மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.5.1
पाण्डवास्तु वने वासमुद्दिश्य भरतर्पभाः ।
प्रययुर्जाह्नवीकूलात्कुरुक्षेत्रं सहानुगाः ॥ ३.५.१ ॥
பாண்டவர்கள் காட்டில் வாழும் நோக்கத்துடன், பரதர்களில் சிறந்த வீரர்கள் தம் பரிவாரங்களுடன் ஜாஹ்னவி கரையிலிருந்து குருக்ஷேத்திரத்தை நோக்கிச் சென்றனர்.
3.5.2
सरस्वतीदृपद्वत्यौ यमुनां च निषेव्य ते ।
ययुर्वननैव वनं सततं पश्चिमां दिशम् ॥ ३.५.२ ॥
சரஸ்வதி, த்ருஷத்வதி, யமுனை ஆகியவற்றில் நீராடி, அவர்கள் காட்டிலிருந்து காட்டுக்குத் தொடர்ந்து மேற்குத் திசை நோக்கிச் சென்றனர்.
3.5.3
ततः सरस्वतीकूले समेषु मरुधन्वसु ।
काम्यकं नाम ददृशुर्वनं मुनिजनप्रियम् ॥ ३.५.३ ॥
பின்னர் சரஸ்வதி கரையில், சமமான பாலைவனப் பகுதிகளில், முனிவர்களுக்கு விருப்பமான காமியகம் என்ற காட்டை அவர்கள் கண்டனர்.
3.5.4
तत्र ते न्यवसन्वीरा वने बहुमृगद्विजे ।
अन्वास्यमाना मुनिभिः सान्त्व्यमानाश्च भारत ॥ ३.५.४ ॥
பாரதா, அங்கே அந்த வீரர்கள் மான்களும் பறவைகளும் நிறைந்த காட்டில் வசித்தனர்; முனிவர்களால் பணிவிடை பெற்றும் ஆறுதல் பெற்றும் வந்தனர்.
3.5.5
विदुरस्त्वथ पाण्डूनां सदा दर्शनलालसः ।
जगामैकरथेनैव काम्यकं वनमृद्धिमत् ॥ ३.५.५ ॥
பின்னர் பாண்டவர்களைக் காண எப்போதும் ஆவல் கொண்ட விதுரர், ஒரே ரதத்தில் வளமான காமியகக் காட்டுக்குச் சென்றார்.
3.5.6
ततो गत्वा विदुरः काम्यकं त-
च्छीघ्रैरश्वैर्वाहितः स्यन्दनेन।
ददर्शासीनं धर्मात्मानं विविक्ते ।
सार्धं द्रौपद्या भ्रातृभिर्ब्राह्मणैश्च ॥ ३.५.६ ॥
அங்கே காமியகக் காட்டுக்குச் சென்ற விதுரர், விரைவான குதிரைகள் இழுத்த ரதத்தில், தனிமையான இடத்தில் அமர்ந்திருந்த அறமுள்ள யுதிஷ்டிரரைக் கண்டார்; அவருடன் திரௌபதியும் சகோதரர்களும் அந்தணர்களும் இருந்தனர்.
3.5.7
ततोऽपश्यद्विदुरं तूर्णमारा-
दभ्यायान्तं सत्यसन्धः स राजा।
अथाब्रवीद्धातरं भीमसेनं ।
किंनु क्षत्ता वक्ष्यतिनः समेत्य ॥ ३.५.७ ॥
அப்போது சத்தியசந்தனான அரசன் தொலைவிலிருந்து விரைவாக வரும் விதுரரைக் கண்டான். பிறகு அவன் சகோதரன் பீமசேனனிடம் சொன்னான்: "சந்திந்ததும் க்ஷத்தா விதுரர் நமக்கு என்ன சொல்வார்?"
3.5.8
कच्चिन्नायं वचनात्सौबलस्य ।
समाह्वातुं देवनायोपयाति।
कच्चित्क्षुद्रः कुशली चाऽयुधानि ।
जेष्यत्यस्माकं पुनरेवाक्षवत्याम् ॥ ३.५.८ ॥
"சுபலனின் மகன் சகுனியின் வார்த்தையால் சூதாட அழைக்க இவன் வருகிறானோ? இந்த கீழ்மகன் சாமர்த்தியமாக நம் ஆயுதங்களை மீண்டும் பகடையில் வெல்வானோ?"
