Mahābhārata · Adhyāya 3.294
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.294.1
नात्मानमनुशोचामि नेमान्भ्रातॄन्महामुने ।
हरणं चापि राज्यस् यथेमां द्रुपदात्मजाम् ॥ ३.२९४.१ ॥
O großer Weiser, ich trauere nicht um mich selbst, nicht um diese Brüder, nicht um den Raub des Reiches, sondern um diese Tochter Drupadas.
3.294.2
द्यूते दुरात्मभिः क्लिष्टाः कृष्णया तारिता वयम् ।
जयद्रथेन चपुनर्वनाच्चापि हृता बलात् ॥ ३.२९४.२ ॥
Beim Würfelspiel wurden wir von den böswilligen Männern gequält, und Kṛṣṇā rettete uns; dann raubte Jayadratha sie wieder gewaltsam aus dem Wald.
3.294.3
अस्ति सीमन्तिनी काचिद्दृष्टपूर्वाऽपिवा श्रुता ।
पतिव्रता महाभागा यथेयं द्रुपदात्मजा ॥ ३.२९४.३ ॥
Gibt es eine verheiratete Frau, die ich früher gesehen oder von der ich gehört habe, so ihrem Gatten ergeben und so glückgesegnet wie diese Tochter Drupadas?
3.294.4
शृणु राजन्कुलस्त्रीणां महाभाग्यं युधिष्ठिर ।
सर्वमेतद्यथाप्राप्तं सावित्र्या राजकन्यया ॥ ३.२९४.४ ॥
Höre, o König Yudhiṣṭhira, von dem großen Glück der Frauen edler Familien; höre, wie all dies der Prinzessin Sāvitrī zuteilwurde.
3.294.5
आसीन्मद्रेषु धर्मात्मा राजा परमधार्मिकः ।
ब्रह्मण्यश्चमहात्मा च सत्यसन्धो जितेन्द्रियः ॥ ३.२९४.५ ॥
Im Land der Madras lebte ein König, rechtschaffen im Herzen, äußerst fromm, den Brahmanen ergeben, großen Geistes, seinen Gelübden treu und selbstbeherrscht.
3.294.6
यज्वा दानपतिर्दक्षः पौरजानपदप्रियः ।
पार्थिवोऽश्वपतिर्नाम सर्वभूतहिते रतः ॥ ३.२९४.६ ॥
Er war ein König namens Aśvapati, ein Opferer, Herr der Gaben, geschickt, geliebt von Städtern und Landleuten, dem Wohl aller Wesen hingegeben.
3.294.7
क्षमावाननपत्यश्च सत्यवाग्विजितेन्द्रियः ।
अतिक्रान्तेन वयसा संतापमुपजग्मिवान् ॥ ३.२९४.७ ॥
Er war geduldig, ohne Nachkommen, wahrhaftig in der Rede und hatte seine Sinne bezwungen; doch als seine Jahre vergangen waren, geriet er in Kummer.
3.294.8
अपत्योत्पादनार्थं च तीव्रं नियममास्थितः ।
काले परिमिताहारो ब्रहमचारी जितेन्द्रियः ॥ ३.२९४.८ ॥
Um Nachkommen zu zeugen, nahm er ein strenges Gelübde auf sich, aß zur rechten Zeit maßvoll, lebte als Brahmacārin und war Herr seiner Sinne.
3.294.9
हुत्वा शतसहस्रं स सावित्र्या राजसत्तम ।
षष्ठेषष्ठे तदाकाले बभूव मितमोजनः ॥ ३.२९४.९ ॥
O bester der Könige, er brachte Sāvitrī hunderttausend Opfergaben dar; und zu jedem sechsten Zeitpunkt wurde er einer, der maßvoll aß.
3.294.10
एतेन नियमेनासीद्वर्षाण्यष्टादशैव तु ।
पूर्णे त्वष्टादशे वर्षे सावित्री तुष्टिमभ्यगात् ॥ ३.२९४.१० ॥
Durch dieses Gelübde vergingen achtzehn Jahre; und als das achtzehnte Jahr vollendet war, wurde Sāvitrī zufrieden.
