Mahābhārata · Adhyāya 3.298
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.298.1
अथ भार्यासहायः स फलान्यादाय वीर्यवान् ।
कठिनं पूरयामास ततः काष्ठान्यपाटयत् ॥ ३.२९८.१ ॥
Então aquele homem poderoso, acompanhado de sua esposa, pegou frutos, encheu uma carga pesada e então começou a rachar a lenha.
3.298.2
तस्य पाटयतः काष्ठं स्वेदो वै समजायत ।
व्यायामेन च तेनास्य जज्ञे शिरसि वेदना ॥ ३.२९८.२ ॥
Enquanto rachava a lenha, o suor brotou nele, e daquele esforço surgiu uma dor em sua cabeça.
3.298.3
सोऽभिगम्य प्रियां भार्यामुवाच श्रमपीडितः ।
व्यायामेन ममानेन जाता शिरसि वेदना ॥ ३.२९८.३ ॥
Atormentado pelo cansaço, ele se aproximou de sua amada esposa e disse: "Por este meu esforço surgiu uma dor em minha cabeça."
3.298.4
अङ्गानि चैव सावित्रि हृदयं दूयतीव च ।
अस्वस्थमिव चात्मानं लक्षये मितभाषिणि ॥ ३.२९८.४ ॥
Ó Sāvitrī, meus membros e meu coração parecem arder como que com dor; ó tu de poucas palavras, sinto-me como se estivesse doente.
3.298.5
शूलैरिव शिरो विद्धमिदं संलक्षयाम्यहम् ।
भ्रमन्तीव दिशः सर्वाश्चक्रारूढं मनो मम।
तत्स्वप्तुमिच्छे कल्याणि न स्तातुं शक्तिरस्ति मे ॥ ३.२९८.५ ॥
Parece-me que minha cabeça está transpassada como por estacas; todas as direções parecem girar, minha mente como que montada numa roda. Por isso, ó auspiciosa, desejo dormir; não tenho forças para ficar de pé.
3.298.6
सा समासाद्य सावित्री भर्तारमुपगम्य च ।
उत्सङ्गेऽस्य शिर कृत्वा निषसाद महीतले ॥ ३.२९८.६ ॥
Tendo-se aproximado e chegado ao seu marido, Sāvitrī pôs a cabeça dele em seu colo e sentou-se no chão.
3.298.7
ततः सा नारदवचो विमृशन्ती तपस्विनी ।
तं मुहूर्तं क्षणं वेलां दिवसं च युयोज ह ॥ ३.२९८.७ ॥
Então a asceta, ponderando as palavras de Nārada, fixou em sua mente aquele momento, instante, hora e dia.
3.298.8
हन्त प्राप्तः स कालोऽयमिति चिन्तापरा सती ।
मुहूर्तादेव चापश्य्पुरुषं रक्तवाससम्।
वद्धमौलिं वपुष्मन्तमादित्यसमतेजसम् ॥ ३.२९८.८ ॥
"Ai, chegou aquele momento!", pensou a fiel esposa, aflita; e num instante viu um homem vestido de vermelho, com os cabelos presos, de corpo resplandecente, igual em brilho ao sol.
3.298.9
श्यामावदातं रक्ताक्षं पाशहस्तं भयावहम् ।
स्थितं सत्यवतः पार्श्वे निरीक्षन्तं तमेव च ॥ ३.२९८.९ ॥
De cor escuro e ao mesmo tempo luminoso, de olhos vermelhos, com um laço na mão, aterrador, de pé ao lado de Satyavat e fitando-o.
3.298.10
तं दृष्ट्वासहसोत्थाय भर्तुन्यस्य शनैः शिरः ।
कृताञ्जलिरुवाचार्ता हृदयेन प्रवेपती ॥ ३.२९८.१० ॥
Ao vê-lo, ergueu-se de súbito, depositou gentilmente a cabeça do marido e, de mãos juntas, aflita e com o coração trêmulo, falou.
3.298.11
दैवतंत्वाभिजानामि वपुरेतद्ध्यमानुषम् ।
कामया ब्रूहि देवेश कस्त्वं किंच चिकीर्षसि ॥ ३.२९८.११ ॥
Sei que és um deus, pois esta forma não é humana. Ó senhor dos deuses, dize-me de bom grado quem és e o que pretendes fazer.
3.298.12
पतिव्रताऽसि सावित्रि तथैव च तपोन्विता ।
अस्त्वामभिभाषामि विद्धि मां त्वं शुभे यमम् ॥ ३.२९८.१२ ॥
És fiel ao teu esposo, ó Sāvitrī, e também dotada de ascetismo. Dirijo-me a ti; sabe, ó auspiciosa, que sou Yama.
3.298.13
अयं ते रसत्यवान्भर्ता क्षीणायुः पार्थिवात्मजः ।
नेष्यामि तमहं बद्ध्वा विद्ध्येतन्मे चीकिर्षितं ॥ ३.२९८.१३ ॥
Este é teu esposo Satyavān, cuja vida se esgota, filho de um rei. Eu o amarrarei e o levarei; saibas que este é o meu intento.
3.298.14
श्रूयते भगवन्दूतास्तवागच्छन्ति मानवान् ।
नेतुं किल भवान्कस्मादागतोसि स्वयं प्रभो ॥ ३.२९८.१४ ॥
Ouve-se, ó venerável, que teus mensageiros vêm levar os homens. Senhor, por que vieste tu mesmo?
3.298.15
इत्युक्तः पितृराजस्तां भगवान्स्वचिकीर्षितम् ।
यथावत्सर्वमाख्यातुं तत्प्रियार्थं प्रचक्रमे ॥ ३.२९८.१५ ॥
Assim interpelado por ela, o venerável rei dos antepassados, para agradá-la, começou a expor-lhe inteiramente o seu próprio intento.
