மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.34
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.34.1
स एवमुक्तस्तु महानुभावः ।
सत्यव्रतो भीमसेनेन राजा।
अजातशत्रुस्तदनन्तरं वै ।
धैर्यान्वितो वाक्यमिदं बभाषे ॥ ३.३४.१ ॥
பீமசேனன் இவ்வாறு கூறியபோது, மேன்மையும் சத்திய விரதமும் கொண்ட அரசன் அஜாதசத்ரு (யுதிஷ்டிரன்) அதன் பின் உறுதியுடன் இந்தச் சொற்களைக் கூறினான்.
3.34.2
असंशयं भारत सत्यमेत-
द्यन्मां तुदन्वाक्यशल्यैः क्षिणोषि।
न त्वां विगर्हे प्रतिकूलमेत-
न्ममानयाद्धि व्यसनं व आगात् ॥ ३.३४.२ ॥
பாரதனே, நீ உன் சொல்லம்புகளால் என்னைக் குத்தி வருந்தச் செய்வது உண்மையே, சந்தேகமில்லை. நான் உன்னை நிந்திக்கவில்லை; இந்த விரும்பத்தகாத துன்பம் என் தவற்றினால் உங்களுக்கு வந்தது.
3.34.3
अहं ह्यक्षानन्वपद्यं जिहीर्षन् ।
राज्यंसराष्ट्रं धृतराष्ट्रस्य पुत्रात्।
तन्मां शठः कितव प्रत्यदेवी-
त्सुयोधनार्थं सुबलस्य पुत्रः ॥ ३.३४.३ ॥
நான் திருதராஷ்டிரனின் மக்களிடமிருந்து அரசையும் நாட்டையும் மீட்க விரும்பி பகடைகளை ஆடத் தொடங்கினேன். அப்போது துரியோதனனுக்காக சுபலனின் மகனான அந்த வஞ்சகக் சூதாடி என்னை வென்றான்.
3.34.4
महामायः शकुनिः पार्वतीयः ।
सभामध्ये प्रवपन्नक्षपूगान्।
अमायिनं मायया प्रत्यजैषी-
त्ततोऽपश्यं वृजिनं भीमसेन ॥ ३.३४.४ ॥
பெரும் வஞ்சகனான பார்வதீய சகுனி சபையின் நடுவில் பகடைக் குவியல்களை எறிந்து, களங்கமற்ற என்னை வஞ்சனையால் வென்றான். பீமசேனா, அப்போதுதான் நான் துன்பத்தைக் கண்டேன்.
3.34.5
अक्षांश्च दृष्ट्वा शकुनेर्यथावत् ।
कामानुकूलानयुजो युजश्च।
शक्यो नियन्तुमभविष्यदात्मा ।
मन्युस्तु हन्यात्पुरुषस्य धैर्यम् ॥ ३.३४.५ ॥
சகுனியின் பகடைகளை உள்ளபடி கண்டு, ஆசைக்கு ஏற்றவையும், சரி தவறான எண்களை உடையவையுமானவற்றை, என் மனத்தை அடக்கியிருக்கலாம். ஆனால் கோபம் மனிதனின் உறுதியை அழித்துவிடும்.
3.34.6
यन्तुं नात्मा शक्यते पौरुषेण ।
मानेन वीर्येण च तात नद्धः।
न ते वाचो भीमसेनाभ्यसूये ।
मन्ये तथा तद्भवितव्यमासीत् ॥ ३.३४.६ ॥
தற்பெருமையாலும் வீரியத்தாலும் கட்டுண்ட ஆன்மா மனித முயற்சியால் அடக்கப்பட முடியாது, அன்பு மகனே. பீமசேனா, உன் சொற்களைக் குறை கூறவில்லை; அது இவ்வாறே நிகழ வேண்டியிருந்தது என்று நான் எண்ணுகிறேன்.
3.34.7
स नो राजा धृतराष्ट्रस्य पुत्रो ।
न्यपातयद्व्यसने राज्यमिच्छन्।
दास्यं च नोऽगमयद्भीमसेन ।
यत्राभवच्छरणं द्रौपदी नः ॥ ३.३४.७ ॥
அவன், திருதராஷ்டிரனின் மகனாகிய நம் அரசன், அரசை விரும்பி நம்மை துன்பத்தில் வீழ்த்தினான்; பீமசேனா, நம்மை அடிமைத்தனத்திற்கும் கொண்டு சென்றான்; அங்கே நமக்கு அடைக்கலமாக இருந்தவள் திரௌபதி.
