Mahābhārata · Adhyāya 3.280
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.280.1
सखा दशरथस्यासीज्जटायुररुणात्मजः ।
गृध्रराजो महावीरः संपातिर्यस्य सोदरः ॥ ३.२८०.१ ॥
Jaṭāyu, filho de Aruṇa, era amigo de Daśaratha. Era o rei dos abutres, um grande herói, cujo irmão era Sampāti.
3.280.2
स ददर्श तदा सीतां रावणाङ्कगतां स्नुषाम् ।
सक्रोधोऽभ्यद्रवत्पक्षी रावणं राक्षसेश्वरम् ॥ ३.२८०.२ ॥
Então viu Sītā, sua nora, sentada no colo de Rāvaṇa; cheio de ira, o pássaro lançou-se contra Rāvaṇa, senhor dos rākṣasas.
3.280.3
अथैनमब्रवीद्गृध्रो मुञ्चमुञ्चेति मैथिलीम् ।
ध्रियमाणे मयि कथं हरिष्यसि निशाचर ॥ ३.२८०.३ ॥
Então o abutre lhe disse: 'Solte-a, solte Maithilī! Enquanto eu estiver vivo, como a levarás, ó andarilho da noite?'
3.280.4
न हि मे मोक्ष्यसे जीवन्यदि नोत्सृजसे वधूम् ।
उक्त्वैवं राक्षसेन्द्रं तं चकर्त नखरैर्भृशम् ॥ ३.२८०.४ ॥
'Se não soltares a nora, não escaparás de mim enquanto eu viver.' Tendo dito isso, rasgou violentamente, com suas garras, o senhor dos rākṣasas.
3.280.5
पक्षतुण्डप्रहारैश्च शतशो जर्जरीकृतम् ।
चक्षार रुधिरं भूरि गिरिः प्रस्रवणैरिव ॥ ३.२८०.५ ॥
Atingido por centenas de golpes de asas e bico, derramou muito sangue, como uma montanha com suas fontes.
3.280.6
स वध्यमानो गृध्रेण रामप्रियहितैषिणा ।
खड्गमादाय चिच्छेद भुजौ तस्य पतत्रिणः ॥ ३.२८०.६ ॥
Ferido pelo abutre, que desejava o bem e a alegria de Rāma, pegou uma espada e cortou os dois braços daquele ser alado.
3.280.7
निहत्य गृध्रराजं स भिन्नाभ्रशिखरोपमम् ।
ऊर्ध्वमाचक्रमे सीतां गृहीत्वाऽङ्केन राक्षसः ॥ ३.२८०.७ ॥
Tendo matado o rei dos abutres, o rākṣasa, semelhante a um pico de montanha rachado pelas nuvens, elevou-se, levando Sītā em seu colo.
3.280.8
यत्र यत्र तु वैदेही पश्यत्याश्रममण्डलम् ।
सरो वा सरितो वाऽपि तत्र मुञ्चति भूषणम् ॥ ३.२८०.८ ॥
Onde quer que Vaidehī visse um círculo de ermidas, um lago ou um rio, ali deixava cair um ornamento.
3.280.9
सा ददर्श गिरिप्रस्थे पञ्च वानरपुङ्गवान् ।
तत्र वासो महद्दिव्यमुत्ससर्ज मनस्विनी ॥ ३.२८०.९ ॥
Ela viu cinco dos mais excelentes macacos no planalto da montanha; ali a mulher de nobre espírito deixou cair uma grande veste divina.
3.280.10
तत्तेषां वानरेन्द्राणां पपात पवनोद्धतम् ।
मध्ये सुपीतं पञ्चानां विद्युन्मेघान्तरे यथा ॥ ३.२८०.१० ॥
Arrastada pelo vento, aquela veste caiu no meio daqueles cinco senhores dos macacos, como luz amarela caindo entre o relâmpago e a nuvem.
3.280.11
अचिरेणातिचक्राम खेचरः खे चरन्निव ।
ददर्शाथ पुरीं रम्यां बहुद्वारां मनोरमाम् ॥ ३.२८०.११ ॥
O que anda pelo céu logo atravessou, como se se movesse pelo firmamento, e então viu a bela e encantadora cidade de muitos portões.
3.280.12
प्राकारवप्रसंबाधां निर्मितां विश्वकर्मणा ।
प्रविवेश पुरीं लङ्कां ससीतो राक्षसेश्वरः ॥ ३.२८०.१२ ॥
O senhor dos rākṣasas entrou na cidade de Laṅkā, apinhada de muralhas e baluartes, construída por Viśvakarman, levando Sītā consigo.
