மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.27.1
ततो वनगताः पार्थाः सायाह्ने सह कृष्णया ।
उपविष्टाः कथाश्चक्रुर्दुःखशोकपरायणाः ॥ ३.२७.१ ॥
அப்பொழுது காட்டிற்குச் சென்ற பார்த்தர்கள் மாலை வேளையில் கிருஷ்ணையுடன் அமர்ந்து, துக்கத்திலும் சோகத்திலும் ஆழ்ந்தவர்களாய் உரையாடினர்.
3.27.2
प्रिया च दर्शनीया च पण्डिता च पतिव्रता ।
अथ कृष्णा धर्मराजमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.२७.२ ॥
அன்புக்குரியவளும், காண்பதற்கு அழகியவளும், அறிவுள்ளவளும், கணவனுக்குப் பதிவிரதையுமான கிருஷ்ணை அப்பொழுது தர்மராஜனிடம் இந்த வார்த்தையைக் கூறினாள்.
3.27.3
न नूनं तस्य पापस्य दुःखमस्मासु किंचन ।
विद्यते धार्तराष्ट्रस्य नृशंसस्य दुरात्मनः ॥ ३.२७.३ ॥
நிச்சயமாக அந்தப் பாவியான, கொடியவனான, தீய மனமுடைய திருதராஷ்டிரன் மகனுக்கு நம்மால் ஏற்பட்ட எந்த துக்கமும் இல்லை.
3.27.4
यस्त्वां राजन्मया सार्धमजिनैः प्रतिवासितम् ।
वनं प्रस्थाप्य दुष्टात्मा नान्वतप्यत दुर्मतिः ॥ ३.२७.४ ॥
அரசே, உம்மை என்னுடன் மான்தோல் ஆடை அணியச் செய்து காட்டிற்கு அனுப்பிய அந்தத் தீய மனமுடையவன் வருந்தவேயில்லை, அந்தத் துர்மதி.
3.27.5
आयसं हृदयं नूनं तस्य दुष्कृतकर्मणः ।
यस्त्वां धर्मपरं श्रेष्ठं रूक्षाण्यश्रावयत्तदा।
वचनान्यपरोक्षाणि दुर्वाच्यानि च संसदि ॥ ३.२७.५ ॥
நிச்சயமாக அந்தத் தீய செயல் புரிந்தவனின் இதயம் இரும்பினால் ஆனது; அவன் தர்மத்தில் நிலைத்த சிறந்தவராகிய உம்மைச் சபையில் அப்பொழுது கடுஞ்சொற்களையும் நேரடியான இழிவான வார்த்தைகளையும் கேட்கச் செய்தான்.
3.27.6
सुखोचितमदुःखार्हं दुरात्मा ससुहृद्गणः ।
ईदृशं दुःखमानीय मोदते पापपूरुषः ॥ ३.२७.६ ॥
சுகத்திற்குத் தகுதியுடையவரும், துக்கத்திற்குத் தகுதியற்றவருமான உம்மை இத்தகைய துக்கத்தில் ஆழ்த்திவிட்டு, அந்தத் தீய பாவி தன் நண்பர் கூட்டத்துடன் மகிழ்ச்சியடைகிறான்.
3.27.7
चतुर्णामेव पापानामस्रं न पतितं तदा ।
त्वयि भारत निष्क्रान्ते वनायाजिनवाससि ॥ ३.२७.७ ॥
ஓ பாரதா, நீ மான்தோல் ஆடை அணிந்து காட்டிற்குப் புறப்பட்டபோது, அந்த நான்கு பாவிகளுக்காக ஒரு கண்ணீர்த்துளியும் விழவில்லை.
3.27.8
दुर्योधनस्य कर्णस्य शकुनेश्च दुरात्मनः ।
दुर्भ्रातुस्तस्य चोग्रस्य राजन्दुःखशासनस्य च ॥ ३.२७.८ ॥
ஓ அரசே, துரியோதனனுக்கும், கர்ணனுக்கும், தீய மனமுடைய சகுனிக்கும், அந்தக் கொடிய தீய சகோதரன் துச்சாசனனுக்கும்.
