மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.298
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.298.1
अथ भार्यासहायः स फलान्यादाय वीर्यवान् ।
कठिनं पूरयामास ततः काष्ठान्यपाटयत् ॥ ३.२९८.१ ॥
பின்னர் மனைவியுடன் இருந்த அந்த வலிமையுள்ளவன் பழங்களை எடுத்துக்கொண்டு, பாரமான சுமையை நிரப்பி, பின்னர் விறகுகளைப் பிளந்தான்.
3.298.2
तस्य पाटयतः काष्ठं स्वेदो वै समजायत ।
व्यायामेन च तेनास्य जज्ञे शिरसि वेदना ॥ ३.२९८.२ ॥
அவன் விறகைப் பிளந்தபோது அவனுக்கு வியர்வை தோன்றியது; அந்தக் கடின உழைப்பால் அவனுடைய தலையில் வலி உண்டானது.
3.298.3
सोऽभिगम्य प्रियां भार्यामुवाच श्रमपीडितः ।
व्यायामेन ममानेन जाता शिरसि वेदना ॥ ३.२९८.३ ॥
களைப்பால் வருந்திய அவன் அன்பு மனைவியிடம் சென்று கூறினான்: "இந்தக் கடின உழைப்பால் என் தலையில் வலி உண்டாகிவிட்டது."
3.298.4
अङ्गानि चैव सावित्रि हृदयं दूयतीव च ।
अस्वस्थमिव चात्मानं लक्षये मितभाषिणि ॥ ३.२९८.४ ॥
சாவித்ரி, என் உறுப்புகளும் இதயமும் வேதனையால் எரிவதுபோல் உள்ளது; குறைவாகப் பேசுபவளே, நான் உடல்நலமின்றி இருப்பதாக உணர்கிறேன்.
3.298.5
शूलैरिव शिरो विद्धमिदं संलक्षयाम्यहम् ।
भ्रमन्तीव दिशः सर्वाश्चक्रारूढं मनो मम।
तत्स्वप्तुमिच्छे कल्याणि न स्तातुं शक्तिरस्ति मे ॥ ३.२९८.५ ॥
என் தலை சூலங்களால் குத்தப்பட்டதுபோல் உணர்கிறேன்; எல்லாத் திசைகளும் சுழல்வதுபோலும், மனம் சக்கரத்தில் ஏற்றப்பட்டதுபோலும் உள்ளது. ஆகவே கல்யாணி, நான் தூங்க விரும்புகிறேன்; நிற்கும் சக்தி எனக்கு இல்லை.
3.298.6
सा समासाद्य सावित्री भर्तारमुपगम्य च ।
उत्सङ्गेऽस्य शिर कृत्वा निषसाद महीतले ॥ ३.२९८.६ ॥
சாவித்ரி கணவனிடம் சென்று அருகில் வந்து, அவனுடைய தலையைத் தன் மடியில் வைத்து நிலத்தில் அமர்ந்தாள்.
3.298.7
ततः सा नारदवचो विमृशन्ती तपस्विनी ।
तं मुहूर्तं क्षणं वेलां दिवसं च युयोज ह ॥ ३.२९८.७ ॥
பின்னர் நாரதரின் சொற்களை ஆராய்ந்த தவசினி, அந்த முகூர்த்தம், கணம், வேளை, நாள் ஆகியவற்றைக் குறித்து நினைவில் நிறுத்தினாள்.
3.298.8
हन्त प्राप्तः स कालोऽयमिति चिन्तापरा सती ।
मुहूर्तादेव चापश्य्पुरुषं रक्तवाससम्।
वद्धमौलिं वपुष्मन्तमादित्यसमतेजसम् ॥ ३.२९८.८ ॥
'ஐயோ, அந்த நேரம் வந்துவிட்டதே' என்று கவலையில் ஆழ்ந்த சதி, ஒரு கணத்திலேயே சிவந்த ஆடை உடுத்தி, சுருண்ட சடைமுடி கட்டியவனும், சூரியனுக்கு நிகரான ஒளி பொருந்தியவனுமான ஒரு புருஷனைக் கண்டாள்.
3.298.9
श्यामावदातं रक्ताक्षं पाशहस्तं भयावहम् ।
स्थितं सत्यवतः पार्श्वे निरीक्षन्तं तमेव च ॥ ३.२९८.९ ॥
கருமையும் ஒளியுமாக, சிவந்த கண்களுடன், கையில் பாசம் ஏந்தி, அச்சம் தருபவனாக, சத்யவானின் அருகில் நின்று அவனையே நோக்கிக் கொண்டிருந்தான்.
3.298.10
तं दृष्ट्वासहसोत्थाय भर्तुन्यस्य शनैः शिरः ।
कृताञ्जलिरुवाचार्ता हृदयेन प्रवेपती ॥ ३.२९८.१० ॥
அவனைக் கண்டதும் திடீரென எழுந்து, கணவனின் தலையை மெதுவாக வைத்து, கைகூப்பி, வருந்தி, நெஞ்சு நடுங்கியவளாகச் சொன்னாள்.
3.298.11
दैवतंत्वाभिजानामि वपुरेतद्ध्यमानुषम् ।
कामया ब्रूहि देवेश कस्त्वं किंच चिकीर्षसि ॥ ३.२९८.११ ॥
நீ தெய்வம் என்று அறிகிறேன், ஏனெனில் இந்த வடிவம் மனிதருடையது அல்ல. தேவேசனே, நீ யார், எதைச் செய்ய விரும்புகிறாய் என்று விருப்பத்துடன் சொல்லு.
3.298.12
पतिव्रताऽसि सावित्रि तथैव च तपोन्विता ।
अस्त्वामभिभाषामि विद्धि मां त्वं शुभे यमम् ॥ ३.२९८.१२ ॥
சாவித்திரி, நீ கணவனுக்கு உண்மையுள்ளவள், தவத்தோடு கூடியவளும் ஆவாய். உன்னிடம் நான் பேசுகிறேன். மங்கலையே, என்னை யமன் என்று அறிந்துகொள்.
3.298.13
अयं ते रसत्यवान्भर्ता क्षीणायुः पार्थिवात्मजः ।
नेष्यामि तमहं बद्ध्वा विद्ध्येतन्मे चीकिर्षितं ॥ ३.२९८.१३ ॥
இவன் உன் கணவன் சத்யவான், ஆயுள் குறைந்தவன், அரசனின் மகன். அவனைக் கட்டி நான் கொண்டு செல்வேன்; இதுவே என் செயல் என்று அறிவாய்.
3.298.14
श्रूयते भगवन्दूतास्तवागच्छन्ति मानवान् ।
नेतुं किल भवान्कस्मादागतोसि स्वयं प्रभो ॥ ३.२९८.१४ ॥
பகவானே, உங்கள் தூதர்கள் மனிதர்களைக் கொண்டு செல்ல வருவதாகக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். பிரபுவே, நீங்கள் ஏன் தாமே வந்தீர்கள்?
3.298.15
इत्युक्तः पितृराजस्तां भगवान्स्वचिकीर्षितम् ।
यथावत्सर्वमाख्यातुं तत्प्रियार्थं प्रचक्रमे ॥ ३.२९८.१५ ॥
இவ்வாறு அவளால் கேட்கப்பட்ட பித்ருராஜனான பகவான், தனது செயலை முழுமையாக விளக்குவதற்காக, அவளது மகிழ்ச்சிக்காக, தொடங்கினார்.
