மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.41.1
तस्य संपश्यतस्त्वेव पिनाकी गोवृषध्वजः ।
जगामादर्शनं भानुर्लोकस्येवास्तमीयिवान् ॥ ३.४१.१ ॥
அவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே பினாகத்தை ஏந்தியவரும் விருஷப கொடியை உடையவருமான அவர் உலகிலிருந்து சூரியன் அஸ்தமித்து மறைவது போல் காட்சியிலிருந்து மறைந்தார்.
3.41.2
ततोऽर्जुनः परं चक्रे विस्मयं परवीरहा ।
मया साक्षान्महादेवो दृष्ट इत्येव भारत ॥ ३.४१.२ ॥
அப்போது எதிர்வீரர்களைக் கொல்லும் அர்ஜுனன் பெரும் வியப்பு அடைந்தான்; ‘நான் நேரில் மகாதேவரைக் கண்டேன்’ என்று, பாரதனே.
3.41.3
धन्योस्म्यनुगृहीतोस्मि यन्मया त्र्यम्बको हरः ।
पिनाकी वरदो रूपी दृष्टः स्पृष्टश्ट पाणिना ॥ ३.४१.३ ॥
நான் பாக்கியவான்; அனுக்கிரகம் பெற்றேன், ஏனெனில் நான் முக்கண் ஹரனைக் கண்டேன் — பினாகி, வரம் தருபவர், உருவெடுத்தவர், கையால் தொட்டேன்.
3.41.4
कृतार्थं चावगच्छामि परमात्मानमात्मना ।
शत्रूंश्च विजितान्सर्वान्निर्वृत्तं च प्रयोजनम् ॥ ३.४१.४ ॥
நான் என்னைக் கைகூடியவனாகவும், என்னைப் பரமனாகவும் உணர்கிறேன்; எல்லா எதிரிகளும் வெல்லப்பட்டனர், நோக்கம் நிறைவேறியது.
3.41.5
इत्येवं चिन्तयानस्य पार्थस्यामिततेजसः ।
ततो वैडूर्यवर्णाभो भासयन्सर्वतो दिशः।
यादोगणवृतः श्रीमानाजगाम जलेश्वरः ॥ ३.४१.५ ॥
அளவற்ற தேஜஸ் கொண்ட பார்த்தன் இவ்வாறு சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோது, வைடூரிய நிறம் போல ஒளிரும் ஜலேஸ்வரன் எல்லாத் திசைகளையும் ஒளிரச்செய்தபடி, நீர்வாழ் உயிரினக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு அங்கு வந்தான்.
3.41.6
नागैर्नदैर्नदीभिश्च दैत्यैः साध्यैर्मरुद्गणैः ।
वरुणो यादसांभर्ता वशी तं देशमागमत् ॥ ३.४१.६ ॥
நாகர்களுடனும், நதிகளுடனும், ஆறுகளுடனும், தைத்தியர்களுடனும், சாத்தியர்களுடனும், மருத்கணங்களுடனும், நீர்வாழ் உயிர்களின் அதிபதியும் தன்னடக்கம் உடையவருமான வருணன் அந்த இடத்திற்கு வந்தான்.
3.41.7
अथ जाम्बूनदवपुर्विमानेन महार्चिषा ।
कुबेरः समनुप्राप्तो यक्षैरनुगतः प्रभुः ॥ ३.४१.७ ॥
பின்னர் பொன்மேனி கொண்ட தலைவர் குபேரன், பேரொளி வீசும் விமானத்தில் யக்ஷர்களுடன் அங்கு வந்தார்.
3.41.8
विद्योतयन्निवाकाशमद्भुतोपमदर्शनः ।
धनानामधिपः श्रीमानर्जुनं द्रष्टुमागतः ॥ ३.४१.८ ॥
வானை ஒளிரச் செய்தபடி, வியக்கத்தக்க தோற்றம் கொண்ட செல்வங்களின் அதிபதியாகிய திருமிகு குபேரன் அர்ஜுனனைக் காண வந்தார்.