3.298.16
अयं च धर्मसंयुक्तो रूपवान्गुणसागरः ।
नार्हो मत्पुरुषैर्नेतुमतोस्मि स्वयमागतः ॥ ३.२९८.१६ ॥
Este homem é dotado de dharma, belo e um oceano de virtudes. Meus servos não são dignos de levá-lo; por isso vim eu mesmo.
3.298.17
ततः सत्यवतः कायात्पाशबद्धं वशंगतम् ।
अङ्गुष्ठमात्रं पुरुषं निश्चकर्ष यमो बलात् ॥ ३.२९८.१७ ॥
Então Yama, à força, extraiu do corpo de Satyavān a pessoa, do tamanho de um polegar, presa pelo laço e subjugada.
3.298.18
ततः समुद्धृतप्राणं गतश्वासं हतप्रभम् ।
निरविचेष्टंशरीरं तद्बभूवाप्रियदर्सनम् ॥ ३.२९८.१८ ॥
Então sua vida foi arrancada; cessou-lhe o respiro, extinguiu-se o seu brilho, e aquele corpo, imóvel, tornou-se desagradável de ver.
3.298.19
यमस्तु तं ततो बद्ध्वा प्रयातो दक्षिणामुखः ।
सावित्री चैव दुःखार्ता यममेवान्वगच्छत ॥ ३.२९८.१९ ॥
Yama, tendo-o amarrado, partiu voltado para o sul; e Sāvitrī, atormentada pela dor, seguiu o próprio Yama.
3.298.20
भर्तुः शरीररां च विधाय हि तपस्विनी ।
भर्तारमनुगच्छन्ती तथावस्थं सुमध्यमा।
नियमव्रतसंसिद्धा महाभागा पतिव्रता ॥ ३.२९८.२० ॥
Depositando o corpo do marido de lado, a asceta Sāvitrī, de cintura esbelta, seguiu o marido naquele mesmo estado — perfeita em votos e observâncias, muito afortunada, devota ao esposo.
3.298.21
निवर्त गच्छ सावित्रि कुरुष्वास्यौर्ध्वदैहिकम् ।
कृतंभर्तुस्त्वयाऽऽनृण्यं यावद्गम्यं गतं त्वया ॥ ३.२९८.२१ ॥
Volta, Sāvitrī, e realiza os ritos fúnebres dele. Tu saldaste a tua dívida para com o teu marido; vieste até onde é possível ir.
3.298.22
यत्र मे नीयते भर्ता स्वयं वा यत्र गच्छति ।
मया च तत्र गन्तव्यमेष धर्मः सनातनः ॥ ३.२९८.२२ ॥
Para onde o meu esposo for levado, ou para onde ele mesmo vá, para lá devo eu ir também. Este é o dharma eterno.
3.298.23
तपसा गुरुभक्त्या च भर्तुः स्नेहाद्व्रतेन च ।
तव चैव प्रसादेन न मे प्रतिहता गतिः ॥ ३.२९८.२३ ॥
Pela ascese, pela devoção aos mais velhos, pelo afeto ao meu esposo, pelo voto e também pela tua graça, o meu caminho não foi obstruído.
3.298.24
प्राहुः साप्तपदं मैत्रं बुधास्तत्त्वार्थदर्शिनः ।
मित्रतां च पुरस्कृत्य किंचिद्वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ ३.२९८.२४ ॥
Os sábios, que veem o sentido verdadeiro, falam da amizade dos sete passos. Honrando essa amizade, direi algo; escuta.
3.298.25
नानात्मवन्तस्तु वने चरन्ति ।
धर्मं च वासं च परिश्रमं च।
विज्ञानतो धर्ममुदाहरन्ति ।
तस्मात्सन्तो धर्ममाहुः प्रधानम् ॥ ३.२९८.२५ ॥
Os de muitos autodomínios habitam na floresta, abraçando o dharma, a morada e o esforço. Pelo conhecimento expõem o dharma; por isso os virtuosos chamam o dharma o principal.
3.298.26
एकस्य धर्मेण सतां मतेन ।
सर्वेस्म तं मार्गमनुप्रपन्नाः। ॥ ३.२९८.२६ ॥
Pelo dharma de um e pela opinião dos bons, todos seguiram esse caminho.
3.298.27
निवर्त तुष्टोस्मि तवानया गिरा ।
स्वराक्षरव्यञ्जनहेतुयुक्तया।
ददानि ते सर्वमनिन्दिते वरम् ॥ ३.२९८.२७ ॥
Volta atrás; estou satisfeito com este teu discurso, dotado de sílabas claras, consoantes e razões. Ó irrepreensível, concedo-te toda dádiva.
3.298.28
च्युतः स्वराज्याद्वनवासमाश्रितो ।
विनष्टचक्षुः श्वशुरो ममाश्रमे।
स लब्धचक्षुर्बलवान्भवेन्नृप-
स्तव प्रसादाज्ज्वलनार्कसंनिभः ॥ ३.२९८.२८ ॥
Meu sogro, caído do seu reino e vivendo no exílio da floresta, perdeu a vista e está no eremitério. Que recupere a vista e seja um rei poderoso, semelhante ao fogo e ao sol, por tua graça.
3.298.29
ददानि तेऽहं तमनिन्दिते वरं ।
यथा त्वयोक्तं भविता च तत्तथा।
तवाध्वना ग्लानिमिवोपलक्षये ।
निवर्त गच्छस्व न ते श्रमो भवेत् ॥ ३.२९८.२९ ॥
Ó irrepreensível, concedo-te esse dom. Como disseste, assim será. Percebo cansaço no teu caminho; volta e vai, e que não te fatigues.
