परात्पर।
आकूतीनां च चित्तीनां प्रवर्तक नताऽस्मि ते ॥ ३.२६४.९ ॥
O Seele des Universums, Erzeuger des Universums, Vernichter des Universums, Herr, Unvergänglicher, Beschützer der Zuflucht Suchenden, Hirte, Beschützer der Geschöpfe, höher als das Höchste! Antreiber der Absichten und Gedanken, ich verneige mich vor dir.
3.264.10
वरेण्य वरदानन्त अगतीनां गतिप्रद ।
पुराणपुरुष प्राणमनोवृत्त्याद्यगोचर ॥ ३.२६४.१० ॥
O Vortrefflicher, Gewährer von Gaben, Unendlicher, Zuflucht Geber den Zufluchtlosen, uralter Purusha, jenseits der Reichweite von Atem, Geist und Geistestätigkeiten!
3.264.11
सर्वाध्यक्ष पराध्यक्ष त्वामहं शरणं गता ।
पाहि मां कृपया देव शरणागतवत्सल ॥ ३.२६४.११ ॥
O Herr aller, höchster Herr! Ich bin zu dir als Zuflucht gekommen. O Gott, du Freundlicher zu den Zufluchtsuchenden, beschütze mich aus Gnade.
3.264.12
नीलोत्पलदलश्याम पद्मगर्भारुणेक्षण ।
पीताम्बरपरीधान लसत्कौस्तुभभूषण ॥ ३.२६४.१२ ॥
Dunkel wie das Blütenblatt der blauen Lotusblume, mit Augen rot wie das Herz des Lotus, in gelbe Gewänder gekleidet, geschmückt mit dem leuchtenden Juwel Kaustubha!
3.264.13
त्वमादिरन्तो भूतानां त्वमेव च परायणम् ।
परात्परतरं ज्योतिर्विश्वात्मा सर्वतोमुखः ॥ ३.२६४.१३ ॥
Du bist der Anfang und das Ende der Wesen, und du bist ihre höchste Zuflucht. Du bist das Licht jenseits des Höchsten, die Seele des Weltalls, mit dem Antlitz nach allen Seiten gewandt.
3.264.14
त्वामेवाहुः परं बीजं निधानं सर्वसंपदाम् ।
त्वया नाथेन देवेश सर्वापद्म्यो भयं न हि ॥ ३.२६४.१४ ॥
Man nennt dich den höchsten Samen und den Schatz aller Reichtümer. O Herr der Götter, mit dir als Beschützer gibt es keine Furcht vor irgendeinem Unglück.
3.264.15
दुःशासनादहं पूर्वं सभायां मोचिता यथा ।
तथैव संकटादस्मान्मामुद्धर्तुमिहार्हसि ॥ ३.२६४.१५ ॥
So wie du mich einst im Versammlungssaal von Duḥśāsana befreit hast, so ziemt es dir nun, mich aus dieser Gefahr zu erheben und zu retten.
3.264.16
एवं स्तुतस्तदा देवः कृष्णया भक्तवत्सलः ।
द्रौपद्याः संकटं ज्ञात्वा देवदेवो जगत्पतिः ॥ ३.२६४.१६ ॥
So von Kṛṣṇā gepriesen, erkannte der Gott, der seine Verehrer liebt, der Gott der Götter, der Herr der Welt, die Not Draupadīs.
3.264.17
पार्स्वस्थां शयने त्यक्त्वा रुक्मिणीं केशवः प्रभुः ।
तत्राजगाम त्वरितो ह्यचिन्त्यगतिरीश्वरः ॥ ३.२६४.१७ ॥
Rukmiṇī, die neben ihm auf dem Lager lag, verlassend, eilte der Herr Keśava dorthin; der Herr von unfassbarer Bewegung kam schnell herbei.
3.264.18
ततस्तं द्रौपदी दृष्ट्वाप्रणम्य परया मुदा ।
अब्रवीद्वासुदेवाय मुनेरागमनादिकम् ॥ ३.२६४.१८ ॥
Als sie ihn sah, verneigte sie sich in großer Freude und berichtete Vāsudeva von der Ankunft des Weisen und allem Weiteren.