3.41.9
तथा लोकान्तकः श्रीमान्यमः साक्षात्प्रतापवान् ।
मर्त्यमूर्तिधरैः सार्धं पितृभिर्लोकभावनैः ॥ ३.४१.९ ॥
அவ்வாறே உலகங்களை முடிப்பவரும், பெருமை மிக்கவரும், வலிமை வாய்ந்தவருமான யமன் நேரில் வந்தார்; மனித உருவம் தாங்கிய, உலகைப் பேணும் பித்ருக்களுடனும் வந்தார்.
3.41.10
दण्डपाणिरचिन्त्यात्मा सर्वभूतविनाशकृत् ।
वैवस्वतो धर्मराजो विमानेनावभासयन् ॥ ३.४१.१० ॥
கையில் தண்டத்தை ஏந்தியவர், சிந்திக்க முடியாத இயல்புடையவர், அனைத்து உயிர்களையும் அழிப்பவர், விவஸ்வானின் மகனான தர்மராஜன் யமன், தன் விமானத்தால் ஒளிர்வித்தபடி வந்தார்.
3.41.11
त्रील्लोकान्गुह्यकांश्चैव गन्धर्वाश्चैव पन्नगान् ।
द्वितीय इव मार्ताण्डो युगान्ते समुपस्थिते ॥ ३.४१.११ ॥
யுகமுடிவு நெருங்கியபோது, மூவுலகங்களையும், குஹ்யகர்களையும், கந்தர்வர்களையும், பாம்புகளையும் ஒளிரச் செய்யும் இரண்டாம் சூரியனைப் போல் அவர் இருந்தார்.
3.41.12
भानुमन्ति विचित्राणि शिखराणि महागिरेः ।
समास्थायार्जुनं तत्रददृशुस्तपसान्वितम् ॥ ३.४१.१२ ॥
பெரிய மலையின் அழகிய ஒளிரும் சிகரங்களில் நின்று, அங்கே தவத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அர்ஜுனனை அவர்கள் கண்டனர்.
3.41.13
ततो मुहूर्ताद्भगवानैरावतशिरोगतः ।
आजगाम सहेन्द्राण्या शक्रः सुरगणैर्वृतः ॥ ३.४१.१३ ॥
பின்னர் ஒரு கணத்தில் ஐராவதத்தின் தலையில் அமர்ந்த பகவான் இந்திரன், இந்திராணியுடனும் தேவர் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டவராய் வந்தார்.
3.41.14
पाण्डुरेणातपत्रेण ध्रियमाणेन मूर्धनि ।
शुशुभे नागराजस्थः सितमभ्रमिव स्थितः ॥ ३.४१.१४ ॥
தலைக்கு மேல் பிடிக்கப்பட்ட வெண்குடையுடன், யானைகளின் அரசன் மீது நின்ற அவர் வெண்மேகத்தின் மீது நிற்பது போல் ஒளிர்ந்தார்.
3.41.15
संस्तूयमानो गन्धर्वैर्ऋषिभिश्च तपोधनैः ।
शृङ्गं गिरेः समासाद्य तस्थौ सूर्य इवोदितः ॥ ३.४१.१५ ॥
கந்தர்வர்களாலும் தவச்செல்வமுடைய முனிவர்களாலும் துதிக்கப்பட்டவராய், மலைச்சிகரத்தை அடைந்து உதித்த சூரியனைப் போல் நின்றார்.
3.41.16
अथ मेघस्वनो धीमान्व्याजहार शुभां गिरम् ।
यमऋ परमधर्मज्ञो दक्षिणां दिशमास्थितः ॥ ३.४१.१६ ॥
பின்னர் மேகம் போல் முழங்கும் குரலுடைய, அறிவுள்ள, பரம தர்மம் அறிந்த யமன் தென் திசையில் நின்று மங்கலமான வார்த்தையைச் சொன்னார்.