3.298.30
श्रमः कुतो भर्तृसमीपतो हिमे ।
यतो हि भर्ता मम सा गतिर्ध्रुवा।
यतः पतिं नमेष्यसि तत्र मे गतिः ।
सुरेश भूयश्च वचो निबोध मे ॥ ३.२९८.३० ॥
Como poderia haver cansaço para mim junto ao meu esposo? Meu esposo é meu caminho certo; onde você fizer meu esposo curvar-se, ali estará o meu caminho. Senhor dos deuses, ouça novamente minhas palavras.
3.298.31
सतां सकृत्संगतमीप्सितं परं ।
ततः परं मित्रमिति प्रचक्षते।
न चाफलं सत्पुरुषेण संगतं ।
ततः सतां संनिवसेत्समागमे ॥ ३.२९८.३१ ॥
Até uma única vez a companhia dos bons é supremamente desejável; depois disso chama-se amizade. A companhia de um homem bom nunca é infrutífera; por isso deve-se viver no convívio dos bons.
3.298.32
मनोनुकूलं बुधबुद्धिवर्धनं ।
त्वया यदुक्तं वचनं हिताश्रयम्।
विना पुनः सत्यवतोस्य जीवितं ।
वरं द्वितीयं वरयस्व भामिनि ॥ ३.२९८.३२ ॥
As palavras que disseste agradam à mente, aumentam a sabedoria dos sábios e fundam-se no bem. Mas sem a vida de Satyavat, escolhe um segundo dom, ó senhora.
3.298.33
हृतंपुरा मे श्वशुरस्य धीमतः ।
स्वमेव राज्यंलभतां स पार्थिवः।
कजह्यात्स्वधर्मान्न च मे गुरुर्यथा ।
द्वितीयमेतद्वरयामि ते वरम् ॥ ३.२९८.३३ ॥
Outrora foi roubado o reino do meu sábio sogro; que aquele rei recupere o seu próprio reino. Que ele não abandone o seu dever, como não o abandona o meu mestre. Este é o segundo dom que escolho de ti.
3.298.34
स्वमेवं राज्यं प्रतिपत्स्यतेऽचिरा-
न्न च स्वधर्मात्परिहीयते नृपः।
कृतेन कामेन मया नृपात्मजे ।
निवर्त गच्छस्व न ते श्रमो भवेत् ॥ ३.२९८.३४ ॥
O rei recuperará em breve o seu próprio reino, e não cairá do seu dever. Ó princesa, o teu desejo foi cumprido por mim. Volta e vai; que não te sintas cansada.
3.298.35
प्रजास्त्वयैता नियमेन संयता ।
नियम्य चैता नयसे निकामया।
ततो यमत्वं तव देव विश्रुतं ।
निबोध चेमां गिरमीरितां मया ॥ ३.२९८.३५ ॥
Ó deus, tu conténs estas criaturas pela tua lei e as conduzes à tua vontade; por isso o teu nome Yama é célebre. Agora ouve esta palavra que pronunciei.
3.298.36
मा वै द्वितीयं मा तृतीयं च वाञ्छे ।
तस्मात्सन्तो धर्ममाहुः प्रधानम्
अद्रोहः सर्वभूतेषु कर्मणा मनसा गिरा ।
अनुग्रहश्च दानं च सतां धर्मः सनातनः ॥ ३.२९८.३६ ॥
Não desejo uma segunda graça, nem uma terceira; por isso os justos dizem que a não-violência é o dharma supremo. Não ferir nenhum ser por ação, mente ou palavra, a bondade e a doação: este é o dharma eterno dos justos.
3.298.37
वरं वृणीष्वेहविनाऽस्य जीवितं ।
एवंप्रायश्च लोकोऽयं मनुष्याः शक्तिपेशलाः।
सन्तस्त्वेवाप्यमित्रेषु दयां प्राप्तेषु कुर्वते ॥ ३.२९८.३७ ॥
Escolhe aqui uma graça, que não seja a vida deste homem. Este mundo e seus homens são geralmente fracos em força; mas os justos mostram compaixão mesmo para com os inimigos que a eles chegam.
3.298.38
पिपासितस्येव भवेद्यथा पय-
स्तथा त्वया वाक्यमिदं समीरितम्।
विना पुनः सत्यवतोऽस्य जीवितं ।
वरं वृणीष्वेह शुभे यदिच्छसि ॥ ३.२९८.३८ ॥
Como a água agrada ao sedento, assim estas palavras que proferiste me agradam. Mas, além da vida de Satyavān, ó auspiciosa, escolhe aqui a graça que desejares.
3.298.39
ममानपत्यः पृथिवीपतिः पिता ।
भवत्पितुः पुत्रशतं तथौरसम्।
कुलस्य संतानकरं च यद्भवे-
त्तृतीयमेतद्वरयामि ते वरम् ॥ ३.२९८.३९ ॥
Meu pai, senhor da terra, não tem descendência. Assim como teu pai teve cem filhos, que meu pai tenha filhos nascidos de seu próprio corpo que perpetuem a linhagem: esta é a terceira graça que te peço.
3.298.40
कुलस्य संतानकरं सुवर्चसं ।
शतं सुतानां पितुरस्तु ते शुभे।
कृतेन कामेन नराधिपात्मजे ।
निवर्त दूरं हि पथस्त्वमागता ॥ ३.२९८.४० ॥
Que teu pai tenha cem filhos radiantes que perpetuem a linhagem. Ó princesa auspiciosa, que teu desejo se cumpra. Agora volta, pois percorreste um caminho muito longo.
