மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.264
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.264.1
ततः कदाचिद्दुर्वासाः सुखासीनांस्तु पाण्डवान् ।
भुक्त्वा चावस्थितां कृष्णां ज्ञात्वा तस्मिन्वने मुनिः।
अभ्यागच्छत्परिवृतः शिष्यैरयुतसंमितैः ॥ ३.२६४.१ ॥
பின்பு ஒருமுறை, பாண்டவர்கள் இன்பமாக அமர்ந்து உணவருந்தியிருந்த வேளையில், கிருஷ்ணை (திரௌபதி) அங்கே இருப்பதை அறிந்து, துர்வாசர் என்ற முனிவர் அந்த வனத்திற்குப் பத்தாயிரம் சீடர்களுடன் சூழ்ந்து வந்தார்.
3.264.2
दृष्ट्वा यान्तं तमतिथिं स च राजा युधिष्ठिरः ।
जगामाभिमुखः श्रीमान्सह भ्रातृभिरच्युतः ॥ ३.२६४.२ ॥
அந்த விருந்தினர் வருவதைக் கண்டு, அரசன் யுதிஷ்டிரர், பெருமையும் உறுதியும் கொண்டவர், சகோதரர்களுடன் அவருக்கு எதிரே சென்றார்.
3.264.3
तस्मै बद्ध्वाञ्जलिं सम्यगुपवेश्य वरासने ।
विधिवत्पूजयित्वा तमातिथ्यन न्यमन्त्रयत्।
आह्निकं भगवन्कृत्वा शीघ्रमेहीति चाब्रवीत् ॥ ३.२६४.३ ॥
அவருக்குக் கைகூப்பி, நன்கு சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்த்தி, முறைப்படி பூஜித்து, விருந்தோம்பலுடன் அவரை அழைத்தார். ‘பகவானே, உமது நித்திய கடமைகளை முடித்துவிட்டு விரைவில் வாருங்கள்’ என்றார்.
3.264.4
जगाम च मुनिः सोपि स्नातुं शिष्यैः सहानघः ।
भोजयेत्सहशिष्यं मां कथमित्यविचिन्तयन् ॥ ३.२६४.४ ॥
பாவமற்ற அந்த முனிவரும் சீடர்களுடன் நீராடச் சென்றார், ‘இவன் என்னையும் என் சீடர்களையும் எப்படி உண்பிப்பான்?’ என்று நினைத்தபடி.
3.264.5
न्यमज्जत्सलिले चापि मुनिसङ्घः समाहितः ॥ ३.२६४.५ ॥
முனிவர்களின் அந்தக் கூட்டமும் ஒருமுகப்பட்டு நீரில் மூழ்கியது.
3.264.6
एतस्मिन्नन्तरे राजन्द्रौपदी योपितां वरा ।
चिन्तामवाप परमामन्नहेतोः पतिव्रता ॥ ३.२६४.६ ॥
இதற்கிடையில், அரசே, பெண்களில் சிறந்தவளும் பதிவிரதையுமான திரௌபதி, உணவைப் பற்றிப் பெருங்கவலை அடைந்தாள்.
3.264.7
सा चिन्तयन्ती च यदा नान्नहेतुमविन्दत ।
मनसा चिन्तयामास कृष्णं कंसनिषूदनम् ॥ ३.२६४.७ ॥
அவள் கவலையுற்று உணவுக்கான வழியைக் காணாதபோது, மனதில் கம்சனை வதைத்த கிருஷ்ணனை நினைத்தாள்.
3.264.8
कृष्णकृष्ण महाबाहो देवकीनन्दनाव्यय ।
वासुदेव जगन्नाथ प्रणतार्तिविनाशन ॥ ३.२६४.८ ॥
கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, பெரும் புஜங்களை உடையவனே, தேவகியின் மகனே, அழிவற்றவனே, வாசுதேவனே, உலகின் நாதனே, வணங்கியவர்களின் துன்பத்தை அழிப்பவனே!