3.264.19
ततस्तामब्रवीत्कृष्णः क्षुधितोस्मि भृशातुरः ।
शीघ्रं भोजय मां कृष्णे पश्चात्सर्वं करिष्यसि ॥ ३.२६४.१९ ॥
Da sprach Kṛṣṇa zu ihr: "Ich bin hungrig und sehr erschöpft. O Kṛṣṇā, gib mir rasch zu essen; danach kannst du alles andere tun."
3.264.20
निशम्य तद्वचः कृष्णा लज्जिता वाक्यमब्रवीत् ।
स्थाल्यां भास्करदत्तायामन्नं मद्भोजनावधि ॥ ३.२६४.२० ॥
Als Kṛṣṇā seine Worte hörte, sprach sie beschämt: "Die Speise im Topf, den die Sonne gab, reichte nur bis zu meiner eigenen Mahlzeit."
3.264.21
भुक्तवत्यस्म्यहं देव तस्मादन्नं न विद्यते ।
ततः प्रोवाच भगवान्कृष्णां कमललोचनः ॥ ३.२६४.२१ ॥
"O Herr, ich habe bereits gegessen; deshalb ist keine Speise mehr übrig." Da sprach der gesegnete lotusäugige Herr zu Kṛṣṇā.
3.264.22
कृष्णे न नर्मकालोऽयं क्षुच्छ्रमेणातुरे मयि ।
शीघ्रं गच्छ मम स्थालीमानयित्वा प्रदर्शय ॥ ३.२६४.२२ ॥
"Kṛṣṇā, dies ist keine Zeit für Scherze, denn ich bin von Hunger und Müdigkeit gequält. Geh schnell, bring meinen Topf und zeige ihn mir."
3.264.23
इति निर्बन्धतः स्थालीमानाय्य स यदूद्वहः ।
स्थाल्याः कण्ठेऽथ संलग्नं शाकान्नं वीक्ष्यकेशवः ॥ ३.२६४.२३ ॥
Auf dieses Drängen ließ der Beste der Yadu den Topf bringen; da sah Keśava am Rand des Topfes anhaftende Gemüsespeise.
3.264.24
उपयुज्याब्रवीदेनामनेन हरिरीश्वरः ।
विश्वात्मा प्रीयतां देवस्तुष्टश्चास्त्विति यज्ञभूक् ॥ ३.२६४.२४ ॥
Nachdem er davon genossen hatte, sprach Hari, der Herr, die Seele des Universums, zu ihr: "Möge der Gott, der die Opfer genießt, erfreut und zufriedengestellt sein."
3.264.25
आकारय मुनीञ्शीघ्रं भोजनायेति चाब्रवीत् ।
भीमसेनं महाबाहुः कृष्णः क्लेशविनाशनः ॥ ३.२६४.२५ ॥
Da sprach Kṛṣṇa, der Starkarmige, Vernichter des Leids, zu Bhīmasena: "Ruf die Weisen schnell zum Mahl."
3.264.26
ततो जगाम त्वरितो भीमसेनो महायशाः ।
आकारितुं तु तान्सर्वान्भोजनार्थं नृपोत्तम।
स्नातुं गतान्देवनद्यां दुर्वासःप्रभृतीन्मुनीन् ॥ ३.२६४.२६ ॥
Da eilte der ruhmreiche Bhīmasena fort, um sie alle zum Mahl zu rufen, o Bester der Könige: die Weisen, die im Götterfluss zu baden gegangen waren, an ihrer Spitze Durvāsas.
3.264.27
ते चावतीर्णाः सलिले कृतवन्तोऽघमर्षणम् ।
दृष्ट्वोद्गारान्सान्नरसांस्तृप्त्या परमया युताः।
उत्तीर्य सलिलात्तस्माद्दृष्टवन्तः परस्परम् ॥ ३.२६४.२७ ॥
Sie waren ins Wasser gestiegen und hatten das Aghamarṣaṇa vollzogen; dann, als sie ihre vom Geschmack der Speise durchdrungenen Aufstoßer bemerkten, erfüllt von höchster Sättigung, stiegen sie aus dem Wasser und sahen einander an.
