Mahābhārata · Adhyāya 3.265
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.265.1
तस्मिन्बहुमृगेऽरण्ये अटमाना महारथाः ।
काम्यके भरतश्रेष्ठा विजह्वुस्ते यथामराः ॥ ३.२६५.१ ॥
In jenem an Hirschen reichen Wald, umherstreifend als große Wagenkämpfer, vergnügten sich die besten der Bharatas in Kāmyaka wie Unsterbliche.
3.265.2
प्रेक्षमाणा बहुविधान्वनोद्देशान्समन्ततः ।
यथर्तुकालरम्याश्चवनराजीः सुषुष्पिताः ॥ ३.२६५.२ ॥
Ringsum die vielfältigen Gegenden des Waldes betrachtend und die Baumreihen, lieblich nach ihrer Jahreszeit und in voller Blüte.
3.265.3
पाण्डवा मृगयाशीलाश्चरन्तस्तन्महद्वनम् ।
विजह्नरिन्द्रप्रिमाः कंचित्कालमरिंदमाः ॥ ३.२६५.३ ॥
Die Pāṇḍavas, jagdlustig, durchstreiften jenen großen Wald, Indra lieb, Bezwinger der Feinde, und vergnügten sich eine Zeit lang.
3.265.4
ततस्ते यौगपद्येन ययुः सर्वे चतुर्दिशम् ।
मृगयां पुरुषव्याघ्रा ब्राह्मणार्थे परतपाः ॥ ३.२६५.४ ॥
Da zogen sie alle zugleich in die vier Richtungen zur Jagd um eines Brahmanen willen — jene Tiger unter den Menschen, Versenger der Feinde.
3.265.5
द्रौपदीमाश्रमे न्यस् तृणबिन्दोरनुज्ञया ।
महर्षेर्दीप्ततपसो घौम्यस्य च पुरोधसः ॥ ३.२६५.५ ॥
Draupadī wurde mit Erlaubnis des großen Weisen Tṛṇabindu, dessen Askese glühte, und des Hauspriesters Dhaumya in der Einsiedelei untergebracht.
3.265.6
तस्तु राजा सिंधूनां वार्धक्षत्रिर्महायशाः ।
विवाहकामः साल्वेयान्प्रयातः सोऽभवत्तदा ॥ ३.२६५.६ ॥
Der König der Sindhus, Sohn des Vṛddhakṣatra, von großem Ruhm, verlangte nach Heirat und war damals zu den Sālveyas aufgebrochen.
3.265.7
महता परिबर्हेण राजयोग्येन संवृतः ।
राजभिर्बहुभिः सार्धमुपायात्काम्यकं च सः ॥ ३.२६५.७ ॥
Von einem großen, königlichen Gefolge umgeben, zog er mit vielen Königen zum Kāmyaka-Wald.
3.265.8
तत्रापश्यत्प्रियां भार्यां पाण्डवानां यशस्विनीम् ।
तिष्ठन्तीमाश्रमद्वारि द्रौपदीं निर्जने वने ॥ ३.२६५.८ ॥
Dort sah er Draupadī, die geliebte und ruhmreiche Gattin der Pāṇḍavas, am Eingang der Klause im einsamen Wald stehen.
3.265.9
विभ्राजमानां वपुषा बिभ्रतीं रूपमुत्तमम् ।
भ्राजयन्तीं वनोद्देशं नीलाभ्रमिव विद्युतम् ॥ ३.२६५.९ ॥
Leuchtend am Leib, von höchster Schönheit, die Waldgegend erhellend wie ein Blitz in einer dunkelblauen Wolke.
3.265.10
अप्सरा देवकन्या वा माया वा देवनिर्मिता ।
इतिकृत्वाञ्जलिं सर्वे ददृशृस्तामनिन्दिताम् ॥ ३.२६५.१० ॥
In der Annahme: »Ist dies eine Apsaras, eine Göttertochter oder eine von den Göttern geschaffene Täuschung?«, blickten alle mit gefalteten Händen auf die makellose Schöne.
3.265.11
तः स राजा सिन्धूनां वार्धक्षत्रिर्जयद्रथः ।
विस्मितस्त्वनवद्याङ्गीं दृष्ट्वा तां दुष्टमानसः ॥ ३.२६५.११ ॥
Jayadratha, der König der Sindhus, Sohn des Vṛddhakṣatra, verwundert beim Anblick der makellos gestalteten Schönen, wurde boshaften Sinnes.
3.265.12
स कोटिकाश्यं राजानमब्रवीत्काममोहितः ।
कस्य त्वेषाऽनवद्याङ्गी यदिवाऽपिन मानुषी ॥ ३.२६५.१२ ॥
Vom Verlangen verblendet, sprach er zu König Koṭikāśya: »Wessen ist diese makellos gestaltete Frau? Oder ist sie gar keine Menschenfrau?«
3.265.13
विवाहार्थो न मे कश्चिदिमां दृष्ट्वाऽतिमुन्दरीम् ।
एतामेवाहमादाय गमिष्यामि स्वमालयम् ॥ ३.२६५.१३ ॥
Als ich sie so überaus schön sah, habe ich keinerlei Absicht zu heiraten. Nur sie nehmend, werde ich zu meiner eigenen Wohnstätte gehen.
3.265.14
गच्छ जानीहि सौम्येमां कस्य वाऽत्र कुतोपि वा ।
किमर्थमागता सुभ्रूरिदं कष्टकितं वनम् ॥ ३.२६५.१४ ॥
Geh, Sanfter, und erkunde, wem sie gehört und woher oder zu welchem Zweck sie hierher gekommen ist. Warum ist diese Schönbrauige in diesen dornigen Wald gekommen?
3.265.15
अपि नाम वरारोहा मामेषा लोकसुन्दरी ।
भजेदद्यायतापाङ्गी सुदती तनुमध्यमा ॥ ३.२६५.१५ ॥
Vielleicht wird diese Schönhüftige, die Schönste der Welt, mit langen Augen, feinen Zähnen und schmaler Taille mir heute gewogen sein.
3.265.16
अप्यहं कृतकामः स्यामिमां प्राप्य वरस्रियम् ।
गच्छजानीहि कोन्वस्या नाथ इत्येव कोटिक ॥ ३.२६५.१६ ॥
Vielleicht werde ich, wenn ich diese vortreffliche Frau erlange, meinen Wunsch erfüllen. Geh, Koṭika, und finde heraus, wer ihr Beschützer ist.
3.265.17
स कोटिकाश्यस्तच्छ्रुत्वा रथात्प्रस्कन्द्य कुण्डली ।
उपेत्यपप्रच्छ तदा क्रोष्टा व्याघ्रवधूमिव ॥ ३.२६५.१७ ॥
Als er dies hörte, sprang Koṭikāśya, mit Ohrringen geschmückt, von seinem Wagen, trat zu ihr und fragte sie, wie ein Schakal eine Tigerin fragen würde.