Mahābhārata · Adhyāya 3.278
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.278.1
उक्तं भगवता जन्म रामादीनां पृथक्पृथक् ।
प्रस्थानकारणं ब्रह्मञ्श्रोतुमिच्छामि कथ्यताम् ॥ ३.२७८.१ ॥
Der Ehrwürdige hat die Geburten Rāmas und der anderen einzeln erzählt. O Brahmane, ich möchte den Grund ihres Aufbruchs hören; möge er erzählt werden.
3.278.2
कथं दाशरथी वीरौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ ।
प्रस्तापितौ वने ब्रह्मन्मैथिली च यशस्विनी ॥ ३.२७८.२ ॥
O Brahmane, wie wurden die beiden heldenhaften Brüder, die Söhne Daśarathas, Rāma und Lakṣmaṇa, und die ruhmreiche Maithilī in den Wald geschickt?
3.278.3
जातपुत्रो दशरथः प्रीतिमानभवन्नृप ।
क्रियारतिर्धर्मरतः सततं वृद्धसेविता ॥ ३.२७८.३ ॥
O König, als ein Sohn geboren wurde, wurde Daśaratha erfreut. Er fand Freude an ritueller Handlung und war dem Dharma ergeben; stets wurde er von den Alten bedient.
3.278.4
क्रमेण चास्य ते पुत्रा व्यवर्धन्त महौजसः ।
वेदेषु सरहस्येषु धनुर्वेदेषु पारगाः ॥ ३.२७८.४ ॥
Mit der Zeit wuchsen seine Söhne von großer Kraft heran und wurden Meister der Veden mit ihren geheimen Lehren und der Bogenkunst.
3.278.5
चरितब्रह्मचर्यास्ते कृतदाराश्च पार्तिव ।
दृष्ट्वा रामं दशरथः प्रीतिमानभवत्सुखी ॥ ३.२७८.५ ॥
O König, nachdem sie das Gelübde des Keuschheitsstudiums vollendet und Frauen genommen hatten, wurde Daśaratha, als er Rāma sah, erfreut und glücklich.
3.278.6
ज्येष्ठो रामोऽभवत्तेषां रमयामास हि प्रजाः ।
मनोहरतया धीमान्पितुर्हृदयनन्दनः ॥ ३.२७८.६ ॥
Unter ihnen war der Älteste Rāma. Durch seine Anmut erfreute er das Volk; der Weise war die Freude im Herzen seines Vaters.
3.278.7
ततः स राजा मतिमान्मत्वाऽऽत्मानं वयोधिकम् ।
मन्त्रयामास सचिवैर्मन्त्रज्ञैश्च पुरोहितैः ॥ ३.२७८.७ ॥
Da beriet sich der weise König, da er sich für alt hielt, mit seinen Ministern, den Kennern des Rates und seinen Priestern.
3.278.8
अभिषेकाय रामस्य यावैराज्येन भारत ।
प्राप्तकालं च ते सर्वे मेनिरे मन्त्रिसत्तमाः ॥ ३.२७८.८ ॥
O Bhārata, alle besten Minister hielten es für an der Zeit, Rāma als Thronfolger zu salben.
3.278.9
लोहिताक्षं महाबाहुं मत्तमातङ्गगामिनम् ।
कम्बुग्रीवं महोरस्कं नीलकुञ्चितमूर्धजम् ॥ ३.२७८.९ ॥
Rotäugig, starkarmig, einherschreitend wie ein tobender Elefant, mit muschelgleichem Hals, breiter Brust und dunklem, lockigem Haar.
3.278.10
दीप्यमानं श्रिया वीरं शक्रादनवरं बले ।
पारगं सर्वधर्माणां बृहस्पतिसमं मतौ ॥ ३.२७८.१० ॥
Strahlend in Glanz, ein Held, dem Indra an Kraft nicht nachsteht, Meister aller Pflichten, Bṛhaspati gleich an Weisheit.
3.278.11
सर्वानुरक्तप्रकृतिं सर्वविद्याविशारदम् ।
जितेन्द्रियममित्राणामपि दृष्टिमनोहरम् ॥ ३.२७८.११ ॥
Von allen Untertanen geliebt, in allen Wissenschaften bewandert, seiner Sinne Herr, selbst für seine Feinde anmutig anzusehen.