3.264.28
दुर्वाससमभिप्रेक्ष्यते सर्वे मुनयोऽब्रुवन् ।
राज्ञा हिकारयित्वाऽन्नं वयं स्नातुं समागताः ॥ ३.२६४.२८ ॥
Als sie Durvāsas erblickten, sprachen alle Weisen: "Der König hat das Essen bereiten lassen; wir sind gekommen, um zu baden."
3.264.29
आकण्ठतृप्ता विप्रर्षे किंस्विद्भुञ्जामहे वयम् ।
वृथा पाकः कृतोस्माभिस्तत्र किं करवामहे ॥ ३.२६४.२९ ॥
Wir sind bis zum Hals gesättigt, o Weiser unter den Brahmanen; was sollen wir also jetzt essen? Das von uns bereitete Kochwerk ist vergeblich gewesen; was können wir dort tun?
3.264.30
वृथा पाकेन राजर्षेरपराधः कृतो महान् ।
माऽस्मानधाक्षुर्दृष्ट्वैव पाण्डवाः क्रूरचक्षुषा ॥ ३.२६४.३० ॥
Durch das vergebliche Kochen wurde dem königlichen Weisen ein großes Vergehen angetan. Mögen die Pāṇḍavas uns nicht mit grausamen Augen ansehen und verbrennen.
3.264.31
स्मृत्वाऽनुभावं राजर्षेरम्बरीषस्य धीमतः ।
बिभेमि सुतरां विप्रा हरिपादाश्रयाज्जनात् ॥ ३.२६४.३१ ॥
Eingedenk der Macht des königlichen Weisen Ambarīṣa, des Weisen, o Brahmanen, fürchte ich mich sehr vor dem Mann, der bei Haris Füßen Zuflucht fand.
3.264.32
पाण्डवाश्च महात्मानः सर्वे धर्मपरायणाः ।
शूराश्चकृतविद्याश्च व्रतिनस्तपसि स्थिताः ॥ ३.२६४.३२ ॥
Die Pāṇḍavas, alle großherzig, dem Dharma ergeben, heldenhaft, im Wissen vollendet, gelübdetreu und in der Askese gefestigt.
3.264.33
सदाचाररता नित्यं वासुदेवपरायणाः ।
क्रुद्धास्ते निर्दहेयुर्वै तूलराशिमिवानलः।
तत एतानपृष्ट्वैव शिष्याः शीघ्रं पलायत ॥ ३.२६४.३३ ॥
Sie sind stets dem guten Wandel und Vāsudeva ergeben. Im Zorn würden sie euch verbrennen wie das Feuer einen Haufen Baumwolle. Darum, o Schüler, flieht schnell, ohne sie etwas zu fragen.
3.264.34
इत्युक्तास्ते द्विजाः सर्वे मुनिना गुरुणा तदा ।
पाण्डवेभ्यो भृशं भीता दुद्रुवुस्ते दिशो दश ॥ ३.२६४.३४ ॥
So angesprochen vom Weisen, ihrem Lehrer, flohen alle jene Brahmanen, von den Pāṇḍavas gewaltig erschreckt, in die zehn Richtungen.
3.264.35
भीमसेनो देवनद्यामपश्यन्मुनिसत्तमान् ।
तीर्थे ष्वितस्ततस्तस्या विचचार गवेषयन् ॥ ३.२६४.३५ ॥
Bhīmasena sah die besten der Weisen im göttlichen Fluss. An dessen heiligen Furten hier und dort suchend, wanderte er umher.
3.264.36
तत्रस्थेभ्यस्तापसेभ्यः श्रुत्वा ताश्चैव विद्रुतान् ।
युधिष्ठिरमथाभ्येत्य तं वृत्तान्तं न्यवेदयत् ॥ ३.२६४.३६ ॥
Nachdem er von den dort wohnenden Asketen und den geflohenen Brahmanen davon gehört hatte, trat Bhīma vor Yudhiṣṭhira und berichtete ihm die Angelegenheit.
3.264.37
ततस्ते पाण्डवाः सर्वे प्र्यागमनकाङ्क्षिणः ।
प्रतीक्षनतः कियत्कालं जितात्मानोऽवतस्थिरे ॥ ३.२६४.३७ ॥
Da warteten alle Pāṇḍavas, die weiterziehen wollten, mit beherrschtem Sinn eine Weile und blieben dort.
