Mahābhārata · Adhyāya 3.28
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.28.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रह्लादस्य च संवादं बलेर्वैरोचनस्य च ॥ ३.२८.१ ॥
Auch hier führt man diese alte Erzählung an: den Dialog zwischen Prahlāda und Bali, dem Sohn Virocanas.
3.28.2
असुरेन्द्रं महाप्राज्ञं धर्माणामागतागमम् ।
बलिः पप्रच्छ दैत्येनद्रं प्रह्लादं पितरं पितुः ॥ ३.२८.२ ॥
Bali befragte Prahlāda, den Herrn der Asuras, den sehr weisen Kenner der Pflichten, den Herrn der Daityas, den Vater seines Vaters.
3.28.3
क्षमा स्विच्छ्रेयसी तात उताहो तेज इत्युत ।
एतन्मे संशयं तात यथावद्ब्रूहि पृच्छते ॥ ३.२८.३ ॥
'Lieber Vater, ist Geduld besser oder Kraft? Oder welches der beiden bringt Wohl? Erkläre mir meinen Zweifel wahrhaftig; ich frage.'
3.28.4
श्रेयो यदत्र धर्मज्ञ ब्रूहि मे तदसंशयम् ।
करिष्यामि हि तत्सर्वं यथावदनुशासनम् ॥ ३.२८.४ ॥
Kenner des Dharma, sag mir ohne Zweifel, was hierin das Gute ist. Ich werde all diese Unterweisung genau befolgen.
3.28.5
तस्मै प्रोवाच तत्सर्वमेवं पृष्टः पितामहः ।
सर्वनिश्चयवित्प्राज्ञः संशयं परिपृच्छते ॥ ३.२८.५ ॥
So befragt, legte der Großvater ihm all das dar. Der Weise, Kenner aller Gewissheiten, der den Zweifel des Fragenden völlig erfasste, antwortete.
3.28.6
न श्रेयः सततं तेजो न नित्यं श्रेयसी क्षमा ।
इति तात विजानीहि द्वयमेतदसंशयम् ॥ ३.२८.६ ॥
'Lieber, Kraft ist nicht immer gut, und Geduld ist nicht immer besser. Verstehe diese beiden ohne Zweifel.'
3.28.7
यो नित्यं क्षमते तात बहून्दोषान्स विन्दति ।
भृत्याः परिभवन्त्येनमुदासीनास्तथाऽरयः ॥ ३.२८.७ ॥
Wer immer vergibt, mein Sohn, zieht viele Mängel auf sich; die Diener verachten ihn, und die Gleichgültigen und die Feinde tun es ebenso.
3.28.8
सर्वभूतानि चाप्यस् न नमन्ते कदाचन ।
तस्मान्नित्यं क्षमा तात पण्डितैरपि वर्जिता ॥ ३.२८.८ ॥
Alle Wesen beugen sich niemals; deshalb, mein Sohn, meiden selbst die Weisen stets die Nachsicht.
3.28.9
अवज्ञाय हितं भृत्या भजन्ते बहुदोषताम् ।
आदातुं चास्य वित्तानि प्रार्थयन्तेऽल्पचेतसः ॥ ३.२८.९ ॥
Das Wohl missachtend, nehmen die Diener viele Fehler an; die Kleingeistigen begehren, seinen Reichtum an sich zu reißen.
3.28.10
यानं वस्त्राण्यलंकाराञ्शयनान्यासनानि च ।
भोजनान्यथ पानानि सर्वोपकरणानि च ॥ ३.२८.१० ॥
Fahrzeuge, Gewänder, Schmuck, Betten und Sitze, Speise und Trank sowie alle Gerätschaften.
3.28.11
आददीरन्नधिकृता यथाकाममचेतसः ।
प्रदिष्टानि च देयानि न दद्युर्भर्तृशासनात् ॥ ३.२८.११ ॥
Die Beauftragten, ohne Verstand, nehmen nach Belieben und geben nicht, was auf Befehl des Herrn zu geben wäre.
3.28.12
न चैनं भर्तृपूजाभिः पूजयन्ति कदाचन ।
अव्रज्ञानं हि लोकेऽस्मिन्मरणादपि गर्हितम् ॥ ३.२८.१२ ॥
Auch ehren sie ihn niemals mit der einem Herrn gebührenden Ehrerbietung; in dieser Welt ist Missachtung tadelnswerter noch als der Tod.
3.28.13
क्षमिणं तादृशं तांत ब्रुवन्ति कटुकान्यपि ।
प्रेष्याः पुत्राश्च भृत्याश्च तथोदासीनवृत्तयः ॥ ३.२८.१३ ॥
Zu einem so geduldigen Mann, lieber Sohn, sagen die Leute harte Worte; Diener, Söhne und Knechte nehmen ebenfalls eine gleichgültige Haltung an.
3.28.14
अप्यस्य दारानिच्छन्ति परिभूय क्षमावतः ।
दाराश्चास्य प्रवर्तन्ते यथाकाममचेतसः ॥ ३.२८.१४ ॥
Den Geduldigen erniedrigend, begehren die Leute sogar seine Frauen, und seine Frauen verhalten sich gedankenlos nach Belieben.