3.280.13
एवं हृतायां वैदेह्यां रामो हत्वा महामृगम् ।
निवृत्तो ददृशे दूराद्भ्रातरं लक्ष्मणं तदा ॥ ३.२८०.१३ ॥
Assim, quando Vaidehī foi levada, Rāma, tendo matado o grande veado, viu de longe seu irmão Lakṣmaṇa ao voltar.
3.280.14
कथमुत्सृज्य वैदेहीं वने राक्षससेविते ।
इति तं भ्रातरं दृष्ट्वा प्राप्तोऽसीति व्यगर्हयत् ॥ ३.२८०.१४ ॥
"Como pôde vir, tendo abandonado Vaidehī nesta floresta frequentada pelos rākṣasas?" Assim, ao ver seu irmão, censurou-o.
3.280.15
मृगरूपधरेणाथ रक्षसा सोपकर्षणम् ।
भ्रातुरागमनं चैवाचिन्तयन्पर्यतप्यत ॥ ३.२८०.१५ ॥
Pensando no rapto pelo rākṣasa que tomara a forma de veado e na vinda de seu irmão, ele se atormentou.
3.280.16
गर्हयन्नेव रामस्तु त्वरितस्तं समासदत् ।
अपि जीवति वैदेहीमिति पश्यामि लक्ष्मण ॥ ३.२८०.१६ ॥
Censurando-o ainda, Rāma apressou-se até ele e disse: "Lakṣmaṇa, pergunto-me se Vaidehī ainda está viva."
3.280.17
तस्य तत्सर्वमाचख्यौ सीताया लक्ष्मणो वचः ।
यदुक्तवत्यसदृशं वैदेही पश्चिमं वचः ॥ ३.२८०.१७ ॥
Lakṣmaṇa contou-lhe todas as palavras que Sītā dissera — palavras inadequadas, suas últimas palavras.
3.280.18
दह्यमानेन तु हृदा रामोऽभ्यपतदाश्रमम् ।
स ददर्श तदा गृध्रं निहतं पर्वतोपमम् ॥ ३.२८०.१८ ॥
Com o coração ardendo, Rāma correu para o eremitério, e então viu um abutre morto, semelhante a uma montanha.
3.280.19
राक्षसं शङ्कमानस्तं विकृष्य बलवद्धनुः ।
अभ्यधावत काकुत्स्थस्ततस्तं सह लक्ष्मणः ॥ ३.२८०.१९ ॥
Desconfiando daquele rākṣasa, Rāma, descendente de Kakutstha, puxou seu poderoso arco e avançou contra ele junto com Lakṣmaṇa.
3.280.20
स तावुवाच तेजस्वी सहितौ रामलक्ष्मणौ ।
गृध्रराजोस्मि भद्रं वां सखा दशरथस्य वै ॥ ३.२८०.२० ॥
Aquele resplandecente disse a Rāma e Lakṣmaṇa, que estavam juntos: "Sou o rei dos abutres. Que vos vá bem a ambos. Sou amigo de Daśaratha."
3.280.21
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा संगृह्य धनुषी शुभे ।
कोयं पितरमस्माकं नाम्नाऽऽहेत्यूचतुश्च तौ ॥ ३.२८०.२१ ॥
Ao ouvir as palavras dele, os dois pegaram seus belos arcos e disseram: "Quem é este que chama nosso pai pelo nome?"
3.280.22
ततो ददृशतुस्तौ तं छिन्नपक्षद्वयं खगम् ।
तयोः शशंस गृध्रस्तु सीतार्थे रावणाद्वधम् ॥ ३.२८०.२२ ॥
Então os dois viram a ave com as duas asas cortadas. O abutre lhes contou que Rāvaṇa o matara por causa de Sītā.
3.280.23
अपृच्छद्राघवो गृध्रं रावणः कां दिशं गतः ।
तस्य गृध्रः शिरःकम्पैराचचक्षे ममार च ॥ ३.२८०.२३ ॥
Rāghava perguntou ao abutre: "Para que direção foi Rāvaṇa?" O abutre, sacudindo a cabeça, indicou o caminho e morreu.
3.280.24
दक्षिणामिति काकुत्स्थो विदित्वाऽस्य तदिङ्गितम् ।
संस्कारं लम्भयामास सखायं पूजयन्पितुः ॥ ३.२८०.२४ ॥
Compreendendo que seu gesto significava "sul", Rāma, descendente de Kakutstha, honrou o amigo de seu pai e mandou realizar os ritos fúnebres por ele.
