Mahābhārata · Adhyāya 3.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.40.1
नरस्त्वं पूर्वदेहे वै नारायणसहायवान् ।
बदर्यां तप्तवानुग्रं तपो वर्षायुतान्बहून् ॥ ३.४०.१ ॥
In einem früheren Körper warst du Nara, mit Nārāyaṇa als Gefährten, und in Badarī übtest du strenge Askese über viele Zehntausende von Jahren.
3.40.2
त्वयि वा परमं तेजो विष्णौ वा पुरुषोत्तमे ।
युवाभ्यां पुरुषाग्र्याभ्यां तेजसा धार्यते जगत् ॥ ३.४०.२ ॥
In dir oder in Viṣṇu, dem besten der Wesen, liegt der höchste Glanz; durch den Glanz von euch beiden, den ersten der Menschen, wird die Welt getragen.
3.40.3
शक्राभिषेके सुमहद्धनुर्जलदनिःस्वनम् ।
प्रगृह्य दानवाः शस्तास्त्वया कृष्णेन च प्रभो ॥ ३.४०.३ ॥
O Herr, bei Indras Weihe ergriffst du den großen Bogen, der wie eine Wolke donnert, und du und Kṛṣṇa erschlugt die Dānavas.
3.40.4
तदेतदेव गाण्डीवं तव पार्थ करोचितम् ।
भायामास्थाय तद्ग्रस्तं मया पुरुषसत्तम ॥ ३.४०.४ ॥
Dieser Gāṇḍīva-Bogen selbst passt in deine Hand, o Sohn der Pṛthā; o bester der Männer, ich hatte ihn ergriffen, indem ich eine trügerische Gestalt annahm.
3.40.5
तूणौ चाप्यक्षयौ भूयस्तव पार्थ करोचितौ ।
भविष्यति शरीरं च नीरुजं कुरुनन्दन ॥ ३.४०.५ ॥
O Sohn der Pṛthā, deine beiden Köcher, passend für deine Hand, werden wieder unerschöpflich sein; und dein Körper, o Freude der Kurus, wird frei von Krankheit sein.
3.40.6
प्रीतिमानस्मि वै पार्थ भवान्सत्यपराक्रमः ।
गृहाण वरमस्मत्तः काङ्क्षितं यन्नरर्षभ ॥ ३.४०.६ ॥
Ich bin wahrlich zufrieden mit dir, o Sohn der Pṛthā, du von wahrer Tapferkeit; o Stier unter den Männern, nimm von mir die Gabe, die du dir wünschst.
3.40.7
न त्वया सदृशः कश्चित्पुमान्मर्त्येषु भारत ।
दिवि वा वर्तते त्रं त्वत्प्रधानमरिंदम ॥ ३.४०.७ ॥
O Bhārata, unter den Sterblichen gibt es keinen Mann, der dir gleicht, auch nicht im Himmel; du bist der Vorrangige, o Bezwinger der Feinde.
3.40.8
वरं ददासि चेन्मह्यं कामं प्रीत्या वृषध्वज ।
कामये दिव्यामस्त्रं तद्धोरं पाशुपतं प्रभो ॥ ३.४०.८ ॥
O Vṛṣadhvaja, wenn du mir aus Gunst die erwünschte Gabe gewährst, o Herr, so begehre ich jene göttliche, schreckliche Waffe, die Pāśupata.
3.40.9
यत्तद्ब्रह्मशिरो नाम रौद्रं भीमपराक्रमम् ।
युगान्ते दारुणे प्राप्ते कृत्स्नं संहरते जगत् ॥ ३.४०.९ ॥
Jene grimmige Waffe namens Brahmaśiras, von schrecklicher Macht, die beim Eintreten des furchtbaren Weltzeitalter-Endes die gesamte Welt vernichtet.
3.40.10
कर्णभीष्मकृपद्रोणैर्भविता तु महाहवः ।
त्वत्प्रसादान्महादेव जयेयं तान्यथा युधि ॥ ३.४०.१० ॥
Eine große Schlacht wird mit Karṇa, Bhīṣma, Kṛpa und Droṇa geschehen; o Mahādeva, durch deine Gnade könnte ich sie im Kampf besiegen.