3.28.15
तथा च नित्यमुदिता यदि नाल्पमपीश्वरात् ।
अकृतोपद्रवः कश्चिन्महानपि न पूज्यते। ॥ ३.२८.१५ ॥
Ebenso wird auch ein Großer, der stets fröhlich ist, aber von seinem Herrn nicht das Geringste erhält und keinen Schaden anrichtet, nicht geehrt.
3.28.16
पूजयन्ति नरा नागान्न तार्क्ष्यं नामघातिनम् ।
एते चान्ये च बहवो नित्यं दोषाः क्षमावताम्। ॥ ३.२८.१६ ॥
Die Menschen verehren die Schlangen, nicht aber Tārkṣya (Garuḍa), den Vernichter des Namens. Diese und viele andere Fehler sind den Geduldigen stets eigen.
3.28.17
अथ वैरोचने दोषानिमान्विद्ध्यक्षमांवताम् ।
अथ वैरोचने दोषानिमान्विद्ध्यक्षमावताम् ॥ ३.२८.१७ ॥
Nun, Sohn des Virocana, wisse, dass diese Fehler den Ungeduldigen angehören. Nun, Sohn des Virocana, wisse, dass diese Fehler den Ungeduldigen angehören.
3.28.18
अस्थाने यदि वा स्थाने सततं रजसावृतः ।
क्रुद्धो दण्डान्प्रणयति विविधान्स्वेन तेजसा ॥ ३.२८.१८ ॥
Ob ohne Grund oder mit Grund, wer ständig von Leidenschaft umhüllt ist, zornig, verhängt verschiedene Strafen durch seine eigene Macht.
3.28.19
मित्रैः सह विरोधं च प्राप्नुते तेजसाऽऽवृतः ।
आप्नोति द्वेष्यतां चैव लोकात्स्वजनतस्तथा ॥ ३.२८.१९ ॥
Von seinem Glanz (tejas) umhüllt, erfährt er Feindschaft selbst von Freunden und wird von den Menschen und seinen eigenen Angehörigen gehasst.
3.28.20
सोऽवमानादर्थहानिमुपालम्भमनादरम् ।
संतापद्वेषमोहांश्च शत्रूंश्च लभते नरः ॥ ३.२८.२० ॥
Durch Verachtung erlangt dieser Mensch Verlust an Reichtum, Tadel, Missachtung, Kummer, Hass, Verblendung und Feinde.
3.28.21
क्रोधाद्दण्डान्मनुष्येषु विविधान्पुरुषोऽनयात् ।
भ्रश्यते शीघ्रमैश्वर्यात्प्राणेभ्यः स्वजनादपि ॥ ३.२८.२१ ॥
Ein Mann, der aus Zorn den Menschen auf unrechte Weise vielerlei Strafen auferlegt, stürzt rasch von seiner Herrschaft, von seinem Leben und sogar von seinen eigenen Angehörigen.
3.28.22
योपकर्तॄश्च हर्तॄश्च तेजसैवोपगच्छति ।
तस्मादुद्विजते लोकः सर्पाद्वेश्मगतादिव ॥ ३.२८.२२ ॥
Wer sowohl seinen Wohltätern als auch seinen Räubern nur mit seinem Glanz begegnet; deshalb fürchtet ihn die Welt wie eine Schlange, die ins Haus eingedrungen ist.
3.28.23
यस्मादुद्विजतेलोकः कथं तस्य भवो भवेत् ।
अन्तरं तस्य दृष्ट्वैव लोको विकुरुते ध्रुवम् ॥ ३.२८.२३ ॥
Da die Welt sich vor ihm fürchtet, wie könnte sein Gedeihen bestehen? Sobald sie seine Schwäche sehen, wenden sich die Menschen gewiss gegen ihn.
3.28.24
तस्मान्नात्युत्सृजेत्तेजो न च नित्यं मृदुर्भवेत् ।
कालेकाले तु संप्राप्ते मृदुस्तीक्ष्णोपि वा भवेत् ॥ ३.२८.२४ ॥
Daher soll man seinen Glanz nicht übermäßig entfalten, aber auch nicht immer sanft bleiben; zur rechten Zeit soll man sanft oder streng sein.
3.28.25
काले मृदुर्यो भवति काले भवति दारुणः ।
स वै सुखमवाप्नोति लोकेऽमुष्मिन्निहैव च ॥ ३.२८.२५ ॥
Wer zur rechten Zeit sanft und zur rechten Zeit hart ist, erlangt Glück in dieser Welt und in jener.
3.28.26
क्षमाकालांस्तु वक्ष्यामि शृणु मे विस्तरेण तान् ।
ये ते नित्यमसंत्याज्या यथा प्राहुर्मनीषिणः ॥ ३.२८.२६ ॥
Ich werde von den Zeiten der Nachsicht sprechen; höre sie ausführlich von mir, jene, die man niemals aufgeben darf, wie die Weisen gelehrt haben.
