Mahābhārata · Adhyāya 3.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.5.1
पाण्डवास्तु वने वासमुद्दिश्य भरतर्पभाः ।
प्रययुर्जाह्नवीकूलात्कुरुक्षेत्रं सहानुगाः ॥ ३.५.१ ॥
Die Pāṇḍavas, mit der Absicht, im Wald zu wohnen, die Stiere der Bharatas, brachen vom Ufer der Jāhnavī nach Kurukṣetra auf, zusammen mit ihrem Gefolge.
3.5.2
सरस्वतीदृपद्वत्यौ यमुनां च निषेव्य ते ।
ययुर्वननैव वनं सततं पश्चिमां दिशम् ॥ ३.५.२ ॥
Nachdem sie Sarasvatī, Dṛṣadvatī und Yamunā aufgesucht hatten, zogen sie von Wald zu Wald, stets nach Westen.
3.5.3
ततः सरस्वतीकूले समेषु मरुधन्वसु ।
काम्यकं नाम ददृशुर्वनं मुनिजनप्रियम् ॥ ३.५.३ ॥
Dann sahen sie am Ufer der Sarasvatī, in den ebenen Wüstenlandschaften, einen Wald namens Kāmyaka, der den Scharen der Weisen lieb war.
3.5.4
तत्र ते न्यवसन्वीरा वने बहुमृगद्विजे ।
अन्वास्यमाना मुनिभिः सान्त्व्यमानाश्च भारत ॥ ३.५.४ ॥
Dort wohnten jene Helden im Wald, reich an Hirschen und Vögeln, von Weisen umsorgt und getröstet, o Bhārata.
3.5.5
विदुरस्त्वथ पाण्डूनां सदा दर्शनलालसः ।
जगामैकरथेनैव काम्यकं वनमृद्धिमत् ॥ ३.५.५ ॥
Da zog Vidura, stets begierig, die Pāṇḍavas zu sehen, allein auf einem einzigen Wagen zum blühenden Kāmyaka-Wald.
3.5.6
ततो गत्वा विदुरः काम्यकं त-
च्छीघ्रैरश्वैर्वाहितः स्यन्दनेन।
ददर्शासीनं धर्मात्मानं विविक्ते ।
सार्धं द्रौपद्या भ्रातृभिर्ब्राह्मणैश्च ॥ ३.५.६ ॥
Als Vidura nach Kāmyaka gelangt war, sah er, von schnellen Pferden im Wagen gezogen, den rechtschaffenen Yudhiṣṭhira abgeschieden sitzen, zusammen mit Draupadī, den Brüdern und den Brahmanen.
3.5.7
ततोऽपश्यद्विदुरं तूर्णमारा-
दभ्यायान्तं सत्यसन्धः स राजा।
अथाब्रवीद्धातरं भीमसेनं ।
किंनु क्षत्ता वक्ष्यतिनः समेत्य ॥ ३.५.७ ॥
Da sah der König von wahrem Gelübde den Vidura von Ferne schnell herankommen. Er sprach zu seinem Bruder Bhīmasena: "Was wird der kṣattṛ Vidura zu uns sagen, wenn er uns begegnet?"
3.5.8
कच्चिन्नायं वचनात्सौबलस्य ।
समाह्वातुं देवनायोपयाति।
कच्चित्क्षुद्रः कुशली चाऽयुधानि ।
जेष्यत्यस्माकं पुनरेवाक्षवत्याम् ॥ ३.५.८ ॥
"Kommt er auf Wort des Śakuni, des Sohnes des Subala, um uns zum Würfelspiel zu rufen? Wird jener Schlechte, aber Geschickte im Würfelspiel unsere Waffen wieder gewinnen?"