3.280.25
ततो दृष्ट्वाऽऽश्रमपदं व्यपविद्धबृसीकटम् ।
विध्वस्तकलशं शून्यं गोमायुशतसंकुलम् ॥ ३.२८०.२५ ॥
Então, vendo o eremitério, com suas esteiras de capim espalhadas, seus potes virados e quebrados, vazio e cheio de centenas de chacais,
3.280.26
दुःखशोकसमाविष्टौ वैदेहीहरणार्दितौ ।
जग्मतुर्दण्डकारण्यं दक्षिणेन परंतपौ ॥ ३.२८०.२६ ॥
Dominados pela dor e pelo luto, atormentados pelo rapto de Vaidehī, os dois queimadores de inimigos seguiram para o sul, rumo à floresta de Daṇḍaka.
3.280.27
वने महति तस्मिंस्तु रामः सौमित्रिणा सह ।
ददर्श मृगयूथानि द्रवमाणानि सर्वशः ॥ ३.२८०.२७ ॥
Naquela grande floresta, Rāma, junto com Saumitri, viu manadas de veados fugindo por todos os lados.
3.280.28
शब्दं च घोरं सत्वानां दावाग्नरिव वर्धतः ।
अपश्येतां मुहूर्ताच्च कबन्धं घोरदर्शनम् ॥ ३.२८०.२८ ॥
Ouvindo o terrível clamor dos seres crescendo como um incêndio florestal, os dois logo viram Kabandha, de aparência terrível.
3.280.29
मेघपर्वतसंकाशं सालस्कन्धं महाभुजम् ।
उरोगतविशालाक्षं महोदरमहामुखम् ॥ ३.२८०.२९ ॥
Era semelhante a uma nuvem ou a uma montanha, com ombros como troncos de sāla e grandes braços, olhos enormes no peito, um ventre vasto e uma boca enorme.
3.280.30
यदृच्छयाथ तद्रक्षः करे जग्राह लक्ष्मणम् ।
विषादमगमत्सद्यः सौमित्रिरथ भारत ॥ ३.२८०.३० ॥
Então aquele demônio, por acaso, agarrou Lakṣmaṇa com a mão, e de imediato Saumitri caiu em desespero, ó Bhārata.
3.280.31
स राममभिसंप्रेक्ष्य कृष्यते येन तन्मुखम् ।
विषण्णश्चाब्रवीद्रामं पश्यावस्थामिमां मम ॥ ३.२८०.३१ ॥
Ao ver Rāma, para quem seu rosto era arrastado, disse aflito a Rāma: Vê esta minha condição.
3.280.32
हरणं चैव वैदेह्या मम चायमुपप्लवः ।
राज्यभ्रंशश्च भवतस्तातस्य मरणं तथा ॥ ३.२८०.३२ ॥
O rapto de Vaidehī, esta minha calamidade, a perda do teu reino e também a morte do nosso pai.
3.280.33
नाहं त्वां सह वैदेह्या समेतं कोसलागतम् ।
द्रक्ष्यामि प्रथिते राज्ये पितृपैतामहे स्थितम् ॥ ३.२८०.३३ ॥
Não te verei reunido com Vaidehī, de volta a Kosala, estabelecido no famoso reino de nossos pais e avós.
3.280.34
द्रक्ष्यन्त्यार्यस्य धन्या ये कुशलाजशमीदलैः ।
अभिषिक्तस्य वदनं सोमं शान्तघनं यथा ॥ ३.२८०.३४ ॥
Felizes os que verão o rosto do nobre ungido com erva kuśa e folhas de ajaśamī, como a lua entre nuvens serenas.
3.280.35
एवं बहुविधं धीमान्विललाप स लक्ष्मणः ।
तमुवाचाथ काकुत्स्थः संभ्रमेष्वप्यसंभ्रमः ॥ ३.२८०.३५ ॥
Assim lamentou-se de muitas maneiras o sábio Lakṣmaṇa. Então Kākutstha, imperturbável mesmo nos momentos de agitação, falou-lhe.
3.280.36
मा विषीद नरव्याघ्र नैष कश्चिन्मयि स्थिते ।
शक्तो धर्षयितुं वीर सुमित्रानन्दवर्धन।
छिन्ध्यस्य दक्षिणं बाहुं छिन्नः सव्यो मया भुजः ॥ ३.२८०.३६ ॥
Não desesperes, tigre entre os homens; enquanto eu estiver de pé, ninguém poderá te assaltar. Herói, aumentador da alegria de Sumitrā, corta o braço direito dele; o esquerdo eu já cortei.
