மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.280
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.280.1
सखा दशरथस्यासीज्जटायुररुणात्मजः ।
गृध्रराजो महावीरः संपातिर्यस्य सोदरः ॥ ३.२८०.१ ॥
அருணனின் மகனான ஜடாயு தசரதனின் நண்பனாக இருந்தான். அவன் கழுகுகளின் அரசனான மாபெரும் வீரன்; அவனுடைய சகோதரன் சம்பாதி.
3.280.2
स ददर्श तदा सीतां रावणाङ्कगतां स्नुषाम् ।
सक्रोधोऽभ्यद्रवत्पक्षी रावणं राक्षसेश्वरम् ॥ ३.२८०.२ ॥
அப்போது அவன் ராவணனின் மடியில் இருந்த சீதையை, தன் மருமகளை, கண்டான்; கோபத்துடன் அந்தப் பறவை ராட்சசர்களின் தலைவனான ராவணன் மீது பாய்ந்தது.
3.280.3
अथैनमब्रवीद्गृध्रो मुञ्चमुञ्चेति मैथिलीम् ।
ध्रियमाणे मयि कथं हरिष्यसि निशाचर ॥ ३.२८०.३ ॥
அப்போது அந்தக் கழுகு அவனிடம், 'மைதிலியை விடு, விடு! நான் உயிரோடு இருக்கும்போது அவளை எப்படி கொண்டு செல்வாய், இரவில் அலைபவனே?' என்றது.
3.280.4
न हि मे मोक्ष्यसे जीवन्यदि नोत्सृजसे वधूम् ।
उक्त्वैवं राक्षसेन्द्रं तं चकर्त नखरैर्भृशम् ॥ ३.२८०.४ ॥
நீ மருமகளை விடாவிட்டால், நான் உயிரோடு இருக்கும் வரை என்னிடமிருந்து நீ தப்ப மாட்டாய்.' இவ்வாறு சொல்லி அவன் அந்த ராட்சசர் தலைவனை நகங்களால் கடுமையாகக் கிழித்தது.
3.280.5
पक्षतुण्डप्रहारैश्च शतशो जर्जरीकृतम् ।
चक्षार रुधिरं भूरि गिरिः प्रस्रवणैरिव ॥ ३.२८०.५ ॥
இறக்கைகளாலும் அலகாலும் நூற்றுக்கணக்கான அடிகளால் நொறுக்கப்பட்டு, அருவிகளுடன் கூடிய மலையைப் போல அவன் மிகுதியாக இரத்தத்தைச் சிந்தினான்.
3.280.6
स वध्यमानो गृध्रेण रामप्रियहितैषिणा ।
खड्गमादाय चिच्छेद भुजौ तस्य पतत्रिणः ॥ ३.२८०.६ ॥
ராமனின் நலனையும் மகிழ்ச்சியையும் விரும்பிய அந்தக் கழுகால் தாக்கப்பட்ட அவன், வாளை எடுத்து அந்தப் பறவையின் இரண்டு கைகளையும் வெட்டினான்.
3.280.7
निहत्य गृध्रराजं स भिन्नाभ्रशिखरोपमम् ।
ऊर्ध्वमाचक्रमे सीतां गृहीत्वाऽङ्केन राक्षसः ॥ ३.२८०.७ ॥
கழுகரசனைக் கொன்று, மேகச் சிகரம் பிளந்ததுபோல் அவன் சீதையை மடியில் எடுத்துக்கொண்டு மேலே எழுந்தான்ிராட்சதன்.
3.280.8
यत्र यत्र तु वैदेही पश्यत्याश्रममण्डलम् ।
सरो वा सरितो वाऽपि तत्र मुञ्चति भूषणम् ॥ ३.२८०.८ ॥
வைதேஹி ஆசிரம வட்டத்தையோ, ஏரியையோ, ஆற்றையோ எங்கெல்லாம் காண்கிறாளோ, அங்கெல்லாம் தன் அணியைக் கழற்றி விடுகிறாள்.
3.280.9
सा ददर्श गिरिप्रस्थे पञ्च वानरपुङ्गवान् ।
तत्र वासो महद्दिव्यमुत्ससर्ज मनस्विनी ॥ ३.२८०.९ ॥
மலைமேட்டில் ஐந்து சிறந்த குரங்குகளை அவள் கண்டாள்; அங்கே அந்த மனஸ்வினி ஒரு பெரிய தெய்வீக ஆடையை விட்டெறிந்தாள்.
