Mahābhārata · Adhyāya 3.58
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.58.1
ततस्तु याते वार्ष्णेये पुण्यश्लोकस्य दीव्यतः ।
पुष्करेण हृतं राज्यं यच्चापि वसु किंचन ॥ ३.५८.१ ॥
Als der Vārṣṇeya fortgegangen war, verlor Puṣkara beim Würfelspiel des Nala, des Mannes von heiligem Ruhm, sein Reich und all seinen Besitz.
3.58.2
हृतराज्यं नलं राजन्प्रहसन्पुष्करोऽब्रवीत् ।
द्यूतं प्रवर्ततां भूयः प्रतिपाणोऽस्ति कस्तव ॥ ३.५८.२ ॥
Zu Nala, der sein Reich verloren hatte, sprach Puṣkara lachend: »O König, das Würfelspiel möge weitergehen. Welchen Einsatz hast du dagegen?«
3.58.3
शिष्टा ते दमयन्त्येका सर्वमन्यद्धृतं मया ।
दमयन्त्याः पणः साधु वर्ततां यदि मन्यसे ॥ ३.५८.३ ॥
»Dir ist nur noch Damayantī geblieben; alles andere habe ich gewonnen. Wenn du es für richtig hältst, so möge das Spiel mit Damayantī als deinem Einsatz ehrlich weitergehen.«
3.58.4
पुष्रेणैवमुक्तस्य पुण्यश्लोकस्य मन्युना ।
व्यदीर्यतेव हृदयं न चैनं किंचिदब्रवीत् ॥ ३.५८.४ ॥
Als Puṣkara so gesprochen hatte, schien Nalas Herz, des Mannes von heiligem Ruhm, vor Kummer zu zerbersten; und er sagte ihm nichts.
3.58.5
ततः पुष्करमालोक्य नलः परममन्युमान् ।
उवाच विद्यतेऽन्यच्च धनं मम नराधम ॥ ३.५८.५ ॥
Da blickte Nala, voller großen Zorns, auf Puṣkara und sprach: »O niedrigster der Menschen, ich habe noch anderen Reichtum.«
3.58.6
षणरूपेण निक्षिप्य पुण्यश्लोकः सुदुर्मनाः ।
उत्तरीयं तथा वस्त्रं तस्याश्चाभरणानि च।
उन्सृज्य सर्वगात्रभ्यो भूषणानि सहायशाः ॥ ३.५८.६ ॥
Der Mann von heiligem Ruhm (Nala), tief niedergeschlagen, setzte als Einsatz sein Obergewand und ihr Tuch und ihren Schmuck; er nahm von allen seinen Gliedern die Zierden ab und war ohne Hilfe.
3.58.7
सुकवासा ह्यसंवीतः सुहृच्छोकविवर्धनः ।
निश्चक्राम ततोराजा त्यक्त्वा सुविपुलां श्रियम् ॥ ३.५८.७ ॥
Obwohl äußerlich gut gekleidet, in Wahrheit unbekleidet, ging der König, der den Kummer seiner Freunde vermehrte, da fort und verließ seinen großen Reichtum.
3.58.8
दमयन्त्येकवस्त्राऽथ गच्छन्तं पृष्ठतोऽन्वगात् ।
स तया नगराभ्याशे त्रिरात्रं नैपधोऽवसत् ॥ ३.५८.८ ॥
Da folgte Damayantī, nur mit einem einzigen Gewand bekleidet, dem Gehenden von hinten nach. Jener Naiṣadha verweilte drei Nächte in der Nähe der Stadt.
3.58.9
पुष्करस्तु महाराज धोषयामास वै पुरे ।
नले यः सम्यगातिष्ठेत्स गच्छेद्वध्यतां मम ॥ ३.५८.९ ॥
Doch, großer König, Puṣkara ließ in der Stadt ausrufen: Wer Nala gebührend dient, soll von mir getötet werden.
3.58.10
पुष्करस्य तु वाक्येन तस्य विद्वेषणेन च ।
पौरा न तस्य सत्कारं कृतवन्तो युधिष्ठिर ॥ ३.५८.१० ॥
Auf Puṣkaras Geheiß und aus seinem Hass, o Yudhiṣṭhira, erwiesen die Bürger ihm keine Ehre.
3.58.11
स तथा नगराभ्याशे सत्कारार्हो न सन्कृतः ।
त्रिरत्रमुषितो राजा जलमात्रेण वर्तयन् ॥ ३.५८.११ ॥
Obwohl ehrenwert, wurde jener König nahe der Stadt nicht geehrt. Drei Nächte blieb er dort und hielt sich nur mit Wasser am Leben.