3.5.9
समाहूतः केनचिदाहवाय ।
नाहं शक्तो भीमसेनापयातुम्।
गाण्डीवे च संशयिते कथं नु ।
राज्यप्राप्तिः संशयिता भवेन्नः ॥ ३.५.९ ॥
"யாரோ சண்டைக்கு அழைத்தால், பீமசேனா, அதை மறுக்க நான் ஆற்றல் பெறமாட்டேன். காண்டீவம் ஐயத்திற்குரியதானால், நம் அரசுரிமை எப்படி உறுதியாகும்?"
3.5.10
तत उत्थाय विदुरं पाण्डवेयाः ।
प्रत्यगृह्णन्नृपते सर्व एव।
तैः सत्कृतः स च तानाजमीढो ।
यथोचितं पाण्डुपुत्रान्समेयात् ॥ ३.५.१० ॥
பிறகு பாண்டவர்கள் எழுந்து விதுரரை வரவேற்றனர், அரசே, அனைவரும். அவர்களால் மரியாதையுடன் வரவேற்கப்பட்ட அஜமீடர் வம்சத்தவரான விதுரர் பாண்டுவின் மகன்களை முறைப்படி சந்தித்தார்.
3.5.11
समाश्वस्तं विदुरं ते नरर्षभा-
स्ततोऽपृच्छन्नागमनाय हेतुम्।
स चापि तेभ्यो विस्तरतः शशंस ।
यथावृत्तं धृतराष्ट्रेऽम्बिकेये ॥ ३.५.११ ॥
ஆறுதல் அடைந்த விதுரரிடம் அந்த நரர்களில் சிறந்தவர்கள் வந்ததற்கான காரணத்தைக் கேட்டனர். அவரும் அம்பிகையின் மகன் திருதராஷ்டிரனைப் பற்றி நடந்தவற்றை விரிவாக அவர்களுக்குச் சொன்னார்.
3.5.12
अवोचन्मां धृतराष्ट्रोऽभिगुप्त-
मजातशत्रो परिगृह्याभिपूज्य।
एवं गते समतामभ्युपेत्य ।
पथ्यं तेषां मम चैव ब्रवीहि ॥ ३.५.१२ ॥
திருதராஷ்டிரன் என்னைப் பாதுகாக்கப்பட்டவனாகக் கூறினான். அஜாதசத்ரோ, அணைத்து மதித்து: இவ்வாறு ஆனபின் சமநிலையை அடைந்து, அவர்களுக்கும் எனக்கும் நலமானதைச் சொல்.
3.5.13
मयाप्युक्तं यत्क्षमं कौरवाणां ।
हितं पथ्यं धृतराष्ट्रस्य चैव।
तद्वै पथ्यं तन्मनो नाभ्युपैति ।
ततश्चाहं क्षममन्यन्न मन्ये ॥ ३.५.१३ ॥
நான் கௌரவர்களுக்கும் திருதராஷ்டிரனுக்கும் ஏற்றதும் நலமானதுமான அனைத்தையும் சொல்லியிருக்கிறேன்; ஆனால் அவன் மனம் அதை ஏற்கவில்லை; எனவே வேறெதையும் ஏற்றதாக நான் கருதவில்லை.
3.5.14
परं श्रेयः पाण्डवेया मयोक्तं ।
न मे तच्च शुतवानाम्बिकेयः।
यथाऽऽतुरस्येव हि पथ्यमौपधं ।
न रोचनते स्मास्य तदुच्यमानम् ॥ ३.५.१४ ॥
பாண்டவனே, நான் சொன்ன உயர்ந்த நலத்தை அம்பிகையின் மகன் கேட்டான்; ஆனால் அது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. நோயாளிக்கு நலமான மருந்து பிடிக்காதது போல, சொல்லப்படும்போதும் அது அவனுக்கு ஒப்பவில்லை.
3.5.15
न श्रेयसे यततेऽजातशत्रो ।
स्त्री श्रोत्रियस्येव गृहे प्रदुष्टा।
ध्रुवं न रोचेद्भरतर्षभस्य ।
पतिः कुमार्या इव षष्टिवर्षः ॥ ३.५.१५ ॥
அஜாதசத்ரோ, அவன் நலத்துக்காக முயலவில்லை; வேதியர் வீட்டில் தீய பெண் போல. பரதர்களில் சிறந்தவனுக்கு இது ஒப்பாது; அறுபது வயது கணவன் கன்னிப் பெண்ணுக்கு ஒப்பாதது போல.