3.264.9
विश्वात्मन्विश्वजनक विश्वहर्तः प्रभोऽव्यय ।
प्रपन्नपाल गोपाल प्रजापाल परात्पर।
आकूतीनां च चित्तीनां प्रवर्तक नताऽस्मि ते ॥ ३.२६४.९ ॥
உலகின் ஆன்மாவே, உலகின் தந்தையே, உலகை அழிப்பவனே, பிரபுவே, அழிவற்றவனே, சரணடைந்தவர்களைக் காப்பவனே, கோபாலனே, உயிர்களைக் காப்பவனே, மேலானவற்றிலும் மேலானவனே! நோக்கங்களையும் எண்ணங்களையும் இயக்குபவனே, நான் உன்னை வணங்குகிறேன்.
3.264.10
वरेण्य वरदानन्त अगतीनां गतिप्रद ।
पुराणपुरुष प्राणमनोवृत्त्याद्यगोचर ॥ ३.२६४.१० ॥
சிறந்தவனே, வரம் அளிப்பவனே, அனந்தனே, புகலற்றவர்களுக்குப் புகலிடம் அளிப்பவனே, பழமையான புருஷனே, உயிர், மனம் மற்றும் மனவிருத்திகளுக்கு எட்டாதவனே!
3.264.11
सर्वाध्यक्ष पराध्यक्ष त्वामहं शरणं गता ।
पाहि मां कृपया देव शरणागतवत्सल ॥ ३.२६४.११ ॥
அனைவருக்கும் தலைவனே, மேலான தலைவனே! நான் உன்னிடம் சரணடைந்தேன். தேவனே, சரணடைந்தவர்களிடம் அன்புள்ளவனே, கருணையுடன் என்னைக் காப்பாற்று.
3.264.12
नीलोत्पलदलश्याम पद्मगर्भारुणेक्षण ।
पीताम्बरपरीधान लसत्कौस्तुभभूषण ॥ ३.२६४.१२ ॥
நீல தாமரை இதழ் போன்ற கருநிறமுடையவனே, தாமரையின் உள்மையம் போன்ற சிவந்த கண்களை உடையவனே, மஞ்சள் ஆடை அணிந்தவனே, ஒளிரும் கௌஸ்துப அணியால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனே!
3.264.13
त्वमादिरन्तो भूतानां त्वमेव च परायणम् ।
परात्परतरं ज्योतिर्विश्वात्मा सर्वतोमुखः ॥ ३.२६४.१३ ॥
நீரே உயிர்களின் தொடக்கமும் முடிவும்; நீரே மேலான புகலிடம். மேலுக்கும் மேலான ஒளி நீரே; அனைத்துலகின் ஆன்மா நீரே, எங்கும் முகம் கொண்டவர் நீரே.
3.264.14
त्वामेवाहुः परं बीजं निधानं सर्वसंपदाम् ।
त्वया नाथेन देवेश सर्वापद्म्यो भयं न हि ॥ ३.२६४.१४ ॥
உம்மையே மேலான வித்து என்றும், எல்லாச் செல்வங்களின் கருவூலம் என்றும் சொல்கின்றனர். தேவர்களின் தலைவரே, நீர் நாதராக இருக்கையில் எல்லா ஆபத்துகளிலிருந்தும் பயம் இல்லை.
3.264.15
दुःशासनादहं पूर्वं सभायां मोचिता यथा ।
तथैव संकटादस्मान्मामुद्धर्तुमिहार्हसि ॥ ३.२६४.१५ ॥
முன்பு சபையில் துச்சாசனனிடமிருந்து என்னை விடுவித்தது போலவே, இப்போது இந்த இடரிலிருந்தும் என்னை மீட்க வேண்டும்.
3.264.16
एवं स्तुतस्तदा देवः कृष्णया भक्तवत्सलः ।
द्रौपद्याः संकटं ज्ञात्वा देवदेवो जगत्पतिः ॥ ३.२६४.१६ ॥
இவ்வாறு கிருஷ்ணையால் துதிக்கப்பட்ட அந்நேரத்தில், அடியார்களிடம் அன்புடைய அந்த தேவதேவனும் உலகின் தலைவனுமானவர் திரௌபதியின் இடரை அறிந்தார்.