3.5.9
समाहूतः केनचिदाहवाय ।
नाहं शक्तो भीमसेनापयातुम्।
गाण्डीवे च संशयिते कथं नु ।
राज्यप्राप्तिः संशयिता भवेन्नः ॥ ३.५.९ ॥
"Wenn mich jemand zum Kampf herausfordert, o Bhīmasena, bin ich nicht imstande, es abzulehnen. Ist der Gāṇḍīva zweifelhaft, wie könnte dann die Erlangung unseres Reiches gewiss sein?"
3.5.10
तत उत्थाय विदुरं पाण्डवेयाः ।
प्रत्यगृह्णन्नृपते सर्व एव।
तैः सत्कृतः स च तानाजमीढो ।
यथोचितं पाण्डुपुत्रान्समेयात् ॥ ३.५.१० ॥
Da erhoben sich alle Söhne Pāṇḍus und empfingen Vidura, o König. Von ihnen geehrt, begegnete Vidura aus dem Geschlecht des Ajamīḍha den Söhnen Pāṇḍus, wie es sich geziemte.
3.5.11
समाश्वस्तं विदुरं ते नरर्षभा-
स्ततोऽपृच्छन्नागमनाय हेतुम्।
स चापि तेभ्यो विस्तरतः शशंस ।
यथावृत्तं धृतराष्ट्रेऽम्बिकेये ॥ ३.५.११ ॥
Der getröstete Vidura wurde von jenen Stieren unter den Menschen nach dem Grund seines Kommens gefragt. Auch er berichtete ihnen ausführlich alles, was sich um Dhṛtarāṣṭra, den Sohn der Ambikā, zugetragen hatte.
3.5.12
अवोचन्मां धृतराष्ट्रोऽभिगुप्त-
मजातशत्रो परिगृह्याभिपूज्य।
एवं गते समतामभ्युपेत्य ।
पथ्यं तेषां मम चैव ब्रवीहि ॥ ३.५.१२ ॥
Dhṛtarāṣṭra sprach zu mir, dem Beschützten, mich umarmend und ehrend: »Da die Dinge so weit gekommen sind, dann sprich, Ajātaśatru, mit Gleichmut, was heilsam ist für sie und für mich.«
3.5.13
मयाप्युक्तं यत्क्षमं कौरवाणां ।
हितं पथ्यं धृतराष्ट्रस्य चैव।
तद्वै पथ्यं तन्मनो नाभ्युपैति ।
ततश्चाहं क्षममन्यन्न मन्ये ॥ ३.५.१३ ॥
Auch ich habe gesagt, was für die Kauravas und für Dhṛtarāṣṭra angemessen, heilsam und wohltuend ist; doch sein Geist wendet sich nicht dahin, und so halte ich nichts anderes für angemessen.
3.5.14
परं श्रेयः पाण्डवेया मयोक्तं ।
न मे तच्च शुतवानाम्बिकेयः।
यथाऽऽतुरस्येव हि पथ्यमौपधं ।
न रोचनते स्मास्य तदुच्यमानम् ॥ ३.५.१४ ॥
O Sohn Pāṇḍus, das höchste Heil, das ich gesagt habe, hörte der Sohn der Ambikā; doch wie dem Kranken die heilsame Arznei nicht behagt, so gefiel es ihm nicht, während es gesagt wurde.
3.5.15
न श्रेयसे यततेऽजातशत्रो ।
स्त्री श्रोत्रियस्येव गृहे प्रदुष्टा।
ध्रुवं न रोचेद्भरतर्षभस्य ।
पतिः कुमार्या इव षष्टिवर्षः ॥ ३.५.१५ ॥
O Ajātaśatru, er bemüht sich nicht um das Heil, wie eine verdorbene Frau im Hause eines gelehrten Brahmanen; gewiss wird es dem Stier der Bharatas nicht gefallen, wie ein sechzigjähriger Gatte einer Jungfrau nicht gefällt.