3.27.9
इतरेषां तु सर्वेषां कुरूणां कुरुसत्तम ।
दुःखेनाभिपरीतानां नेत्रेभ्यः प्रापतज्जलम् ॥ ३.२७.९ ॥
ஓ குருக்களில் சிறந்தவனே, துயரத்தால் சூழப்பட்ட மற்ற எல்லா குருக்களின் கண்களிலிருந்தும் நீர் வழிந்தது.
3.27.10
इदं च शयनं दृष्ट्वा यच्चासीत्ते पुरातनम् ।
शोचामित्वां महाराजदुःखानर्हंसुखोचितम् ॥ ३.२७.१० ॥
இந்தப் படுக்கையையும், உன்னுடைய பழைய படுக்கை எதுவோ அதையும் கண்டு, ஓ மகாராஜா, துன்பத்திற்குத் தகுதியற்ற, இன்பத்திற்கே உரியவனான உனக்காக நான் வருந்துகிறேன்.
3.27.11
दान्तं यच्च सभामध्य आसनं रत्नभूषितम् ।
दृष्ट्वा कुशबृशीं चेमां शोको मां दारयत्ययम् ॥ ३.२७.११ ॥
சபையின் நடுவில் இருந்த, ரத்தினங்களால் அழகுபடுத்தப்பட்ட தந்த ஆசனத்தையும், இந்தக் குசப்புல் பாயையும் கண்டு, இந்தத் துயரம் என்னைப் பிளக்கிறது.
3.27.12
यदपश्यं सभायां त्वां राजभिः परिवारितम् ।
तच्च राजन्नपश्यन्त्याः का सान्तिर्हृदयस्यमे ॥ ३.२७.१२ ॥
சபையில் நீ அரசர்களால் சூழப்பட்டிருந்ததை நான் கண்டேன். ஓ அரசே, அதை இப்போது காண முடியாத எனக்கு இதயத்திற்கு என்ன ஆறுதல் உண்டு?
3.27.13
या त्वाऽह्रं चन्दनादिग्धमपश्यं सूर्यवर्चसम् ।
सा त्वां पङ्कमलादिग्धं दृष्ट्वा मुह्यामि भारत ॥ ३.२७.१३ ॥
சந்தனம் பூசப்பட்டு சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்த உன்னை நான் கண்டிருந்தேன்; இன்று சேறும் அழுக்கும் படிந்த உன்னைக் காண்கையில் நான் மயக்கமடைகிறேன், பாரதனே.
3.27.14
या त्वाऽहं कौशिकैर्वस्त्रैः शुभ्रैराच्छादितं पुरा ।
दृष्टवत्यस्मिराजेनद्र साऽद्य पश्यामि चीरिणम् ॥ ३.२७.१४ ॥
முன்பு பட்டும் வெண்மையான ஆடைகளும் அணிந்திருந்த உன்னை நான் கண்டிருந்தேன், மன்னர்களின் தலைவனே; இன்று நான் உன்னை மரவுரி அணிந்தவனாகக் காண்கிறேன்.
3.27.15
यच्च तद्रुक्मपात्रीभिर्ब्राह्मणेभ्यः सहस्रशः ।
ह्रियते ते गृहादन्नं संस्कृतंसार्वकामिकम् ॥ ३.२७.१५ ॥
பொன் பாத்திரங்களில் ஆயிரக்கணக்கான பிராமணர்களுக்காக உன் வீட்டிலிருந்து எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் சமைத்த உணவு கொண்டு செல்லப்பட்டது.
3.27.16
यतीनामगृहाणां ते तथैव गृहमेधिनाम् ।
दीयते भोजनं राजन्नतीव गुणवत्प्रभो ॥ ३.२७.१६ ॥
உன் வீட்டிலிருந்து துறவிகள், வீடற்றவர்கள், இல்லறத்தார் ஆகியோருக்கும் அதுபோலவே மிகவும் சிறந்த உணவு அளிக்கப்பட்டது, அரசே, பிரபுவே.