3.264.17
पार्स्वस्थां शयने त्यक्त्वा रुक्मिणीं केशवः प्रभुः ।
तत्राजगाम त्वरितो ह्यचिन्त्यगतिरीश्वरः ॥ ३.२६४.१७ ॥
தம் அருகில் படுக்கையில் இருந்த ருக்மிணியை விட்டு, பிரபுவாகிய கேசவர் விரைவாக அங்கு வந்தார்; அவர் சிந்தனைக்கெட்டாத gati கொண்ட ஈஸ்வரர்.
3.264.18
ततस्तं द्रौपदी दृष्ट्वाप्रणम्य परया मुदा ।
अब्रवीद्वासुदेवाय मुनेरागमनादिकम् ॥ ३.२६४.१८ ॥
பின்னர் அவரைக் கண்ட திரௌபதி மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கி, வாசுதேவரிடம் முனிவரின் வருகை முதலான செய்திகளைச் சொன்னாள்.
3.264.19
ततस्तामब्रवीत्कृष्णः क्षुधितोस्मि भृशातुरः ।
शीघ्रं भोजय मां कृष्णे पश्चात्सर्वं करिष्यसि ॥ ३.२६४.१९ ॥
அப்போது கிருஷ்ணன் அவளிடம் கூறினார்: "நான் பசியால் மிகவும் வருந்துகிறேன். கிருஷ்ணா, விரைவில் எனக்கு உணவு அளி; பின்னர் எல்லாவற்றையும் செய்துகொள்ளலாம்."
3.264.20
निशम्य तद्वचः कृष्णा लज्जिता वाक्यमब्रवीत् ।
स्थाल्यां भास्करदत्तायामन्नं मद्भोजनावधि ॥ ३.२६४.२० ॥
அவருடைய சொற்களைக் கேட்ட கிருஷ்ணா வெட்கமடைந்து கூறினாள்: "சூரியன் அளித்த பாத்திரத்தில் இருந்த உணவு என் உணவு உண்ணும் வரைதான் இருந்தது."
3.264.21
भुक्तवत्यस्म्यहं देव तस्मादन्नं न विद्यते ।
ततः प्रोवाच भगवान्कृष्णां कमललोचनः ॥ ३.२६४.२१ ॥
"தேவனே, நான் ஏற்கெனவே உண்டுவிட்டேன்; ஆகவே இப்போது உணவு எதுவும் இல்லை." அப்போது தாமரைக்கண்ணனான பகவான் கிருஷ்ணாவிடம் கூறினார்.
3.264.22
कृष्णे न नर्मकालोऽयं क्षुच्छ्रमेणातुरे मयि ।
शीघ्रं गच्छ मम स्थालीमानयित्वा प्रदर्शय ॥ ३.२६४.२२ ॥
"கிருஷ்ணா, இது விளையாட்டுக்கான நேரமல்ல; பசியாலும் களைப்பாலும் வருந்தும் என்னிடம் இது. விரைவில் சென்று என் பாத்திரத்தைக் கொண்டுவந்து காட்டு."
3.264.23
इति निर्बन्धतः स्थालीमानाय्य स यदूद्वहः ।
स्थाल्याः कण्ठेऽथ संलग्नं शाकान्नं वीक्ष्यकेशवः ॥ ३.२६४.२३ ॥
இவ்வாறு வற்புறுத்தியதால், யாதவர்களில் சிறந்தவர் பாத்திரத்தைக் கொண்டுவரச் செய்தார்; அப்போது கேசவர் பாத்திரத்தின் விளிம்பில் ஒட்டியிருந்த காய்கறி உணவைக் கண்டார்.
3.264.24
उपयुज्याब्रवीदेनामनेन हरिरीश्वरः ।
विश्वात्मा प्रीयतां देवस्तुष्टश्चास्त्विति यज्ञभूक् ॥ ३.२६४.२४ ॥
அதை உண்டபின் ஹரியாகிய ஈஸ்வரரும் உலகின் ஆன்மாவுமான அவர் இவளிடம் கூறினார்: "யாகங்களை ஏற்கும் தேவன் மகிழட்டும்; திருப்தியடையட்டும்."