3.34.8
त्वं चापि तद्वेत्थ धनंजयश्च ।
पुनर्द्यूतायागतास्तां सभां नः।
यन्माऽब्हवीद्धृतराष्ट्रस्य पुत्र ।
एकग्लहार्थं भरतानां समक्षम् ॥ ३.३४.८ ॥
நீயும் அதை அறிவாய், தனஞ்சயனும் அறிவான்; சூதாட்டத்திற்காக நாம் மீண்டும் அந்தச் சபைக்கு வந்தோம், அங்கே திருதராஷ்டிரனின் மகன் பரதர்களின் முன்னிலையில், ஒரே ஆட்டத்திற்காக என்னிடம் சொன்னதை.
3.34.9
वने समा द्वादश राजपुत्र ।
यथाकामं विदितमजातशत्रो।
अथापरं चाविदितश्चरेथाः ।
सर्वैः सह भ्रातृभिश्छद्मरूपः ॥ ३.३४.९ ॥
அரச குமாரனே, காட்டில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள், நீ விரும்பியபடி, அது அறியப்பட்டது; அஜாதசத்ருவே, பின்னர் இன்னொரு ஆண்டு அறியப்படாதவனாக, எல்லா சகோதரர்களுடனும் சேர்ந்து, மாறுவேடத்தில் திரிவாயாக.
3.34.10
त्वां चेच्छ्रुत्वा तात तथा चरन्त-
मवभोत्स्यन्ते भारतानां चराश्च।
अन्यांश्चरेथास्तावतोऽब्दांस्तथात्वं ।
निश्चित्य तत्प्रतिजानीहि पार्थ ॥ ३.३४.१० ॥
நீ அவ்வாறு திரிவதை பரதர்களின் ஒற்றர்கள் கேட்டு அறிந்தால், அன்பு மகனே, அத்தனை ஆண்டுகள் மற்றொரு வடிவில் நீ திரிய வேண்டும்; பார்த்தா, இதை உறுதி செய்து சபதம் செய்.
3.34.11
चरैश्चेन्नो विदितः कालमेतं ।
युक्तो राजन्मोहयित्वा मदीयान्।
ब्रवीमि सत्यं कुरुसंसदीह ।
तवैव ता भारत पञ्च नद्यः ॥ ३.३४.११ ॥
ஐயா, இந்தக் காலத்தை நம் ஒற்றர்கள் அறிந்தால், அவர்கள் என் மக்களை மயக்கிவிட்டு ஈடுபடுவார்கள். குருக்களின் இந்தச் சபையில் உண்மையைச் சொல்கிறேன்; பாரதா, அந்த ஐந்து ஆறுகளும் உன்னுடையவையே.
3.34.12
वयं चैतद्भारत सर्व एव ।
त्वया जिताः कालमपास्य भोगान्।
चरेम इत्याह पुरा स राजा ।
मध्ये कुरूणां स मयोक्तस्तथेति ॥ ३.३४.१२ ॥
நாங்கள் அனைவரும், பாரதா, உன்னால் தோற்கடிக்கப்பட்டு, இன்பங்களை விட்டு காலத்தைக் கழிப்போம் என்று முன்பு குருக்களின் நடுவில் அந்த அரசன் சொன்னான். நான் 'அப்படியே' என்றேன்.
3.34.13
तत्र द्यूतमभवन्नो जघन्यं ।
यस्मिञ्जिताः प्रव्रजिताश् सर्वे।
इत्थं तु देशाननुसंचरामो ।
वनानि कृच्छ्राणि च कृच्छ्ररूपाः ॥ ३.३४.१३ ॥
அங்கே நமக்கு சூதாட்டம் இழிவானதாக இருந்தது; அதில் நாம் அனைவரும் தோற்று நாடுகடத்தப்பட்டோம். இவ்வாறு நாடுகளில் அலைகிறோம்; கடினமான காடுகளிலும் துன்பமான வடிவங்களிலும்.
3.34.14
सुयोधनश्चापि न शान्तिमिच्छत् ।
भूयः स मन्योर्वशमन्वगच्छत्।
उद्योजयामास कुरूंश्च सर्वान् ।
येचास्य केचिद्वशमन्वगच्छन् ॥ ३.३४.१४ ॥
சுயோதனன் சமாதானத்தை விரும்பவில்லை; அவன் மீண்டும் கோபத்தின் வசப்பட்டான். அவன் எல்லா குருக்களையும் தூண்டினான்; அவனுடைய சிலரும் அவன் வசப்பட்டனர்.
3.34.15
तां सिद्धिमास्थाय सतां सकाशे ।
को नाम जह्यादिह राज्यहेतोः।
आर्यस्य मन्ये मरणाद्गरीयो ।
यद्धर्ममुत्क्रम्य महीं प्रशासेत् ॥ ३.३४.१५ ॥
அந்த சித்தியை அடைந்து, நல்லோர் முன்னிலையில், இங்கு அரசுக்காக யார்தான் அதை விட்டுவிடுவான்? தர்மத்தை மீறி பூமியை ஆள்வதை விட, ஆரியனுக்கு அது மரணத்தை விடவும் கொடியது என்று நான் நினைக்கிறேன்.