3.298.16
अयं च धर्मसंयुक्तो रूपवान्गुणसागरः ।
नार्हो मत्पुरुषैर्नेतुमतोस्मि स्वयमागतः ॥ ३.२९८.१६ ॥
இவன் தர்மம் நிறைந்தவன், அழகானவன், நற்குணங்களின் கடல். என் ஆட்களால் இவனைக் கொண்டு செல்ல முடியாது; ஆகையால் நானே வந்தேன்.
3.298.17
ततः सत्यवतः कायात्पाशबद्धं वशंगतम् ।
अङ्गुष्ठमात्रं पुरुषं निश्चकर्ष यमो बलात् ॥ ३.२९८.१७ ॥
பின்னர் யமன், பாசத்தில் கட்டுண்டு வசப்பட்ட, கட்டைவிரல் அளவு உள்ள அந்த புருஷனை, சத்யவானின் உடலிலிருந்து பலவந்தமாக இழுத்தெடுத்தான்.
3.298.18
ततः समुद्धृतप्राणं गतश्वासं हतप्रभम् ।
निरविचेष्टंशरीरं तद्बभूवाप्रियदर्सनम् ॥ ३.२९८.१८ ॥
பின்னர் அவனது உயிர் பறிக்கப்பட்டது; மூச்சு நின்றது, ஒளி அழிந்தது, அந்த உடல் அசைவற்று பார்ப்பதற்கு விரும்பத்தகாததாக ஆனது.
3.298.19
यमस्तु तं ततो बद्ध्वा प्रयातो दक्षिणामुखः ।
सावित्री चैव दुःखार्ता यममेवान्वगच्छत ॥ ३.२९८.१९ ॥
யமன் அவனைக் கட்டிக்கொண்டு தெற்கு நோக்கிச் சென்றான்; துயரத்தால் வாடிய சாவித்ரியும் யமனையே பின்தொடர்ந்தாள்.
3.298.20
भर्तुः शरीररां च विधाय हि तपस्विनी ।
भर्तारमनुगच्छन्ती तथावस्थं सुमध्यमा।
नियमव्रतसंसिद्धा महाभागा पतिव्रता ॥ ३.२९८.२० ॥
கணவனின் உடலை ஒதுக்கிவைத்து, அந்நிலையிலும் கணவனைப் பின்தொடர்ந்த தவசியும் சிறுஇடைப் பெண்ணுமான சாவித்ரி; நியம விரதங்களில் சித்தியடைந்த, மிகப் பாக்கியவதியான, பதிவிரதை அவள்.
3.298.21
निवर्त गच्छ सावित्रि कुरुष्वास्यौर्ध्वदैहिकम् ।
कृतंभर्तुस्त्वयाऽऽनृण्यं यावद्गम्यं गतं त्वया ॥ ३.२९८.२१ ॥
திரும்பிச் செல், சாவித்ரி; இவனுக்கான ஈமக் கிரியைகளைச் செய். கணவனுக்குரிய கடனை நீ தீர்த்துவிட்டாய்; உன்னால் செல்ல இயன்ற தூரம் வரை நீ வந்துவிட்டாய்.
3.298.22
यत्र मे नीयते भर्ता स्वयं वा यत्र गच्छति ।
मया च तत्र गन्तव्यमेष धर्मः सनातनः ॥ ३.२९८.२२ ॥
என் கணவன் எங்கு கொண்டு செல்லப்படுகிறானோ, அல்லது அவனே எங்கு செல்கிறானோ, அங்கே நானும் செல்லவேண்டும்; இதுவே நித்திய தர்மம்.
3.298.23
तपसा गुरुभक्त्या च भर्तुः स्नेहाद्व्रतेन च ।
तव चैव प्रसादेन न मे प्रतिहता गतिः ॥ ३.२९८.२३ ॥
தவத்தாலும், பெரியோரிடம் கொண்ட பக்தியாலும், கணவன் மீதுள்ள அன்பாலும், விரதத்தாலும், உன் அருளாலும் என் பயணம் தடைபடவில்லை.
3.298.24
प्राहुः साप्तपदं मैत्रं बुधास्तत्त्वार्थदर्शिनः ।
मित्रतां च पुरस्कृत्य किंचिद्वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ ३.२९८.२४ ॥
உண்மைப் பொருளைக் கண்ட ஞானிகள் ஏழடி நட்பு என்று சொல்கின்றனர். நட்பை மதித்து நான் சிலவற்றைச் சொல்வேன்; அதைக் கேள்.
3.298.25
नानात्मवन्तस्तु वने चरन्ति ।
धर्मं च वासं च परिश्रमं च।
विज्ञानतो धर्ममुदाहरन्ति ।
तस्मात्सन्तो धर्ममाहुः प्रधानम् ॥ ३.२९८.२५ ॥
பல்வேறு வகையில் தன்னடக்கமுடையோர் காட்டில் வாழ்கின்றனர். அறிவினால் தர்மத்தை அவர்கள் உபதேசிக்கின்றனர்; எனவே சான்றோர் தர்மத்தையே முதன்மையானதென்று கூறுகின்றனர்.
3.298.26
एकस्य धर्मेण सतां मतेन ।
सर्वेस्म तं मार्गमनुप्रपन्नाः। ॥ ३.२९८.२६ ॥
ஒருவரின் தர்மத்தாலும் சான்றோரின் கருத்தாலும் எல்லோரும் அந்த வழியைப் பின்பற்றுகின்றனர்.
3.298.27
निवर्त तुष्टोस्मि तवानया गिरा ।
स्वराक्षरव्यञ्जनहेतुयुक्तया।
ददानि ते सर्वमनिन्दिते वरम् ॥ ३.२९८.२७ ॥
திரும்பிச் செல், உன் இந்தப் பேச்சால் நான் மகிழ்ந்தேன் — தெளிவான எழுத்துகளும் மெய்யெழுத்துகளும் காரணத்துடன் கூடிய இந்தப் பேச்சால். குற்றமற்றவளே, உனக்கு எல்லா வரங்களையும் தருகிறேன்.
3.298.28
च्युतः स्वराज्याद्वनवासमाश्रितो ।
विनष्टचक्षुः श्वशुरो ममाश्रमे।
स लब्धचक्षुर्बलवान्भवेन्नृप-
स्तव प्रसादाज्ज्वलनार्कसंनिभः ॥ ३.२९८.२८ ॥
தன் அரசை இழந்து காட்டில் வாசம் செய்யும், கண்பார்வை இழந்த என் மாமனார் ஆசிரமத்தில் இருக்கிறார். அவர் மீண்டும் பார்வை பெற்று, வலிமையும் நெருப்பு, சூரியன் போன்ற ஒளியும் உடைய அரசனாகட்டும் — உங்கள் அருளால்.
3.298.29
ददानि तेऽहं तमनिन्दिते वरं ।
यथा त्वयोक्तं भविता च तत्तथा।
तवाध्वना ग्लानिमिवोपलक्षये ।
निवर्त गच्छस्व न ते श्रमो भवेत् ॥ ३.२९८.२९ ॥
குற்றமற்றவளே, அந்த வரத்தை உனக்குத் தருகிறேன். நீ சொன்னபடியே அது நடக்கும். உன் வழியால் சோர்வு இருப்பதாகக் காண்கிறேன் — திரும்பிச் செல், போ; உனக்கு சோர்வு வராதிருக்கட்டும்.
