Mahābhārata · Adhyāya 3.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.27.1
ततो वनगताः पार्थाः सायाह्ने सह कृष्णया ।
उपविष्टाः कथाश्चक्रुर्दुःखशोकपरायणाः ॥ ३.२७.१ ॥
Da setzten sich die Söhne Pṛthās, im Wald angekommen, am Abend mit Kṛṣṇā nieder, ganz in Leid und Kummer versunken, und begannen ein Gespräch.
3.27.2
प्रिया च दर्शनीया च पण्डिता च पतिव्रता ।
अथ कृष्णा धर्मराजमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.२७.२ ॥
Da sprach Kṛṣṇā, geliebt, anmutig anzusehen, gelehrt und ihrem Gatten treu, diese Worte zum König des Dharma.
3.27.3
न नूनं तस्य पापस्य दुःखमस्मासु किंचन ।
विद्यते धार्तराष्ट्रस्य नृशंसस्य दुरात्मनः ॥ ३.२७.३ ॥
Gewiss empfindet der Sohn Dhṛtarāṣṭras, dieser sündige, grausame und böse Mensch, gar keinen Kummer um uns.
3.27.4
यस्त्वां राजन्मया सार्धमजिनैः प्रतिवासितम् ।
वनं प्रस्थाप्य दुष्टात्मा नान्वतप्यत दुर्मतिः ॥ ३.२७.४ ॥
O König, jener Böse, Übelgesinnte, der dich mit mir, in Hirschfelle gekleidet, in den Wald schickte, hat nicht einmal Reue empfunden.
3.27.5
आयसं हृदयं नूनं तस्य दुष्कृतकर्मणः ।
यस्त्वां धर्मपरं श्रेष्ठं रूक्षाण्यश्रावयत्तदा।
वचनान्यपरोक्षाणि दुर्वाच्यानि च संसदि ॥ ३.२७.५ ॥
Gewiss ist das Herz jenes Übeltäters aus Eisen, der dich, den Höchsten, dem Dharma Ergebenen, damals in der Versammlung harte und unaussprechliche Worte offen hören ließ.
3.27.6
सुखोचितमदुःखार्हं दुरात्मा ससुहृद्गणः ।
ईदृशं दुःखमानीय मोदते पापपूरुषः ॥ ३.२७.६ ॥
Dir, die du des Glücks würdig und des Leides unwürdig bist, solches Leid zugefügt, freut sich jener böse, sündige Mensch samt seinen Freunden.
3.27.7
चतुर्णामेव पापानामस्रं न पतितं तदा ।
त्वयि भारत निष्क्रान्ते वनायाजिनवाससि ॥ ३.२७.७ ॥
O Bhārata, als du in Hirschfell gekleidet in den Wald aufbrachest, fiel nicht eine einzige Träne um jener vier Frevler willen.
3.27.8
दुर्योधनस्य कर्णस्य शकुनेश्च दुरात्मनः ।
दुर्भ्रातुस्तस्य चोग्रस्य राजन्दुःखशासनस्य च ॥ ३.२७.८ ॥
O König, für Duryodhana, Karṇa, den bösgesinnten Śakuni, seinen verruchten Bruder Duḥśāsana und jenen Grausamen ebenso.
3.27.9
इतरेषां तु सर्वेषां कुरूणां कुरुसत्तम ।
दुःखेनाभिपरीतानां नेत्रेभ्यः प्रापतज्जलम् ॥ ३.२७.९ ॥
Doch, Bester der Kurus, aus den Augen aller übrigen Kurus, von Schmerz überwältigt, flossen Tränen.
3.27.10
इदं च शयनं दृष्ट्वा यच्चासीत्ते पुरातनम् ।
शोचामित्वां महाराजदुःखानर्हंसुखोचितम् ॥ ३.२७.१० ॥
Beim Anblick dieses Lagers und des alten, das dir gehörte, trauere ich um dich, großer König, der du keinen Kummer verdienst, sondern des Glückes würdig bist.