3.34.16
तदैव चेद्वीरकर्माकरिष्यो ।
यदा द्यूते परिघं पर्यमृक्षः।
बाहू दिधक्षन्वारितः फल्गुनेन ।
किं दुष्कृतंभीम तदाऽभविष्यत् ॥ ३.३४.१६ ॥
நீ வீரச்செயல் செய்திருந்தால், சூதாட்டத்தில் நீ கதவுத்தடியைப் பிடித்தபோது, பல்குனனால் தடுக்கப்பட்டு உன் தோள்கள் எரிய விரும்பியபோது, ஓ பீமா, அப்போது என்ன தீங்கு நேர்ந்திருக்கும்?
3.34.17
प्रागेव चैवं समयक्रियायाः ।
किं नाब्रवीः पौरुषमाविदानः।
प्राप्तं तु कालं त्वभिपद्यपश्चात् ।
किं मामिदानीमतिवेलमात्थ ॥ ३.३४.१७ ॥
முன்பே, இந்த ஒப்பந்த நேரத்தில், உன் ஆண்மையை வெளிப்படுத்தி ஏன் நீ சொல்லவில்லை? காலம் வந்தபின், பின்னர் இப்போது ஏன் காலம் கடந்து என்னிடம் பேசுகிறாய்?
3.34.18
भूयोपि दुःखं मम भीमसेन ।
दूये विषस्येव रसं हि पीत्वा।
यद्याज्ञसेनीं परिक्लिश्यमानां ।
संदृश्य तत्क्षान्तमिति स्म भीम ॥ ३.३४.१८ ॥
ஓ பீமசேனா, விஷத்தின் சுவையைக் குடித்தவன் போல நான் மீண்டும் துன்பத்தால் வருந்துகிறேன்; யாஜ்ஞசேனி துன்புறுத்தப்படுவதைக் கண்டு நீ அதை பொறுத்துக்கொண்டாயே, ஓ பீமா.
3.34.19
न त्वद्य शक्यं भरतप्रवीर ।
कृत्वा यदुक्तं कुरुवीरमध्ये।
कालं प्रतीक्षस्व सुखोदयाय ।
पाकं फलानामिव बीजवापः ॥ ३.३४.१९ ॥
ஓ பரதர்களில் சிறந்த வீரனே, குரு வீரர்களின் நடுவே சொல்லப்பட்டதை இன்று செய்வது இயலாது; சுகம் உதயமாக காலத்தை எதிர்பார். விதை விதைப்பவன் பழங்கள் பழுக்க காத்திருப்பது போல.
3.34.20
यदा हि पूर्वं निकृतोनिकृन्ते-
द्वैरं सपुष्पं सफलं विदित्वा।
महागुणं हरति हि पौरुषेण ।
तदा वीरो जीवति जीवलोके ॥ ३.३४.२० ॥
முன்பு துன்புறுத்தப்பட்டவன் பகையை மலர்களும் கனிகளுமாக அறிந்து, ஆண்மை முயற்சியால் பெரிய நற்குணத்தைக் கைப்பற்றும்போது, அப்போது வீரன் இந்த உயிருலகில் வாழ்கிறான்.
3.34.21
श्रियं च लोके लभते समग्रां ।
मन्ये चास्मै शत्रवः सन्नमन्ते।
मित्राणि चैनमतिरागाद्भजन्ते ।
देवा इवेनद्रमुपजीवन्ति चैनम् ॥ ३.३४.२१ ॥
அவன் உலகில் முழுமையான செல்வத்தை அடைகிறான். அவனுடைய எதிரிகள் அவனுக்கு முன் தாழ்ந்து வணங்குகிறார்கள் என நான் கருதுகிறேன்; நண்பர்கள் மிகுந்த அன்புடன் அவனை அணுகுகிறார்கள், தேவர்கள் இந்திரனைச் சார்ந்திருப்பது போல.
3.34.22
मम प्रतिज्ञां च निबोध सत्यां ।
वृणे सत्यममृतीज्जीविताच्च।
राज्यं च पुत्राश्च यशो धनं च ।
सर्वं न सत्यस्य कलामुपैति ॥ ३.३४.२२ ॥
என் உண்மையான சபதத்தை அறிந்துகொள். அமரத்துவத்தையும் வாழ்வையும் விட உண்மையையே நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். அரசு, மக்கள், புகழ், செல்வம் ஆகியவை அனைத்தும் உண்மையின் ஒரு கலைக்கும் இணையாகாது.