3.298.30
श्रमः कुतो भर्तृसमीपतो हिमे ।
यतो हि भर्ता मम सा गतिर्ध्रुवा।
यतः पतिं नमेष्यसि तत्र मे गतिः ।
सुरेश भूयश्च वचो निबोध मे ॥ ३.२९८.३० ॥
கணவர் அருகில் இருப்பதில் எனக்கு என்ன களைப்பு? கணவரே என் உறுதியான நிலை. நீங்கள் கணவரை எங்கே வணங்கச் செய்வீர்களோ அங்கேதான் என் நிலை. தேவர்களின் தலைவரே, மீண்டும் என் சொல்லைக் கேளுங்கள்.
3.298.31
सतां सकृत्संगतमीप्सितं परं ।
ततः परं मित्रमिति प्रचक्षते।
न चाफलं सत्पुरुषेण संगतं ।
ततः सतां संनिवसेत्समागमे ॥ ३.२९८.३१ ॥
நல்லோரின் ஒரு முறை சேர்க்கையும் மிகச் சிறந்த விருப்பமானது; அதன் பின் அது நட்பு என்று சொல்லப்படுகிறது. நல்ல மனிதருடனான சேர்க்கை பயனற்றதாவதில்லை; ஆகவே நல்லோரின் கூட்டத்திலேயே வாழ வேண்டும்.
3.298.32
मनोनुकूलं बुधबुद्धिवर्धनं ।
त्वया यदुक्तं वचनं हिताश्रयम्।
विना पुनः सत्यवतोस्य जीवितं ।
वरं द्वितीयं वरयस्व भामिनि ॥ ३.२९८.३२ ॥
நீ சொன்ன சொல் மனதுக்கு இனியது, அறிவுடையோரின் அறிவை வளர்ப்பது, நன்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆயினும் சத்யவானின் உயிரின்றி; ஓ பாமினி, இரண்டாம் வரத்தைத் தேர்ந்தெடு.
3.298.33
हृतंपुरा मे श्वशुरस्य धीमतः ।
स्वमेव राज्यंलभतां स पार्थिवः।
कजह्यात्स्वधर्मान्न च मे गुरुर्यथा ।
द्वितीयमेतद्वरयामि ते वरम् ॥ ३.२९८.३३ ॥
முன்பு என் அறிவுடைய மாமனாரின் அரசு பறிக்கப்பட்டது; அந்த அரசன் தன் சொந்த அரசையே மீண்டும் பெறட்டும். அவன் தன் தர்மத்தைக் கைவிடாமலிருக்கட்டும், என் குருவைப் போல. இதுவே நான் உன்னிடம் கேட்கும் இரண்டாம் வரம்.
3.298.34
स्वमेवं राज्यं प्रतिपत्स्यतेऽचिरा-
न्न च स्वधर्मात्परिहीयते नृपः।
कृतेन कामेन मया नृपात्मजे ।
निवर्त गच्छस्व न ते श्रमो भवेत् ॥ ३.२९८.३४ ॥
அரசன் தன் சொந்த அரசை விரைவில் மீண்டும் பெறுவான்; தன் தர்மத்திலிருந்து அவன் வீழ்ச்சியடைய மாட்டான். ஓ அரசகுமாரி, உன் விருப்பம் என்னால் நிறைவேற்றப்பட்டது. திரும்பிப் போ, செல்; உனக்கு களைப்பு உண்டாகாமல் இருக்கட்டும்.
3.298.35
प्रजास्त्वयैता नियमेन संयता ।
नियम्य चैता नयसे निकामया।
ततो यमत्वं तव देव विश्रुतं ।
निबोध चेमां गिरमीरितां मया ॥ ३.२९८.३५ ॥
தேவனே, நீர் இந்த உயிர்களை நியமத்தால் கட்டுப்படுத்தி, உமது விருப்பப்படி அழைத்துச் செல்கிறீர்; அதனால் உமது பெயர் யமன் என்று புகழ் பெற்றது. நான் சொல்லும் இந்தச் சொல்லைக் கேளுங்கள்.
3.298.36
मा वै द्वितीयं मा तृतीयं च वाञ्छे ।
तस्मात्सन्तो धर्ममाहुः प्रधानम्
अद्रोहः सर्वभूतेषु कर्मणा मनसा गिरा ।
अनुग्रहश्च दानं च सतां धर्मः सनातनः ॥ ३.२९८.३६ ॥
நான் இரண்டாவது வரமும், மூன்றாவது வரமும் விரும்பவில்லை; ஆகையால் சான்றோர் உயர்ந்த தர்மமாக அகிம்சையைச் சொல்கின்றனர். செயலாலும், மனத்தாலும், சொல்லாலும் எல்லா உயிர்களிடமும் துரோகம் செய்யாமை, கருணை, தானம் — இதுவே சான்றோரின் நித்திய தர்மம்.
3.298.37
वरं वृणीष्वेहविनाऽस्य जीवितं ।
एवंप्रायश्च लोकोऽयं मनुष्याः शक्तिपेशलाः।
सन्तस्त्वेवाप्यमित्रेषु दयां प्राप्तेषु कुर्वते ॥ ३.२९८.३७ ॥
இவனுடைய உயிரைத் தவிர வேறு ஒரு வரத்தைத் தேர்ந்தெடு. இந்த உலகமும் மனிதர்களும் பொதுவாக இப்படித்தான் வலிமையில் மென்மையானவர்கள்; ஆனால் சான்றோர் தங்களிடம் வந்த எதிரிகளிடத்திலும் கருணை காட்டுகின்றனர்.
3.298.38
पिपासितस्येव भवेद्यथा पय-
स्तथा त्वया वाक्यमिदं समीरितम्।
विना पुनः सत्यवतोऽस्य जीवितं ।
वरं वृणीष्वेह शुभे यदिच्छसि ॥ ३.२९८.३८ ॥
தாகமுள்ளவனுக்கு நீர் போல, நீ சொன்ன இந்தச் சொல் இனிமையாக இருக்கிறது. ஆனால் சத்தியவானின் உயிரைத் தவிர, சுபையே, நீ விரும்பும் வரத்தைத் இங்கே தேர்ந்தெடு.
3.298.39
ममानपत्यः पृथिवीपतिः पिता ।
भवत्पितुः पुत्रशतं तथौरसम्।
कुलस्य संतानकरं च यद्भवे-
त्तृतीयमेतद्वरयामि ते वरम् ॥ ३.२९८.३९ ॥
என் தந்தை, பூமியின் அரசர், மக்கள் இல்லாதவர். உங்கள் தந்தைக்கு நூறு மகன்கள் இருந்தது போல, என் தந்தைக்கும் தம் உடலில் பிறந்த, குலத்தைத் தொடரும் மகன்கள் இருக்கட்டும் — இந்த மூன்றாவது வரத்தை உம்மிடம் கேட்கிறேன்.
3.298.40
कुलस्य संतानकरं सुवर्चसं ।
शतं सुतानां पितुरस्तु ते शुभे।
कृतेन कामेन नराधिपात्मजे ।
निवर्त दूरं हि पथस्त्वमागता ॥ ३.२९८.४० ॥
குலத்தின் சந்ததியை வளர்க்கும், தேஜஸ்வியான நூறு புதல்வர்கள் உன் தந்தைக்கு உண்டாகட்டும். மங்கலியே, அரசகுமாரியே, உன் விருப்பம் நிறைவேறட்டும். இப்போது திரும்பிவிடு; நீ வெகுதூரம் வந்துவிட்டாய்.