3.278.12
नियन्तारमसाधूनां गोप्तारं धर्मचारिणाम् ।
धृतिमन्तमनाधृष्यं जेतारमपराजितम् ॥ ३.२७८.१२ ॥
Bezwinger der Bösen, Beschützer derer, die dem Dharma folgen, standhaft, unangreifbar, Eroberer und unbesiegt.
3.278.13
पुत्रं राजा दशरथः कौसल्यानन्दवर्धनम् ।
संदृश्यपरमां प्रीतिमगच्छत्कुलनन्दनम् ॥ ३.२७८.१३ ॥
Als er seinen Sohn sah, der Kauśalyās Freude mehrte und das Geschlecht erfreute, empfand König Daśaratha höchste Freude.
3.278.14
चिन्तयंश्च महातेजा गुणान्रामस्य वीर्यवान् ।
अभ्यभाषत भद्रं ते प्रीयमाणः पुरोहितम् ॥ ३.२७८.१४ ॥
Der mächtige, strahlende König sann über Rāmas Tugenden nach und sprach erfreut zum Hauspriester: Möge dir Gutes widerfahren.
3.278.15
अद् पुष्यो निशि ब्रह्मन्पुण्यं योगमुपैष्यति ।
संभाराः संभ्रियन्तां मे रामश्चोपनिमन्त्र्यताम् ॥ ३.२७८.१५ ॥
Brahmane, heute Nacht wird die glückverheißende Konjunktion des Puṣya-Sternbilds eintreten; man soll die Opfergaben für mich herbeibringen und Rāma einladen.
3.278.16
श्व एवपुष्यो भविता यत्ररामः सुतो मया ।
यौवराज्येऽभिषेक्तव्यः पौरेषु सहमन्त्रिभिः ॥ ३.२७८.१६ ॥
Schon morgen wird das Puṣya-Sternbild sein, an dem mein Sohn Rāma vor den Bürgern und zusammen mit den Ministern zum Kronprinzen gesalbt werden soll.
3.278.17
इति तद्राजवचनं प्रतिश्रुत्याथ मन्थरा ।
कैकेयीमभिगम्येदं काले वचनमब्रवीत् ॥ ३.२७८.१७ ॥
Nachdem Mantharā die Worte des Königs vernommen hatte, ging sie zu Kaikeyī und sprach zur rechten Zeit diese Worte.
3.278.18
अद्य कैकेयि दौर्भाग्यं राज्ञा ते ख्यापितं महत् ।
आशीविषस्त्वां संक्रुद्धश्छन्नो दशति दुर्भगे ॥ ३.२७८.१८ ॥
Heute, Kaikeyī, hat der König dein großes Unglück verkündet; Unglückselige, es wird dich beißen wie eine erzürnte Schlange, die im Verborgenen beißt.
3.278.19
सुभगा खलु कौसल्या यस्याः पुत्रोऽभिषेक्ष्यते ।
कुतो हि तव सौभाग्यं यस्याः पुत्रो न राज्यभाक् ॥ ३.२७८.१९ ॥
Kauśalyā ist wahrlich glücklich, denn ihr Sohn wird gesalbt werden. Welches Glück hast du, dessen Sohn nicht am Königreich teilhat?
3.278.20
सा तद्वचनमाज्ञाय सर्वाभरणभूषिता ।
वेदी विलग्नमध्येन बिभ्रती रूपमुत्तमम् ॥ ३.२७८.२० ॥
Als sie diese Worte vernommen hatte, mit allen Schmuckstücken geschmückt, schlanktaillig, höchste Schönheit tragend...
3.278.21
वविक्ते पतिमासाद्य हसन्तीव शुचिस्मिता ।
राजानं तर्जयन्तीव मधुरं वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.२७८.२१ ॥
Sie trat im Verborgenen zu ihrem Gemahl, lächelte gleichsam lachend, mit reinem Lächeln, als wollte sie den König tadeln, und sprach diese süßen Worte.