3.58.12
पीड्यमानः क्षुधा तत्र फलमृलानि कर्पयन् ।
प्रातिष्ठत ततो राजा दमयन्ती तमन्वगात् ॥ ३.५८.१२ ॥
Von Hunger geplagt, Früchte und Wurzeln sammelnd, brach der König da auf, und Damayantī folgte ihm.
3.58.13
क्षुधया पीड्यमानम्तु नलो बहुतिथेऽहनि ।
अपश्यच्छकुनान्कांश्चिद्धिरण्यसदृशच्छदान् ॥ ३.५८.१३ ॥
Von Hunger geplagt sah Nala nach vielen Tagen einige Vögel, deren Federn goldgleich waren.
3.58.14
स चिन्तयामास तदा निषधाधिपतिर्बली ।
अस्ति भक्ष्यो ममाद्यापि वसु चेदं भविष्यति ॥ ३.५८.१४ ॥
Da dachte der mächtige Herr der Niṣadha: »Auch heute gibt es Nahrung für mich, und dies wird auch Reichtum werden.«
3.58.15
ततस्तानन्तरीयेण वाससा स समावृणोत् ।
तस्य तद्वस्त्रमादाय सर्वे जग्मुर्विहायसा ॥ ३.५८.१५ ॥
Da bedeckte er sie mit seinem Obergewand; doch sie alle nahmen dieses Gewand und flogen durch den Himmel davon.
3.58.16
उत्पतन्तः खगा वाक्यमेतदाहुस्ततो नलम् ।
दृष्ट्वा दिग्वाससं भूमौ स्थितं दीनमधोमुखम् ॥ ३.५८.१६ ॥
Im Aufsteigen sprachen die Vögel diese Worte zu Nala, als sie ihn auf dem Boden stehen sahen, elend, das Gesicht gesenkt, nur mit den Himmelsrichtungen bekleidet.
3.58.17
वयमक्षाः सुदुर्बुद्धे तववासो जिहीर्षवः ।
आगता न हि नः प्रीतिः सवाससि गते त्वयि ॥ ३.५८.१७ ॥
»O Törichtester! Wir sind die Würfel; wir sind gekommen, um dein Gewand zu nehmen. Als du bekleidet warst, hatten wir keine Freude an dir.«
3.58.18
नान्समीक्ष्य गतानक्षानात्मानं च विवाससम् ।
पुण्यश्लोकस्तदा राजा दमयन्तीमथाब्रवीत् ॥ ३.५८.१८ ॥
Als er sah, dass die Würfel fort waren und er selbst nackt war, sprach König Nala von heiligem Ruhm da zu Damayantī.
3.58.19
येषां प्रकोपादैश्वर्यान्प्रच्युतोऽहमनिन्दिते ।
प्राणयात्रां न विन्देयं दुःखितः क्षुधयाऽन्वितः ॥ ३.५८.१९ ॥
O Makellose, durch den Zorn jener bin ich aus meiner Herrschaft gestürzt; nun finde ich nicht einmal die Mittel zum Lebensunterhalt, betrübt und von Hunger übermannt.
3.58.20
येषां कृते न सत्कारमकुर्वन्मयि नैषधाः ।
इमे ते शकुना भूत्वा वासश्चाषहरन्ति मे ॥ ३.५८.२० ॥
Um derentwillen mir die Naiṣadhas keine Ehre erwiesen – eben diese sind nun zu Vögeln geworden und rauben mir das Gewand.
3.58.21
वैषम्यं परमं प्राप्तो दुःखितो गतचेतनः ।
भर्ता तेऽहं निबोधेदं वचनं हितमात्मनः ॥ ३.५८.२१ ॥
Ich, dein Gatte, in äußerste Not geraten, betrübt und der Sinne beraubt – höre diese Worte zu deinem eigenen Besten.
3.58.22
एते गच्छन्ति वहवः पन्थानो दिणापथम् ।
अवन्तीमृक्षवन्तं च समतिक्रम्य पर्वतम् ॥ ३.५८.२२ ॥
Diese vielen Wege führen zur südlichen Straße; nachdem man Avantī und den Berg Ṛkṣavat hinter sich gelassen hat, ziehen sie weiter.
3.58.23
एष विन्ध्यो महाशैलः पयोष्णी च समुद्रगा ।
आश्रमाश्च महर्षीणां बहुमूलफलान्विताः ॥ ३.५८.२३ ॥
Dies ist der große Berg Vindhya, der Fluss Payoṣṇī, der zum Meer strömt, und die Einsiedeleien der großen Weisen, reich an Wurzeln und Früchten.
