Mahābhārata · Adhyāya 3.264
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.264.1
ततः कदाचिद्दुर्वासाः सुखासीनांस्तु पाण्डवान् ।
भुक्त्वा चावस्थितां कृष्णां ज्ञात्वा तस्मिन्वने मुनिः।
अभ्यागच्छत्परिवृतः शिष्यैरयुतसंमितैः ॥ ३.२६४.१ ॥
Então, certo dia, o sábio Durvāsas, sabendo que Kṛṣṇā (Draupadī) ali permanecia enquanto os Pāṇḍavas, sentados à vontade, já haviam comido, chegou àquela floresta cercado por dez mil discípulos.
3.264.2
दृष्ट्वा यान्तं तमतिथिं स च राजा युधिष्ठिरः ।
जगामाभिमुखः श्रीमान्सह भ्रातृभिरच्युतः ॥ ३.२६४.२ ॥
Ao ver o hóspede chegar, o rei Yudhiṣṭhira, glorioso e firme, foi ao seu encontro junto com os irmãos.
3.264.3
तस्मै बद्ध्वाञ्जलिं सम्यगुपवेश्य वरासने ।
विधिवत्पूजयित्वा तमातिथ्यन न्यमन्त्रयत्।
आह्निकं भगवन्कृत्वा शीघ्रमेहीति चाब्रवीत् ॥ ३.२६४.३ ॥
De mãos postas, fez-no sentar-se devidamente num assento excelente, honrou-o segundo o rito e convidou-o com hospitalidade, dizendo: 'Venerável, cumpre o teu rito diário e vem depressa.'
3.264.4
जगाम च मुनिः सोपि स्नातुं शिष्यैः सहानघः ।
भोजयेत्सहशिष्यं मां कथमित्यविचिन्तयन् ॥ ३.२६४.४ ॥
E o sábio sem mácula também foi banhar-se com os seus discípulos, pensando: 'Como me alimentará, a mim e aos meus discípulos?'
3.264.5
न्यमज्जत्सलिले चापि मुनिसङ्घः समाहितः ॥ ३.२६४.५ ॥
E a assembleia de sábios, com a mente recolhida, mergulhou nas águas.
3.264.6
एतस्मिन्नन्तरे राजन्द्रौपदी योपितां वरा ।
चिन्तामवाप परमामन्नहेतोः पतिव्रता ॥ ३.२६४.६ ॥
Entretanto, ó rei, Draupadī, a melhor das mulheres e esposa devota, caiu na maior aflição por causa da comida.
3.264.7
सा चिन्तयन्ती च यदा नान्नहेतुमविन्दत ।
मनसा चिन्तयामास कृष्णं कंसनिषूदनम् ॥ ३.२६४.७ ॥
Aflita, e não encontrando meio de obter alimento, meditou em seu coração em Kṛṣṇa, o destruidor de Kaṃsa.
3.264.8
कृष्णकृष्ण महाबाहो देवकीनन्दनाव्यय ।
वासुदेव जगन्नाथ प्रणतार्तिविनाशन ॥ ३.२६४.८ ॥
Ó Kṛṣṇa, Kṛṣṇa, de braços poderosos, filho de Devakī, imperecível Vāsudeva, senhor do mundo, destruidor da aflição dos que se prostram!
3.264.9
विश्वात्मन्विश्वजनक विश्वहर्तः प्रभोऽव्यय ।
प्रपन्नपाल गोपाल प्रजापाल परात्पर।
आकूतीनां च चित्तीनां प्रवर्तक नताऽस्मि ते ॥ ३.२६४.९ ॥
Ó alma do universo, genitor do universo, destruidor do universo, senhor imperecível, protetor dos que buscam refúgio, pastor, protetor das criaturas, mais alto que o mais alto! Impulsionador das intenções e dos pensamentos, eu me inclino diante de ti.
3.264.10
वरेण्य वरदानन्त अगतीनां गतिप्रद ।
पुराणपुरुष प्राणमनोवृत्त्याद्यगोचर ॥ ३.२६४.१० ॥
Ó excelentíssimo, doador de dons, infinito, doador de refúgio aos desamparados, antigo Varão, inalcançável pelo sopro, pela mente e pelas atividades mentais!
3.264.11
सर्वाध्यक्ष पराध्यक्ष त्वामहं शरणं गता ।
पाहि मां कृपया देव शरणागतवत्सल ॥ ३.२६४.११ ॥
Ó senhor de todos, senhor supremo! Vim a ti em busca de refúgio. Ó deus, bondoso com os que buscam refúgio, protege-me pela tua graça.
3.264.12
नीलोत्पलदलश्याम पद्मगर्भारुणेक्षण ।
पीताम्बरपरीधान लसत्कौस्तुभभूषण ॥ ३.२६४.१२ ॥
Escuro como a pétala do lótus azul, de olhos vermelhos como o coração do lótus, vestido de roupas amarelas, adornado com a joia Kaustubha reluzente!