3.264.25
आकारय मुनीञ्शीघ्रं भोजनायेति चाब्रवीत् ।
भीमसेनं महाबाहुः कृष्णः क्लेशविनाशनः ॥ ३.२६४.२५ ॥
"முனிவர்களை உணவுக்காக விரைவில் அழைத்து வா" என்று பெரும் தோள்களை உடைய, துன்பம் போக்கும் கிருஷ்ணன் பீமசேனனிடம் கூறினார்.
3.264.26
ततो जगाम त्वरितो भीमसेनो महायशाः ।
आकारितुं तु तान्सर्वान्भोजनार्थं नृपोत्तम।
स्नातुं गतान्देवनद्यां दुर्वासःप्रभृतीन्मुनीन् ॥ ३.२६४.२६ ॥
அப்போது மகாயசஸ்வியான பீமசேனன் விரைந்து சென்றான். நிருபசிறந்தவனே, தேவநதியில் நீராடச் சென்ற துர்வாசர் முதலான அந்த முனிவர்கள் அனைவரையும் உணவுக்கு அழைக்கச் சென்றான்.
3.264.27
ते चावतीर्णाः सलिले कृतवन्तोऽघमर्षणम् ।
दृष्ट्वोद्गारान्सान्नरसांस्तृप्त्या परमया युताः।
उत्तीर्य सलिलात्तस्माद्दृष्टवन्तः परस्परम् ॥ ३.२६४.२७ ॥
அவர்கள் நீரில் இறங்கி அகமர்ஷணம் செய்திருந்தனர். உணவின் சுவையுடைய ஏப்பங்களைக் கண்டு மிகுந்த திருப்தியுடன் கூடியவர்களாய், அந்த நீரிலிருந்து கரையேறி ஒருவரையொருவர் பார்த்தனர்.
3.264.28
दुर्वाससमभिप्रेक्ष्यते सर्वे मुनयोऽब्रुवन् ।
राज्ञा हिकारयित्वाऽन्नं वयं स्नातुं समागताः ॥ ३.२६४.२८ ॥
துர்வாசரைப் பார்த்து அனைத்து முனிவர்களும் கூறினர்: "அரசன் உணவு தயார் செய்வித்திருக்கிறான்; நாங்கள் நீராடுவதற்காக வந்திருக்கிறோம்."
3.264.29
आकण्ठतृप्ता विप्रर्षे किंस्विद्भुञ्जामहे वयम् ।
वृथा पाकः कृतोस्माभिस्तत्र किं करवामहे ॥ ३.२६४.२९ ॥
பிராமண முனிவரே, நாங்கள் கழுத்துவரை நிறைந்து திருப்தியடைந்திருக்கிறோம்; இனி நாங்கள் என்ன சாப்பிடுவது? எங்களால் செய்யப்பட்ட சமையல் வீணாகிவிட்டது; அங்கே நாங்கள் என்ன செய்வது?
3.264.30
वृथा पाकेन राजर्षेरपराधः कृतो महान् ।
माऽस्मानधाक्षुर्दृष्ट्वैव पाण्डवाः क्रूरचक्षुषा ॥ ३.२६४.३० ॥
வீணான சமையலால் அரசரிஷியின் பெரும் குற்றம் செய்யப்பட்டுவிட்டது. பாண்டவர்கள் கொடிய பார்வையால் பார்த்து எங்களை எரித்துவிடாதிருக்கட்டும்.
3.264.31
स्मृत्वाऽनुभावं राजर्षेरम्बरीषस्य धीमतः ।
बिभेमि सुतरां विप्रा हरिपादाश्रयाज्जनात् ॥ ३.२६४.३१ ॥
ராஜரிஷி அம்பரீஷனின் மகிமையை நினைவுகூர்ந்து, அந்தணர்களே, ஹரியின் திருவடிகளைச் சரணடைந்த அந்த மனிதனுக்கு நான் மிகவும் அஞ்சுகிறேன்.