3.264.38
निशीथेऽभ्येत्य चाकस्मादस्मान्स च्छलयिष्यति ।
कथं च निस्तरेमास्मात्कृच्छ्राद्दैवोपसादितात् ॥ ३.२६४.३८ ॥
Um Mitternacht wird er plötzlich nahen und uns täuschen. Wie sollen wir uns aus dieser vom Schicksal gesandten Not befreien?
3.264.39
इति चिन्तापरान्दृष्ट्वा निःश्वसन्तो मुहुर्मुहुः ।
उवाच वचनं श्रीमान्कृष्णः प्रत्यक्षतां गतः ॥ ३.२६४.३९ ॥
Als er sie so in Sorgen versunken und immer wieder seufzend sah, sprach der erhabene Kṛṣṇa, der sichtbar erschienen war, diese Worte.
3.264.40
भवतामापदं ज्ञात्वा ऋषेः परमकोपनात् ।
द्रौपद्या चिन्तितः पार्था अहं सत्वरमागतः ॥ ३.२६४.४० ॥
O Söhne der Pṛthā, da ich von eurem Unglück durch den großen Zorn des Weisen erfahren habe und Draupadī an mich gedacht hat, bin ich eilends gekommen.
3.264.41
न भयं विद्यतेतस्मादृषेर्दुर्वाससोऽल्पकम् ।
तेजसा भवतां भीतः पूर्वमेव पलायितः ॥ ३.२६४.४१ ॥
Vor jenem Weisen Durvāsas besteht nicht die geringste Furcht; von eurem Glanz erschreckt, ist er bereits geflohen.
3.264.42
धर्मनित्यास्तु ये केचिन्न ते सीदन्ति कर्हिचित् ।
आपृच्छे वो गमिष्यामि नियतं भद्रमस्तु वः ॥ ३.२६४.४२ ॥
Die stets im Dharma Beständigen leiden niemals. Ich verabschiede mich von euch und gehe; möge euch gewiss das Glück zuteilwerden.
3.264.43
श्रुत्वेरितं केशवस्य बभूवुः स्वस्थामानसाः ।
द्रौपद्या सहिताः पार्थास्तमूचुर्विगतज्वराः ॥ ३.२६४.४३ ॥
Als sie Keśavas Worte gehört hatten, fanden die Söhne Pṛthās mit Draupadī ihren Gleichmut wieder; von Qual befreit sprachen sie zu ihm.
3.264.44
त्वया नाथेन गोविन्द दुस्तरामापदं विभो ।
तीर्णाः प्लवमिवासाद्य मज्जमाना महार्णवे ॥ ३.२६४.४४ ॥
O Govinda, o Mächtiger! Mit dir als Beschützer haben wir ein schwer zu überwindendes Unglück überstanden, wie jene, die im großen Ozean versinken und ein Floß erreichen und hinübergelangen.
3.264.45
स्वस्ति साधय भद्रं ते इत्याज्ञातो ययौ पुरीम् ॥ ३.२६४.४५ ॥
»Heil sei dir, dir sei Glück beschieden, vollende dein Werk« — so entlassen, ging er in die Stadt.
3.264.46
पाण्डवाश्च महाभाग द्रौपद्या सहिताः प्रभो ।
ऊषुः प्रहृष्टमनसो विहरन्तो वनाद्वनम्।
इति तेऽभिहितं राजन्यत्पृष्टोऽहमिह त्वया ॥ ३.२६४.४६ ॥
O Glücklicher, o Herr, die Pāṇḍavas lebten mit Draupadī in fröhlichem Sinn und wanderten von Wald zu Wald. O König, dies ist, was ich dir hier erzählt habe, wie du mich gefragt hast.
3.264.47
एवंविधान्यलीकानि धार्तराष्ट्रैर्दुरात्मभिः ।
पाण्डवेषु वनस्थेषु प्रयुक्तानि वृथाऽभवन् ॥ ३.२६४.४७ ॥
Solche Täuschungen, die die boshaften Söhne Dhṛtarāṣṭras gegen die im Wald lebenden Pāṇḍavas richteten, blieben ohne Wirkung.