3.264.13
त्वमादिरन्तो भूतानां त्वमेव च परायणम् ।
परात्परतरं ज्योतिर्विश्वात्मा सर्वतोमुखः ॥ ३.२६४.१३ ॥
Tu és o início e o fim dos seres, e tu és o seu refúgio supremo. És a luz além do mais alto, a alma do universo, de face voltada para todos os lados.
3.264.14
त्वामेवाहुः परं बीजं निधानं सर्वसंपदाम् ।
त्वया नाथेन देवेश सर्वापद्म्यो भयं न हि ॥ ३.२६४.१४ ॥
Chamam-te a semente suprema e o tesouro de todas as riquezas. Ó senhor dos deuses, com tu como protetor não há temor de calamidade alguma.
3.264.15
दुःशासनादहं पूर्वं सभायां मोचिता यथा ।
तथैव संकटादस्मान्मामुद्धर्तुमिहार्हसि ॥ ३.२६४.१५ ॥
Assim como outrora me libertaste de Duḥśāsana na sala da assembleia, também agora te convém erguer-me e salvar-me deste perigo.
3.264.16
एवं स्तुतस्तदा देवः कृष्णया भक्तवत्सलः ।
द्रौपद्याः संकटं ज्ञात्वा देवदेवो जगत्पतिः ॥ ३.२६४.१६ ॥
Assim louvado por Kṛṣṇā, o deus que ama os seus devotos, o deus dos deuses, senhor do mundo, soube da angústia de Draupadī.
3.264.17
पार्स्वस्थां शयने त्यक्त्वा रुक्मिणीं केशवः प्रभुः ।
तत्राजगाम त्वरितो ह्यचिन्त्यगतिरीश्वरः ॥ ३.२६४.१७ ॥
Deixando Rukmiṇī deitada ao seu lado no leito, o senhor Keśava apressou-se para lá; o Senhor, de movimento inconcebível, chegou depressa.
3.264.18
ततस्तं द्रौपदी दृष्ट्वाप्रणम्य परया मुदा ।
अब्रवीद्वासुदेवाय मुनेरागमनादिकम् ॥ ३.२६४.१८ ॥
Então, ao vê-lo, Draupadī prostrou-se com grande alegria e contou a Vāsudeva a chegada do sábio e o restante.
3.264.19
ततस्तामब्रवीत्कृष्णः क्षुधितोस्मि भृशातुरः ।
शीघ्रं भोजय मां कृष्णे पश्चात्सर्वं करिष्यसि ॥ ३.२६४.१९ ॥
Então Kṛṣṇa lhe disse: "Estou com fome e muito aflito. Ó Kṛṣṇā, alimenta-me depressa; depois farás tudo o mais."
3.264.20
निशम्य तद्वचः कृष्णा लज्जिता वाक्यमब्रवीत् ।
स्थाल्यां भास्करदत्तायामन्नं मद्भोजनावधि ॥ ३.२६४.२० ॥
Ouvindo essas palavras, Kṛṣṇā, envergonhada, disse: "O alimento na vasilha dada pelo sol durava apenas até a minha própria refeição."
3.264.21
भुक्तवत्यस्म्यहं देव तस्मादन्नं न विद्यते ।
ततः प्रोवाच भगवान्कृष्णां कमललोचनः ॥ ३.२६४.२१ ॥
"Ó senhor, eu já comi; portanto, não resta comida." Então o bem-aventurado de olhos de lótus falou a Kṛṣṇā.
3.264.22
कृष्णे न नर्मकालोऽयं क्षुच्छ्रमेणातुरे मयि ।
शीघ्रं गच्छ मम स्थालीमानयित्वा प्रदर्शय ॥ ३.२६४.२२ ॥
"Kṛṣṇā, este não é momento para brincadeiras, pois estou aflito pela fome e pelo cansaço. Vai depressa, traz a minha vasilha e mostra-ma."
3.264.23
इति निर्बन्धतः स्थालीमानाय्य स यदूद्वहः ।
स्थाल्याः कण्ठेऽथ संलग्नं शाकान्नं वीक्ष्यकेशवः ॥ ३.२६४.२३ ॥
Insistindo assim, o melhor dos Yadus mandou trazer a vasilha; então Keśava viu comida de legumes grudada à borda da vasilha.
3.264.24
उपयुज्याब्रवीदेनामनेन हरिरीश्वरः ।
विश्वात्मा प्रीयतां देवस्तुष्टश्चास्त्विति यज्ञभूक् ॥ ३.२६४.२४ ॥
Tendo-o saboreado, Hari, o Senhor, alma do universo, lhe disse: "Que o deus que desfruta dos sacrifícios fique satisfeito e contente."