3.298.41
न दूरमेतन्मम भर्तृसन्निधौ ।
मनो हि मे दूरतरं प्रधावति।
अथ व्रजन्नेव गिरं समुद्यतां ।
मयोच्यमानां शृणु भूय एव च ॥ ३.२९८.४१ ॥
Junto ao meu marido, isto não é distância; minha mente corre ainda mais longe. Agora, enquanto caminhas, ouve de novo as palavras que estou dizendo.
3.298.42
विवस्वतस्त्वं तनयऋ प्रतापवां-
स्ततो हि वैवस्वत उच्यसे बुधैः।
समेन धर्मेण चरन्ति ताः प्रजा-
स्ततस्तवेहेवर धर्मराजता ॥ ३.२९८.४२ ॥
Tu és o poderoso filho de Vivasvat, e por isso os sábios te chamam Vaivasvata. Estas criaturas andam pelo dharma igual; assim, ó melhor, aqui a realeza do dharma é tua.
3.298.43
आत्मन्यपि न विश्वासस्तथा भवति सत्सु यः ।
तस्मात्सत्सु विशेपेण सर्वः प्रणयमिच्छति ॥ ३.२९८.४३ ॥
Nem em si mesmo há confiança como a que há nos bons; por isso, sobretudo entre os bons, todos buscam afeição.
3.298.44
सौहदात्सर्वभूतानां विश्वासो नाम जायते ।
तस्मात्सत्सु विशेपेण विश्वासं कुरुते जनः ॥ ३.२९८.४४ ॥
Da benevolência para com todos os seres nasce, de fato, a confiança; por isso, sobretudo nos bons, a pessoa deposita sua confiança.
3.298.45
उदाहृतंते वचनं यदङ्गने ।
शुभे न तादृक् त्वदृते श्रुतं मया।
अनेन तुष्टोस्मि विनाऽस्य जीवितं ।
वरं चतुर्थं वरयस्व गच्छ च ॥ ३.२९८.४५ ॥
Ó senhora, ó auspiciosa! Tais palavras como as tuas não ouvi de ninguém senão de ti. Satisfeito com isso, escolhe um quarto dom, exceto a vida deste, e vai.
3.298.46
ममात्मजं सत्यवतस्तथौरसं ।
भवेदुभाभ्यामिह यत्कुलोद्वहम्।
शतं सुतानां बलवीर्यशालिना-
मिदंचतुर्थं वरयामि ते वरम् ॥ ३.२९८.४६ ॥
Que meu filho legítimo, nascido de Satyavat, perpetue a linhagem de nós dois; e que nasçam cem filhos dotados de força e valor. Este é o quarto dom que escolho de ti.
3.298.47
शतं सुतानां बलवीरय्शालिनां ।
भविष्यति प्रीतिकरं तवाबले।
परिश्रमस्ते न भवेन्नृपात्मजे ।
निवर्त दूरं हि पथस्त्वमागता ॥ ३.२९८.४७ ॥
Cem filhos dotados de força e valor serão para ti uma fonte de alegria. Ó frágil, ó princesa, que não te causem fadiga. Volta atrás, pois percorreste um caminho muito longo.
3.298.48
सतां सदा शाश्वतधर्मवृत्तिः ।
सन्तो न सीदन्ति न च व्यथन्ति।
सतां सद्भिर्नाफलः संगमोस्ति ।
सद्भ्यो भयंनानुवर्तन्ति सन्तः ॥ ३.२९८.४८ ॥
A conduta dos bons é sempre conforme ao dharma eterno. Os bons não vacilam, nem se afligem. A companhia dos bons com os bons nunca é estéril, e dos bons não vem o medo.
3.298.49
सन्तो हि सत्येन नयन्ति सूर्यं ।
सन्तो भूमिं तपसा धारयन्ति।
सन्तो गतिर्भूतभव्यस्य राज-
न्सतां मध्ये नावसीदन्ति सन्तः ॥ ३.२९८.४९ ॥
Os bons conduzem o sol pelo poder da verdade; os bons sustentam a terra pela austeridade. Ó rei, os bons são o refúgio do passado e do futuro; entre os bons, os bons nunca sucumbem.
3.298.50
आर्यजुष्टमिदं वृत्तमिति विज्ञाय शाश्वतम् ।
सन्तः परार्थं कुर्वाणा नावेक्षन्ति प्रतिक्रियाः ॥ ३.२९८.५० ॥
Sabendo que esta é a conduta eterna seguida pelos nobres, os bons agem em favor dos outros e não buscam retribuição.
3.298.51
न च प्रसादः सत्पुरुषेषु मोघो ।
न चाप्यर्थो नश्यति नापि मानः।
यस्मादेतन्नियतं सत्सु नित्यं ।
तस्मात्सन्तो रक्षितारो भवन्ति ॥ ३.२९८.५१ ॥
A graça concedida aos homens bons nunca é vã, nem a riqueza se perde, nem a honra; como isto é sempre certo entre os bons, os bons tornam-se protetores.
3.298.52
यथायथा भाषसि धर्मसंहितं ।
मनोनुकूलं सुपदं महार्थवत्।
तथातथा मे त्वयि भक्तिरुत्तमा ।
वरं वृणीष्वाप्रतिमं पतिव्रते ॥ ३.२९८.५२ ॥
Quanto mais falas palavras conformes ao dharma, agradáveis ao coração, bem construídas e cheias de grande sentido, tanto mais cresce a minha suprema devoção por ti. Ó esposa devotada, escolhe uma dádiva incomparável.
3.298.53
न तेऽपवर्गः सुकृताद्विना कृत-
स्तथा यथाऽन्येषु वरेषु मानद।
वरं वृणे जीवतु सत्यवानयं ।
यथा मृता ह्येवमहं पतिं विना ॥ ३.२९८.५३ ॥
Ó doador de honra, esta libertação tua não se concede sem boas ações, como nos outros dons. Escolho o dom de que Satyavān viva, pois sem o meu marido sou como uma morta.