3.28.27
पूर्वोपकारी यस्ते स्यादपराधे गरीयसि ।
उपकारेण तत्तस्य क्षन्तव्यमपराधिनः ॥ ३.२८.२७ ॥
Wer dir früher einen Dienst erwiesen hat und sich eines schweren Vergehens schuldig macht, dem soll wegen dieses Dienstes vergeben werden.
3.28.28
अबुद्धिमाश्रितानां तु क्षन्तव्यमपराधिनाम् ।
न हि सर्वत्र पाण्डित्वं सुलभं पुरुषेण वै ॥ ३.२८.२८ ॥
Den Schuldigen, die zur Unweisheit gegriffen haben, soll vergeben werden; denn Weisheit ist für einen Menschen nicht überall leicht zu erlangen.
3.28.29
अथ चेद्बुद्धिजं कृत्वा ब्रूयुस्ते तदबुद्धिजम् ।
पापान्स्वल्पेऽपि तान्हन्यादपराधे तथाऽनृजून् ॥ ३.२८.२९ ॥
Wenn sie aber, mit Verstand gehandelt, behaupten, es sei aus Torheit geschehen, soll man auch geringe Vergehen der Bösen und Falschen bestrafen.
3.28.30
सर्वस्यैकोपराधस्ते क्षन्तव्यः प्राणिनो भवेत् ।
द्वितीये सति वध्यस्तु स्वल्पेऽप्यपकृते भवेत् ॥ ३.२८.३० ॥
Die einmalige Verfehlung eines Lebewesens soll vergeben werden; geschieht sie aber ein zweites Mal, so mag er selbst für ein geringes Unrecht den Tod verdienen.
3.28.31
अजानता भवेत्कश्चिदपराधः कृतो यदि ।
क्षन्तव्यमेव तस्याहुः सुपरीक्ष्य परीक्षया ॥ ३.२८.३१ ॥
Wenn jemand aus Unwissenheit ein Vergehen begeht, sagt man, es sei zu verzeihen – nach sorgfältiger Prüfung.
3.28.32
मृदुना दारुणं हन्ति मृदुना हन्त्यदारुणम् ।
नासाध्यं मृदुना किंचित्तस्मात्तीव्रतरं मृदु ॥ ३.२८.३२ ॥
Durch Sanftheit besiegt man den Harten, und durch Sanftheit besiegt man den Sanften; nichts ist durch Sanftheit unerreichbar – darum ist Sanftheit das Schärfste.
3.28.33
देशकालौ तु संप्रेक्ष्य बलाबलमथात्मनः ।
अन्वीक्ष्यकारणं चैव कार्यं तेजः क्षमापि वा ॥ ३.२८.३३ ॥
Nachdem man Ort und Zeit sorgfältig bedacht, die eigene Stärke und Schwäche abgewogen und auch die Ursache geprüft hat, soll man handeln – mit Tatkraft oder mit Nachsicht.
3.28.34
नादेशकाले किंचित्स्याद्देशकालौ प्रतीक्षताम् ।
तथा लोकभयाच्चैव क्षन्तव्यमपराधितम् ॥ ३.२८.३४ ॥
An unpassendem Ort und zur unpassenden Zeit soll man nichts tun; man soll auf Ort und Zeit warten. Ebenso soll man aus Furcht vor den Leuten dem Schuldigen verzeihen.
3.28.35
एत एवंविधाः कालाः क्षमायाः परिकीर्तिताः ।
अतोऽन्यथाऽनुवर्तत्सु तेजसः काल उच्यते ॥ ३.२८.३५ ॥
Solche Zeiten sind als die der Nachsicht bezeichnet; für jene, die anders handeln, heißt es, sei die Zeit der Tatkraft gekommen.
3.28.36
तदहं तेजसः कालं तव मन्ये नराधिप ।
धार्तराष्ट्रेषु लुब्धेषु सततं चापकारिषु ॥ ३.२८.३६ ॥
Darum, Herr der Menschen, halte ich es für die Zeit, da du deine Tatkraft zeigen solltest – gegen die gierigen Söhne Dhṛtarāṣṭras, die dir stets Schaden zugefügt haben.
3.28.37
न हि कश्चित्क्षमाकालो विद्यतेऽद्य कुरून्प्रति ।
तेजसश्चागते काले तेज उत्स्रष्टुमर्हसि ॥ ३.२८.३७ ॥
Heute gibt es keine Zeit der Nachsicht gegenüber den Kurus. Wenn die Zeit des Feuers gekommen ist, sollst du dein Feuer entfalten.
3.28.38
मृदुर्भवत्यवज्ञातस्तीक्ष्णादुद्विजते जनः ।
काले प्राप्ते द्वयं चैतद्यो वेद स महीपतिः ॥ ३.२८.३८ ॥
Der Sanfte wird verachtet, vom Harten weichen die Menschen zurück. Wenn die rechte Zeit gekommen ist, ist der, der beides kennt, der Herrscher der Erde.