3.40.11
जयेयं येन संग्रामे दानवान्राक्षसांस्तथा ।
राज्ञश्चैव पिशाचांश्च गन्धर्वानथपन्नगान् ॥ ३.४०.११ ॥
Womit ich im Kampf die Dānavas und Rākṣasas besiegen könnte, ebenso Könige, Piśācas, Gandharvas und Schlangen.
3.40.12
यस्मिञ्शूलसहस्राणि गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः ।
शराश्चाशीविषाकाराः संभवन्त्यनुमन्त्रिताः ॥ ३.४०.१२ ॥
In dem, wenn es mit Mantras angerufen wird, Tausende von Dreizacken, Keulen von furchterregendem Aussehen und schlangenartige Pfeile entstehen.
3.40.13
युध्येयं येन भीष्मेण द्रोणेन च कृपेण च ।
सूतपुत्रेण च रणे नित्यं कटुकभाषिणा ॥ ३.४०.१३ ॥
Dass ich im Krieg gegen Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa und den Wagenlenkersohn kämpfen könnte, der stets scharfe Worte spricht.
3.40.14
एष मे प्रथमः कामो भगवन्भगनेत्रहन् ।
त्वत्प्रसादाद्विनिर्बृत्तः समर्थः स्यामहं यथा
भव उवाच। ॥ ३.४०.१४ ॥
Dies ist mein erster Wunsch, o gesegneter Herr, Vernichter von Bhagas Auge: dass ich durch deine Gnade vollendet und fähig werde.
3.40.15
ददामि तेऽस्त्रं दयितमहं पाशुपतं विभो ।
समर्थो धारणे मोक्षे संहारेऽपि च पाण्डव ॥ ३.४०.१५ ॥
Ich gebe dir meine geliebte Waffe, die Pāśupata, o Mächtiger. Du vermagst sie zu halten, zu entsenden und zurückzuziehen, o Sohn Pāṇḍus.
3.40.16
न तद्वेद महेन्द्रोपि न यमो न च यक्षराट् ।
वरुणोप्यथवा वायुः कुतो वेत्स्यन्ति मानवाः ॥ ३.४०.१६ ॥
Selbst Indra kennt jene Waffe nicht, auch nicht Yama, nicht der König der Yakṣas, nicht Varuṇa, nicht Vāyu. Wie sollten dann Menschen sie kennen?
3.40.17
न त्वया सहसा पार्थ मोक्तव्यं पुरुषे क्वचित् ।
जगद्विनिर्दहेत्सर्वमल्पतेजसि पातितम् ॥ ३.४०.१७ ॥
Setze sie niemals leichtfertig gegen irgendeinen Menschen ein, o Sohn Pṛthās; gegen einen Schwachen geschleudert, würde sie die ganze Welt verbrennen.
3.40.18
अबध्यो नाम नास्त्यस्य त्रैलोक्ये सचराचरे ।
मनसा चक्षुषा वाचा धनुषा च निपात्यते ॥ ३.४०.१८ ॥
In den drei Welten, mit dem Beweglichen und dem Unbeweglichen, gibt es keinen, der nicht durch ihn erschlagen werden könnte; er wird niedergestreckt durch Geist, Blick, Wort und Bogen.
3.40.19
तच्छ्रुत्वा त्वरितः पार्थः शुचिर्भूत्वा समाहितः ।
उपसंगृह्य विश्वेशमधीष्वेत्यथ सोऽब्रवीत् ॥ ३.४०.१९ ॥
Als Pārtha dies hörte, wurde er rasch rein und gesammelt, umfasste die Füße des Herrn des Weltalls und sprach: »Lehre mich.«
3.40.20
ततस्त्वध्यापयामास सरहस्यनिवर्तनम् ।
तदस्त्रं पाण्डवश्रेष्ठं मूर्तिमन्तमिवान्तकम् ॥ ३.४०.२० ॥
Dann lehrte er jene Waffe samt ihrem Geheimnis und ihrer Rückholung den Besten der Pāṇḍavas; sie war gleichsam der verkörperte Tod.