3.298.54
न कामये भर्तविनाकृता सुखं ।
न कामये भर्तृविनाकृता दिवम्।
नकामये भर्तविनाकृता श्रियं ।
न भर्तृहीना व्यवसामि जीबितुम् ॥ ३.२९८.५४ ॥
Sem o meu marido não desejo a felicidade; sem o meu marido não desejo o céu; sem o meu marido não desejo a prosperidade. Privada do meu marido, não me resolvo a viver.
3.298.55
वरातिसर्गः शतपुत्रता मम ।
त्वयैव दत्तो ह्रियते च मे पतिः।
वरं वृणे जीवतु सत्यवानयं ।
तवैव सत्यं वचनं भविष्यति ॥ ३.२९८.५५ ॥
Vós me concedestes o dom de cem filhos, e vós mesmo o destes; mas meu esposo está sendo levado. Escolho este dom: que Satyavān viva, e que a vossa palavra se cumpra.
3.298.56
तथेत्युक्त्वा तु तं पाशं मुक्त्वा वैवस्वतो यमः ।
धर्मराजः प्रहृष्टात्मा सावित्रीमिदमब्रवीत् ॥ ३.२९८.५६ ॥
Dizendo «Assim seja», Yama, filho de Vivasvat, soltou aquele laço; e o rei do dharma, de coração alegre, disse estas palavras a Sāvitrī.
3.298.57
एष भद्रे मया मुक्तो भर्ता ते कुलनन्दिनि ।
तोषितोऽहं त्वया साध्वि वाक्यैर्धर्मार्तसंहितैः ॥ ३.२९८.५७ ॥
Ó venturosa, alegria de tua linhagem, teu esposo foi libertado por mim. Ó virtuosa, estou satisfeito com tuas palavras, unidas ao dharma e ao propósito.
3.298.58
अरोगस्व नेयश्च सिद्धार्थः स भविष्यि ।
चतुर्वर्षशतायुश्च त्वया सार्धमवाप्स्यति ॥ ३.२९८.५८ ॥
Ele estará livre de doença, e seus propósitos se cumprirão. Junto contigo alcançará uma vida de quatrocentos anos.
3.298.59
इष्ट्वा यज्ञैश्च धर्मेण ख्यातिं लोके गमिष्यति ।
त्वयि पुत्रशतं चैव सत्यवाञ्जनयिष्यति ॥ ३.२९८.५९ ॥
Tendo realizado sacrifícios e pelo dharma, ele alcançará fama no mundo; e Satyavān gerará em ti cem filhos.
3.298.60
ते चापि सर्वे राजानः क्षत्रियाः पुत्रपौत्रिणः ।
ख्यातास्त्वन्नामधेयाश्चभविष्यन्तीह शाश्वताः ॥ ३.२९८.६० ॥
E todos aqueles reis, guerreiros com filhos e netos, famosos e portadores do teu nome, perdurarão aqui para sempre.
3.298.61
पितुश्च ते पुत्रशतं भविता तव मातरि ।
मालव्यां मालवा नाम शाश्वताः पुत्रपौत्रिणः।
भ्रातरस्ते भविष्यन्ति क्षत्रियास्त्रिदशोपमाः ॥ ३.२९८.६१ ॥
Teu pai terá cem filhos, e por meio de tua mãe, em Mālavyā, haverá um povo perene chamado Mālavas, com filhos e netos. Teus irmãos serão kṣatriyas, semelhantes aos deuses.
3.298.62
एवं तस्यै वरं दत्त्वा धर्मराजः प्रतापवान् ।
निवर्तयित्वा सावित्रीं स्वमेव भवनं ययौ ॥ ३.२९८.६२ ॥
Assim, tendo-lhe concedido um dom, o poderoso Rei do Dharma fez Sāvitrī retornar e foi para a sua própria morada.
3.298.63
सावित्र्यपि यमे याते भर्तारं प्रतिलभ्य च ।
जगाम तत्र यत्रास्या भर्तुः शावं कलेवरम् ॥ ३.२९८.६३ ॥
Quando Yama se foi, Sāvitrī também, tendo recuperado seu marido, foi para o lugar onde jazia o corpo sem vida de seu marido.
3.298.64
सा भूमौ प्रेक्ष्यभर्तारमुपसृत्योपगृह्य च ।
उत्सङ्गे शिर आरोप्य भूमावुपविवेश ह ॥ ३.२९८.६४ ॥
Ao ver seu marido estendido no chão, aproximou-se, abraçou-o, pôs sua cabeça em seu colo e sentou-se no chão.
3.298.65
संज्ञां चस पुनर्लब्ध्वा सावित्रीमभ्यभाषत ।
प्रोष्यागत इव प्रेम्णा पुनःपुनरुदीक्ष्यवै ॥ ३.२९८.६५ ॥
Recuperando a consciência, falou a Sāvitrī, olhando-a repetidas vezes com afeto, como quem regressou de uma viagem.
3.298.66
सुचिरं बत सुप्तोस्मि किमर्थं नावबोधितः ।
क्व चासौ पुरुषः श्यामो योसौ मां संचकर्षह ॥ ३.२९८.६६ ॥
"Ai de mim! Dormi por muito tempo; por que não me acordaste? E onde está aquele homem escuro que me arrastava?"
3.298.67
सुचिरं त्वंप्रसुप्तोसि ममाह्के पुरुषर्षभ ।
गतः स भगवान्देवः प्रजासंयमनो यमः ॥ ३.२९८.६७ ॥
Ó touro entre os homens, dormiste longamente no meu colo. O venerável deus Yama, o que refreia as criaturas, já partiu.
