Mahābhārata · Adhyāya 3.280
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.280.1
सखा दशरथस्यासीज्जटायुररुणात्मजः ।
गृध्रराजो महावीरः संपातिर्यस्य सोदरः ॥ ३.२८०.१ ॥
Jaṭāyu, Sohn des Aruṇa, war ein Freund Daśarathas. Er war der König der Geier, ein großer Held, dessen Bruder Sampāti war.
3.280.2
स ददर्श तदा सीतां रावणाङ्कगतां स्नुषाम् ।
सक्रोधोऽभ्यद्रवत्पक्षी रावणं राक्षसेश्वरम् ॥ ३.२८०.२ ॥
Da sah er Sītā, seine Schwiegertochter, auf Rāvaṇas Schoß sitzen; zornig stürzte sich der Vogel auf Rāvaṇa, den Herrn der Rākṣasas.
3.280.3
अथैनमब्रवीद्गृध्रो मुञ्चमुञ्चेति मैथिलीम् ।
ध्रियमाणे मयि कथं हरिष्यसि निशाचर ॥ ३.२८०.३ ॥
Da sprach der Geier zu ihm: »Lass sie los, lass Maithilī los! Solange ich lebe, wie willst du sie fortführen, Nachtwandler?«
3.280.4
न हि मे मोक्ष्यसे जीवन्यदि नोत्सृजसे वधूम् ।
उक्त्वैवं राक्षसेन्द्रं तं चकर्त नखरैर्भृशम् ॥ ३.२८०.४ ॥
»Wenn du die Schwiegertochter nicht freilässt, wirst du mir nicht entkommen, solange ich lebe.« Nachdem er so gesprochen hatte, zerfleischte er den Herrn der Rākṣasas mit seinen Krallen heftig.
3.280.5
पक्षतुण्डप्रहारैश्च शतशो जर्जरीकृतम् ।
चक्षार रुधिरं भूरि गिरिः प्रस्रवणैरिव ॥ ३.२८०.५ ॥
Von hunderten Schlägen mit Flügeln und Schnabel zerschlagen, ergoss er viel Blut, wie ein Berg mit seinen Quellen.
3.280.6
स वध्यमानो गृध्रेण रामप्रियहितैषिणा ।
खड्गमादाय चिच्छेद भुजौ तस्य पतत्रिणः ॥ ३.२८०.६ ॥
Vom Geier getroffen, der das Wohl und die Freude Rāmas wünschte, ergriff er ein Schwert und hieb dem Gefiederten beide Arme ab.
3.280.7
निहत्य गृध्रराजं स भिन्नाभ्रशिखरोपमम् ।
ऊर्ध्वमाचक्रमे सीतां गृहीत्वाऽङ्केन राक्षसः ॥ ३.२८०.७ ॥
Nachdem er den König der Geier erschlagen hatte, stieg der Rākṣasa, einem von Wolken gespaltenen Bergsgipfel gleich, empor und hielt Sītā auf dem Schoß.
3.280.8
यत्र यत्र तु वैदेही पश्यत्याश्रममण्डलम् ।
सरो वा सरितो वाऽपि तत्र मुञ्चति भूषणम् ॥ ३.२८०.८ ॥
Wo immer Vaidehī einen Kreis von Einsiedeleien, einen See oder einen Fluss erblickte, ließ sie dort einen Schmuck fallen.
3.280.9
सा ददर्श गिरिप्रस्थे पञ्च वानरपुङ्गवान् ।
तत्र वासो महद्दिव्यमुत्ससर्ज मनस्विनी ॥ ३.२८०.९ ॥
Sie erblickte fünf der vornehmsten Affen auf dem Bergplateau; dort ließ die hochgesinnte Frau ein großes göttliches Gewand fallen.
3.280.10
तत्तेषां वानरेन्द्राणां पपात पवनोद्धतम् ।
मध्ये सुपीतं पञ्चानां विद्युन्मेघान्तरे यथा ॥ ३.२८०.१० ॥
Vom Wind bewegt, fiel jenes Gewand inmitten der fünf Herren der Affen nieder, wie gelbes Licht zwischen Blitz und Wolke.
3.280.11
अचिरेणातिचक्राम खेचरः खे चरन्निव ।
ददर्शाथ पुरीं रम्यां बहुद्वारां मनोरमाम् ॥ ३.२८०.११ ॥
Der Himmelsgänger überquerte rasch, als bewege er sich durch den Himmel, und erblickte dann die liebliche, reizvolle Stadt mit vielen Toren.
3.280.12
प्राकारवप्रसंबाधां निर्मितां विश्वकर्मणा ।
प्रविवेश पुरीं लङ्कां ससीतो राक्षसेश्वरः ॥ ३.२८०.१२ ॥
Der Herr der Rākṣasas betrat die von Wällen und Bollwerken dicht umschlossene, von Viśvakarman erbaute Stadt Laṅkā mit Sītā.