3.298.41
न दूरमेतन्मम भर्तृसन्निधौ ।
मनो हि मे दूरतरं प्रधावति।
अथ व्रजन्नेव गिरं समुद्यतां ।
मयोच्यमानां शृणु भूय एव च ॥ ३.२९८.४१ ॥
என் கணவரின் அருகில் இருக்கும்போது இது தூரம் அல்ல; என் மனம் இன்னும் தொலைவரை ஓடுகிறது. இப்போது நடந்துகொண்டே, நான் சொல்லப்போகும் சொல்லை மீண்டும் கேள்.
3.298.42
विवस्वतस्त्वं तनयऋ प्रतापवां-
स्ततो हि वैवस्वत उच्यसे बुधैः।
समेन धर्मेण चरन्ति ताः प्रजा-
स्ततस्तवेहेवर धर्मराजता ॥ ३.२९८.४२ ॥
நீ விவஸ்வானின் தேஜஸ்வியான மகன்; ஆகவே அறிஞர்கள் உன்னை வைவஸ்வதன் என்று அழைக்கிறார்கள். சமமான தர்மத்தோடு இந்த மக்கள் நடக்கிறார்கள்; ஆகவே, சிறந்தவனே, இங்கு தர்மராஜன் பதவி உனக்கே உரியது.
3.298.43
आत्मन्यपि न विश्वासस्तथा भवति सत्सु यः ।
तस्मात्सत्सु विशेपेण सर्वः प्रणयमिच्छति ॥ ३.२९८.४३ ॥
நல்லவர்களிடம் உள்ளது போல் தன்னிடத்திலும் கூட நம்பிக்கை இருப்பதில்லை. ஆகையால், நல்லவர்களிடம் சிறப்பாக எல்லோரும் அன்பை விரும்புகிறார்கள்.
3.298.44
सौहदात्सर्वभूतानां विश्वासो नाम जायते ।
तस्मात्सत्सु विशेपेण विश्वासं कुरुते जनः ॥ ३.२९८.४४ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் இடையிலான நட்பினால்தான் நம்பிக்கை பிறக்கிறது. ஆகையால், நல்லவர்களிடம் மனிதன் சிறப்பாக நம்பிக்கை வைக்கிறான்.
3.298.45
उदाहृतंते वचनं यदङ्गने ।
शुभे न तादृक् त्वदृते श्रुतं मया।
अनेन तुष्टोस्मि विनाऽस्य जीवितं ।
वरं चतुर्थं वरयस्व गच्छ च ॥ ३.२९८.४५ ॥
அங்கனையே, சுபையே, நீ சொன்ன சொல் உன்னைத் தவிர வேறு யாரிடமும் நான் கேட்டதில்லை. இதனால் நான் மகிழ்ந்தேன்; இவனுடைய உயிரைத் தவிர நான்காவது வரத்தைக் கேள், போ.
3.298.46
ममात्मजं सत्यवतस्तथौरसं ।
भवेदुभाभ्यामिह यत्कुलोद्वहम्।
शतं सुतानां बलवीर्यशालिना-
मिदंचतुर्थं वरयामि ते वरम् ॥ ३.२९८.४६ ॥
சத்தியவானிடமிருந்து பிறந்த என் மகன் இருவரின் குலத்தைத் தாங்கட்டும்; பலமும் வீரமும் கொண்ட நூறு மகன்களும் வேண்டும் — இதுவே நான்காவது வரம் என்று கேட்கிறேன்.
3.298.47
शतं सुतानां बलवीरय्शालिनां ।
भविष्यति प्रीतिकरं तवाबले।
परिश्रमस्ते न भवेन्नृपात्मजे ।
निवर्त दूरं हि पथस्त्वमागता ॥ ३.२९८.४७ ॥
பலமும் வீரமும் கொண்ட நூறு மகன்கள் உனக்கு மகிழ்ச்சி தருவார்கள். பெண்ணே, அரசகுமாரியே, உனக்குச் சிரமம் இருக்காது. திரும்பிப் போ; நீ வெகுதூரம் வழி நடந்து வந்துவிட்டாய்.
3.298.48
सतां सदा शाश्वतधर्मवृत्तिः ।
सन्तो न सीदन्ति न च व्यथन्ति।
सतां सद्भिर्नाफलः संगमोस्ति ।
सद्भ्यो भयंनानुवर्तन्ति सन्तः ॥ ३.२९८.४८ ॥
நல்லோரின் நடத்தை எப்போதும் நிலையான தர்மத்தின்படி இருக்கும். நல்லோர் துவளுவதில்லை, வருந்துவதுமில்லை. நல்லோருடன் நல்லோரின் சேர்க்கை பயனற்றதல்ல; நல்லோரிடமிருந்து பயம் வருவதில்லை.
3.298.49
सन्तो हि सत्येन नयन्ति सूर्यं ।
सन्तो भूमिं तपसा धारयन्ति।
सन्तो गतिर्भूतभव्यस्य राज-
न्सतां मध्ये नावसीदन्ति सन्तः ॥ ३.२९८.४९ ॥
நல்லோர் சத்தியத்தால் சூரியனை இயக்குகிறார்கள்; நல்லோர் தவத்தால் பூமியைத் தாங்குகிறார்கள். அரசே, நல்லோரே கடந்த காலத்துக்கும் எதிர்காலத்துக்கும் ஆதாரம்; நல்லோரின் நடுவில் நல்லோர் ஒருபோதும் துவள்வதில்லை.
3.298.50
आर्यजुष्टमिदं वृत्तमिति विज्ञाय शाश्वतम् ।
सन्तः परार्थं कुर्वाणा नावेक्षन्ति प्रतिक्रियाः ॥ ३.२९८.५० ॥
இது ஆரியர்களால் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட, நிலையான நடத்தை என்று அறிந்து, நல்லோர் பிறருக்காகச் செயல்படுகின்றனர்; அதற்குரிய பிரதிபலனை அவர்கள் எதிர்பார்ப்பதில்லை.
3.298.51
न च प्रसादः सत्पुरुषेषु मोघो ।
न चाप्यर्थो नश्यति नापि मानः।
यस्मादेतन्नियतं सत्सु नित्यं ।
तस्मात्सन्तो रक्षितारो भवन्ति ॥ ३.२९८.५१ ॥
நல்ல மனிதர்கள் மீது காட்டப்படும் கருணை வீணாவதில்லை; செல்வமும் அழிவதில்லை, மரியாதையும் அழிவதில்லை; இது நல்லோரிடம் எப்போதும் உறுதியானது, ஆகவே நல்லோர் காப்பாளர்களாகின்றனர்.
3.298.52
यथायथा भाषसि धर्मसंहितं ।
मनोनुकूलं सुपदं महार्थवत्।
तथातथा मे त्वयि भक्तिरुत्तमा ।
वरं वृणीष्वाप्रतिमं पतिव्रते ॥ ३.२९८.५२ ॥
நீ தர்மத்துடன் கூடிய, மனதுக்கு இனிய, அழகான சொற்களையும் பெரும் பொருளையும் கொண்ட பேச்சுகளைப் பேசும்போதெல்லாம், உன்மீது எனக்குள்ள உயர்ந்த பக்தி அதிகரிக்கிறது. பதிவிரதையே, ஒப்பற்ற வரத்தைக் கேள்.