3.298.68
विश्रान्तोसि महाभाग विनिद्रश्च नृपात्मज ।
यदि शक्यं समुत्तिष्ठ विगाढां पश्य शर्वरीम् ॥ ३.२९८.६८ ॥
Ó afortunado, descansaste e despertaste do sono, ó príncipe. Se for possível, levanta-te e vê como a noite se aprofundou.
3.298.69
उपलभ्यततः संज्ञां सुखसुप्त इवोत्थितः ।
दिशः सर्वा वनान्तांश्च निरीक्ष्योवाच सत्यवान् ॥ ३.२९८.६९ ॥
Então, recobrando a consciência, como quem se levanta de um sono feliz, Satyavān olhou para todas as direções e para as orlas da floresta e falou.
3.298.70
फलाहारोस्मि निष्क्रान्तस्वया सह सुमध्यमे ।
ततः पाटयतः काष्ठं शरिसो मे रुजाऽभवत् ॥ ३.२९८.७० ॥
Ó de cintura delgada, tendo comido fruta, saí contigo. Depois, ao rachar lenha, surgiu-me uma dor na cabeça.
3.298.71
शिरोभितापसंतप्तः स्थातुं चिरमशक्नुवन् ।
तवोत्सङ्गे प्रसुप्तोस्मि इति सर्वं स्मरे शुभे ॥ ३.२९८.७१ ॥
Atormentado pelo calor da dor de cabeça, incapaz de ficar de pé por muito tempo, ó auspiciosa, adormeci profundamente no teu colo. Lembro-me de tudo isto.
3.298.72
त्वयोपगूढस्य च मे निद्रयाऽपहृतं मनः ।
ततोऽपश्यं तमो घोरं पुरुषं च महौजसम् ॥ ३.२९८.७२ ॥
Embora eu estivesse abraçado por ti, o sono roubou-me a mente. Então vi uma escuridão terrível e um homem de grande poder.
3.298.73
तद्यदि त्वं विजानासि किं तद्ब्रूहि सुमध्यमे ।
स्वप्नो मे यदिवा दृष्टो यदि वा सत्यमेव तत् ॥ ३.२९८.७३ ॥
Se você sabe, então diga-me, ó tu de cintura esbelta, o que foi. O que eu vi foi um sonho, ou foi realmente assim?
3.298.74
तमुवाचाथ सावित्री रजनी व्यवगाहते ।
श्वस्ते सर्वंयथावृत्तमाख्यास्यामि नृपात्मज ॥ ३.२९८.७४ ॥
Então Sāvitrī lhe disse: 'A noite se aprofunda. Amanhã, ó príncipe, eu te contarei tudo o que aconteceu, exatamente como aconteceu.'
3.298.75
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते पितरौ पश्य सुव्रत ।
विगाढा रजनी चेयं निवृत्तश्च दिवाकरः ॥ ३.२९८.७५ ॥
Levanta-te, levanta-te, que o bem seja contigo. Ó tu de bons votos, olha para os teus pais. Esta noite se aprofundou, e o sol se retirou.
3.298.76
नक्तंचराश्चरन्त्येते हृष्टाः क्रूराभिभाषिणः ।
श्रूयन्ते पर्णशब्दाश्च मृगाणां चरतां वने ॥ ३.२९८.७६ ॥
Estas criaturas noturnas falam com ferocidade e alegria, e ouve-se o farfalhar das folhas dos veados que pastam na floresta.
3.298.77
एता घोरं शिवा नादान्दिशं दक्षिणपश्चिमाम् ।
आस्थाय विरुवन्त्युग्राः कम्पयन्त्यो मनो मम ॥ ३.२९८.७७ ॥
Estas chacais ferozes, de pé na direção sudoeste, uivam com gritos horríveis e fazem minha mente tremer.
3.298.78
वनं प्रतिभयाकारं घनेन तमसा वृतम् ।
न विज्ञास्यसि पन्थानं गन्तुं चैव न शक्ष्यसि ॥ ३.२९८.७८ ॥
Esta floresta tem aparência aterradora e está coberta por densa escuridão. Não reconhecerás o caminho e não poderás seguir adiante.
3.298.79
अस्मिन्न वने दग्धे शुष्कवृक्षः स्थितो ज्वलन् ।
वायुना धम्यमानोत्र दृश्यतेऽग्निः क्वचित्क्वचित् ॥ ३.२९८.७९ ॥
Nesta floresta queimada, uma árvore seca permanece ardendo; o fogo, avivado pelo vento, é visto aqui e ali.
3.298.80
ततोऽग्निमानयित्वेह ज्वालयिप्यामि सर्वतः ।
काष्ठानीमानि सन्तीह जहि संतापमात्मनः ॥ ३.२९८.८० ॥
Então, trazendo fogo para cá, acenderei por todos os lados; aqui estão estas achas de lenha. Afasta o teu sofrimento.
3.298.81
यदि नोत्सहसे गन्तुं सरुजं त्वां हि लक्षये ।
न च ज्ञास्यसि पन्थानं तमसा संवृते वने ॥ ३.२९८.८१ ॥
Se não puderes ir — pois vejo que estás doente — não conhecerás o caminho nesta floresta coberta de escuridão.
3.298.82
श्वः प्रभाते वने दृश्ये यास्यावोऽनुमते तव ।
वसावेह क्षपामेकां रुचितं यदि तेऽनघ ॥ ३.२९८.८२ ॥
Amanhã ao amanhecer, quando a floresta estiver visível, partiremos, com o teu consentimento. Irrepreensível, se te agrada, fiquemos aqui uma noite.