3.278.22
सत्यप्रतिज्ञ यन्मे त्वं काममेकं विसृष्टवान् ।
उपाकुरुष्व तद्राजंस्तस्मान्मुञ्चस्व संकटात्।
तदद्य कुरु सत्यं मे वरं वरद भूपते ॥ ३.२७८.२२ ॥
O du Wahrhaftiger, erfülle nun, o König, den einen Wunsch, den du mir gewährt hast, und befreie mich aus dieser Not. O Gewährer der Gaben, o Herr der Erde, mach heute meine Gabe wahr.
3.278.23
वरं ददानि ते हन्त तद्गृहाण यदिच्छसि ।
अवध्यो वध्यतां कोद्य वध्यः कोऽद्य विमुच्यतां ॥ ३.२७८.२३ ॥
Ich gewähre dir eine Gabe; nimm, was du wünschst. Der Unschlagbare bleibe unerschlagen; wer soll heute erschlagen, wer befreit werden?
3.278.24
धनं ददानि कस्याद् ह्रियतां कस्यरवापुनः ।
ब्राह्मणस्वादिहान्यत्रयत्किंचिद्वित्तमस्ति मे ॥ ३.२७८.२४ ॥
Ich werde Reichtum geben; wem soll er gegeben, und wessen Reichtum wieder genommen werden? Was an Reichtum ich hier oder anderswo besitze, ist kein Eigentum eines Brahmanen.
3.278.25
पृथिव्यां राजराजोस्मि चातुर्वर्ण्यस् रिता ।
यस्तेऽभिलपितः कामो ब्रूहि कल्याणि माचिरं ॥ ३.२७८.२५ ॥
Ich bin der König der Könige auf Erden, der Beschützer der vierfachen Ständeordnung. O Glückverheißende, nenne ohne Verzug, was du dir wünschst.
3.278.26
सातद्वचनमाज्ञाय परिगृह्य नराधिपम् ।
आत्मनो बलमाज्ञाय तत एनमुवाच ह ॥ ३.२७८.२६ ॥
Nachdem sie diese Worte verstanden, den Herrn der Menschen für sich gewonnen und ihre eigene Macht erkannt hatte, sprach sie da zu ihm.
3.278.27
आभिषेचनिकं यत्ते रामार्थमुपकल्पितम् ।
भरतस्तदवाप्नोतु वनं गच्छतु राघवः ॥ ३.२७८.२७ ॥
Bharata soll die Salbung erhalten, die du für Rāma vorbereitet hast; Rāghava soll in den Wald gehen.
3.278.28
नव पञ्च च वर्षाणि दण्डकारण्यमाश्रितः ।
चीराजिनजटाधारी रामो भवतु तापसः ॥ ३.२७८.२८ ॥
Vierzehn Jahre lang, im Daṇḍaka-Wald Zuflucht suchend, Rinden- und Hirschfell tragend und das Haar verfilzt, soll Rāma ein Asket werden.
3.278.29
स तं राजा वरं श्रुत्वा विप्रियं दारुणोदयम् ।
दुःखार्तो भरतश्रेष्ठ न किंचिद्व्याजहार ह ॥ ३.२७८.२९ ॥
O Bester der Bharatas, als der König jene Gabe vernommen hatte — unerfreulich und von schrecklichem Ausgang —, sprach er vor Kummer gequält überhaupt kein Wort.
3.278.30
ततस्तथोक्तं पितरं रामो विज्ञाय वीर्यवान् ।
वनं प्रतस्थे धर्मात्मा राजा सत्यो भवत्विति ॥ ३.२७८.३० ॥
Da machte sich Rāma, mächtig und von rechtschaffener Gesinnung, als er verstanden hatte, dass sein Vater so gesprochen hatte, auf den Weg in den Wald, in dem Gedanken: »Des Königs Wort soll wahr sein.«
3.278.31
तमन्वगच्छल्लक्ष्मीवान्धनुष्माँल्लक्ष्मणस्तदा ।
सीता च भार्या भद्रं ते वैदेही जनकात्मजा ॥ ३.२७८.३१ ॥
Da folgte ihm der glanzvolle, bogenbewehrte Lakṣmaṇa, und auch Sītā, die Vaidehī, Tochter Janakas, seine Gemahlin. Möge dir Glück beschieden sein.