3.298.53
न तेऽपवर्गः सुकृताद्विना कृत-
स्तथा यथाऽन्येषु वरेषु मानद।
वरं वृणे जीवतु सत्यवानयं ।
यथा मृता ह्येवमहं पतिं विना ॥ ३.२९८.५३ ॥
ஓ மரியாதை அளிப்பவனே, உன் இந்த விடுதலை (அருள்) நற்செயல் இல்லாமல் நிகழாது; மற்ற வரங்களில் நிகழ்வதுபோல். சத்யவான் உயிர் பெறட்டும் என்று வரம் வேண்டுகிறேன்; கணவன் இல்லாமல் நான் இறந்தவளைப் போல இருக்கிறேன்.
3.298.54
न कामये भर्तविनाकृता सुखं ।
न कामये भर्तृविनाकृता दिवम्।
नकामये भर्तविनाकृता श्रियं ।
न भर्तृहीना व्यवसामि जीबितुम् ॥ ३.२९८.५४ ॥
கணவன் இல்லாமல் கிடைக்கும் சுகத்தை நான் விரும்பவில்லை; கணவன் இல்லாமல் சொர்க்கத்தை நான் விரும்பவில்லை; கணவன் இல்லாமல் செல்வத்தை நான் விரும்பவில்லை. கணவனை இழந்து நான் வாழ முடிவு செய்வதில்லை.
3.298.55
वरातिसर्गः शतपुत्रता मम ।
त्वयैव दत्तो ह्रियते च मे पतिः।
वरं वृणे जीवतु सत्यवानयं ।
तवैव सत्यं वचनं भविष्यति ॥ ३.२९८.५५ ॥
வரம் அளித்ததே நூறு மகன்களைப் பெறும் வரம்; அதை நீங்களே கொடுத்தீர்கள், ஆனால் என் கணவர் கொண்டு செல்லப்படுகிறார். நான் வரம் கேட்கிறேன்: இந்த சத்யவான் உயிர் வாழட்டும், உங்கள் வாக்கே உண்மையாகட்டும்.
3.298.56
तथेत्युक्त्वा तु तं पाशं मुक्त्वा वैवस्वतो यमः ।
धर्मराजः प्रहृष्टात्मा सावित्रीमिदमब्रवीत् ॥ ३.२९८.५६ ॥
'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, அந்தக் கயிற்றை விடுவித்தான் வைவஸ்வத யமன். தர்மராஜன், மகிழ்ந்த மனத்துடன் சாவித்ரியிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
3.298.57
एष भद्रे मया मुक्तो भर्ता ते कुलनन्दिनि ।
तोषितोऽहं त्वया साध्वि वाक्यैर्धर्मार्तसंहितैः ॥ ३.२९८.५७ ॥
நல்லவளே, குலத்தை மகிழ்விப்பவளே, இதோ உன் கணவன் என்னால் விடுவிக்கப்பட்டான். நற்குணவதியே, தர்மமும் பொருளும் கலந்த உன் சொற்களால் நான் மகிழ்ந்தேன்.
3.298.58
अरोगस्व नेयश्च सिद्धार्थः स भविष्यि ।
चतुर्वर्षशतायुश्च त्वया सार्धमवाप्स्यति ॥ ३.२९८.५८ ॥
அவன் நோயற்றவனாக இருப்பான், அவன் நோக்கங்கள் நிறைவேறும். உன்னுடன் நானூறு ஆண்டுகள் வாழ்நாளைப் பெறுவான்.
3.298.59
इष्ट्वा यज्ञैश्च धर्मेण ख्यातिं लोके गमिष्यति ।
त्वयि पुत्रशतं चैव सत्यवाञ्जनयिष्यति ॥ ३.२९८.५९ ॥
யாகங்களால் வேள்வி செய்து, தர்மத்தால் உலகில் புகழ் பெறுவான். சத்யவான் உன்னிடம் நூறு மகன்களைப் பெறுவான்.
3.298.60
ते चापि सर्वे राजानः क्षत्रियाः पुत्रपौत्रिणः ।
ख्यातास्त्वन्नामधेयाश्चभविष्यन्तीह शाश्वताः ॥ ३.२९८.६० ॥
அந்த அரசர்கள் அனைவரும், க்ஷத்திரியர்கள், மகன்களும் பேரன்களும் உடையவர்களாய், புகழ் பெற்றவர்களாய், உன் பெயரைக் கொண்டவர்களாய், இவ்வுலகில் நிலைத்திருப்பார்கள்.
3.298.61
पितुश्च ते पुत्रशतं भविता तव मातरि ।
मालव्यां मालवा नाम शाश्वताः पुत्रपौत्रिणः।
भ्रातरस्ते भविष्यन्ति क्षत्रियास्त्रिदशोपमाः ॥ ३.२९८.६१ ॥
உன் தந்தைக்கு நூறு மகன்கள் பிறப்பார்கள்; உன் தாயின் மூலம் மாலவ்யாவில் மாளவர் என்ற பெயருடைய, நிலைத்த, மக்களும் பேரர்களும் கொண்ட குலம் தோன்றும். உன் சகோதரர்கள் தேவர்களுக்கு நிகரான க்ஷத்திரியர்களாக இருப்பார்கள்.
3.298.62
एवं तस्यै वरं दत्त्वा धर्मराजः प्रतापवान् ।
निवर्तयित्वा सावित्रीं स्वमेव भवनं ययौ ॥ ३.२९८.६२ ॥
இவ்வாறு அவளுக்கு வரம் அளித்து, வலிமைமிக்க தர்மராஜன் சாவித்ரியைத் திருப்பி அனுப்பி, தனது இல்லத்திற்குச் சென்றான்.
3.298.63
सावित्र्यपि यमे याते भर्तारं प्रतिलभ्य च ।
जगाम तत्र यत्रास्या भर्तुः शावं कलेवरम् ॥ ३.२९८.६३ ॥
யமன் சென்ற பிறகு சாவித்ரியும் தன் கணவனை மீண்டும் பெற்று, அவளுடைய கணவனின் சடலம் கிடந்த இடத்திற்குச் சென்றாள்.
3.298.64
सा भूमौ प्रेक्ष्यभर्तारमुपसृत्योपगृह्य च ।
उत्सङ्गे शिर आरोप्य भूमावुपविवेश ह ॥ ३.२९८.६४ ॥
நிலத்தில் கிடந்த கணவனைக் கண்டு, அருகில் சென்று அவனைத் தழுவி, அவனுடைய தலையைத் தன் மடியில் வைத்து, நிலத்தில் அமர்ந்தாள்.
3.298.65
संज्ञां चस पुनर्लब्ध्वा सावित्रीमभ्यभाषत ।
प्रोष्यागत इव प्रेम्णा पुनःपुनरुदीक्ष्यवै ॥ ३.२९८.६५ ॥
உணர்வை மீண்டும் பெற்று அவன் சாவித்ரியிடம் பேசினான்; தொலைவிலிருந்து திரும்பி வந்தவனைப் போல, அன்புடன் பலமுறை அவளைப் பார்த்தபடி.
3.298.66
सुचिरं बत सुप्तोस्मि किमर्थं नावबोधितः ।
क्व चासौ पुरुषः श्यामो योसौ मां संचकर्षह ॥ ३.२९८.६६ ॥
"ஐயோ! நான் நீண்ட நேரம் உறங்கிவிட்டேன்; ஏன் என்னை எழுப்பவில்லை? என்னை இழுத்துச் சென்ற அந்த கருப்பு மனிதன் எங்கே?"