3.280.10
तत्तेषां वानरेन्द्राणां पपात पवनोद्धतम् ।
मध्ये सुपीतं पञ्चानां विद्युन्मेघान्तरे यथा ॥ ३.२८०.१० ॥
காற்றால் அடித்துச் செல்லப்பட்ட அது அந்த ஐந்து வானரத் தலைவர்களின் நடுவில் விழுந்தது; மின்னலுக்கும் மேகத்துக்கும் இடையே பொன்னிறமாக விழுந்ததுபோல்.
3.280.11
अचिरेणातिचक्राम खेचरः खे चरन्निव ।
ददर्शाथ पुरीं रम्यां बहुद्वारां मनोरमाम् ॥ ३.२८०.११ ॥
ஆகாயத்தில் திரிபவனான அவன் விரைவில் கடந்து சென்றான்; பிறகு பல வாயில்களையுடைய அழகிய, மனம் கவரும் நகரைக் கண்டான்.
3.280.12
प्राकारवप्रसंबाधां निर्मितां विश्वकर्मणा ।
प्रविवेश पुरीं लङ्कां ससीतो राक्षसेश्वरः ॥ ३.२८०.१२ ॥
மதில்களும் அரண்களும் நெருக்கமான, விஸ்வகர்மாவால் கட்டப்பட்ட லங்கா நகரத்துக்குள் சீதையுடன் அரக்கர்களின் தலைவன் நுழைந்தான்.
3.280.13
एवं हृतायां वैदेह्यां रामो हत्वा महामृगम् ।
निवृत्तो ददृशे दूराद्भ्रातरं लक्ष्मणं तदा ॥ ३.२८०.१३ ॥
இவ்வாறு வைதேஹி கவரப்பட்டபோது, ராமன் அந்த மகாமிருகத்தைக் கொன்று திரும்பி வந்தபோது தொலைவிலிருந்து தன் சகோதரன் லக்ஷ்மணனைக் கண்டான்.
3.280.14
कथमुत्सृज्य वैदेहीं वने राक्षससेविते ।
इति तं भ्रातरं दृष्ट्वा प्राप्तोऽसीति व्यगर्हयत् ॥ ३.२८०.१४ ॥
"ராக்ஷசர்கள் வசிக்கும் இந்தக் காட்டில் வைதேஹியை விட்டுவிட்டு நீ எப்படி வந்தாய்?" என்று சகோதரனைக் கண்டு அவனை நிந்தித்தான்.
3.280.15
मृगरूपधरेणाथ रक्षसा सोपकर्षणम् ।
भ्रातुरागमनं चैवाचिन्तयन्पर्यतप्यत ॥ ३.२८०.१५ ॥
மானின் உருவெடுத்த ராக்ஷசனால் கவரப்பட்டதையும், சகோதரன் வந்ததையும் எண்ணி அவன் மனம் வருந்தினான்.
3.280.16
गर्हयन्नेव रामस्तु त्वरितस्तं समासदत् ।
अपि जीवति वैदेहीमिति पश्यामि लक्ष्मण ॥ ३.२८०.१६ ॥
ராமன் அவனை நிந்தித்தபடியே விரைவாக அவனை அணுகினான்: "லக்ஷ்மணா, வைதேஹி உயிருடன் இருக்கிறாளோ என்று நான் நினைக்கிறேன்."
3.280.17
तस्य तत्सर्वमाचख्यौ सीताया लक्ष्मणो वचः ।
यदुक्तवत्यसदृशं वैदेही पश्चिमं वचः ॥ ३.२८०.१७ ॥
லக்ஷ்மணன் சீதையின் அந்த அனைத்துச் சொற்களையும் அவனிடம் கூறினான்; வைதேஹி பொருத்தமற்ற, இறுதிச் சொற்களாகச் சொன்னவை அவை.
3.280.18
दह्यमानेन तु हृदा रामोऽभ्यपतदाश्रमम् ।
स ददर्श तदा गृध्रं निहतं पर्वतोपमम् ॥ ३.२८०.१८ ॥
நெஞ்சு எரிய ராமன் ஆசிரமத்தை நோக்கி விரைந்தான்; அப்போது மலைபோன்ற ஒரு கொல்லப்பட்ட கழுகை அவன் கண்டான்.
3.280.19
राक्षसं शङ्कमानस्तं विकृष्य बलवद्धनुः ।
अभ्यधावत काकुत्स्थस्ततस्तं सह लक्ष्मणः ॥ ३.२८०.१९ ॥
அந்த அரக்கனை சந்தேகித்து, வலிமையான வில்லை இழுத்துக்கொண்டு காகுத்ஸ்தன் லக்ஷ்மணனுடன் அவனை நோக்கி விரைந்தான்.