3.5.16
ध्रुवं विनाशो नृप कौरवाणां ।
न वै श्रेयो धृतराष्ट्रः परैति।
यथा च पर्णे पुष्करस्यावसिक्तं ।
जलं न तिष्ठेत्पथ्यमुक्तं तथाऽस्मिन् ॥ ३.५.१६ ॥
அரசே, கௌரவர்களின் அழிவு நிச்சயம்; திருதராஷ்டிரன் நலத்தை அடைவதில்லை. தாமரை இலையில் தெளிக்கப்பட்ட நீர் நிற்காதது போல, அவனிடம் சொல்லப்பட்ட நலம் நிலைக்காது.
3.5.17
ततः क्रुद्धो धृतराष्ट्रोऽब्रवीन्मां ।
यस्मिञ्श्रद्धा तव तत्र प्रयाहि।
नाहं भूयः कामये त्वां सहायं ।
महीमिमां पालयितुं पुरं वा ॥ ३.५.१७ ॥
அப்போது கோபமடைந்த திருதராஷ்டிரன் என்னிடம் கூறினார்: எதில் உன் நம்பிக்கை உள்ளதோ அங்கே செல். இந்த பூமியையோ நகரத்தையோ காக்க உன்னை மீண்டும் உதவியாளனாக விரும்பவில்லை.
3.5.18
सोहं त्यक्तो धृतराष्ट्रेण राज्ञा ।
प्रशासितुं त्वामुपयातो नरेन्द्र।
तद्वै सर्वं यन्मयोक्तं सभायां ।
तद्धार्यतां यत्प्रवक्ष्यामि भूयः ॥ ३.५.१८ ॥
திருதராஷ்டிர மன்னன் என்னைக் கைவிட்டான்; ஓ மன்னர்களின் தலைவனே, உன்னை ஆள்வதற்கு நான் வந்திருக்கிறேன். சபையில் நான் சொன்ன அனைத்தையும் நினைவில் கொள்; இனி நான் சொல்லப்போவதையும் கேள்.
3.5.19
क्लेशैस्तीर्व्रर्युज्यमानः सपत्नैः ।
क्षमां कुर्वन्कालमुपासते यः।
संवर्धयन्स्तोकमिवाग्रिमात्मवान् ।
स वै भुङ्क्ते पृथिवीमेक एव ॥ ३.५.१९ ॥
எதிரிகளால் துன்பங்களுக்கு உள்ளாகியும் பொறுமையுடன் உரிய காலத்தை எதிர்பார்க்கிறவன், சிறு நெருப்பைப் பெருக்குவது போல் தன்னைத் தானே வளர்த்துக்கொள்ளும் தன்னடக்கமுடையவன், அவனே தனியாக பூமியை அனுபவிக்கிறான்.
3.5.20
यस्याविभक्तं वसु राजन्सहायै-
स्तस्य दुःखस्यांशभाजः सहायाः।
सहायानामेष संग्रगणेऽभ्युपायः ।
सहायाप्तौ पृथिवीप्राप्तिमाहुः ॥ ३.५.२० ॥
ஓ மன்னா, எவனுடைய செல்வம் துணையாளர்களுடன் பிரிக்கப்படாமல் இருக்கிறதோ, அவனுடைய துன்பத்திலும் அந்தத் துணையாளர்கள் பங்குகொள்பவர்கள். துணையாளர்களைச் சேர்ப்பதற்கான வழி இதுவே; துணையாளர்களைப் பெறுவதால் பூமியைப் பெறலாம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
3.5.21
सत्यं श्रेष्टं पाण्डवा निष्प्रलापं ।
तुल्यं चान्नं सह भोज्यं सहायैः।
आत्मा चैषामग्रतो नातिवर्ते ।
देवं वृत्तिर्वर्धते भूमिपाल ॥ ३.५.२१ ॥
சத்தியமே சிறந்தது, பாண்டவர்களே, வீண் பேச்சின்றி. துணைவர்களுடன் சமமாக உணவைப் பகிர்ந்து உண்ண வேண்டும். அவர்களுக்கு முன்னால் தன்னை வைக்கக் கூடாது. பூமிபாலனே, தெய்வமும் நடத்தையுமே வளர்ச்சியைத் தருகின்றன.
3.5.22
एवं करिष्यामि यथा ब्रवीपि ।
परां बुद्धिमुपगम्याप्रमत्तः।
यच्चाप्यन्यद्देशकालोपपन्नं ।
तद्वै वाच्यं तत्करिष्यामि कृत्स्नम् ॥ ३.५.२२ ॥
நீர் கூறுவதைப் போலவே செய்வேன். உயர்ந்த அறிவை அடைந்து கவனமாக இருப்பேன். இடம், காலத்திற்குப் பொருத்தமான மற்றவை எதுவோ, அது சொல்லப்பட்டால் அதையும் முழுமையாகச் செய்வேன்.