3.264.32
पाण्डवाश्च महात्मानः सर्वे धर्मपरायणाः ।
शूराश्चकृतविद्याश्च व्रतिनस्तपसि स्थिताः ॥ ३.२६४.३२ ॥
பாண்டவர்கள் அனைவரும் மகாத்மாக்கள்; தர்மத்தில் நிலைத்தவர்கள், வீரர்கள், கல்வியில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள், விரதம் கொண்டவர்கள், தவத்தில் நிலைபெற்றவர்கள்.
3.264.33
सदाचाररता नित्यं वासुदेवपरायणाः ।
क्रुद्धास्ते निर्दहेयुर्वै तूलराशिमिवानलः।
तत एतानपृष्ट्वैव शिष्याः शीघ्रं पलायत ॥ ३.२६४.३३ ॥
அவர்கள் எப்போதும் நல்லொழுக்கத்தில் ஈடுபட்டவர்கள்; வாசுதேவனைச் சரணடைந்தவர்கள். கோபம் கொண்டால் பஞ்சுக் குவியலை நெருப்பு எரிப்பது போல் அவர்கள் உங்களை எரித்துவிடுவார்கள். ஆகவே, சீடர்களே, இவர்களிடம் எதையும் கேட்காமல் விரைந்து ஓடிவிடுங்கள்.
3.264.34
इत्युक्तास्ते द्विजाः सर्वे मुनिना गुरुणा तदा ।
पाण्डवेभ्यो भृशं भीता दुद्रुवुस्ते दिशो दश ॥ ३.२६४.३४ ॥
குருவான முனிவர் இவ்வாறு கூறியதும், அந்த அந்தணர்கள் அனைவரும் பாண்டவர்களுக்கு மிகவும் அஞ்சி பத்து திசைகளிலும் ஓடினார்கள்.
3.264.35
भीमसेनो देवनद्यामपश्यन्मुनिसत्तमान् ।
तीर्थे ष्वितस्ततस्तस्या विचचार गवेषयन् ॥ ३.२६४.३५ ॥
பீமசேனன் தேவநதியில் சிறந்த முனிவர்களைக் கண்டான். அதன் தீர்த்தங்களில் இங்குமங்கும் தேடியபடி அவன் திரிந்தான்.
3.264.36
तत्रस्थेभ्यस्तापसेभ्यः श्रुत्वा ताश्चैव विद्रुतान् ।
युधिष्ठिरमथाभ्येत्य तं वृत्तान्तं न्यवेदयत् ॥ ३.२६४.३६ ॥
அங்கிருந்த தவசிகளிடமிருந்தும், ஓடிப்போன அந்தணர்களைப் பற்றியும் கேட்டறிந்து, பீமன் யுதிஷ்டிரனிடம் சென்று அந்நிகழ்ச்சியை அறிவித்தான்.
3.264.37
ततस्ते पाण्डवाः सर्वे प्र्यागमनकाङ्क्षिणः ।
प्रतीक्षनतः कियत्कालं जितात्मानोऽवतस्थिरे ॥ ३.२६४.३७ ॥
பின்னர் புறப்பட விரும்பிய அந்தப் பாண்டவர்கள் அனைவரும் தங்களை அடக்கியவர்களாய் சிறிது காலம் காத்திருந்து அங்கேயே தங்கினர்.
3.264.38
निशीथेऽभ्येत्य चाकस्मादस्मान्स च्छलयिष्यति ।
कथं च निस्तरेमास्मात्कृच्छ्राद्दैवोपसादितात् ॥ ३.२६४.३८ ॥
நள்ளிரவில் திடீரென வந்து அவன் நம்மை ஏமாற்றுவான். விதியால் வந்த இந்த இக்கட்டிலிருந்து நாம் எப்படி மீள்வோம்?