3.41.17
अर्जुनार्जुन पश्यास्माँल्लोकपालान्समागतान् ।
दृष्टिं ते वितरामोऽद्य भवानर्हति दर्शनम् ॥ ३.४१.१७ ॥
அர்ஜுனா, அர்ஜுனா! ஒன்றுகூடிய லோகபாலர்களாகிய எங்களைப் பார். இன்று உனக்கு நாங்கள் தரிசனத்தை அளிக்கிறோம்; நீ எங்கள் தரிசனத்திற்குத் தகுதியுடையவன்.
3.41.18
पूर्वर्षिरमितात्मा त्वं नरो नाम महाबलः ।
नियोगाद्ब्रह्मणस्तात मर्त्यतां समुपागतः ॥ ३.४१.१८ ॥
நீ முற்பட்ட ரிஷி, அளவற்ற ஆத்மா உடையவன், நர் என்னும் பெரும்பலம் உடையவன்; அன்பனே, பிரம்மனின் ஆணையால் நீ மரணத்தை அடைந்தாய்.
3.41.19
त्वया च वसुसंभूतो महावीर्यः पितामहः ।
भीष्मः परमधर्मात्मा जेतव्यश्च रणेऽनघ ॥ ३.४१.१९ ॥
வசுக்களிலிருந்து பிறந்த, பெரும் வீரம் கொண்ட, உயர்ந்த தர்மாத்மாவான பிதாமகர் பீஷ்மரை, போரில் நீ வெல்ல வேண்டும், பாவமற்றவனே.
3.41.20
क्षत्रं चाग्निसमस्पर्शं भारद्वाजेन रक्षितम् ।
निवातकवचाश्चैव संसाध्याः कुरुनन्दन ॥ ३.४१.२० ॥
பரத்வாஜரின் மகனால் காக்கப்பட்ட, நெருப்பைப் போன்ற தொடுதல் கொண்ட க்ஷத்திரியர் படையையும், நிவாதகவசர்களையும் நீ அடக்க வேண்டும், குரு குலமகிழ்ச்சியே.
3.41.21
पितुर्ममांशो देवस्य सर्वलोकप्रतापिनः ।
कर्णश्व सुमहावीर्यस्त्वया वध्यो धनंजय ॥ ३.४१.२१ ॥
எல்லா உலகங்களையும் சுடும் தேவனின், என் தந்தையின் அம்சமான, பெரும் வீரன் கர்ணனையும், தனஞ்சயா, நீ கொல்ல வேண்டும்.
3.41.22
अंशाश्च क्षितिसंप्राप्ता देवगन्धर्वरक्षसाम् ।
त्वया निपातिता युद्धेस्वकर्मफलनिर्जिताम्।
गतिं प्राप्स्यन्ति कौन्तेय यथास्वमरिकर्शन ॥ ३.४१.२२ ॥
தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், ராட்சசர்களின் அம்சங்கள் பூமியில் இறங்கியவை, உன்னால் போரில் வீழ்த்தப்பட்டு, தம் கர்மபலனால் வெல்லப்பட்டு, குந்தியின் மகனே, எதிரிகளை அடக்குபவனே, அவரவர் கதியை அடைவார்கள்.
3.41.23
अक्षया तव कीर्तिश्च लोके स्थासय्ति फल्गुन ।
त्वया साक्षान्महादेवस्तोषितो हि महामृधे ॥ ३.४१.२३ ॥
உன் அழியாத புகழ் உலகில் நிலைக்கும், பல்குனா; ஏனெனில் அந்த பெரும் போரில் நீ நேரில் மகாதேவனை மகிழ்வித்தாய்.
3.41.24
लघ्वी वसुमती चापि कर्तव्या विष्णुना सह ॥ ३.४१.२४ ॥
விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து பூமியின் சுமை இலகுவாக்கப்பட வேண்டும்.
3.41.25
गृहाणास्त्रं महाबाहो दण्डमप्रतिवारणम् ।
अनेनास्त्रेण सुमहत्त्वं हि कर्म करिष्यसि ॥ ३.४१.२५ ॥
ஓ மகாபாஹுவே, தடுக்கவே முடியாத இந்த தண்டம் என்ற அஸ்திரத்தைப் பெற்றுக்கொள். இந்த அஸ்திரத்தால் நீ நிச்சயமாக மிகப் பெரிய செயலைச் செய்வாய்.