3.298.67
सुचिरं त्वंप्रसुप्तोसि ममाह्के पुरुषर्षभ ।
गतः स भगवान्देवः प्रजासंयमनो यमः ॥ ३.२९८.६७ ॥
மனிதர்களில் காளையே, நீ என் மடியில் நெடுநேரம் உறங்கிவிட்டாய். உயிர்களை அடக்கும் அந்த பகவான் தேவன் யமன் சென்றுவிட்டான்.
3.298.68
विश्रान्तोसि महाभाग विनिद्रश्च नृपात्मज ।
यदि शक्यं समुत्तिष्ठ विगाढां पश्य शर्वरीम् ॥ ३.२९८.६८ ॥
பெரும் பேறுடையவனே, நீ இளைப்பாறிவிட்டாய், உறக்கமும் நீங்கிவிட்டது, அரச குமாரனே. முடிந்தால் எழுந்திரு, இரவு எவ்வளவு ஆழமாகிவிட்டது என்று பார்.
3.298.69
उपलभ्यततः संज्ञां सुखसुप्त इवोत्थितः ।
दिशः सर्वा वनान्तांश्च निरीक्ष्योवाच सत्यवान् ॥ ३.२९८.६९ ॥
பின்னர் நினைவு பெற்று, இனிமையாக உறங்கி எழுந்தவன் போல, அனைத்துத் திசைகளையும் காட்டின் எல்லைகளையும் நோக்கி சத்யவான் கூறினான்.
3.298.70
फलाहारोस्मि निष्क्रान्तस्वया सह सुमध्यमे ।
ततः पाटयतः काष्ठं शरिसो मे रुजाऽभवत् ॥ ३.२९८.७० ॥
நறுமெல்லிடையாளே, பழங்கள் உண்டு நான் உன்னுடன் வெளியே வந்தேன். பிறகு மரக்கட்டையை வெட்டும்போது என் தலையில் வலி உண்டானது.
3.298.71
शिरोभितापसंतप्तः स्थातुं चिरमशक्नुवन् ।
तवोत्सङ्गे प्रसुप्तोस्मि इति सर्वं स्मरे शुभे ॥ ३.२९८.७१ ॥
தலைவலியின் வெப்பத்தால் வருந்தி, நெடுநேரம் நிற்க இயலாமல், சுபையே, உன் மடியில் ஆழ்ந்து உறங்கினேன். இவை அனைத்தும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது.
3.298.72
त्वयोपगूढस्य च मे निद्रयाऽपहृतं मनः ।
ततोऽपश्यं तमो घोरं पुरुषं च महौजसम् ॥ ३.२९८.७२ ॥
உன் அணைப்பில் இருந்தபோதும் என் மனத்தை உறக்கம் அபகரித்தது. பின்னர் கொடிய இருளையும், பெரும் ஆற்றலுடைய ஒரு புருஷனையும் கண்டேன்.
3.298.73
तद्यदि त्वं विजानासि किं तद्ब्रूहि सुमध्यमे ।
स्वप्नो मे यदिवा दृष्टो यदि वा सत्यमेव तत् ॥ ३.२९८.७३ ॥
நீ அதை அறிந்திருந்தால், ஓ சுமத்யமே, அது என்ன என்று சொல். நான் கண்டது கனவா அல்லது உண்மையிலேயே அப்படியா?
3.298.74
तमुवाचाथ सावित्री रजनी व्यवगाहते ।
श्वस्ते सर्वंयथावृत्तमाख्यास्यामि नृपात्मज ॥ ३.२९८.७४ ॥
அப்போது சாவித்ரி அவனிடம் சொன்னாள்: 'இரவு ஆழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. ஓ இளவரசே, நாளை நடந்ததையெல்லாம் நடந்தபடியே உனக்குச் சொல்வேன்.'
3.298.75
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते पितरौ पश्य सुव्रत ।
विगाढा रजनी चेयं निवृत्तश्च दिवाकरः ॥ ३.२९८.७५ ॥
எழு, எழு, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். ஓ சுவ்ரதா, உன் பெற்றோரைப் பார். இந்த இரவு ஆழமாகிவிட்டது; சூரியன் திரும்பிவிட்டான்.
3.298.76
नक्तंचराश्चरन्त्येते हृष्टाः क्रूराभिभाषिणः ।
श्रूयन्ते पर्णशब्दाश्च मृगाणां चरतां वने ॥ ३.२९८.७६ ॥
இரவில் உலவும் இந்த உயிரினங்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கொடூரமாகப் பேசுகின்றன. காட்டில் மேயும் மான்களின் இலையோசைகளும் கேட்கின்றன.
3.298.77
एता घोरं शिवा नादान्दिशं दक्षिणपश्चिमाम् ।
आस्थाय विरुवन्त्युग्राः कम्पयन्त्यो मनो मम ॥ ३.२९८.७७ ॥
இந்த கொடிய நரிகள் தென்மேற்குத் திசையில் நின்று, பயங்கரக் குரலில் ஊளையிடுகின்றன; என் மனதை நடுங்கச் செய்கின்றன.
3.298.78
वनं प्रतिभयाकारं घनेन तमसा वृतम् ।
न विज्ञास्यसि पन्थानं गन्तुं चैव न शक्ष्यसि ॥ ३.२९८.७८ ॥
இந்தக் காடு பயங்கரத் தோற்றம் கொண்டது; அடர்ந்த இருளால் மூடப்பட்டுள்ளது. வழியை நீ அறிய மாட்டாய், நடக்கவும் முடியாது.
3.298.79
अस्मिन्न वने दग्धे शुष्कवृक्षः स्थितो ज्वलन् ।
वायुना धम्यमानोत्र दृश्यतेऽग्निः क्वचित्क्वचित् ॥ ३.२९८.७९ ॥
இந்தக் காடு எரிந்துவிட்டது; உலர்ந்த ஒரு மரம் எரிந்தபடி நிற்கிறது. காற்றால் ஊதப்பட்ட நெருப்பு இங்கும் அங்கும் தெரிகிறது.
3.298.80
ततोऽग्निमानयित्वेह ज्वालयिप्यामि सर्वतः ।
काष्ठानीमानि सन्तीह जहि संतापमात्मनः ॥ ३.२९८.८० ॥
பின்னர் நெருப்பை இங்கே கொண்டுவந்து எல்லாப் பக்கமும் மூட்டுவேன்; இதோ விறகுகள் இருக்கின்றன. உன் துயரத்தை விட்டுவிடு.
3.298.81
यदि नोत्सहसे गन्तुं सरुजं त्वां हि लक्षये ।
न च ज्ञास्यसि पन्थानं तमसा संवृते वने ॥ ३.२९८.८१ ॥
நீ நடக்க இயலாதவனாக இருந்தால் — நீ நோயுற்றிருப்பதை நான் காண்கிறேன் — இருளால் மூடிய இந்தக் காட்டில் பாதையை நீ அறிய மாட்டாய்.
3.298.82
श्वः प्रभाते वने दृश्ये यास्यावोऽनुमते तव ।
वसावेह क्षपामेकां रुचितं यदि तेऽनघ ॥ ३.२९८.८२ ॥
நாளை விடியற்காலையில் காடு தெரியும்போது, உன் சம்மதத்துடன் நாம் செல்வோம். குற்றமற்றவனே, உனக்கு விருப்பமானால் இங்கேயே ஒரு இரவு தங்குவோம்.