3.280.20
स तावुवाच तेजस्वी सहितौ रामलक्ष्मणौ ।
गृध्रराजोस्मि भद्रं वां सखा दशरथस्य वै ॥ ३.२८०.२० ॥
ஒளிமிக்க அவன் ஒன்றாக நின்ற ராமனிடமும் லக்ஷ்மணனிடமும் சொன்னான்: 'நான் கழுகுகளின் அரசன். உங்கள் இருவருக்கும் நலம் உண்டாகட்டும். நான் தசரதனின் நண்பன்.'
3.280.21
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा संगृह्य धनुषी शुभे ।
कोयं पितरमस्माकं नाम्नाऽऽहेत्यूचतुश्च तौ ॥ ३.२८०.२१ ॥
அவனுடைய சொற்களைக் கேட்டு, அழகிய இரண்டு வில்களையும் பிடித்துக்கொண்டு அவர்கள் இருவரும் சொன்னார்கள்: 'எங்கள் தந்தையை பெயர் சொல்லி அழைப்பவன் யார்?'
3.280.22
ततो ददृशतुस्तौ तं छिन्नपक्षद्वयं खगम् ।
तयोः शशंस गृध्रस्तु सीतार्थे रावणाद्वधम् ॥ ३.२८०.२२ ॥
பின்னர் இருவரும் இரண்டு சிறகுகளும் வெட்டப்பட்ட அந்தப் பறவையைக் கண்டனர். அப்போது அந்தக் கழுகு சீதையின் பொருட்டு ராவணனால் தான் வதைக்கப்பட்டதை அவர்களிடம் கூறியது.
3.280.23
अपृच्छद्राघवो गृध्रं रावणः कां दिशं गतः ।
तस्य गृध्रः शिरःकम्पैराचचक्षे ममार च ॥ ३.२८०.२३ ॥
ராகவன் கழுகிடம் கேட்டான்: 'ராவணன் எந்த திசையில் சென்றான்?' அதற்குக் கழுகு தலையசைத்து வழி காட்டிவிட்டு இறந்தது.
3.280.24
दक्षिणामिति काकुत्स्थो विदित्वाऽस्य तदिङ्गितम् ।
संस्कारं लम्भयामास सखायं पूजयन्पितुः ॥ ३.२८०.२४ ॥
'தெற்கு' என்று அவனுடைய சைகையை புரிந்துகொண்ட காகுத்ஸ்தன், தந்தையின் நண்பனை மதித்து அவனுக்கு இறுதிச் சடங்கு செய்வித்தான்.
3.280.25
ततो दृष्ट्वाऽऽश्रमपदं व्यपविद्धबृसीकटम् ।
विध्वस्तकलशं शून्यं गोमायुशतसंकुलम् ॥ ३.२८०.२५ ॥
பின்னர் சிதறிய புல் பாய்களும் உடைந்து கவிழ்ந்த கலசங்களுமாய், வெறிச்சோடிக் கிடந்து நூற்றுக்கணக்கான நரிகளால் நிரம்பியிருந்த அந்த ஆசிரமத்தைக் கண்டு.
3.280.26
दुःखशोकसमाविष्टौ वैदेहीहरणार्दितौ ।
जग्मतुर्दण्डकारण्यं दक्षिणेन परंतपौ ॥ ३.२८०.२६ ॥
துயரும் சோகமும் சூழ்ந்தவர்களாய், வைதேஹியின் கவர்ந்துசெல்லலால் வருந்தியவர்களாய், எதிரிகளைச் சுடும் அவ்விருவரும் தெற்கு நோக்கி தண்டகாரண்யத்திற்குச் சென்றனர்.
3.280.27
वने महति तस्मिंस्तु रामः सौमित्रिणा सह ।
ददर्श मृगयूथानि द्रवमाणानि सर्वशः ॥ ३.२८०.२७ ॥
அந்தப் பெரிய காட்டில் ராமன் சௌமித்திரியுடன் சேர்ந்து, எல்லாப் பக்கமும் ஓடிக்கொண்டிருந்த மான் கூட்டங்களைக் கண்டார்.
3.280.28
शब्दं च घोरं सत्वानां दावाग्नरिव वर्धतः ।
अपश्येतां मुहूर्ताच्च कबन्धं घोरदर्शनम् ॥ ३.२८०.२८ ॥
காட்டுத்தீ போல் பெருகிய உயிரினங்களின் கொடிய ஒலியை, அவ்விருவரும் ஒரு கணத்திற்குப் பின் பயங்கரத் தோற்றமுடைய கபந்தனைக் கண்டனர்.