3.41.26
प्रतिजग्राह पार्थोपि विधिवत्कुरुनन्दनः ।
समन्त्रं सोपरोधं च समोक्षविनिवर्तनम् ॥ ३.४१.२६ ॥
குருகுலத்தின் மகிழ்ச்சியான பார்த்தனும் விதிப்படி அதைப் பெற்றுக்கொண்டான்—மந்திரத்துடனும், அதன் கட்டுப்பாட்டுடனும், விடுதலை மற்றும் திரும்பப் பெறும் முறையுடனும்.
3.41.27
ततो जलधरश्यामो वरुणो यादसांपतिः ।
पश्चिमां दिशमास्थाय गिरमुच्चारयन्प्रभुः ॥ ३.४१.२७ ॥
பின்னர் மேகம் போன்ற கருநிறமுடைய, நீர்வாழ் உயிரினங்களின் அதிபதியான பிரபு வருணன், மேற்கு திசையை நோக்கித் திரும்பி வார்த்தை சொல்லத் தொடங்கினான்.
3.41.28
पार्थ क्षत्रियमुख्यस्त्वं क्षत्रधर्मे व्यवस्थितः ।
पश्य मां पृथुताम्राक्ष वरुणोस्मि जलेश्वरः ॥ ३.४१.२८ ॥
ஓ பார்த்தா, க்ஷத்திரியர்களில் சிறந்தவனே, நீ க்ஷத்திர தர்மத்தில் நிலைபெற்றிருக்கிறாய். ஓ அகன்ற சிவந்த கண்களை உடையவனே, என்னைப் பார். நான் வருணன், நீர்களின் அதிபதி.
3.41.29
मया समुद्यतान्पाशान्वारुणाननिवारितान् ।
प्रतिगृह्णीष्व कौन्तेय सहरहस्यनिवर्तनान् ॥ ३.४१.२९ ॥
நான் எடுத்து அளிக்கும், வருணனுக்குரிய, தடுக்கப்பட முடியாத பாசங்களைப் பெற்றுக்கொள், ஓ குந்தியின் மகனே—அவற்றின் இரகசியத்துடனும், திரும்பப் பெறும் முறையுடனும்.
3.41.30
एभिस्तदा मया वीर संग्रामे तारकामये ।
दैतेयानां सहस्राणि संयतानि महात्मनाम् ॥ ३.४१.३० ॥
ஓ வீரனே, இவற்றைக்கொண்டுதான் அன்று தாரகா என்ற போரில் நான் தைத்தியர்களில் ஆயிரக்கணக்கான மகாத்மாக்களை கட்டுப்படுத்தினேன்.
3.41.31
तस्मादिमान्महासत्व मत्प्रसादसमुत्थितान् ।
गृहाण न हि ते मुच्येदन्तकोप्याततायिनः ॥ ३.४१.३१ ॥
ஆகையால், மகா சத்துவனே, என் அருளால் தோன்றிய இவற்றை ஏற்றுக்கொள். ஆததாயிகளிடமிருந்து மரணமும் உன்னை விடாது.
3.41.32
अनेन त्वं यदाऽस्त्रेण संग्रामे विचरिष्यसि ।
तदा निःक्षत्रिया भूमिर्भविष्यति न संशयः ॥ ३.४१.३२ ॥
இந்த ஆயுதத்தால் நீ போரில் உலவும்போது, பூமி க்ஷத்திரியர் இல்லாததாகும் — இதில் ஐயமில்லை.
3.41.33
ततस्तान्वारुणानस्त्रान्दिव्यानस्त्रविदांवरः ।
प्रतिजग्राह विधिवद्वरुणाद्वासविस्तदा ॥ ३.४१.३३ ॥
அப்போது அஸ்திரவித்தர்களில் சிறந்தவன் வருணனிடமிருந்து அந்த தெய்வீக வாருண அஸ்திரங்களை முறைப்படி பெற்றான்.