3.27.17
सत्कृतानि सहस्राणि सर्वकामैः पुरा गृहे ।
सर्वकामैः सुविहितैर्यदपूजयथा द्विजान्।
तच्च राजन्नपश्यन्त्याः का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ३.२७.१७ ॥
முன்பு உன் வீட்டில் எல்லா விருப்பங்களுடனும் முறையாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு, நீ எல்லா விருப்பங்களுடனும் வழிபட்ட ஆயிரக்கணக்கான த்விஜர்கள் மதிக்கப்பட்டனர்; அரசே, அதையெல்லாம் இன்று காணாத என் இதயத்திற்கு என்ன அமைதி?
3.27.18
यत्ते भ्रातॄन्महाराज युवानो मृष्टकुण्डलाः ।
अभोजयन्त मृष्टान्नैः सूदाः परमसंस्कृतैः ॥ ३.२७.१८ ॥
மகாராஜனே, உன் சகோதரர்களை, மின்னும் குண்டலங்கள் அணிந்த இளம் சமையல்காரர்கள் மிகச் சிறப்பாகத் தயாரித்த சுவையான உணவால் உண்பித்தார்கள்.
3.27.19
सर्वांस्तानद्य पश्यामि वने वन्येन जीविनः ।
अदुःखार्हान्मनुष्येन्द्र नोपशाम्यति मे मनः ॥ ३.२७.१९ ॥
மனிதர்களின் தலைவரே, துன்பத்திற்குத் தகுதியற்ற அவர்கள் அனைவரும் காட்டில் காட்டு உணவால் வாழ்வதை இன்று காண்கிறேன்; ஆனாலும் என் மனம் அமைதியடையவில்லை.
3.27.20
भीमसेनमिमं चापि दुःखितं वनवासिनम् ।
ध्यायतः किं न मन्युस्ते प्राप्ते काले विवर्धते ॥ ३.२७.२० ॥
காட்டில் வாழும் துயருற்ற பீமசேனனையும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் உங்களுக்கு, உரிய காலம் வந்தும் கோபம் ஏன் வளரவில்லை?
3.27.21
भीमसेनं हि कर्माणि स्वयं कुर्वाणमच्युतम् ।
सुखार्हं दुःखितं दृष्ट्वा कस्माद्राजन्नुपेक्षसे ॥ ३.२७.२१ ॥
அரசே, தாமே செயல்களைச் செய்யும், அசையாத, இன்பத்திற்குத் தகுதியான பீமசேனன் துயருற்றிருப்பதைக் கண்டும் நீங்கள் ஏன் புறக்கணிக்கிறீர்கள்?
3.27.22
सत्कृतं विविधैर्यानैर्वस्त्रैरुच्चावचैस्तथा ।
तं ते वनगतं दृष्ट्वा कस्मान्मन्युर्न वर्धते ॥ ३.२७.२२ ॥
பலவகை வாகனங்களாலும், உயர்ந்த தாழ்ந்த ஆடைகளாலும் முன்பு மதிக்கப்பட்ட அவன் காட்டுக்குச் சென்றிருப்பதைக் கண்டும், உங்கள் கோபம் ஏன் வளரவில்லை?
3.27.23
अयं कुरून्रणे सर्वान्हन्तुमुत्सहते प्रभुः ।
त्वत्प्रतिज्ञां प्रतीक्षंस्तु सहतेऽयं वृकोदरः ॥ ३.२७.२३ ॥
வலிமைமிக்க இந்தப் பீமன் போரில் குருக்கள் அனைவரையும் கொல்ல ஆவல் கொண்டிருக்கிறான்; ஆனால் உங்கள் சபதத்தை எதிர்பார்த்து, வ்ருகோதரன் இதைப் பொறுத்துக் கொள்கிறான்.