3.264.39
इति चिन्तापरान्दृष्ट्वा निःश्वसन्तो मुहुर्मुहुः ।
उवाच वचनं श्रीमान्कृष्णः प्रत्यक्षतां गतः ॥ ३.२६४.३९ ॥
இவ்வாறு அவர்கள் கவலையில் மூழ்கி மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விடுவதைக் கண்டு, நேரில் வந்த செல்வமிக்க கிருஷ்ணன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
3.264.40
भवतामापदं ज्ञात्वा ऋषेः परमकोपनात् ।
द्रौपद्या चिन्तितः पार्था अहं सत्वरमागतः ॥ ३.२६४.४० ॥
பார்த்தர்களே! முனிவரின் மிகுந்த கோபத்தால் உங்கள் துன்பத்தை அறிந்து, திரௌபதியால் நினைக்கப்பட்டு, நான் விரைவாக வந்தேன்.
3.264.41
न भयं विद्यतेतस्मादृषेर्दुर्वाससोऽल्पकम् ।
तेजसा भवतां भीतः पूर्वमेव पलायितः ॥ ३.२६४.४१ ॥
துர்வாச முனிவரிடமிருந்து சிறிதும் பயம் இல்லை. உங்கள் தேஜஸுக்கு அஞ்சி அவர் முன்பே ஓடிவிட்டார்.
3.264.42
धर्मनित्यास्तु ये केचिन्न ते सीदन्ति कर्हिचित् ।
आपृच्छे वो गमिष्यामि नियतं भद्रमस्तु वः ॥ ३.२६४.४२ ॥
தர்மத்தில் எப்போதும் நிலைத்திருப்பவர்கள் எப்போதும் துன்புறுவதில்லை. உங்களிடம் விடை பெற்றுச் செல்கிறேன்; உங்களுக்கு நிச்சயமாக நன்மை உண்டாகட்டும்.
3.264.43
श्रुत्वेरितं केशवस्य बभूवुः स्वस्थामानसाः ।
द्रौपद्या सहिताः पार्थास्तमूचुर्विगतज्वराः ॥ ३.२६४.४३ ॥
கேசவன் கூறியதைக் கேட்ட பிருதையின் மக்கள், திரௌபதியுடன் மனம் அமைதியடைந்து, துயரம் நீங்கி அவரிடம் கூறினர்.
3.264.44
त्वया नाथेन गोविन्द दुस्तरामापदं विभो ।
तीर्णाः प्लवमिवासाद्य मज्जमाना महार्णवे ॥ ३.२६४.४४ ॥
கோவிந்தா, வல்லவனே, நீ எங்கள் காவலனாக இருந்ததால் கடக்க முடியாத ஆபத்தைக் கடந்தோம்; பெருங்கடலில் மூழ்கியவர்கள் படகைப் பெற்றுக் கரை சேர்வதுபோல்.
3.264.45
स्वस्ति साधय भद्रं ते इत्याज्ञातो ययौ पुरीम् ॥ ३.२६४.४५ ॥
"நலம் உண்டாகட்டும், உனக்கு மங்கலம் உண்டாகட்டும், உன் செயலை நிறைவேற்று" என்று அனுமதி பெற்று அவர் நகரத்துக்குச் சென்றார்.
3.264.46
पाण्डवाश्च महाभाग द्रौपद्या सहिताः प्रभो ।
ऊषुः प्रहृष्टमनसो विहरन्तो वनाद्वनम्।
इति तेऽभिहितं राजन्यत्पृष्टोऽहमिह त्वया ॥ ३.२६४.४६ ॥
மகாபாகனே, பிரபுவே, பாண்டவர்கள் திரௌபதியுடன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஒரு காட்டிலிருந்து மற்றொரு காட்டுக்குத் திரிந்து வாழ்ந்தனர். அரசே, நீ என்னிடம் கேட்டதை இவ்வாறு உனக்குக் கூறினேன்.
3.264.47
एवंविधान्यलीकानि धार्तराष्ट्रैर्दुरात्मभिः ।
पाण्डवेषु वनस्थेषु प्रयुक्तानि वृथाऽभवन् ॥ ३.२६४.४७ ॥
காட்டில் வாழ்ந்த பாண்டவர்களுக்கு எதிராகக் கொடிய மனம் கொண்ட திருதராஷ்டிரரின் மக்கள் செய்த இத்தகைய வஞ்சனைகள் வீணாயின.