3.278.32
ततो वनं गतेरामे राजा दशरथस्तदा ।
समयुज्यत देहस्य कालपर्यायधर्मणा ॥ ३.२७८.३२ ॥
Als Rāma in den Wald gegangen war, verband sich König Daśaratha damals mit dem Ende des Körpers, gemäß dem Gesetz der Zeitenfolge.
3.278.33
रामं तु गतमाज्ञाय राजानं च तथागतम् ।
अनार्या भरतं देवी कैकेयी वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.२७८.३३ ॥
Als sie wusste, dass Rāma gegangen war und der König ebenso gegangen war, sprach die unwürdige Königin Kaikeyī diese Worte zu Bharata.
3.278.34
गतोदशरथः स्वर्गं वनस्थौ रामलक्ष्मणौ ।
गृहाण राज्यंविपुलं क्षेमं निहतकण्टकम् ॥ ३.२७८.३४ ॥
Daśaratha ist in den Himmel gegangen, und Rāma und Lakṣmaṇa leben im Wald. Nimm dieses weite, sichere Reich, von seinen Dornen befreit.
3.278.35
तामुवाच स धर्मात्मा नृशंसं बत ते कृतम् ।
पतिं हत्वाकुलं चेदमुत्साद्य धनलुब्धया ॥ ३.२७८.३५ ॥
Da sprach der rechtschaffene Bharata zu ihr: "Wehe, du hast eine grausame Tat begangen. Deinen Gatten erschlagen, diese Familie zugrunde gerichtet, aus Gier nach Reichtum."
3.278.36
अयशः पातयित्वा मे मूर्ध्नि त्वं कुलपांसने ।
सकामा भव मे मातरित्युक्त्वा प्ररुरोद ह ॥ ३.२७८.३६ ॥
"O Schande der Familie, nachdem du mir die Schmach aufs Haupt geladen hast, möge dein Wunsch erfüllt sein, o Mutter!" Nachdem er dies gesagt hatte, weinte er bitterlich.
3.278.37
स चारित्रं विशोध्याथ सर्वप्रकृतिसन्निधौ ।
अन्वयाद्धातरं रामं विनिवर्तनलालसः ॥ ३.२७८.३७ ॥
Nachdem er vor allen Untertanen sein Verhalten gereinigt hatte, folgte er seinem Bruder Rāma, begierig, ihn zurückzubringen.
3.278.38
कौसल्यां च सुमित्रां च कैकेयीं च सुदुःखितः ।
अग्रे प्रस्थाप्य यानैः स शत्रुघ्नसहितो ययौ ॥ ३.२७८.३८ ॥
Tief betrübt schickte er Kausalyā, Sumitrā und Kaikeyī mit Wagen voraus und ging zusammen mit Śatrughna.
3.278.39
वसिष्ठवामदेवाभ्यां विप्रैश्चान्यैः सहस्रशः ।
पौरजानपदैः सार्धं रामानयनकाङ्क्षया ॥ ३.२७८.३९ ॥
Zusammen mit Vasiṣṭha und Vāmadeva, mit Tausenden von Brahmanen und anderen, mit Stadt- und Landbewohnern, begierig, Rāma zurückzubringen.
3.278.40
ददर्श चित्रकूटस्थं स रामं सहलक्ष्मणम् ।
तापसानामलंकारं धारयन्तं धनुर्धरम् ॥ ३.२७८.४० ॥
Er sah Rāma, der in Citrakūṭa weilte, zusammen mit Lakṣmaṇa, geschmückt mit dem Schmuck eines Asketen und den Bogen tragend.
3.278.41
उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वाप्रणिपत्य रघूत्तमम् ।
शशंस मरणं राज्ञः सोऽनाथांश्चापि कोसलान् ॥ ३.२७८.४१ ॥
Mit gefalteten Händen, sich vor Rāma, dem Besten der Raghu, verneigend, sprach er und berichtete vom Tod des Königs und den verwaisten Kosalas.
3.278.42
नाथ त्वं प्रतिपद्यस्व स्वराज्यमिति चोक्तवान् ॥ ३.२७८.४२ ॥
"Herr, übernimm dein Königreich", so sprach er.