3.298.83
शिरोरुजा निवृत्ता मे स्वस्थान्यङ्गानि लक्षये ।
मातापितृभ्यामिच्छामि संयोगं त्वत्प्रसादजम् ॥ ३.२९८.८३ ॥
A dor de cabeça cessou e os meus membros parecem bem. Pela tua graça, desejo reunir-me com a minha mãe e o meu pai.
3.298.84
न कदाचिद्विकाले हि गतपूर्वोहमाश्रमात् ।
अनागतायां सन्ध्यायां माता मे प्ररुणद्धि माम् ॥ ३.२९८.८४ ॥
Nunca saí do eremitério em hora imprópria. Antes que chegue a noite, a minha mãe sempre me retém.
3.298.85
दिवाऽपिमयि निष्क्रान्ते सन्तप्येते गुरू मम ।
विचिनोति हि मां तातः सहैवाश्रमवासिभिः ॥ ३.२९८.८५ ॥
Mesmo de dia, quando saio, meus dois anciães se afligem. Meu pai me procura junto com os habitantes do eremitério.
3.298.86
मात्रा पित्रा च सुभृशं दुःखिताभ्यामहं पुरा ।
उपालब्धश्च बहुशश्चिरेणागच्छसीति हि ॥ ३.२९८.८६ ॥
Antes, minha mãe e meu pai, muito aflitos, me repreendiam muitas vezes: "Você volta tarde".
3.298.87
कात्ववस्था तयोरद्य मदर्थमिति चिन्तये ।
तयोरदृश्ये मयि च महद्दुःखं भविष्यति ॥ ३.२९८.८७ ॥
Qual será hoje o estado daqueles dois, por minha causa? Penso que, se eu não for visto, ambos terão grande dor.
3.298.88
पुरा मामूचतुश्चैव रात्रावस्रायमाणकौ ।
भृशं सुदुःखितौ वृद्धौ बहुशः प्रीतिसंयुतौ ॥ ३.२९८.८८ ॥
Antes, à noite, aqueles dois velhos, chorando, muito aflitos e cheios de afeto, falavam-me muitas vezes.
3.298.89
त्वया हीनौ न जीवाव मुहूर्तमपि पुत्रक ।
यावद्धरिष्यसे पुत्र तावन्नौ जीवितं ध्रुवम् ॥ ३.२९८.८९ ॥
Sem você, meu filho, nós dois não viveríamos nem um instante. Meu filho, enquanto você trouxer (o necessário), certamente nossa vida durará.
3.298.90
वृद्धयोरन्धयोर्दृष्टिस्त्वयि वंशः प्रतिष्ठिः ।
त्वयि पिण्डश्च कीर्तिश्च सन्तानश्चावयोरिति ॥ ३.२९८.९० ॥
Para nós, velhos e cegos, você é a visão; a linhagem está firmada em você. Em você estão nossa oferenda fúnebre, nossa fama e nossa descendência.
3.298.91
माता वृद्धा पिता वृद्धस्तयोर्यष्टिरहं किल ।
तौ रात्रौ मामपश्यन्तौ कामवस्थां गमिष्यतः ॥ ३.२९८.९१ ॥
Minha mãe é idosa e meu pai também é idoso; eu sou, de fato, o bastão deles. Não me vendo à noite, ambos cairão em um estado de angústia.
3.298.92
निद्रायाश्चाभ्यसूयामि यस्या हेतोः पिता मम ।
माता च संशयं प्राप्ता मत्कृतेऽनपकारिणी ॥ ३.२९८.९२ ॥
Guardo rancor do sono, por causa do qual meu pai e minha mãe caíram em perigo; minha mãe, embora inocente, chegou à angústia por minha causa.
3.298.93
अहं च संशयं प्राप्तः कृच्छ्रामापदमास्थितः ।
मातापितृभ्यां हि विना नाहं जीवितुमुत्सहे ॥ ३.२९८.९३ ॥
Eu também caí em perigo e estou numa calamidade penosa; sem mãe e pai, não tenho ânimo para viver.
3.298.94
व्यक्तमाकुलया बुद्ध्या प्रज्ञाचक्षुः पिता मम ।
एकैकमस्यां वेलायां पृच्छत्याश्रमवासिनम् ॥ ३.२९८.९४ ॥
Claramente, meu pai, cego de visão mas de olhos de sabedoria, com a mente agitada, neste momento pergunta a cada habitante do eremitério, um por um.
3.298.95
नात्मानमनुशोचामि यथाऽहंपितरं शुभे ।
भर्तारं चाप्यनुगतां मातरं भृशदुःखिताम् ॥ ३.२९८.९५ ॥
Ó afortunada, não me lamento por mim mesmo tanto quanto por meu pai e por minha mãe, que seguiu o marido e está muito aflita.
3.298.96
मत्कृते न हि तावद्य सन्तापं परमेष्यतः ।
जीवन्तावनुजीवामि भर्तव्यौ तौ मयेति ह ॥ ३.२९८.९६ ॥
Por minha causa, eles não cairão hoje na suprema angústia; enquanto vivem, também viverei, pois sou eu quem deve sustentá-los.
3.298.97
तयोः प्रियं मे कर्व्यमिति जीवामि चाप्यहम् ।
परमं दैवतं तौ मे पूजनीयौ सदा मया।
तयोस्तु मे सदाऽस्त्येवं व्रतमेतत्पुरातनम् ॥ ३.२९८.९७ ॥
Fazer o que lhes é agradável é o meu dever; por isso vivo. Esses dois são as minhas divindades supremas; devo sempre honrá-los. Este antigo voto para com eles é sempre meu.