3.27.11
दान्तं यच्च सभामध्य आसनं रत्नभूषितम् ।
दृष्ट्वा कुशबृशीं चेमां शोको मां दारयत्ययम् ॥ ३.२७.११ ॥
Beim Anblick des elfenbeinernen, mit Juwelen geschmückten Sitzes in der Mitte der Versammlungshalle und dieser Matte aus Kuśa-Gras zerreißt mich dieser Kummer.
3.27.12
यदपश्यं सभायां त्वां राजभिः परिवारितम् ।
तच्च राजन्नपश्यन्त्याः का सान्तिर्हृदयस्यमे ॥ ३.२७.१२ ॥
Was ich in der Versammlungshalle sah, dich von Königen umgeben, o König – welcher Trost kann mein Herz finden, da ich es nicht mehr sehe?
3.27.13
या त्वाऽह्रं चन्दनादिग्धमपश्यं सूर्यवर्चसम् ।
सा त्वां पङ्कमलादिग्धं दृष्ट्वा मुह्यामि भारत ॥ ३.२७.१३ ॥
Dich, den ich mit Sandelholz gesalbt, sonnengleich strahlend sah, sehe ich nun mit Schlamm und Schmutz bedeckt, und ich bin verwirrt, o Bhārata.
3.27.14
या त्वाऽहं कौशिकैर्वस्त्रैः शुभ्रैराच्छादितं पुरा ।
दृष्टवत्यस्मिराजेनद्र साऽद्य पश्यामि चीरिणम् ॥ ३.२७.१४ ॥
Dich, den ich einst in seidene und weiße Gewänder gehüllt sah, o König der Könige, sehe ich heute in Baumrinde gekleidet.
3.27.15
यच्च तद्रुक्मपात्रीभिर्ब्राह्मणेभ्यः सहस्रशः ।
ह्रियते ते गृहादन्नं संस्कृतंसार्वकामिकम् ॥ ३.२७.१५ ॥
Und aus deinem Haus wurden tausendfach Speisen, die alle Wünsche erfüllen, in goldenen Gefäßen zu den Brahmanen getragen.
3.27.16
यतीनामगृहाणां ते तथैव गृहमेधिनाम् ।
दीयते भोजनं राजन्नतीव गुणवत्प्रभो ॥ ३.२७.१६ ॥
Und aus deinem Haus wurde ebenso vortreffliche Speise den Asketen, den Heimatlosen und den Hausvätern gegeben, o König, o Herr.
3.27.17
सत्कृतानि सहस्राणि सर्वकामैः पुरा गृहे ।
सर्वकामैः सुविहितैर्यदपूजयथा द्विजान्।
तच्च राजन्नपश्यन्त्याः का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ३.२७.१७ ॥
Einst wurden in deinem Haus Tausende von Zweimalgeborenen geehrt, reich mit allem versorgt, was sie begehrten, und du hast sie mit allem verehrt, was sie wünschten. O König, welcher Friede kann meinem Herzen bleiben, das all dies nicht mehr sieht?
3.27.18
यत्ते भ्रातॄन्महाराज युवानो मृष्टकुण्डलाः ।
अभोजयन्त मृष्टान्नैः सूदाः परमसंस्कृतैः ॥ ३.२७.१८ ॥
O großer König, deine Brüder wurden mit feinen, aufs Vortrefflichste zubereiteten Speisen von jungen Köchen mit glänzenden Ohrringen bewirtet.
3.27.19
सर्वांस्तानद्य पश्यामि वने वन्येन जीविनः ।
अदुःखार्हान्मनुष्येन्द्र नोपशाम्यति मे मनः ॥ ३.२७.१९ ॥
Herrscher der Menschen, ich sehe sie heute alle im Wald von wilder Nahrung leben, die doch kein Leid verdienen; dennoch kommt mein Geist nicht zur Ruhe.
3.27.20
भीमसेनमिमं चापि दुःखितं वनवासिनम् ।
ध्यायतः किं न मन्युस्ते प्राप्ते काले विवर्धते ॥ ३.२७.२० ॥
Und während du auch an Bhīmasena denkst, der betrübt im Wald lebt, warum wächst dein Zorn nicht, da die rechte Zeit gekommen ist?