3.278.43
स तस्य वचनं श्रुत्वा रामः परमदुःखितः ।
चकार देवकल्पस्य पितुः स्नात्वोदकक्रियाम् ॥ ३.२७८.४३ ॥
Als Rāma diese Worte hörte, war er tief betrübt; nachdem er gebadet hatte, vollzog er das Wasseropfer für seinen Vater, der einem Gott gleich war.
3.278.44
अब्रवीत्स तदारामो भ्रातरं भ्रातृवत्सलम् ।
पादुके मे भविष्येते राज्यगोप्त्र्यौ परंतप।
एवमस्त्विति तं प्राह भरतः प्रणतस्तदा ॥ ३.२७८.४४ ॥
Da sprach Rāma zu seinem brüderlich liebenden Bruder: »O Feindeverbrenner, meine Sandalen sollen die Hüter des Reiches sein.« Da sprach Bharata, sich verneigend: »So sei es.«
3.278.45
विसर्जितः स रामेण पितुर्वचनकारिणा ।
नन्दिग्रामेऽकरोद्राज्यं पुरस्कृत्यास्य पादुके ॥ ३.२७८.४५ ॥
Von Rāma entlassen, der dem Wort seines Vaters gehorchte, regierte er in Nandigrāma und stellte die Sandalen jenes vor sich.
3.278.46
रामस्तु पुनराशङ्क्य पौरजानपदागमम् ।
प्रविवेश महारण्यं शरभङ्गाश्रमं प्रति ॥ ३.२७८.४६ ॥
Doch Rāma, erneut die Ankunft der Stadt- und Landbewohner fürchtend, betrat den großen Wald in Richtung der Einsiedelei Śarabhaṅgas.
3.278.47
सत्कृत्य शरभङ्गं स दण्डकारण्यमाश्रितः ।
नदीं गोदावरीं रम्यामाश्रित्य न्यवसत्तदा ॥ ३.२७८.४७ ॥
Nachdem er Śarabhaṅga geehrt hatte, suchte er den Daṇḍaka-Wald auf und ließ sich am lieblichen Fluss Godāvarī nieder.
3.278.48
वसतस्तस्य रामस्य ततः शूर्पणखाकृतम् ।
खरेणासीन्महद्वैरं जनस्थाननिवासिना ॥ ३.२७८.४८ ॥
Während Rāma dort lebte, entstand eine große Feindschaft mit Khara, dem Bewohner von Janasthāna, wegen dessen, was Śūrpaṇakhā getan hatte.
3.278.49
रक्षार्थं तापसानां तु राघवो धर्मवत्सलः ।
चतुर्दशसहस्राणि जघान भुवि राक्षसान् ॥ ३.२७८.४९ ॥
Um die Asketen zu schützen, erschlug Rāghava, dem das Dharma lieb war, auf der Erde vierzehntausend Rākṣasas.
3.278.50
दूषणं च स्वरं चैवनिहत्य सुमहाबलौ ।
चक्रे क्षेमं पुनर्धीमान्धर्मारण्यं स राघवः ॥ ३.२७८.५० ॥
Nachdem er Dūṣaṇa und Khara, die beiden sehr mächtigen, erschlagen hatte, stellte der weise Rāghava die Sicherheit des Dharmāraṇya wieder her.
3.278.51
हतेषु तेषु रक्षःसु ततः शूर्पणखा पुनः ।
ययौ निकृत्तनासोष्ठी लङ्कां भ्रातुर्निवेशनम् ॥ ३.२७८.५१ ॥
Als jene Rākṣasas erschlagen waren, ging Śūrpaṇakhā, mit abgeschnittener Nase und Lippen, wieder nach Laṅkā, zur Wohnstatt ihres Bruders.
3.278.52
ततो रावणमभ्येत्य राक्षसी दुःखमूर्च्छिता ।
पपात पादयोर्भ्रातुः संशुष्करुधिरानना ॥ ३.२७८.५२ ॥
Da trat die von Kummer ohnmächtige Rākṣasī zu Rāvaṇa, fiel ihrem Bruder zu Füßen, das Gesicht mit getrocknetem Blut bedeckt.