3.294.11
रूपिणी तु तदा राजन्दर्शयामास तं नृपम् ।
अग्निहोत्रात्समुत्थाय हर्षेण महताऽन्विता ॥ ३.२९४.११ ॥
Da, o König, nahm sie sichtbare Gestalt an und erhob sich vom Feueropfer, von großer Freude erfüllt, und zeigte sich jenem König.
3.294.12
उवाच चैनं वरदा वचनं पार्थिवं तदा ।
सा तमश्वपतिं राजन्सावित्री नियमे स्थितम् ॥ ३.२९४.१२ ॥
Da sprach die gewährende Sāvitrī diese Worte zu jenem König; o König, Sāvitrī sprach zu Aśvapati, der im Gelübde verharrte.
3.294.13
ब्रह्मचर्येण शुद्धेन दमेन नियमेन रच ।
सर्वात्मना च भक्त्या च तुष्टाऽस्मि तव पार्थिवाः ॥ ३.२९४.१३ ॥
Durch reine Keuschheit, Selbstbeherrschung, Observanz und Hingabe mit dem ganzen Selbst bin ich mit dir zufrieden, o König.
3.294.14
वरं वृणीष्वाश्वपते मद्रराज यदीप्सितम् ।
न प्रामादश्च धर्मेषु कर्तव्यस्ते कथंचन ॥ ३.२९४.१४ ॥
O Herr der Pferde, König der Madras, wähle die Gabe, die du dir wünschst. Auf keine Weise darfst du in den Pflichten des dharma nachlässig sein.
3.294.15
अपत्यार्थः समारम्भः कृतो धर्मेप्सया मया ।
पुत्रा मे बहवो देवि भवेयुः कुलभावनाः ॥ ३.२९४.१५ ॥
Aus dem Wunsch nach dharma habe ich dieses Bemühen um Nachkommen begonnen. O Göttin, mögen mir viele Söhne geschenkt werden, die das Geschlecht erhalten.
3.294.16
तुष्टाऽसि यदि मे देवि वरमेतं वृणोम्यहम् ।
संतां परमो धर्म इत्याहुर्मां द्विजातयः ॥ ३.२९४.१६ ॥
O Göttin, wenn du mit mir zufrieden bist, wähle ich genau diese Gabe. Die Zweimalgeborenen nennen die Nachkommenschaft das höchste dharma.
3.294.17
पूर्वमेव मया राजन्नभिप्रायमिमं तव ।
ज्ञात्वा पुत्रार्थमुक्तो वै भगवांस्ते पितामहः ॥ ३.२९४.१७ ॥
O König, ich kannte diese deine Absicht bereits, und deshalb hat dein ehrwürdiger Großvater mich wegen eines Sohnes angesprochen.
3.294.18
प्रसादाच्चैव तस्मात्ते स्वयं विहितवत्यहम् ।
कन्या तेजस्विनी सौम्य क्षिप्रमेव भविष्यति ॥ ३.२९४.१८ ॥
Durch eben deine Gnade habe ich dies selbst veranlasst. O Sanfter, bald wird dir eine strahlende Tochter geboren werden.
3.294.19
उत्तरं च न ते किंचिद्व्याहर्तव्यं कथंचन ।
पितामहनियोगेन तुष्टा ह्येतद्ब्रवीमि ते ॥ ३.२९४.१९ ॥
Du darfst keinesfalls irgendeine Antwort geben. Auf Geheiß unseres Großvaters, erfreut, sage ich dir dies.
3.294.20
स तथेति प्रतिज्ञाय सावित्र्या वचनं नृपः ।
प्रसादयामास पुनः क्षिप्रमेतद्भविष्यति
ततः सुमनसः शेषाः प्रतिगृह्य महात्मनः। ॥ ३.२९४.२० ॥
Der König nahm mit den Worten »So sei es« Sāvitrīs Wort an und erfreute sie erneut mit den Worten: »Dies wird bald geschehen.« Dann nahmen die Übrigen, froh im Herzen, den Hochherzigen auf...
3.294.21
अन्तर्हितायां सावित्र्यां जगाम स्वपुरं नृपः ।
स्वराज्ये चावसद्बीरः प्रजा धर्मेण पालयन् ॥ ३.२९४.२१ ॥
Als Sāvitrī verschwunden war, kehrte der König in seine Stadt zurück, und jener Held weilte in seinem Reich und schützte seine Untertanen gemäß dem Dharma.