3.27.21
भीमसेनं हि कर्माणि स्वयं कुर्वाणमच्युतम् ।
सुखार्हं दुःखितं दृष्ट्वा कस्माद्राजन्नुपेक्षसे ॥ ३.२७.२१ ॥
O König, warum vernachlässigst du Bhīmasena, der seine Taten selbst vollbringt, standhaft und des Glückes würdig, wenn du ihn betrübt siehst?
3.27.22
सत्कृतं विविधैर्यानैर्वस्त्रैरुच्चावचैस्तथा ।
तं ते वनगतं दृष्ट्वा कस्मान्मन्युर्न वर्धते ॥ ३.२७.२२ ॥
Obwohl er mit verschiedenen Fahrzeugen und Gewändern aller Art geehrt wurde, warum wächst dein Zorn nicht, wenn du ihn in den Wald gegangen siehst?
3.27.23
अयं कुरून्रणे सर्वान्हन्तुमुत्सहते प्रभुः ।
त्वत्प्रतिज्ञां प्रतीक्षंस्तु सहतेऽयं वृकोदरः ॥ ३.२७.२३ ॥
Dieser Mächtige ist begierig, alle Kurus im Kampf zu töten; doch, auf dein Gelübde wartend, erträgt Vṛkodara es.
3.27.24
योऽर्जुनेनार्जुनस्तुल्यो द्विबाहुर्बहुबाहुना ।
शरातिसर्गे शीघ्रत्वात्कालान्तकयमोपमः ॥ ३.२७.२४ ॥
Er, der Arjuna gleicht, zweiarmig und doch dem Vielarmigen ähnlich, und wie Yama, das Ende der Zeit, durch die Schnelligkeit im Abschießen der Pfeile.
3.27.25
यस् शस्त्रप्रतापेन प्रणताः सर्वपार्थिवाः ।
यज्ञे तव महाराज ब्राह्मणानुपतस्थिरे ॥ ३.२७.२५ ॥
O großer König, er, durch dessen Waffenmacht alle Könige unterworfen wurden, und bei deinem Opfer dienten ihm die Brahmanen.
3.27.26
तमिमं पुरुषव्याघ्रं पूजितं देवदानवैः ।
ध्यायन्तमर्जुनं दृष्ट्वा कस्माद्राजन्न कुप्यसि ॥ ३.२७.२६ ॥
Warum, o König, zürnst du nicht, wenn du diesen Tiger unter den Menschen, von Göttern und Dämonen verehrt, in Gedanken versunken siehst?
3.27.27
दृष्ट्वा वनगतं पार्थमदुःखार्हं सुखोचितम् ।
न च तेवर्धते मन्युस्तेन मुह्यामि भारत ॥ ३.२७.२७ ॥
Da ich Pārtha in den Wald gegangen sehe, der nicht des Kummers, sondern des Glücks würdig ist, wächst dein Zorn nicht; dadurch bin ich verwirrt, o Bhārata.
3.27.28
यो देवांश्च मनुष्यांश्च सर्पांश्चैकरथोऽजयत् ।
तं ते वनगतं दृष्ट्वा कस्मान्मन्युर्न वर्धते ॥ ३.२७.२८ ॥
Er, der allein auf einem Wagen Götter, Menschen und Schlangen besiegte – warum wächst dein Zorn nicht, wenn du ihn in den Wald gehen siehst?
3.27.29
यो यानैरद्भुताकारैर्हयैर्नागैश्च संवृतः ।
प्रसह्य वित्तान्यादत्त पार्थिवेभ्यः परंतप ॥ ३.२७.२९ ॥
Er, umgeben von wundersam geformten Wagen, Pferden und Elefanten, raubte den Königen mit Gewalt ihre Schätze, o Vernichter der Feinde.
3.27.30
क्षिपत्येकेन वेगेन पञ्चबाणशतानि यः ।
तं ते वनगतं दृष्ट्वा कस्मान्मन्युर्न वर्धते ॥ ३.२७.३० ॥
Er, der mit einem einzigen raschen Schwung fünfhundert Pfeile abschießt – warum wächst dein Zorn nicht, wenn du ihn in den Wald gehen siehst?