3.280.29
मेघपर्वतसंकाशं सालस्कन्धं महाभुजम् ।
उरोगतविशालाक्षं महोदरमहामुखम् ॥ ३.२८०.२९ ॥
அவன் மேகமும் மலையும் போன்றவன், சால மரத்தின் தோள்களையும் பெரிய புயங்களையும் கொண்டவன்; மார்பில் பெரிய கண்களும், பெரிய வயிறும் பெரிய வாயும் உடையவன்.
3.280.30
यदृच्छयाथ तद्रक्षः करे जग्राह लक्ष्मणम् ।
विषादमगमत्सद्यः सौमित्रिरथ भारत ॥ ३.२८०.३० ॥
அப்போது அந்த அரக்கன் தற்செயலாக லக்ஷ்மணனின் கையைப் பிடித்தான்; பாரதனே, சௌமித்திரி உடனே துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்.
3.280.31
स राममभिसंप्रेक्ष्य कृष्यते येन तन्मुखम् ।
विषण्णश्चाब्रवीद्रामं पश्यावस्थामिमां मम ॥ ३.२८०.३१ ॥
அவன் ராமனை நோக்கி, அவரது முகம் இழுக்கப்பட்ட திசையில் வருந்தி ராமனிடம் கூறினான்: என் இந்த நிலையைப் பார்.
3.280.32
हरणं चैव वैदेह्या मम चायमुपप्लवः ।
राज्यभ्रंशश्च भवतस्तातस्य मरणं तथा ॥ ३.२८०.३२ ॥
வைதேகியின் கவர்ச்சி, என் இந்த அழிவு, உங்கள் அரசுஇழப்பு, தந்தையின் மரணமும் அப்படியே.
3.280.33
नाहं त्वां सह वैदेह्या समेतं कोसलागतम् ।
द्रक्ष्यामि प्रथिते राज्ये पितृपैतामहे स्थितम् ॥ ३.२८०.३३ ॥
வைதேகியுடன் சேர்ந்து கோசலத்திற்கு திரும்பி, தந்தை பாட்டனின் புகழ்பெற்ற அரசில் நிலைத்திருக்கும் உன்னை நான் காணமாட்டேன்.
3.280.34
द्रक्ष्यन्त्यार्यस्य धन्या ये कुशलाजशमीदलैः ।
अभिषिक्तस्य वदनं सोमं शान्तघनं यथा ॥ ३.२८०.३४ ॥
குசமும் அஜசமி இலைகளும் ஏந்திய, அபிஷேகம் பெற்ற ஆரியரின் முகத்தை காணும் பாக்கியவான்கள், அமைதியான மேகங்களிடையே சந்திரனைப் போல.
3.280.35
एवं बहुविधं धीमान्विललाप स लक्ष्मणः ।
तमुवाचाथ काकुत्स्थः संभ्रमेष्वप्यसंभ्रमः ॥ ३.२८०.३५ ॥
இவ்வாறு அறிவுள்ள லக்ஷ்மணன் பல விதமாக புலம்பினான். பின்னர் பதட்டங்களிலும் கலங்காத காகுத்ஸ்தன் அவனிடம் பேசினான்.
3.280.36
मा विषीद नरव्याघ्र नैष कश्चिन्मयि स्थिते ।
शक्तो धर्षयितुं वीर सुमित्रानन्दवर्धन।
छिन्ध्यस्य दक्षिणं बाहुं छिन्नः सव्यो मया भुजः ॥ ३.२८०.३६ ॥
நரவ்யாக்ரனே, வருந்தாதே; நான் நிற்கும்போது யாரும் அவனை அவமதிக்க முடியாது. வீரனே, சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியை பெருக்குபவனே, அவனது வலது கரத்தை வெட்டு; இடது கரத்தை நான் வெட்டிவிட்டேன்.
3.280.37
इत्येवं वदता तस्य भुजो रामेण पातितः ।
खड्गेन भृशतीक्ष्णेन निकृत्तस्तिलकाण्डवत् ॥ ३.२८०.३७ ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தவனின் கையை ராமன் வெட்டி வீழ்த்தினான். மிகக் கூர்மையான வாளால் வெட்டப்பட்ட அது எள் தண்டைப் போல் விழுந்தது.
3.280.38
ततोऽस्य दक्षिणं बाहुं खड्गेनाजघ्निवान्बली ।
सौमित्रिरपि संप्रेक्ष्य भ्रातरं राघवं स्थितम् ॥ ३.२८०.३८ ॥
பின்னர் வலிமைமிக்க சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) வாளால் அவனுடைய வலது கையைத் தாக்கினான்; தன் சகோதரன் ராகவன் நிற்பதையும் அவன் கண்டான்.