3.294.22
कस्मिंश्चित्तु गते काले स राजा नियतब्रतः ।
ज्येष्ठायां धर्मचारिण्यां महिष्यां कगर्भमादधे ॥ ३.२९४.२२ ॥
Nach einiger Zeit empfing jener König, standhaft in seinen Gelübden, in seiner ältesten, tugendhaften Hauptgemahlin ein Kind.
3.294.23
राजपुत्र्यास्तु गर्भः स मानव्या भरतर्षभ ।
व्यर्धतं तदा शुक्ले तारापतिरिवाम्बरे ॥ ३.२९४.२३ ॥
Und jener Embryo der Prinzessin aus dem Geschlecht der Mānavas, o Stier der Bharatas, wuchs dann in der hellen Monatshälfte wie der Herr der Sterne am Himmel.
3.294.24
प्राप्ते काले तु सुषुवे कन्यां राजीवलोचनाम् ।
क्रियाश्च तस्या मुदितश्चक्रे च नृपसत्तमः ॥ ३.२९४.२४ ॥
Als die Zeit gekommen war, gebar sie eine lotusäugige Tochter; und der beste der Könige vollzog freudig die Riten für sie.
3.294.25
सावित्र्या प्रीतया दत्ता साव्त्र्या द्दुतया ह्यपि ।
सावित्रीत्येव नामास्याश्चक्रुर्विप्रास्तथा पिता ॥ ३.२९४.२५ ॥
Von der erfreuten Göttin Sāvitrī schnell geschenkt, gaben ihr die Brahmanen und der Vater den Namen Sāvitrī.
3.294.26
सा विग्रहवतीव श्रीव्यवर्धत नृपात्मजा ।
कालेन चापि सा कन्या यौवनस्ता बभूव ह ॥ ३.२९४.२६ ॥
Die Königstochter wuchs heran, als hätte Śrī selbst leibliche Gestalt angenommen, und mit der Zeit erreichte das Mädchen das Jungfrauenalter.
3.294.27
तां सुमध्यां पृथुश्रोणीं प्रतिमां काञ्चनीमिव ।
प्राप्तेयं रदेवकन्येति दृष्ट्वा संमेनिरे जनाः ॥ ३.२९४.२७ ॥
Als sie sie sahen, schlank an der Taille und breit an den Hüften, wie ein goldenes Bild, dachten die Leute: Hier ist eine Göttinnentochter gekommen.
3.294.28
तां तु पद्मपलाशाक्षीं ज्वलन्तीमिव तेजसा ।
न कश्चिद्वरयामास तेजसा प्रतिवारितः ॥ ३.२९४.२८ ॥
Niemand wählte die lotusblättäugige Jungfrau, die vor Glanz strahlte wie in Flammen; jeder wurde durch ihren Glanz zurückgehalten.
3.294.29
अथोपोष्य शिरःस्नाता देवतामभिगम्य सा ।
हुत्वाग्निं विधिवद्विप्रान्वाचयामास पर्वणि ॥ ३.२९४.२९ ॥
Dann fastete sie, wusch sich das Haupt, trat vor die Gottheit, opferte dem Feuer gemäß der Vorschrift und ließ die Brahmanen am Festtag rezitieren.
3.294.30
पितुः समीपमगमद्देवी श्रीरिव रूपिणी ॥ ३.२९४.३० ॥
Die Göttin, wie Śrī selbst in leiblicher Gestalt, ging zu ihrem Vater.
3.294.31
साऽभिवाद्य पितुः पादौ शेषाः पूर्वं निवेद्य च ।
कृताञ्जलिर्वरारोहा नृपतेः पार्श्वमास्थिता ॥ ३.२९४.३१ ॥
Nachdem sie den Füßen ihres Vaters ihre Ehrerbietung erwiesen und zuerst die übrigen Ältesten unterrichtet hatte, stellte sich die Jungfrau mit schönen Hüften mit gefalteten Händen an die Seite des Königs.