3.278.53
तां तथा विकृतां दृष्ट्वा रावणः क्रोधमूर्च्छितः ।
उत्पपातासनात्क्रुद्धो दन्तैर्दन्तानुपस्पृशन् ॥ ३.२७८.५३ ॥
Als er sie so entstellt sah, sprang Rāvaṇa, von Zorn übermannt, vom Sitz auf, wütend, die Zähne aufeinanderpressend.
3.278.54
स्वानमात्यान्विसृज्याथ विविक्ते तामुवाच सः ।
केनास्येवं कृता भद्रे मामचिन्त्यावमत्य च ॥ ३.२७८.५४ ॥
Dann entließ er seine Minister und sprach unter vier Augen zu ihr: »Gute Frau, wer hat dir das angetan, indem er mich missachtete und entehrte?«
3.278.55
कः शूलं तीक्ष्णमासाद्य सर्वगात्रेषु सेवते ।
कः शिरस्यग्निमाधाय विश्वस्तः स्वपते सुखम् ॥ ३.२७८.५५ ॥
Wer, auf einen scharfen Pfahl gespießt, erträgt es an allen Gliedern? Wer, das Feuer auf dem Haupt, schläft sorglos und glücklich?
3.278.56
आशीविषं घोरतरं पादेन स्पृशतीह कः ।
सिंहं केसरिणं मत्तः स्पृष्ट्वा दंष्ट्रासु तिष्ठति ॥ ३.२७८.५६ ॥
Wer berührt hier mit dem Fuß die furchtbarste Giftschlange? Wer berührt den wütenden, mähnigen Löwen und steht zwischen seinen Fangzähnen?
3.278.57
इत्येवं ब्रुवतस्तस्य नेत्रेभ्यस्तेजसोऽर्चिषः ।
निश्चेरुर्दह्यतो रात्रौ वृक्षस्येव स्वरन्ध्रतः ॥ ३.२७८.५७ ॥
Während er so sprach, drangen Flammen des Glanzes aus seinen Augen, wie Feuer aus den Höhlungen eines Baumes, der nachts brennt.
3.278.58
तस्य तत्सर्वमाचख्यौ भगिनी रामविक्रमम् ।
खरदूषणसंयुक्तं राक्षसानां पराभवम् ॥ ३.२७८.५८ ॥
Seine Schwester erzählte ihm alle Tapferkeit Rāmas, die Niederlage der Rākṣasas zusammen mit Khara und Dūṣaṇa.
3.278.59
ततो ज्ञातिवधं श्रुत्वा रावणः कालचोदितः ।
रामस्य वधमाकाङ्क्षन्मारीचं मनसागमत् ॥ ३.२७८.५९ ॥
Da ging Rāvaṇa, als er vom Gemetzel seiner Verwandten hörte, von der Zeit getrieben, begierig auf Rāmas Tod, in Gedanken zu Mārīca.
3.278.60
स निश्चित्यततः कृत्यं सागरं लवणाकरम् ।
ऊर्ध्वमाचक्रमे राजा विधाय नगरे विधिम् ॥ ३.२७८.६० ॥
Nachdem er seine Aufgabe festgelegt und in der Stadt alles geordnet hatte, brach der König zum Salzmeer auf.
3.278.61
त्रिकूटं समतिक्रम्य कालपर्वतमेव च ।
ददर्श मकरावासं गम्भीरोदं महोदधिम् ॥ ३.२७८.६१ ॥
Nachdem er den Trikūṭa und auch den Berg Kāla überschritten hatte, sah er den großen Ozean, die Wohnstätte der Meeresungeheuer, mit tiefen Gewässern.
3.278.62
तमतीत्याथ गोकर्णमभ्यगच्छद्दशाननः ।
दयितं स्तानमव्यग्रं शूलपाणेर्महात्मनः ॥ ३.२७८.६२ ॥
Nachdem er jenes passiert hatte, gelangte Daśānana nach Gokarṇa, der geliebten, ungestörten Wohnstätte des großen Dreizackträgers.
3.278.63
तत्राभ्यगच्छन्मारीचं पूर्वामात्यं दशाननः ।
पुरा रामभयादेव तापसं प्रियजीवितम् ॥ ३.२७८.६३ ॥
Dort ging Daśānana zu Mārīca, seinem früheren Minister, der aus Furcht vor Rāma schon zum Asketen geworden war und sein Leben lieb hielt.