3.40.21
उपतस्थे महात्मानं यथा त्र्यक्षमुमापतिम् ।
प्रतिजग्राह तच्चापि प्रीतिमानर्जुनस्तदा ॥ ३.४०.२१ ॥
Er diente jener großen Seele, wie man dem Dreiäugigen, Herrn der Umā, dient; und Arjuna, erfreut, nahm damals auch jene Waffe an.
3.40.22
ततश्चचाल पृथिवी सपर्वतवनद्रुमा ।
ससागरवनोद्देशा सग्रामनगराकरा ॥ ३.४०.२२ ॥
Da erbebte die Erde mit ihren Bergen, Wäldern und Bäumen, mit ihren Meeren und Waldgebieten, mit ihren Dörfern, Städten und Minen.
3.40.23
शङ्खदुन्दुभिघोषाश्च भेरीणां च सहस्रशः ।
तस्मिनमुहूर्ते संप्राप्ते निर्घातश्च महानभूत् ॥ ३.४०.२३ ॥
Das Dröhnen von Muscheln und Pauken und der Klang von Tausenden Kriegstrommeln; als jener Augenblick kam, ertönte ein gewaltiges Donnergekrach.
3.40.24
अथास्त्रं जाज्वलद्धोरं पाण्डवस्यामितौजसः ।
मूर्तिमद्विष्ठितं पार्श्वे ददृशुर्देवदानवाः ॥ ३.४०.२४ ॥
Da sahen Götter und Dämonen jene Waffe, flammend und furchtbar, in verkörperter Gestalt an der Seite des Pāṇḍava von unermesslicher Kraft stehen.
3.40.25
स्पृष्टस्य त्र्यम्बकेणाथ फल्गुनस्यामितौजसः ।
यत्किं गच्छेत्यनुज्ञातस्त्र्यम्बकेण तदाऽर्जुनः ॥ ३.४०.२५ ॥
Da, von Tryambaka berührt, erhielt Phalguna von unermesslicher Kraft die Erlaubnis Tryambakas: »Geh.« Da wurde Arjuna gestattet.
3.40.26
स्वर्गं गच्छेत्यनुज्ञातस्त्र्यम्बकेण तदाऽर्जुनः ।
प्रणम्य शिरसा राजन्प्राञ्जलिर्भवमैक्षत । ॥ ३.४०.२६ ॥
Von Tryambaka die Erlaubnis erhalten: »Geh in den Himmel.« Da neigte Arjuna, o König, das Haupt, und mit gefalteten Händen blickte er auf Bhava.
3.40.27
ततः प्रभुस्त्रिदिवनिवासिनां वसी ।
महामतिर्गिरिश उमापतिः शिवः।
धनुर्महद्दितिजपिशाचसूदनं ।
ददौ भवः पुरुषवराय गाण्डिवम् ॥ ३.४०.२७ ॥
Da gab Bhava, der Herr der Himmelsbewohner, der Selbstbeherrschte, von großer Weisheit, der Herr der Berge, Gemahl Umās, Śiva, dem besten der Männer den großen Bogen Gāṇḍīva, den Töter der Daitya und Piśāca.
3.40.28
ततः शुभं गिरिवरमीश्वरस्तदा ।
सहोमयाऽसिततटसानुकन्दरम्।
विहाय तं पतगमहर्षिसेवितं ।
जगाम स्वं पुरुषवरस्य पश्यतः ॥ ३.४०.२८ ॥
Da verließ der Herr zusammen mit Umā jenen glückverheißenden Bergesgipfel mit seinen dunklen Hängen, Kuppen und Höhlen, und jenen von großen Weisen besuchten Flieger, und ging unter den Augen des besten der Männer zu seiner eigenen Wohnstätte.