3.298.83
शिरोरुजा निवृत्ता मे स्वस्थान्यङ्गानि लक्षये ।
मातापितृभ्यामिच्छामि संयोगं त्वत्प्रसादजम् ॥ ३.२९८.८३ ॥
என் தலைவலி நின்றுவிட்டது; என் உறுப்புகள் நலமாக இருப்பதாகத் தெரிகிறது. உன் அருளால் அம்மா அப்பாவுடன் மீண்டும் சேர விரும்புகிறேன்.
3.298.84
न कदाचिद्विकाले हि गतपूर्वोहमाश्रमात् ।
अनागतायां सन्ध्यायां माता मे प्ररुणद्धि माम् ॥ ३.२९८.८४ ॥
நான் ஒருபோதும் தகாத நேரத்தில் ஆசிரமத்தை விட்டுச் சென்றதில்லை. மாலை வருவதற்கு முன்பே என் அம்மா என்னைத் தடுப்பாள்.
3.298.85
दिवाऽपिमयि निष्क्रान्ते सन्तप्येते गुरू मम ।
विचिनोति हि मां तातः सहैवाश्रमवासिभिः ॥ ३.२९८.८५ ॥
பகலிலும் நான் வெளியே சென்றால் என் இரு பெரியோர்களும் துயருறுகின்றனர். தந்தை ஆசிரமவாசிகளுடன் சேர்ந்து என்னைத் தேடுகிறார்.
3.298.86
मात्रा पित्रा च सुभृशं दुःखिताभ्यामहं पुरा ।
उपालब्धश्च बहुशश्चिरेणागच्छसीति हि ॥ ३.२९८.८६ ॥
முன்பு என் தாயும் தந்தையும் மிகவும் துயருற்று, நீ தாமதமாக வருகிறாய் என்று பலமுறை என்னைக் கடிந்தனர்.
3.298.87
कात्ववस्था तयोरद्य मदर्थमिति चिन्तये ।
तयोरदृश्ये मयि च महद्दुःखं भविष्यति ॥ ३.२९८.८७ ॥
இன்று அவர்கள் இருவருக்கும் என்ன நிலை ஏற்படுமோ, என்னால் என்று நினைக்கிறேன். நான் காணாமல் போனால் அவர்கள் இருவருக்கும் பெரும் துயரம் உண்டாகும்.
3.298.88
पुरा मामूचतुश्चैव रात्रावस्रायमाणकौ ।
भृशं सुदुःखितौ वृद्धौ बहुशः प्रीतिसंयुतौ ॥ ३.२९८.८८ ॥
முன்பு இரவில் அந்த இரு முதியோர், கண்ணீர் வடித்து, மிகவும் துயருற்று, அன்பு நிறைந்தவர்களாய், பலமுறை என்னிடம் கூறினர்.
3.298.89
त्वया हीनौ न जीवाव मुहूर्तमपि पुत्रक ।
यावद्धरिष्यसे पुत्र तावन्नौ जीवितं ध्रुवम् ॥ ३.२९८.८९ ॥
மகனே, உன்னை இழந்து நாங்கள் இருவரும் ஒரு கணமும் உயிர் வாழமாட்டோம். மகனே, நீ கொண்டு வரும்வரை மட்டுமே நிச்சயமாக எங்கள் உயிர் நிலைக்கும்.
3.298.90
वृद्धयोरन्धयोर्दृष्टिस्त्वयि वंशः प्रतिष्ठिः ।
त्वयि पिण्डश्च कीर्तिश्च सन्तानश्चावयोरिति ॥ ३.२९८.९० ॥
முதியவரும் குருடருமான எங்களுக்கு நீயே பார்வை; வம்சம் உன்னிடத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. உன்னிலேயே எங்கள் பிண்டமும், புகழும், சந்ததியும் உள்ளன.
3.298.91
माता वृद्धा पिता वृद्धस्तयोर्यष्टिरहं किल ।
तौ रात्रौ मामपश्यन्तौ कामवस्थां गमिष्यतः ॥ ३.२९८.९१ ॥
தாய் முதியவள்; தந்தையும் முதியவர். நான்தான் அவர்களுக்கு ஊன்றுகோல். இரவில் என்னைக் காணாமல் அவ்விருவரும் துயர்நிலையை அடைவார்கள்.
3.298.92
निद्रायाश्चाभ्यसूयामि यस्या हेतोः पिता मम ।
माता च संशयं प्राप्ता मत्कृतेऽनपकारिणी ॥ ३.२९८.९२ ॥
எந்த உறக்கத்தால் என் தந்தையும் தாயும் துயரடைந்தார்களோ, அந்த உறக்கத்தின் மீது நான் சினமடைகிறேன்; தாய் குற்றமற்றவளாயினும் என் காரணமாக ஆபத்தை அடைந்தாள்.
3.298.93
अहं च संशयं प्राप्तः कृच्छ्रामापदमास्थितः ।
मातापितृभ्यां हि विना नाहं जीवितुमुत्सहे ॥ ३.२९८.९३ ॥
நானும் துயரடைந்து கடுமையான ஆபத்தில் சிக்கியுள்ளேன். தாயும் தந்தையும் இன்றி நான் உயிர்வாழ விரும்பவில்லை.
3.298.94
व्यक्तमाकुलया बुद्ध्या प्रज्ञाचक्षुः पिता मम ।
एकैकमस्यां वेलायां पृच्छत्याश्रमवासिनम् ॥ ३.२९८.९४ ॥
தெளிவாக, என் தந்தை, அறிவுக் கண்ணுடையவர், கலங்கிய மனதுடன் இந்த நேரத்தில் ஆசிரமத்தில் வசிப்பவர்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் கேட்பார்.
3.298.95
नात्मानमनुशोचामि यथाऽहंपितरं शुभे ।
भर्तारं चाप्यनुगतां मातरं भृशदुःखिताम् ॥ ३.२९८.९५ ॥
அழகியவளே, நான் எனக்காக வருந்தவில்லை; என் தந்தைக்காகவும், கணவனைப் பின்தொடர்ந்தும் மிகவும் துயருற்றிருக்கும் தாய்க்காகவும்தான் வருந்துகிறேன்.
3.298.96
मत्कृते न हि तावद्य सन्तापं परमेष्यतः ।
जीवन्तावनुजीवामि भर्तव्यौ तौ मयेति ह ॥ ३.२९८.९६ ॥
என் காரணமாக அவர்கள் இன்றைக்கு இன்னும் பெரும் துயரை அடையமாட்டார்கள்; அவர்கள் உயிருடன் இருக்கும்வரை நான் வாழ்வேன், ஏனெனில் அவர்களை நான்தான் காப்பாற்ற வேண்டும்.
3.298.97
तयोः प्रियं मे कर्व्यमिति जीवामि चाप्यहम् ।
परमं दैवतं तौ मे पूजनीयौ सदा मया।
तयोस्तु मे सदाऽस्त्येवं व्रतमेतत्पुरातनम् ॥ ३.२९८.९७ ॥
அவர்களுக்கு நன்மை செய்வதே என் கடமை; அதனால்தான் நான் உயிர்வாழ்கிறேன். அவ்விருவரும் எனக்கு மேலான தெய்வங்கள்; நான் எப்போதும் அவர்களை வணங்க வேண்டும். அவர்கள் மீதான இந்தப் பழைய விரதம் எப்போதும் என்னிடம் உள்ளது.