3.280.13
एवं हृतायां वैदेह्यां रामो हत्वा महामृगम् ।
निवृत्तो ददृशे दूराद्भ्रातरं लक्ष्मणं तदा ॥ ३.२८०.१३ ॥
So sah Rāma, nachdem Vaidehī entführt worden war und er den großen Hirsch getötet hatte, auf der Rückkehr von Weitem seinen Bruder Lakṣmaṇa.
3.280.14
कथमुत्सृज्य वैदेहीं वने राक्षससेविते ।
इति तं भ्रातरं दृष्ट्वा प्राप्तोऽसीति व्यगर्हयत् ॥ ३.२८०.१४ ॥
„Wie konntest du kommen, nachdem du Vaidehī in diesem von Rākṣasas bewohnten Wald zurückgelassen hast?“ So tadelte er seinen Bruder, als er ihn sah.
3.280.15
मृगरूपधरेणाथ रक्षसा सोपकर्षणम् ।
भ्रातुरागमनं चैवाचिन्तयन्पर्यतप्यत ॥ ३.२८०.१५ ॥
Als er an die Entführung durch den Rākṣasa dachte, der die Gestalt eines Hirsches angenommen hatte, und an das Kommen seines Bruders, wurde er von Qualen gepeinigt.
3.280.16
गर्हयन्नेव रामस्तु त्वरितस्तं समासदत् ।
अपि जीवति वैदेहीमिति पश्यामि लक्ष्मण ॥ ३.२८०.१६ ॥
Ihn noch tadelnd, eilte Rāma zu ihm und sprach: „Lakṣmaṇa, ich frage mich, ob Vaidehī noch am Leben ist.“
3.280.17
तस्य तत्सर्वमाचख्यौ सीताया लक्ष्मणो वचः ।
यदुक्तवत्यसदृशं वैदेही पश्चिमं वचः ॥ ३.२८०.१७ ॥
Lakṣmaṇa erzählte ihm alle Worte Sītās — unpassende Worte, ihre letzten Worte.
3.280.18
दह्यमानेन तु हृदा रामोऽभ्यपतदाश्रमम् ।
स ददर्श तदा गृध्रं निहतं पर्वतोपमम् ॥ ३.२८०.१८ ॥
Mit brennendem Herzen eilte Rāma zur Einsiedelei, und da sah er einen erschlagenen Geier, einem Berg gleich.
3.280.19
राक्षसं शङ्कमानस्तं विकृष्य बलवद्धनुः ।
अभ्यधावत काकुत्स्थस्ततस्तं सह लक्ष्मणः ॥ ३.२८०.१९ ॥
Den Rākṣasa argwöhnend, spannte Rāma, der Nachkomme des Kakutstha, seinen gewaltigen Bogen und stürmte mit Lakṣmaṇa auf ihn zu.
3.280.20
स तावुवाच तेजस्वी सहितौ रामलक्ष्मणौ ।
गृध्रराजोस्मि भद्रं वां सखा दशरथस्य वै ॥ ३.२८०.२० ॥
Jener strahlende sprach zu Rāma und Lakṣmaṇa, die beisammen standen: "Ich bin der König der Geier. Möge es euch beiden wohlergehen. Ich bin ein Freund Daśarathas."
3.280.21
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा संगृह्य धनुषी शुभे ।
कोयं पितरमस्माकं नाम्नाऽऽहेत्यूचतुश्च तौ ॥ ३.२८०.२१ ॥
Als sie seine Worte hörten, nahmen beide ihre schönen Bögen und sagten: "Wer ist dieser, der unseren Vater mit Namen ruft?"
3.280.22
ततो ददृशतुस्तौ तं छिन्नपक्षद्वयं खगम् ।
तयोः शशंस गृध्रस्तु सीतार्थे रावणाद्वधम् ॥ ३.२८०.२२ ॥
Dann sahen die beiden den Vogel mit beiden abgeschnittenen Flügeln. Der Geier erzählte ihnen, dass Rāvaṇa ihn um Sītās willen erschlagen habe.
3.280.23
अपृच्छद्राघवो गृध्रं रावणः कां दिशं गतः ।
तस्य गृध्रः शिरःकम्पैराचचक्षे ममार च ॥ ३.२८०.२३ ॥
Rāghava fragte den Geier: "In welche Richtung ist Rāvaṇa gegangen?" Der Geier wies mit einem Kopfnicken den Weg und starb.
3.280.24
दक्षिणामिति काकुत्स्थो विदित्वाऽस्य तदिङ्गितम् ।
संस्कारं लम्भयामास सखायं पूजयन्पितुः ॥ ३.२८०.२४ ॥
Da er seine Geste als "Süden" verstand, ehrte Rāma, der Nachkomme des Kakutstha, den Freund seines Vaters und ließ die Totenriten für ihn vollziehen.