3.264.25
आकारय मुनीञ्शीघ्रं भोजनायेति चाब्रवीत् ।
भीमसेनं महाबाहुः कृष्णः क्लेशविनाशनः ॥ ३.२६४.२५ ॥
Então Kṛṣṇa, de braços poderosos, destruidor da aflição, disse a Bhīmasena: "Chama depressa os sábios para a refeição."
3.264.26
ततो जगाम त्वरितो भीमसेनो महायशाः ।
आकारितुं तु तान्सर्वान्भोजनार्थं नृपोत्तम।
स्नातुं गतान्देवनद्यां दुर्वासःप्रभृतीन्मुनीन् ॥ ३.२६४.२६ ॥
Então o gloriosíssimo Bhīmasena partiu apressado para chamar todos para a refeição, ó melhor dos reis: os sábios que tinham ido banhar-se no rio divino, à frente deles Durvāsas.
3.264.27
ते चावतीर्णाः सलिले कृतवन्तोऽघमर्षणम् ।
दृष्ट्वोद्गारान्सान्नरसांस्तृप्त्या परमया युताः।
उत्तीर्य सलिलात्तस्माद्दृष्टवन्तः परस्परम् ॥ ३.२६४.२७ ॥
Tinham descido à água e realizado o rito do Aghamarṣaṇa; então, ao sentir os arrotos impregnados do sabor da comida, repletos de suprema saciedade, saíram da água e olharam uns para os outros.
3.264.28
दुर्वाससमभिप्रेक्ष्यते सर्वे मुनयोऽब्रुवन् ।
राज्ञा हिकारयित्वाऽन्नं वयं स्नातुं समागताः ॥ ३.२६४.२८ ॥
Ao ver Durvāsas, todos os sábios disseram: "O rei mandou preparar a comida; nós viemos para nos banhar."
3.264.29
आकण्ठतृप्ता विप्रर्षे किंस्विद्भुञ्जामहे वयम् ।
वृथा पाकः कृतोस्माभिस्तत्र किं करवामहे ॥ ३.२६४.२९ ॥
Estamos saciados até a garganta, ó sábio entre os brâmanes; então o que comeremos agora? A cozinha que preparamos foi em vão; o que podemos fazer ali?
3.264.30
वृथा पाकेन राजर्षेरपराधः कृतो महान् ।
माऽस्मानधाक्षुर्दृष्ट्वैव पाण्डवाः क्रूरचक्षुषा ॥ ३.२६४.३० ॥
Pela cozinha inútil foi cometida uma grande ofensa contra o sábio real. Que os Pāṇḍavas não nos queimem apenas olhando-nos com olhos cruéis.
3.264.31
स्मृत्वाऽनुभावं राजर्षेरम्बरीषस्य धीमतः ।
बिभेमि सुतरां विप्रा हरिपादाश्रयाज्जनात् ॥ ३.२६४.३१ ॥
Lembrando o poder do sábio real Ambarīṣa, o sábio, ó brāhmaṇas, temo grandemente o homem que se refugiou aos pés de Hari.
3.264.32
पाण्डवाश्च महात्मानः सर्वे धर्मपरायणाः ।
शूराश्चकृतविद्याश्च व्रतिनस्तपसि स्थिताः ॥ ३.२६४.३२ ॥
Os Pāṇḍavas, todos magnânimos, devotados ao dharma, heroicos, versados no saber, observantes de votos e firmes na austeridade.
3.264.33
सदाचाररता नित्यं वासुदेवपरायणाः ।
क्रुद्धास्ते निर्दहेयुर्वै तूलराशिमिवानलः।
तत एतानपृष्ट्वैव शिष्याः शीघ्रं पलायत ॥ ३.२६४.३३ ॥
Estão sempre dedicados à boa conduta e a Vāsudeva. Irados, consumiriam-vos como o fogo a um monte de algodão. Por isso, ó discípulos, fugi depressa sem lhes perguntar nada.
3.264.34
इत्युक्तास्ते द्विजाः सर्वे मुनिना गुरुणा तदा ।
पाण्डवेभ्यो भृशं भीता दुद्रुवुस्ते दिशो दश ॥ ३.२६४.३४ ॥
Assim exortados pelo sábio, seu mestre, todos aqueles brāhmaṇas, muito assustados com os Pāṇḍavas, fugiram para as dez direções.
3.264.35
भीमसेनो देवनद्यामपश्यन्मुनिसत्तमान् ।
तीर्थे ष्वितस्ततस्तस्या विचचार गवेषयन् ॥ ३.२६४.३५ ॥
Bhīmasena viu os melhores dos sábios no rio divino. Procurando aqui e ali nos seus vaus sagrados, andou errando.