3.41.34
ततः कैलासनिलयो धनाध्यक्षोऽभ्यभापत ।
दत्तेष्वस्त्रेषु दिव्येषु वरुणेन यमेन च ॥ ३.४१.३४ ॥
அப்போது கைலாசத்தில் வசிக்கும் தனாதிபதி (குபேரன்), வருணனாலும் யமனாலும் அளிக்கப்பட்ட தெய்வீக அஸ்திரங்களைப் பற்றிப் பேசினான்.
3.41.35
प्रीतोऽहमपि ते प्राज्ञ पाण्डवेय महाहल ।
त्वया सह समागम्य अजितेन तथैव च ॥ ३.४१.३५ ॥
ஞானியே, பாண்டவனே, மகாபலனே, நானும் உன்னால் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். உன்னையும் அஜிதனையும் சந்தித்ததால் அவ்வாறே.
3.41.36
सव्यसाचिन्महाबाहो पूर्वदेव सनातन ।
सहास्माभिर्भवाञ्श्रान्तः पुराकल्पेषु नित्यशः ॥ ३.४१.३६ ॥
சவ்யசாசியே, மகாபாகுவே, பழந்தேவனே, சனாதனனே, முற்காலக் கல்பங்களில் எப்போதும் எங்களுடன் நீ சோர்ந்திருந்தாய்.
3.41.37
दर्शनं ते त्विदं दिव्यं प्रदिशामि नरर्षभ ।
अमानुषान्महाबाहो दुर्जयानपि जेष्यसि ॥ ३.४१.३७ ॥
நரர்களில் காளையே, உனக்கு இந்த தெய்வீகக் காட்சியை நான் அளிக்கிறேன். மகாபாகுவே, மனிதரல்லாதவர்களையும் வெல்ல முடியாதவர்களையும் நீ வெல்வாய்.
3.41.38
मत्तश्चैव भवानाशु गृह्णात्वस्त्रमनुत्तमम् ।
अनेन त्वमनीकानि धार्तराष्ट्रस्य धक्ष्यसि ॥ ३.४१.३८ ॥
நீ என்னிடமிருந்து விரைவில் இந்த உயர்ந்த அஸ்திரத்தைப் பெற்றுக்கொள். இதனால் துரியோதனனின் படைகளை நீ எரித்துவிடுவாய்.
3.41.39
मत्तोऽपि त्वं गृहाणास्त्रमन्तर्धानं प्रियं भम ।
ओजस्तेजोद्युतिकरं प्रस्वापनमरातिनुत् ॥ ३.४१.३९ ॥
நீ என்னிடமிருந்தும் அந்தர்தானம் என்ற பிரியமான அஸ்திரத்தைப் பெற்றுக்கொள். அது வலிமையையும் ஒளியையும் பெருக்கும்; உறக்கத்தைத் தரும்; எதிரிகளை விரட்டும்.
3.41.40
महात्मना शंकरेण त्रिपुरं निहतं यादा ।
तदैतदस्त्रं निर्मुक्तं येन दग्धा महासुराः ॥ ३.४१.४० ॥
மகாத்மாவான சங்கரர் திரிபுரத்தை அழித்தபோது, இந்த அஸ்திரத்தையே ஏவினார்; அதனால் மகா அசுரர்கள் எரிந்து போயினர்.
3.41.41
त्वदर्थमुद्यतं चेदं मया सत्यपराक्रम ।
त्वमर्हो धारणे चास्य मेरुप्रतिमगौरव। ॥ ३.४१.४१ ॥
சத்தியபராக்கிரமனே, உனக்காகவே நான் இதை எடுத்துள்ளேன். இதைத் தாங்குவதற்கு நீயே தகுதியுள்ளவன், மேருவைப் போன்ற மகிமை கொண்டவனே.
3.41.42
ततोऽर्जुनो महाबाहुर्विधिवत्कुरुनन्दनः ।
कौबेरमधिजग्राह दिव्यमस्त्रं महाबलः ॥ ३.४१.४२ ॥
பின்னர் மகாபாகுவும் குருவம்சத்தின் மகிழ்ச்சியுமான அர்ஜுனன் விதிப்படி குபேரனின் தெய்வீக அஸ்திரத்தைப் பெற்றான்; அவன் மகா பலசாலி.