3.298.98
एवमुक्त्वा स धर्मात्मा गुरुभक्तो गुरुप्रियः ।
उच्छ्रित्य बाहू दुःखार्तः सुस्वरं प्ररुरोद ह ॥ ३.२९८.९८ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அந்த தர்மாத்மாவும் பெரியோரிடம் பக்தி கொண்டவனும் பெரியோருக்குப் பிரியமானவனுமான அவன், துயரால் வருந்தி இரு கைகளையும் உயர்த்தி உரக்கக் கதறி அழுதான்.
3.298.99
ततोऽब्रवीत्तथा दृष्ट्वाभर्तारं शोककर्शितम् ।
प्रमृज्याश्रूणि पाणिभ्यां सावित्री धर्मचारिणी ॥ ३.२९८.९९ ॥
பின்னர், துயரால் மெலிந்த கணவனைக் கண்ட தர்மம் கடைப்பிடிக்கும் சாவித்ரி, தன் கைகளால் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு இவ்வாறு சொன்னாள்.
3.298.100
यदि मेऽस्ति तपस्तप्तं यदि दत्तं हुतं यदि ।
श्वश्रूश्वशुरभर्तॄणां मम पुण्याऽस्तु शर्वरी ॥ ३.२९८.१०० ॥
நான் தவம் செய்திருந்தால், தானம் செய்திருந்தால், ஹோமம் செய்திருந்தால், மாமியார், மாமனார், கணவன் ஆகியோருக்காக என் இந்த இரவு புண்ணியமாக இருக்கட்டும்.
3.298.101
न स्मराम्युक्तपूर्वं वै स्वैरेष्वप्यनृतां गिरम् ।
तेन सत्येन तावद्य ध्रियेतां श्वशुरौ मम ॥ ३.२९८.१०१ ॥
நான் வேடிக்கைக்காகக்கூட பொய்ச் சொல் சொன்னதாக நினைவில்லை. அந்த சத்தியத்தின் பலத்தால் இன்று என் இரு மாமனார்களும் உயிர் பெறட்டும்.
3.298.102
कामये दर्शनं पित्रोर्याहि सावित्रि माचिरम् ।
अपिनाम गुरू तौ हि पश्येयं ध्रियमाणकौ ॥ ३.२९८.१०२ ॥
பெற்றோரைக் காண விரும்புகிறேன். சாவித்ரி, தாமதிக்காமல் செல்; ஒருவேளை அந்த இரு பெரியோர் உயிருடன் இருப்பதை நான் காணலாம்.
3.298.103
पुरा मातुः पितुर्वाऽपियदि पश्यामि विप्रियम् ।
न जीविष्ये वरारोहे सत्येनात्मानमालभे ॥ ३.२९८.१०३ ॥
அழகிய இடையுடையவளே, முதலில் தாயின் அல்லது தந்தையின் ஏதேனும் துன்பத்தைக் கண்டால் நான் உயிர் வாழமாட்டேன்; சத்தியத்தின் மீது ஆணையிடுகிறேன்.
3.298.104
यदि धर्मे च ते बुद्धिर्मां चेज्जीवन्तमिच्छसि ।
मम प्रियं वा कर्तव्यं गच्छावाश्रममन्तिकात् ॥ ३.२९८.१०४ ॥
தர்மத்தில் உன் மனம் நிலைத்திருந்து, நான் உயிருடன் இருக்க நீ விரும்பினால், அல்லது எனக்கு இனியதைச் செய்ய வேண்டுமானால், அருகிலுள்ள ஆசிரமத்திற்குச் செல்வோம்.
3.298.105
सावित्री तत उत्थाय केशान्संम्य भामिनी ।
पतिमुत्थापयामास बाहुभ्यां परिगृह्य वै ॥ ३.२९८.१०५ ॥
பின்னர் சாவித்ரி எழுந்து, கூந்தலை அடக்கி, அந்த ஒளிவீசும் பெண் இரு கைகளாலும் பற்றி கணவனை எழுப்பினாள்.
3.298.106
उत्ताय सत्यवांश्चापि प्रमृज्याङ्गानि पाणिना ।
सर्वा दिशः समालोक्य कठिने दृष्टिमादधे ॥ ३.२९८.१०६ ॥
எழுந்த சத்யவான் கையால் உடல் உறுப்புகளைத் துடைத்து, எல்லாத் திசைகளையும் பார்த்து, கடுமையான காட்டின் பக்கம் பார்வையைச் செலுத்தினான்.
3.298.107
तमुवाचाथसावित्री श्वः फलानि हरिष्यसि ।
योगक्षेमार्थमेतं ते नेष्यामि परशुं त्वहम् ॥ ३.२९८.१०७ ॥
அப்போது சாவித்ரி அவனிடம் சொன்னாள்: நாளை நீ பழங்களைப் பறிப்பாய்; உனக்கு நலமும் பாதுகாப்பும் வேண்டி, இந்தக் கோடரியை நான் எடுத்துச் செல்வேன்.
3.298.108
कृत्त्वा कठिनभारं सा वृक्षशाखावलम्बिनम् ।
गृहीत्वा परशुं भर्तुः सकाशे पुनरागमत् ॥ ३.२९८.१०८ ॥
கடும் சுமையை அவள் ஆக்கி, மரக்கிளையில் தொங்கிய அதை எடுத்து, கோடரியைப் பிடித்துக்கொண்டு கணவனிடம் மீண்டும் வந்தாள்.
3.298.109
वामे स्कन्धे तु वामोरूर्भर्तुर्बाहुं निवेश्य च ।
दक्षिणएन परिष्वज्य जगाम गजगामिनी ॥ ३.२९८.१०९ ॥
இடத் தோளில் கணவனின் கையை வைத்து, வலக் கையால் அவனைத் தழுவிக்கொண்டு, யானை நடையுடைய அவள் சென்றாள்.
3.298.110
अभ्यासगमनाद्भीरु पन्थानो विदिता मम ।
वृक्षान्तरालोकितया ज्योत्स्नया चापि लक्षये ॥ ३.२९८.११० ॥
அஞ்சுபவளே, பலமுறை சென்றதால் எனக்கு வழிகள் தெரியும்; மரங்களின் இடைவெளி வழியாகத் தெரியும் நிலவொளியாலும் அவற்றை நான் காண்கிறேன்.
3.298.111
आगतौ स्वः पथा येन फलान्यवचितानि च ।
यथागतं शुभे गच्छ पन्थानं मा विचारय ॥ ३.२९८.१११ ॥
நாம் இருவரும் வந்த வழியிலேயே, பழங்கள் பறிக்கப்பட்ட வழியிலேயே, சுபையே, வந்தவழியே செல்; வழியைப் பற்றி சிந்திக்காதே.
3.298.112
पलाशखण्डे चैतस्मिन्पन्था व्यावर्तते द्विधा ।
तस्योत्तरेण यः पन्थास्तेन गच्छ त्वरस्व च ॥ ३.२९८.११२ ॥
பலாச மரக் கூட்டத்தில் இங்கே வழி இரண்டாகப் பிரிகிறது; அதன் வடக்கே உள்ள வழியில் செல், விரைவாகச் செல்.
3.298.113
स्वस्थोस्मि बलवानस्मि दिदृक्षुः पितरावुभौ ।
ब्रुवन्नेव त्वरायुक्तः सम्प्रायादाश्रमं प्रति ॥ ३.२९८.११३ ॥
நான் நலமாக இருக்கிறேன், வலிமையுடையவனாக இருக்கிறேன், என் இரு பெற்றோரையும் காண விரும்புகிறேன் என்று சொல்லிக்கொண்டே, அவசரத்துடன் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றான்.