3.264.36
तत्रस्थेभ्यस्तापसेभ्यः श्रुत्वा ताश्चैव विद्रुतान् ।
युधिष्ठिरमथाभ्येत्य तं वृत्तान्तं न्यवेदयत् ॥ ३.२६४.३६ ॥
Tendo ouvido dos ascetas que ali moravam, e dos brāhmaṇas que haviam fugido, Bhīma aproximou-se de Yudhiṣṭhira e relatou o acontecido.
3.264.37
ततस्ते पाण्डवाः सर्वे प्र्यागमनकाङ्क्षिणः ।
प्रतीक्षनतः कियत्कालं जितात्मानोऽवतस्थिरे ॥ ३.२६४.३७ ॥
Então todos os Pāṇḍavas, desejosos de partir, dominando-se, esperaram algum tempo e permaneceram ali.
3.264.38
निशीथेऽभ्येत्य चाकस्मादस्मान्स च्छलयिष्यति ।
कथं च निस्तरेमास्मात्कृच्छ्राद्दैवोपसादितात् ॥ ३.२६४.३८ ॥
À meia-noite, aproximando-se de repente, ele nos enganará. Como escaparemos desta aflição enviada pelo destino?
3.264.39
इति चिन्तापरान्दृष्ट्वा निःश्वसन्तो मुहुर्मुहुः ।
उवाच वचनं श्रीमान्कृष्णः प्रत्यक्षतां गतः ॥ ३.२६४.३९ ॥
Vendo-os assim absortos na preocupação e suspirando repetidamente, o glorioso Kṛṣṇa, que se manifestara, disse estas palavras.
3.264.40
भवतामापदं ज्ञात्वा ऋषेः परमकोपनात् ।
द्रौपद्या चिन्तितः पार्था अहं सत्वरमागतः ॥ ३.२६४.४० ॥
Ó filhos de Pṛthā, sabendo da vossa calamidade causada pela grande ira do sábio, e tendo Draupadī pensado em mim, vim depressa.
3.264.41
न भयं विद्यतेतस्मादृषेर्दुर्वाससोऽल्पकम् ।
तेजसा भवतां भीतः पूर्वमेव पलायितः ॥ ३.२६४.४१ ॥
Não há o menor temor daquele sábio Durvāsas; assustado com o vosso esplendor, ele já havia fugido.
3.264.42
धर्मनित्यास्तु ये केचिन्न ते सीदन्ति कर्हिचित् ।
आपृच्छे वो गमिष्यामि नियतं भद्रमस्तु वः ॥ ३.२६४.४२ ॥
Aqueles que são sempre firmes no dharma nunca sofrem. Despeço-me de vós e parto; que a boa fortuna certamente seja vossa.
3.264.43
श्रुत्वेरितं केशवस्य बभूवुः स्वस्थामानसाः ।
द्रौपद्या सहिताः पार्थास्तमूचुर्विगतज्वराः ॥ ३.२६४.४३ ॥
Tendo ouvido o que Keśava disse, os filhos de Pṛthā, junto com Draupadī, recuperaram a calma do espírito; livres da aflição, falaram-lhe.
3.264.44
त्वया नाथेन गोविन्द दुस्तरामापदं विभो ।
तीर्णाः प्लवमिवासाद्य मज्जमाना महार्णवे ॥ ३.२६४.४४ ॥
Ó Govinda, ó poderoso! Tendo-te como protetor, atravessámos uma calamidade difícil de atravessar, como os que, afundando no grande oceano, alcançam uma jangada e cruzam.
3.264.45
स्वस्ति साधय भद्रं ते इत्याज्ञातो ययौ पुरीम् ॥ ३.२६४.४५ ॥
"Que tudo corra bem, que a boa fortuna seja tua, cumpre a tua tarefa" — assim despedido, foi à cidade.
3.264.46
पाण्डवाश्च महाभाग द्रौपद्या सहिताः प्रभो ।
ऊषुः प्रहृष्टमनसो विहरन्तो वनाद्वनम्।
इति तेऽभिहितं राजन्यत्पृष्टोऽहमिह त्वया ॥ ३.२६४.४६ ॥
Ó afortunado, ó senhor, os Pāṇḍava, junto com Draupadī, viviam de ânimo alegre, vagueando de floresta em floresta. Ó rei, isto é o que te contei aqui, como me perguntaste.
3.264.47
एवंविधान्यलीकानि धार्तराष्ट्रैर्दुरात्मभिः ।
पाण्डवेषु वनस्थेषु प्रयुक्तानि वृथाऽभवन् ॥ ३.२६४.४७ ॥
Tais enganos, que os filhos malvados de Dhṛtarāṣṭra dirigiram contra os Pāṇḍava que viviam na floresta, resultaram em nada.