3.41.43
ततोऽब्रवीद्देवराजः पार्थमक्लिष्टकारिणम् ।
सान्त्वयञ्श्लक्ष्णयावाचादिव्यदुन्दुभिनिःस्वनः ॥ ३.४१.४३ ॥
அப்போது தேவர்களின் அரசனான இந்திரன், தெய்வீக துந்துபியின் ஒலி போன்ற குரலுடன், சிரமமின்றிச் செயல்படும் பார்த்தனிடம் மென்மையான சொற்களால் ஆறுதல் கூறிப் பேசினான்.
3.41.44
कुन्तीमातर्महाबाहो त्वमीशानः पुरातनः ।
परां सिद्धिमनुप्राप्तः साक्षाद्देवगतिं गतः ॥ ३.४१.४४ ॥
குந்தியின் மகனே, பெரும் தோள்வலியுடையவனே! நீ பழமையான ஈசானன்; உயர்ந்த சித்தியை அடைந்து, நேரடியாக தேவர்களின் நிலையை அடைந்தவன்.
3.41.45
देवकार्यं तु सुमहत्त्वया कार्यमरिंदम ।
आरोढव्यस्त्वया स्वर्गः सज्जीभव महाद्युते ॥ ३.४१.४५ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே! தேவர்களின் மிகப் பெரிய பணி உன்னால் செய்யப்பட வேண்டும்; நீ சொர்க்கத்திற்கு ஏற வேண்டும். ஒளிமிக்கவனே, தயாராகு.
3.41.46
रथो मातलिसंयुक्त आगतस्त्वत्कृते मम ।
तत्र तेऽहंप्रदास्यामि सर्वाण्यस्त्राणि कौरव ॥ ३.४१.४६ ॥
உனக்காக மாதலியுடன் கூடிய என் ரதம் வந்துள்ளது. அங்கே உனக்கு அனைத்து அஸ்திரங்களையும் நான் தருவேன், கௌரவனே.
3.41.47
तान्दृष्ट्वा लोकपालांस्तु समेतान्गिरिमूर्धनि ।
जगाम विस्मयं धीमान्कुन्तीपुत्रो धनंजयः ॥ ३.४१.४७ ॥
மலை உச்சியில் ஒன்றுகூடியிருந்த அந்த லோகபாலர்களைக் கண்டு, அறிவுடைய குந்தியின் மகன் தனஞ்சயன் வியப்பில் ஆழ்ந்தான்.
3.41.48
ततोऽर्जुनो महातेजा लोकपालान्समागतान् ।
पूजयामास विधिवद्वाग्भिरद्भिः फलैरपि ॥ ३.४१.४८ ॥
அப்போது மகா தேஜஸ்வியான அர்ஜுனன், ஒன்றுகூடிய லோகபாலர்களை முறைப்படி வார்த்தைகளாலும், நீராலும், பழங்களாலும் பூஜித்தான்.
3.41.49
ततः प्रतिययुर्देवाः प्रतिपूज्य धनंजयम् ।
यथागतेन विबुधाः सर्वे कामं मनोजवाः ॥ ३.४१.४९ ॥
பின்னர் தேவர்கள் அனைவரும் தனஞ்சயனை வணங்கி வரவேற்று, வந்த வழியிலேயே மனத்தின் வேகத்துடன் விரும்பியபடி திரும்பிச் சென்றனர்.
3.41.50
ततो ऽर्जुनो मुदं लेभे लब्धास्त्रः पुरुषर्पभः ।
कृतार्थमथ चात्मानं स मेने पूर्णमानसम् ॥ ३.४१.५० ॥
பின்னர் அஸ்திரங்களைப் பெற்ற மனிதர்களில் சிறந்த அர்ஜுனன் மகிழ்ச்சியடைந்தான்; தன்னைக் கடமை நிறைவேறியவனாகவும் நிறைவுற்ற மனமுடையவனாகவும் கருதினான்.