3.280.37
इत्येवं वदता तस्य भुजो रामेण पातितः ।
खड्गेन भृशतीक्ष्णेन निकृत्तस्तिलकाण्डवत् ॥ ३.२८०.३७ ॥
Enquanto assim falava, seu braço foi derrubado por Rāma; cortado por uma espada muito afiada, caiu como um talo de gergelim.
3.280.38
ततोऽस्य दक्षिणं बाहुं खड्गेनाजघ्निवान्बली ।
सौमित्रिरपि संप्रेक्ष्य भ्रातरं राघवं स्थितम् ॥ ३.२८०.३८ ॥
Então o poderoso Saumitri (Lakṣmaṇa) também feriu seu braço direito com a espada, vendo seu irmão Rāghava (Rāma) de pé.
3.280.39
पुनर्जघान पार्श्वे वै तद्रक्षो लक्ष्मणो भृशम् ।
गतासुरपतद्भूमौ कबन्धः सुमहांस्ततः ॥ ३.२८०.३९ ॥
Lakṣmaṇa feriu de novo com força o flanco do demônio; sem vida, o vasto Kabandha caiu ao chão.
3.280.40
तस्य देहाद्विनिःसृत्य पुरुषो दिव्यदर्शनः ।
ददृशे दिवमास्थाय दिवि सूर्य इव ज्वलन् ॥ ३.२८०.४० ॥
De seu corpo emergiu um homem de aparência divina; subindo ao céu, brilhou ali como o sol.
3.280.41
पप्रच्छ रामस्तं वाग्मी कस्त्वं प्रब्रूहि पृच्छतः ।
कामया किमिदं चित्रमाश्चर्यं प्रतिभाति मे ॥ ३.२८०.४१ ॥
O eloquente Rāma perguntou-lhe: "Quem és tu? Diz-me, eu que pergunto. Que estranho prodígio me aparece!"
3.280.42
तस्याचचक्षे गन्धर्वो विश्वावसुरहं नृप ।
प्राप्तो ब्राह्मणशापेन योनिं राक्षससेविताम् ॥ ३.२८०.४२ ॥
Ele declarou-lhe: "Ó rei, sou o gandharva Viśvāvasu. Pela maldição de um brâmane, alcancei um nascimento frequentado por demônios."
3.280.43
रावणेन हृता सीता लङ्कायां संनिवेशिता ।
सुग्रीवमभिगच्छस्व स ते साह्यं करिष्यति ॥ ३.२८०.४३ ॥
Rāvaṇa raptou Sītā e a confinou em Laṅkā. Vai até Sugrīva; ele te ajudará.
3.280.44
एषा पम्पा शिवजला हंसकारण्डवायुता ।
ऋश्यमूकस्य शैलस्य संनिकर्षे तटाकिनी ॥ ३.२८०.४४ ॥
Esta é a Pampā, de águas auspiciosas, cheia de cisnes e patos, um lago perto da montanha Ṛśyamūka.
3.280.45
वसते तत्र सुग्रीवश्चतुर्भिः सचिवैः सह ।
भ्राता वानरराजस्य वालिनो हेममालिनः ॥ ३.२८०.४५ ॥
Ali vive Sugrīva com quatro ministros. Ele é irmão de Vālin, o rei dos macacos que usa uma guirlanda de ouro.
3.280.46
तेन त्वं सह संगम्य दुःखमूलं निवेदय ।
समानशीलो भवतः साहाय्यं स करिष्यति ॥ ३.२८०.४६ ॥
Encontra-o e revela a raiz da tua dor. Ele é de disposição semelhante à tua; ele te prestará auxílio.
3.280.47
एतावच्छक्यमस्माभिर्वक्तुं द्रष्टासि जानकीम् ।
ध्रुवं वानरराजस्य विदितो रावणालयः ॥ ३.२८०.४७ ॥
Só isto podemos dizer: verás Jānakī. O rei dos macacos certamente conhece a morada de Rāvaṇa.
3.280.48
इत्युक्त्वाऽन्तर्हितो दिव्यः पुरुषः स महाप्रभः ।
विस्मयं जग्मतुश्चोभौ प्रवीरौ रामलक्ष्मणौ ॥ ३.२८०.४८ ॥
Dito isto, aquele ser divino de grande esplendor desapareceu, e os dois heróis Rāma e Lakṣmaṇa ficaram cheios de espanto.