3.27.24
योऽर्जुनेनार्जुनस्तुल्यो द्विबाहुर्बहुबाहुना ।
शरातिसर्गे शीघ्रत्वात्कालान्तकयमोपमः ॥ ३.२७.२४ ॥
அர்ஜுனனுக்கு நிகரானவன்; இரு கரங்கள் கொண்டவனாயினும் பல கரங்களைக் கொண்டவனைப் போன்றவன்; அம்புகளை எய்வதில் விரைவால் காலனாகிய யமனுக்கு ஒப்பானவன்.
3.27.25
यस् शस्त्रप्रतापेन प्रणताः सर्वपार्थिवाः ।
यज्ञे तव महाराज ब्राह्मणानुपतस्थिरे ॥ ३.२७.२५ ॥
மகாராஜாவே, எவருடைய ஆயுத வலிமையால் அனைத்து அரசர்களும் பணிந்தனரோ, உமது யாகத்தில் அவருக்கு முன் பிராமணர்கள் பணிவிடை செய்தனர்.
3.27.26
तमिमं पुरुषव्याघ्रं पूजितं देवदानवैः ।
ध्यायन्तमर्जुनं दृष्ट्वा कस्माद्राजन्न कुप्यसि ॥ ३.२७.२६ ॥
தேவர்களாலும் தானவர்களாலும் போற்றப்பட்ட இந்த புருஷ வ்யாக்ரமான அர்ஜுனன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பதைக் காணும்போது, அரசே, நீர் ஏன் கோபப்படவில்லை?
3.27.27
दृष्ट्वा वनगतं पार्थमदुःखार्हं सुखोचितम् ।
न च तेवर्धते मन्युस्तेन मुह्यामि भारत ॥ ३.२७.२७ ॥
காட்டுக்குச் சென்ற பார்த்தனைக் காண்கிறேன்; துக்கத்திற்குத் தகுதியற்றவன், இன்பத்திற்குத் தகுந்தவன்; உமது கோபம் பெருகவில்லை; அதனால் நான் மயங்குகிறேன், பாரதா.
3.27.28
यो देवांश्च मनुष्यांश्च सर्पांश्चैकरथोऽजयत् ।
तं ते वनगतं दृष्ट्वा कस्मान्मन्युर्न वर्धते ॥ ३.२७.२८ ॥
ஒரே ரதத்தில் தேவர்களையும், மனிதர்களையும், நாகங்களையும் வென்றவனை, காட்டுக்குச் சென்றவனாகக் காணும்போது, உமது கோபம் ஏன் பெருகவில்லை?
3.27.29
यो यानैरद्भुताकारैर्हयैर्नागैश्च संवृतः ।
प्रसह्य वित्तान्यादत्त पार्थिवेभ्यः परंतप ॥ ३.२७.२९ ॥
அற்புத வடிவ ரதங்கள், குதிரைகள், யானைகளால் சூழப்பட்டவனாய், அரசர்களிடமிருந்து வலிமையால் செல்வங்களைக் கைப்பற்றியவன், பரந்தபா.
3.27.30
क्षिपत्येकेन वेगेन पञ्चबाणशतानि यः ।
तं ते वनगतं दृष्ट्वा कस्मान्मन्युर्न वर्धते ॥ ३.२७.३० ॥
ஒரே வேகத்தில் ஐநூறு அம்புகளை எய்பவனை, காட்டுக்குச் சென்றவனாகக் காணும்போது, உமது கோபம் ஏன் பெருகவில்லை?
3.27.31
श्यामं बृहन्तं तरुणं चर्मिणामुत्तमं रणे ।
नकुलं ते वने दृष्ट्वा कस्मान्मन्युर्न वर्धते ॥ ३.२७.३१ ॥
போரில் கேடயம் ஏந்தியவர்களில் சிறந்தவனும், கருநிறமும், உயர்ந்த உடலும், இளமையும் கொண்ட நகுலனை காட்டில் கண்டும் உன் கோபம் ஏன் வளரவில்லை?