3.294.32
यौवनस्थां तु तां दृष्ट्वा स्वां सुतां देवरूपिणीम् ।
अयाच्यमानां च वरैर्नृपतिर्दुःखितोऽभवत् ॥ ३.२९४.३२ ॥
Als der König seine eigene Tochter sah, gottgleich an Gestalt und in der Blüte der Jugend, und sah, dass Freier sie nicht begehrten, wurde er betrübt.
3.294.33
पुत्रि प्रदानकालस्ते न च कश्चिद्वृणोति माम् ।
स्वयमन्विच्छ भर्तारं गुणैः सदृशमात्मनः ॥ ३.२९४.३३ ॥
Tochter, die Zeit deiner Vermählung ist gekommen, doch niemand wählt mich. Suche dir selbst einen Gatten, der deinen Eigenschaften entspricht.
3.294.34
प्रार्थितः पुरुषो यश्च स निवेद्यस्त्वया मम ।
विमृश्याहं प्रदास्यामि वरय त्वं यथेप्सितम् ॥ ३.२९४.३४ ॥
Den Mann, den du erbeten hast, musst du mir melden; nach Überlegung werde ich ihn dir geben. Wähle den Gatten, wie du es wünschst.
3.294.35
श्रुतं हि धर्मशास्त्रेषु पठ्यमानं द्विजातिभिः ।
तथा त्वमपिकल्याणि गदतो मे वचः शृणु ॥ ३.२९४.३५ ॥
Wie es in den Gesetzbüchern von den Zweimalgeborenen rezitiert wird, so hast auch du es sicher gehört. Höre nun, du Glückverheißende, meine Worte.
3.294.36
अप्रदाता पिता वाच्यो वाच्यश्चानुपयन्पतिः ।
मृते पितरि पुत्रश्च वाच्यो मातुररक्षिता ॥ ३.२९४.३६ ॥
Ein Vater, der seine Tochter nicht gibt, heißt tadelnswert, ebenso ein Gatte, der nicht heiratet. Ist der Vater tot, heißt ein Sohn tadelnswert, der die Mutter nicht beschützt.
3.294.37
इदं मे वचनं क्षुत्वा भर्तुरन्वेषणे न्वर ।
देवतानां यथा याच्यो न भवेयं तथा कुरु ॥ ३.२९४.३७ ॥
Nachdem du diese meine Worte gehört hast, eile bei der Suche nach einem Gatten, damit ich nicht eine werde, die man den Göttern abbitten muss; tu so.
3.294.38
एवमुक्त्वा दुहितरं तथा वृद्धांश्च मन्त्रिणः ।
व्यादिदेशानुयात्रं च गम्यतां चेत्यचोदयत् ॥ ३.२९४.३८ ॥
Nachdem er so zu seiner Tochter und den alten Ministern gesprochen hatte, gab er den Begleitern Befehl und trieb sie an: »Man soll aufbrechen!«
3.294.39
साऽभिवाद्य पितुः पादौ व्रीडितेव मनस्विनी ।
पितुर्वचनमाज्ञाय निर्जगामाविचारितम् ॥ ३.२९४.३९ ॥
Die hochgesinnte Frau, wie beschämt, verneigte sich vor den Füßen ihres Vaters, verstand sein Wort und zog ohne weiteres Überlegen los.
3.294.40
सा हैमं रथमास्थाय स्थविरैः सचिवैर्वृता ।
तपोवनानिरम्याणि राजर्षीणां जगाम ह ॥ ३.२९४.४० ॥
Sie bestieg einen goldenen Wagen und war von den alten Ministern umgeben; sie ging zu den reizvollen Einsiedeleien der königlichen Weisen.
3.294.41
मान्यानां तत्र वृद्धानां कृत्वा पादाभिवादनम् ।
वनानि क्रमशस्तात सर्वाण्येवाभ्यगच्छत ॥ ३.२९४.४१ ॥
Dort verneigte sie sich vor den Füßen der verehrten Alten und ging, lieber Freund, der Reihe nach zu allen Wäldern.
3.294.42
एवं तीर्थेषु सर्वेषु धनोत्सर्गं नृपात्मजा ।
कुर्वी द्विजमुख्यानां तंतं देशं जगाम ह ॥ ३.२९४.४२ ॥
So ging die Königstochter, an allen heiligen Furten Reichtum verschenkend, für die vornehmsten Brahmanen in jedes Land.