3.27.31
श्यामं बृहन्तं तरुणं चर्मिणामुत्तमं रणे ।
नकुलं ते वने दृष्ट्वा कस्मान्मन्युर्न वर्धते ॥ ३.२७.३१ ॥
Warum wächst dein Zorn nicht, wenn du Nakula im Wald siehst, den dunkelhäutigen, hohen, jungen Besten der Schildträger im Kampf?
3.27.32
दर्शनीयं च शूरं च माद्रीपुत्रं युधिष्ठिर ।
सहदेवं वने दृष्ट्वा कस्मात्क्षमसि पार्थिव ॥ ३.२७.३२ ॥
Yudhiṣṭhira, warum erträgst du es, o König, wenn du Sahadeva, den Sohn Mādrīs, schön und heldenhaft, im Wald siehst?
3.27.33
नकुलं सहदेवं च दृष्ट्वा ते दुःखितावुभौ ।
अदुःखार्हौ मनुष्येन्द्र कस्मान्मन्युर्न वर्धते ॥ ३.२७.३३ ॥
Warum wächst dein Zorn nicht, o Herr der Menschen, wenn du Nakula und Sahadeva beide trauern siehst, obwohl sie den Kummer nicht verdienen?
3.27.34
द्रुपदस्य कुले जातां स्नुषां पाण्डोर्महात्मनः ।
धृष्टद्युम्नस्य भगिनीं वीरपत्नीमनुव्रताम्।
मां वै वनगतां दृष्ट्वा कस्मात्क्षमसि पार्थिव ॥ ३.२७.३४ ॥
Aus dem Geschlecht Drupadas geboren, Schwiegertochter des hochherzigen Pāṇḍu, Schwester Dhṛṣṭadyumnas, Gattin von Helden und ergeben, warum erträgst du es, o König, wenn du mich in den Wald gehen siehst?
3.27.35
नूनं च तव नैवास्ति मन्युर्भरतसत्तम ।
यत्ते भ्रातॄंश्च मां चैव दृष्ट्वा नव्यथते मनः ॥ ३.२७.३५ ॥
Gewiss hast du keinen Zorn, o Bester der Bharatas, denn dein Geist wird nicht bekümmert, wenn du deine Brüder und mich siehst.
3.27.36
न निर्मन्युःक्षत्रियोऽस्ति लोके निर्वचनं स्मृतम् ।
तदद्य त्वयि पश्यामि क्षत्रिये विपरीतवत् ॥ ३.२७.३६ ॥
Es heißt in der Lehre, dass es in der Welt keinen Kṣatriya ohne Zorn gibt; doch heute sehe ich in dir, einem Kṣatriya, das Gegenteil.
3.27.37
यो न दर्शयते तेजः क्षत्रियः काल आगते ।
सर्वभूतानि तं पार्थ सदा परिभवन्त्युत ॥ ३.२७.३७ ॥
Der Kṣatriya, der seine glühende Kraft nicht zeigt, wenn die Zeit gekommen ist — o Pārtha, alle Wesen verachten ihn stets.
3.27.38
तत्त्वया न क्षमा कार्या शत्रून्प्रति कथंचन ।
तेजसैव हि ते शक्या निहन्तुं नात्र संशयः ॥ ३.२७.३८ ॥
Daher darfst du den Feinden gegenüber auf keinen Fall Nachsicht üben; nur durch deine glühende Kraft kannst du sie erschlagen — daran besteht kein Zweifel.
3.27.39
तथैव यः क्षमाकाले क्षत्रियो नोपशाम्यति ।
अप्रियः सर्वभूतानां सोमुत्रेह च नश्यति ॥ ३.२७.३९ ॥
Ebenso: Der Kṣatriya, der zur Zeit der Nachsicht nicht zur Ruhe kommt, wird allen Wesen unlieb und geht sowohl in dieser als auch in jener Welt zugrunde.