3.27.32
दर्शनीयं च शूरं च माद्रीपुत्रं युधिष्ठिर ।
सहदेवं वने दृष्ट्वा कस्मात्क्षमसि पार्थिव ॥ ३.२७.३२ ॥
யுதிஷ்டிரா, அழகும் வீரமும் கொண்ட மாத்ரியின் மகன் சகதேவனை காட்டில் கண்டும் அரசே, நீ ஏன் பொறுத்துக்கொள்கிறாய்?
3.27.33
नकुलं सहदेवं च दृष्ट्वा ते दुःखितावुभौ ।
अदुःखार्हौ मनुष्येन्द्र कस्मान्मन्युर्न वर्धते ॥ ३.२७.३३ ॥
மனிதர்களின் இந்திரனே, துன்பத்திற்குத் தகுதியற்ற இருவரும் துக்கத்தில் இருப்பதை நகுலனையும் சகதேவனையும் கண்டும் உன் கோபம் ஏன் வளரவில்லை?
3.27.34
द्रुपदस्य कुले जातां स्नुषां पाण्डोर्महात्मनः ।
धृष्टद्युम्नस्य भगिनीं वीरपत्नीमनुव्रताम्।
मां वै वनगतां दृष्ट्वा कस्मात्क्षमसि पार्थिव ॥ ३.२७.३४ ॥
துருபதனின் குலத்தில் பிறந்தவளும், மகாத்மா பாண்டுவின் மருமகளும், திருஷ்டத்யும்னனின் சகோதரியும், வீரர்களின் மனைவியும், பக்தியுள்ளவளுமான நான் காட்டில் செல்வதைக் கண்டும் அரசே, நீ ஏன் பொறுத்துக்கொள்கிறாய்?
3.27.35
नूनं च तव नैवास्ति मन्युर्भरतसत्तम ।
यत्ते भ्रातॄंश्च मां चैव दृष्ट्वा नव्यथते मनः ॥ ३.२७.३५ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, நிச்சயமாக உனக்கு கோபமே இல்லை; சகோதரர்களையும் என்னையும் கண்டும் உன் மனம் துன்புறவில்லையே.
3.27.36
न निर्मन्युःक्षत्रियोऽस्ति लोके निर्वचनं स्मृतम् ।
तदद्य त्वयि पश्यामि क्षत्रिये विपरीतवत् ॥ ३.२७.३६ ॥
உலகில் கோபமற்ற க்ஷத்திரியன் இல்லை என்பது நியமமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது; ஆனால் இன்று க்ஷத்திரியனான உன்னிடம் அதற்கு மாறாகக் காண்கிறேன்.
3.27.37
यो न दर्शयते तेजः क्षत्रियः काल आगते ।
सर्वभूतानि तं पार्थ सदा परिभवन्त्युत ॥ ३.२७.३७ ॥
காலம் வந்தபோதும் தன் தேஜஸை வெளிப்படுத்தாத க்ஷத்திரியனை, ஹே பார்த்தா, எல்லா உயிர்களும் எப்போதும் அவமதிக்கின்றன.
3.27.38
तत्त्वया न क्षमा कार्या शत्रून्प्रति कथंचन ।
तेजसैव हि ते शक्या निहन्तुं नात्र संशयः ॥ ३.२७.३८ ॥
ஆகவே எந்த வகையிலும் எதிரிகளிடம் நீ பொறுமை காட்டக்கூடாது. தேஜஸாலேயே நீ அவர்களை வெல்ல முடியும்; இதில் ஐயமில்லை.
3.27.39
तथैव यः क्षमाकाले क्षत्रियो नोपशाम्यति ।
अप्रियः सर्वभूतानां सोमुत्रेह च नश्यति ॥ ३.२७.३९ ॥
அதுபோலவே, பொறுமைக்குரிய காலத்தில் அமைதியடையாத க்ஷத்திரியன் எல்லா உயிர்களுக்கும் பிரியமற்றவனாகி இம்மையிலும் மறுமையிலும் அழிகிறான்.