3.298.98
एवमुक्त्वा स धर्मात्मा गुरुभक्तो गुरुप्रियः ।
उच्छ्रित्य बाहू दुःखार्तः सुस्वरं प्ररुरोद ह ॥ ३.२९८.९८ ॥
Tendo dito isto, aquele homem justo, devotado aos mais velhos e querido por eles, afligido pela dor, ergueu os dois braços e chorou em voz alta.
3.298.99
ततोऽब्रवीत्तथा दृष्ट्वाभर्तारं शोककर्शितम् ।
प्रमृज्याश्रूणि पाणिभ्यां सावित्री धर्मचारिणी ॥ ३.२९८.९९ ॥
Então Sāvitrī, que anda no dharma, vendo o marido consumido pelo pesar, enxugou as lágrimas com as mãos e falou assim.
3.298.100
यदि मेऽस्ति तपस्तप्तं यदि दत्तं हुतं यदि ।
श्वश्रूश्वशुरभर्तॄणां मम पुण्याऽस्तु शर्वरी ॥ ३.२९८.१०० ॥
Se pratiquei austeridades, se dei dádivas e ofereci oblações, que esta minha noite seja auspiciosa para minha sogra, meu sogro e meu marido.
3.298.101
न स्मराम्युक्तपूर्वं वै स्वैरेष्वप्यनृतां गिरम् ।
तेन सत्येन तावद्य ध्रियेतां श्वशुरौ मम ॥ ३.२९८.१०१ ॥
Não me lembro de ter proferido jamais uma palavra falsa, nem mesmo em brincadeira. Por essa verdade, que hoje sejam mantidos vivos os meus dois sogros.
3.298.102
कामये दर्शनं पित्रोर्याहि सावित्रि माचिरम् ।
अपिनाम गुरू तौ हि पश्येयं ध्रियमाणकौ ॥ ३.२९८.१०२ ॥
Desejo ver meus pais. Vai, Sāvitrī, não demores; talvez eu possa ver aqueles dois venerandos ainda vivos.
3.298.103
पुरा मातुः पितुर्वाऽपियदि पश्यामि विप्रियम् ।
न जीविष्ये वरारोहे सत्येनात्मानमालभे ॥ ३.२९८.१०३ ॥
Se eu vir primeiro algo desagradável acontecer à minha mãe ou ao meu pai, ó de belos quadris, não viverei; juro pela verdade.
3.298.104
यदि धर्मे च ते बुद्धिर्मां चेज्जीवन्तमिच्छसि ।
मम प्रियं वा कर्तव्यं गच्छावाश्रममन्तिकात् ॥ ३.२९८.१०४ ॥
Se a tua mente está no dharma e queres que eu viva, ou se deves fazer o que me agrada, vamos ao eremitério próximo.
3.298.105
सावित्री तत उत्थाय केशान्संम्य भामिनी ।
पतिमुत्थापयामास बाहुभ्यां परिगृह्य वै ॥ ३.२९८.१०५ ॥
Então Sāvitrī levantou-se, juntou os cabelos, e aquela mulher radiante, tomando o marido com ambos os braços, o ergueu.
3.298.106
उत्ताय सत्यवांश्चापि प्रमृज्याङ्गानि पाणिना ।
सर्वा दिशः समालोक्य कठिने दृष्टिमादधे ॥ ३.२९८.१०६ ॥
Ao levantar-se, Satyavān também limpou os membros com a mão, olhou para todas as direções e fixou o olhar na floresta áspera.
3.298.107
तमुवाचाथसावित्री श्वः फलानि हरिष्यसि ।
योगक्षेमार्थमेतं ते नेष्यामि परशुं त्वहम् ॥ ३.२९८.१०७ ॥
Então Sāvitrī lhe disse: Amanhã colherás frutos; para o teu bem-estar e segurança, eu trarei este machado para ti.
3.298.108
कृत्त्वा कठिनभारं सा वृक्षशाखावलम्बिनम् ।
गृहीत्वा परशुं भर्तुः सकाशे पुनरागमत् ॥ ३.२९८.१०८ ॥
Tendo feito disso um pesado fardo, tomando o machado que pendia de um galho, voltou novamente junto ao marido.
3.298.109
वामे स्कन्धे तु वामोरूर्भर्तुर्बाहुं निवेश्य च ।
दक्षिणएन परिष्वज्य जगाम गजगामिनी ॥ ३.२९८.१०९ ॥
Com o braço do marido sobre o ombro esquerdo e abraçando-o com o direito, a de andar de elefante seguiu adiante.
3.298.110
अभ्यासगमनाद्भीरु पन्थानो विदिता मम ।
वृक्षान्तरालोकितया ज्योत्स्नया चापि लक्षये ॥ ३.२९८.११० ॥
Medrosa, de tanto ir por aqui conheço os caminhos, e também os distingo à luz da lua vista entre as árvores.
3.298.111
आगतौ स्वः पथा येन फलान्यवचितानि च ।
यथागतं शुभे गच्छ पन्थानं मा विचारय ॥ ३.२९८.१११ ॥
Pelo mesmo caminho por onde viemos e colhemos os frutos, volta como vieste, formosa; não te preocupes com o caminho.
3.298.112
पलाशखण्डे चैतस्मिन्पन्था व्यावर्तते द्विधा ।
तस्योत्तरेण यः पन्थास्तेन गच्छ त्वरस्व च ॥ ३.२९८.११२ ॥
Neste bosque de palāśas o caminho se divide em dois; toma o que fica ao norte e apressa-te.
3.298.113
स्वस्थोस्मि बलवानस्मि दिदृक्षुः पितरावुभौ ।
ब्रुवन्नेव त्वरायुक्तः सम्प्रायादाश्रमं प्रति ॥ ३.२९८.११३ ॥
"Estou bem e sou forte, e desejo ver os meus dois pais"; dizendo isto, apressado, partiu em direção ao eremitério.