3.280.39
पुनर्जघान पार्श्वे वै तद्रक्षो लक्ष्मणो भृशम् ।
गतासुरपतद्भूमौ कबन्धः सुमहांस्ततः ॥ ३.२८०.३९ ॥
லக்ஷ்மணன் அந்த அரக்கனின் விலா பக்கத்தில் மீண்டும் கடுமையாகத் தாக்கினான். உயிரிழந்த அந்த மாபெரும் கபந்தன் நிலத்தில் வீழ்ந்தான்.
3.280.40
तस्य देहाद्विनिःसृत्य पुरुषो दिव्यदर्शनः ।
ददृशे दिवमास्थाय दिवि सूर्य इव ज्वलन् ॥ ३.२८०.४० ॥
அவனுடைய உடலிலிருந்து வெளிவந்த தெய்வீகத் தோற்றமுள்ள ஒரு புருஷன் தோன்றினான். வானில் ஏறி, வானில் சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்தான்.
3.280.41
पप्रच्छ रामस्तं वाग्मी कस्त्वं प्रब्रूहि पृच्छतः ।
कामया किमिदं चित्रमाश्चर्यं प्रतिभाति मे ॥ ३.२८०.४१ ॥
சொல்வன்மை மிக்க ராமன் அவனிடம் கேட்டான்: "நீ யார்? கேட்கும் எனக்குச் சொல். இது என்ன விசித்திரம், வியப்பாக எனக்குத் தோன்றுகிறது?"
3.280.42
तस्याचचक्षे गन्धर्वो विश्वावसुरहं नृप ।
प्राप्तो ब्राह्मणशापेन योनिं राक्षससेविताम् ॥ ३.२८०.४२ ॥
அவன் பதிலளித்தான்: "அரசனே! நான் விஸ்வாவசு என்ற கந்தர்வன். பிராமணனின் சாபத்தால் அரக்கர்கள் வாழும் பிறப்பை அடைந்தேன்."
3.280.43
रावणेन हृता सीता लङ्कायां संनिवेशिता ।
सुग्रीवमभिगच्छस्व स ते साह्यं करिष्यति ॥ ३.२८०.४३ ॥
ராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து லங்கையில் சிறைவைத்தான். நீ சுக்ரீவனிடம் செல், அவன் உனக்கு உதவுவான்.
3.280.44
एषा पम्पा शिवजला हंसकारण्डवायुता ।
ऋश्यमूकस्य शैलस्य संनिकर्षे तटाकिनी ॥ ३.२८०.४४ ॥
இதுவே பம்பை; அதன் நீர் மங்களமானது, அன்னங்களும் கரண்டவங்களும் நிறைந்தது. ருச்யமூக மலைக்கு அருகில் உள்ள ஏரி இது.
3.280.45
वसते तत्र सुग्रीवश्चतुर्भिः सचिवैः सह ।
भ्राता वानरराजस्य वालिनो हेममालिनः ॥ ३.२८०.४५ ॥
அங்கு சுக்ரீவன் நான்கு அமைச்சர்களுடன் வசிக்கிறான். அவன் பொன்மாலை அணிந்த வானர அரசன் வாலியின் சகோதரன்.
3.280.46
तेन त्वं सह संगम्य दुःखमूलं निवेदय ।
समानशीलो भवतः साहाय्यं स करिष्यति ॥ ३.२८०.४६ ॥
அவனைச் சந்தித்து உன் துயரத்தின் மூலத்தைச் சொல். உன்னைப் போன்ற இயல்புடையவன் அவன்; அவன் உனக்கு உதவுவான்.
3.280.47
एतावच्छक्यमस्माभिर्वक्तुं द्रष्टासि जानकीम् ।
ध्रुवं वानरराजस्य विदितो रावणालयः ॥ ३.२८०.४७ ॥
நாம் இவ்வளவுதான் சொல்ல முடியும்: நீ ஜானகியைக் காண்பாய். வானர அரசனுக்கு ராவணனின் இருப்பிடம் நிச்சயம் தெரியும்.
3.280.48
इत्युक्त्वाऽन्तर्हितो दिव्यः पुरुषः स महाप्रभः ।
विस्मयं जग्मतुश्चोभौ प्रवीरौ रामलक्ष्मणौ ॥ ३.२८०.४८ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, அந்த மகா ஒளியுள்ள தெய்வீக புருஷன் மறைந்தான். அப்போது இரண்டு வீரர்களான ராமனும் லட்சுமணனும் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.