3.280.25
ततो दृष्ट्वाऽऽश्रमपदं व्यपविद्धबृसीकटम् ।
विध्वस्तकलशं शून्यं गोमायुशतसंकुलम् ॥ ३.२८०.२५ ॥
Als sie die Einsiedelei sahen, mit verstreuten Grasmatten, umgestürzten zerbrochenen Krügen, leer und voller Hunderter Schakale,
3.280.26
दुःखशोकसमाविष्टौ वैदेहीहरणार्दितौ ।
जग्मतुर्दण्डकारण्यं दक्षिणेन परंतपौ ॥ ३.२८०.२६ ॥
Von Schmerz und Kummer überwältigt, von der Entführung Vaidehīs gequält, zogen die beiden Feindbezwinger nach Süden in den Daṇḍaka-Wald.
3.280.27
वने महति तस्मिंस्तु रामः सौमित्रिणा सह ।
ददर्श मृगयूथानि द्रवमाणानि सर्वशः ॥ ३.२८०.२७ ॥
In jenem großen Wald sah Rāma zusammen mit Saumitri Hirschherden, die nach allen Seiten flohen.
3.280.28
शब्दं च घोरं सत्वानां दावाग्नरिव वर्धतः ।
अपश्येतां मुहूर्ताच्च कबन्धं घोरदर्शनम् ॥ ३.२८०.२८ ॥
Als das schreckliche Geschrei der Wesen wie ein Waldbrand anschwoll, sahen die beiden bald Kabandha von schrecklichem Anblick.
3.280.29
मेघपर्वतसंकाशं सालस्कन्धं महाभुजम् ।
उरोगतविशालाक्षं महोदरमहामुखम् ॥ ३.२८०.२९ ॥
Er glich einer Wolke oder einem Berg, mit Schultern wie Sāla-Stämmen und großen Armen, riesigen Augen in der Brust, einem gewaltigen Bauch und einem großen Mund.
3.280.30
यदृच्छयाथ तद्रक्षः करे जग्राह लक्ष्मणम् ।
विषादमगमत्सद्यः सौमित्रिरथ भारत ॥ ३.२८०.३० ॥
Da packte der Dämon durch Zufall Lakṣmaṇa mit seiner Hand, und sogleich verfiel Saumitri in Verzweiflung, o Bhārata.
3.280.31
स राममभिसंप्रेक्ष्य कृष्यते येन तन्मुखम् ।
विषण्णश्चाब्रवीद्रामं पश्यावस्थामिमां मम ॥ ३.२८०.३१ ॥
Als er Rāma erblickte, zu dem sein Gesicht gezogen wurde, sprach er betrübt zu Rāma: Sieh diesen meinen Zustand.
3.280.32
हरणं चैव वैदेह्या मम चायमुपप्लवः ।
राज्यभ्रंशश्च भवतस्तातस्य मरणं तथा ॥ ३.२८०.३२ ॥
Die Entführung Vaidehīs, dieses mein Unglück, der Verlust deines Reiches und ebenso der Tod unseres Vaters.
3.280.33
नाहं त्वां सह वैदेह्या समेतं कोसलागतम् ।
द्रक्ष्यामि प्रथिते राज्ये पितृपैतामहे स्थितम् ॥ ३.२८०.३३ ॥
Ich werde dich nicht wiedersehen, vereint mit Vaidehī, nach Kosala zurückgekehrt, auf dem berühmten Reich unserer Väter und Großväter eingesetzt.
3.280.34
द्रक्ष्यन्त्यार्यस्य धन्या ये कुशलाजशमीदलैः ।
अभिषिक्तस्य वदनं सोमं शान्तघनं यथा ॥ ३.२८०.३४ ॥
Glücklich sind jene, die das Antlitz des Edlen sehen werden, mit Kuśa-Gras und Ajaśamī-Blättern gesalbt, wie der Mond zwischen ruhigen Wolken.
3.280.35
एवं बहुविधं धीमान्विललाप स लक्ष्मणः ।
तमुवाचाथ काकुत्स्थः संभ्रमेष्वप्यसंभ्रमः ॥ ३.२८०.३५ ॥
So klagte der weise Lakṣmaṇa auf vielerlei Weise. Da sprach Kākutstha, der auch in Erregungen ungerührt war, zu ihm.
3.280.36
मा विषीद नरव्याघ्र नैष कश्चिन्मयि स्थिते ।
शक्तो धर्षयितुं वीर सुमित्रानन्दवर्धन।
छिन्ध्यस्य दक्षिणं बाहुं छिन्नः सव्यो मया भुजः ॥ ३.२८०.३६ ॥
Verzweifle nicht, Tiger unter den Menschen; solange ich stehe, vermag niemand dich zu bedrängen. Held, Freude-Mehrer Sumitrās, hau ihm den rechten Arm ab; den linken habe ich schon abgehauen.