3.5.16
ध्रुवं विनाशो नृप कौरवाणां ।
न वै श्रेयो धृतराष्ट्रः परैति।
यथा च पर्णे पुष्करस्यावसिक्तं ।
जलं न तिष्ठेत्पथ्यमुक्तं तथाऽस्मिन् ॥ ३.५.१६ ॥
O König, der Untergang der Kauravas ist gewiss; Dhṛtarāṣṭra erlangt kein Heil. Wie Wasser, das auf ein Lotusblatt gesprengt wird, nicht bleibt, so bleibt der heilsame Rat, der zu ihm gesprochen wird, nicht in ihm.
3.5.17
ततः क्रुद्धो धृतराष्ट्रोऽब्रवीन्मां ।
यस्मिञ्श्रद्धा तव तत्र प्रयाहि।
नाहं भूयः कामये त्वां सहायं ।
महीमिमां पालयितुं पुरं वा ॥ ३.५.१७ ॥
Da sprach Dhṛtarāṣṭra zornig zu mir: Geh dorthin, wo dein Vertrauen liegt. Ich begehre dich nicht mehr als Helfer, um diese Erde oder diese Stadt zu schützen.
3.5.18
सोहं त्यक्तो धृतराष्ट्रेण राज्ञा ।
प्रशासितुं त्वामुपयातो नरेन्द्र।
तद्वै सर्वं यन्मयोक्तं सभायां ।
तद्धार्यतां यत्प्रवक्ष्यामि भूयः ॥ ३.५.१८ ॥
König Dhṛtarāṣṭra hat mich verstoßen, und ich bin zu dir gekommen, o Herr der Menschen, um dir bei der Herrschaft zu helfen. Erinnere dich an alles, was ich in der Versammlung sagte, und bewahre auch, was ich nun wiederholen werde.
3.5.19
क्लेशैस्तीर्व्रर्युज्यमानः सपत्नैः ।
क्षमां कुर्वन्कालमुपासते यः।
संवर्धयन्स्तोकमिवाग्रिमात्मवान् ।
स वै भुङ्क्ते पृथिवीमेक एव ॥ ३.५.१९ ॥
Wer, obwohl von Feinden mit Leiden bedrängt, Geduld übt und auf die rechte Zeit wartet, sich nährend wie ein kleines Feuer, der selbstbeherrschte Mann allein genießt die Erde.
3.5.20
यस्याविभक्तं वसु राजन्सहायै-
स्तस्य दुःखस्यांशभाजः सहायाः।
सहायानामेष संग्रगणेऽभ्युपायः ।
सहायाप्तौ पृथिवीप्राप्तिमाहुः ॥ ३.५.२० ॥
O König, die Helfer dessen, dessen Reichtum ungeteilt bei ihnen bleibt, werden Teilhaber an seinem Leid. Dies ist das Mittel, Helfer zu gewinnen; durch das Erlangen von Helfern, sagt man, erlangt man die Erde.
3.5.21
सत्यं श्रेष्टं पाण्डवा निष्प्रलापं ।
तुल्यं चान्नं सह भोज्यं सहायैः।
आत्मा चैषामग्रतो नातिवर्ते ।
देवं वृत्तिर्वर्धते भूमिपाल ॥ ३.५.२१ ॥
Die Wahrheit ist das Höchste, o Pāṇḍavas, ohne eitles Geschwätz. Man soll das Essen gleichmäßig teilen und mit den Verbündeten gemeinsam essen. Man soll sich nicht vor sie stellen. O Beschützer der Erde, durch Schicksal und Verhalten wächst das Gedeihen.
3.5.22
एवं करिष्यामि यथा ब्रवीपि ।
परां बुद्धिमुपगम्याप्रमत्तः।
यच्चाप्यन्यद्देशकालोपपन्नं ।
तद्वै वाच्यं तत्करिष्यामि कृत्स्नम् ॥ ३.५.२२ ॥
Ich werde genau tun, was du sagst. Mich auf die höchste Einsicht stützend, werde ich wachsam bleiben. Und was immer sonst dem Ort und der Zeit gemäß ist und gesprochen wird, werde ich ganz ausführen.