3.280.37
इत्येवं वदता तस्य भुजो रामेण पातितः ।
खड्गेन भृशतीक्ष्णेन निकृत्तस्तिलकाण्डवत् ॥ ३.२८०.३७ ॥
Während er so sprach, wurde sein Arm von Rāma niedergeschlagen; von einem sehr scharfen Schwert abgetrennt, fiel er wie ein Sesamstängel.
3.280.38
ततोऽस्य दक्षिणं बाहुं खड्गेनाजघ्निवान्बली ।
सौमित्रिरपि संप्रेक्ष्य भ्रातरं राघवं स्थितम् ॥ ३.२८०.३८ ॥
Dann schlug auch der mächtige Saumitri (Lakṣmaṇa) mit dem Schwert auf seinen rechten Arm, nachdem er seinen Bruder Rāghava (Rāma) dastehen sah.
3.280.39
पुनर्जघान पार्श्वे वै तद्रक्षो लक्ष्मणो भृशम् ।
गतासुरपतद्भूमौ कबन्धः सुमहांस्ततः ॥ ३.२८०.३९ ॥
Lakṣmaṇa schlug dem Dämon erneut heftig in die Seite; leblos fiel der gewaltige Kabandha zu Boden.
3.280.40
तस्य देहाद्विनिःसृत्य पुरुषो दिव्यदर्शनः ।
ददृशे दिवमास्थाय दिवि सूर्य इव ज्वलन् ॥ ३.२८०.४० ॥
Aus seinem Körper trat ein Mann von göttlicher Erscheinung hervor; er stieg in den Himmel auf und leuchtete dort wie die Sonne.
3.280.41
पप्रच्छ रामस्तं वाग्मी कस्त्वं प्रब्रूहि पृच्छतः ।
कामया किमिदं चित्रमाश्चर्यं प्रतिभाति मे ॥ ३.२८०.४१ ॥
Der beredte Rāma fragte ihn: „Wer bist du? Sag es mir, der ich frage. Was für ein seltsames Wunder erscheint mir!“
3.280.42
तस्याचचक्षे गन्धर्वो विश्वावसुरहं नृप ।
प्राप्तो ब्राह्मणशापेन योनिं राक्षससेविताम् ॥ ३.२८०.४२ ॥
Er erklärte ihm: „O König, ich bin der Gandharva Viśvāvasu. Durch den Fluch eines Brahmanen hatte ich eine von Dämonen bevölkerte Geburt erlangt.“
3.280.43
रावणेन हृता सीता लङ्कायां संनिवेशिता ।
सुग्रीवमभिगच्छस्व स ते साह्यं करिष्यति ॥ ३.२८०.४३ ॥
Rāvaṇa hat Sītā entführt und in Laṅkā eingesperrt. Geh zu Sugrīva; er wird dir helfen.
3.280.44
एषा पम्पा शिवजला हंसकारण्डवायुता ।
ऋश्यमूकस्य शैलस्य संनिकर्षे तटाकिनी ॥ ३.२८०.४४ ॥
Dies ist die Pampā, mit verheißungsvollem Wasser, voller Schwäne und Enten, ein See nahe dem Berg Ṛśyamūka.
3.280.45
वसते तत्र सुग्रीवश्चतुर्भिः सचिवैः सह ।
भ्राता वानरराजस्य वालिनो हेममालिनः ॥ ३.२८०.४५ ॥
Dort wohnt Sugrīva mit vier Ministern. Er ist der Bruder Vālins, des Affenkönigs, der eine goldene Girlande trägt.
3.280.46
तेन त्वं सह संगम्य दुःखमूलं निवेदय ।
समानशीलो भवतः साहाय्यं स करिष्यति ॥ ३.२८०.४६ ॥
Triff ihn und teile ihm die Wurzel deines Leids mit. Er ist von gleichem Wesen wie du; er wird dir helfen.
3.280.47
एतावच्छक्यमस्माभिर्वक्तुं द्रष्टासि जानकीम् ।
ध्रुवं वानरराजस्य विदितो रावणालयः ॥ ३.२८०.४७ ॥
Mehr können wir nur so viel sagen: Du wirst Jānakī sehen. Der Affenkönig kennt gewiss die Wohnung Rāvaṇas.
3.280.48
इत्युक्त्वाऽन्तर्हितो दिव्यः पुरुषः स महाप्रभः ।
विस्मयं जग्मतुश्चोभौ प्रवीरौ रामलक्ष्मणौ ॥ ३.२८०.४८ ॥
So gesprochen, verschwand jenes göttliche Wesen von großem Glanz, und die beiden Helden Rāma und Lakṣmaṇa gerieten in Staunen.