3.58.24
एष पन्था विदर्भाणामेष यास्यति कोसलान् ।
अतःपरं च देशोऽयं दक्षिणो दक्षिणापथः ॥ ३.५८.२४ ॥
Dieser Weg gehört den Vidarbhas, und dieser führt zu den Kosalas; darüber hinaus ist dieses Land der südliche Weg, das Dakṣiṇāpatha.
3.58.25
एतद्वाक्यं नलो राजा दमयन्तीं समाहितः ।
उवाचासकृदार्तो हि भैमीमुद्दिश्य भारत ॥ ३.५८.२५ ॥
König Nala, betrübt und gesammelt, sprach diese Worte immer wieder zu Bhaimī Damayantī, o Bhārata.
3.58.26
ततः सा वाष्पकलया वाचा दुःखेन कर्शिता ।
उवाच दमयन्ती तं नैषधं करुणं वचः ॥ ३.५८.२६ ॥
Da sprach Damayantī, von Kummer gezehrt, mit tränenerstickter Stimme klägliche Worte zum König der Niṣadha.
3.58.27
उद्वेषते मे हृदयं सीदन्त्यङ्गानि सर्वशः ।
तव पार्थिव संकल्पं चिन्तयन्त्याः पुनः पुनः ॥ ३.५८.२७ ॥
Mein Herz bebt, und alle meine Glieder erschlaffen, o König, während ich immer wieder über deinen Entschluss nachsinne.
3.58.28
हृतराज्यं हृतद्रव्यं विवस्त्रं क्षुच्छ्रमान्वितम् ।
कथमुत्सृज्य गच्छेयमहं त्वां निर्जने वने ॥ ३.५८.२८ ॥
Da dir Reich und Reichtum geraubt wurden, du in Lumpen gehüllt und von Hunger und Erschöpfung gepeinigt bist, wie könnte ich dich verlassen und in diesem öden Wald fortgehen?
3.58.29
श्रान्तस्य ते क्षुधार्तस्य चिन्तयानस्य तत्सुखम् ।
वने घोरे महाराज नाशयिष्याम्यहं क्लमम् ॥ ३.५८.२९ ॥
O großer König, erschöpft, von Hunger gequält und in Gedanken versunken, werde ich dir in diesem schrecklichen Wald Trost spenden und deine Mattigkeit vertreiben.
3.58.30
न च भार्यासमं किंचिन्नरस्यार्तस्य भेषजम् ।
नित्यं हि सर्वदुःखेषु सत्यमेतद्व्रवीमि ते ॥ ३.५८.३० ॥
Für einen bekümmerten Mann gibt es kein Heilmittel, das einer Gattin gleichkäme. In allen Leiden ist dies stets wahr, und dies sage ich dir.
3.58.31
एवमेतद्यथाऽऽन्थ त्वं दमयन्ति सुमध्यमे ।
नास्ति बार्यासमं मित्रं नरस्यार्तस्य भेषजम् ॥ ३.५८.३१ ॥
So ist es, Damayantī, Schlanke, wie du sagst: Für einen bekümmerten Menschen gibt es keinen Freund und kein Heilmittel, das der Gattin gleichkäme.
3.58.32
न चाहं त्यक्तुकामस्त्वां किमलं भीरु शङ्कसे ।
त्यजेयमहमात्मानं न चैव त्वामनिन्दिते ॥ ३.५८.३२ ॥
Ich will dich nicht verlassen. Warum, Furchtsame, fürchtest du dich so vergeblich? Ich könnte mich selbst aufgeben, aber dich, Makellose, würde ich niemals verlassen.
3.58.33
यदि मां त्वं महाराज न विहातुमिहच्छसि ।
तत्किमर्थं विदर्भाणां पन्थाः समुपदिश्यते ॥ ३.५८.३३ ॥
Großer König, wenn du mich hier nicht verlassen willst, warum wird dann der Weg nach Vidarbha gewiesen?
3.58.34
अवैमि चाहं नृपते न तु मां त्यक्तुमर्हसि ।
चेतसा त्वपकृष्टेन मां त्यजेथा महीपते ॥ ३.५८.३४ ॥
Ich weiß, König, dass du nicht verdienst, mich zu verlassen. Doch, Herr der Erde, wenn dein Geist verdorben ist, würdest du mich verlassen.
3.58.35
पन्थानं हि ममाभीक्ष्णमाख्यासि च नरोत्तम ।
अतो निमित्तं शोकं मे वर्धयस्यमरोपम ॥ ३.५८.३५ ॥
Bester der Männer, immer wieder weist du mir den Weg, und so, gottgleicher, mehrst du den Grund meines Kummers.
3.58.36
यदि चायमभिप्रायस्तव राजन्भविष्यति ।
सहितावेव गच्छावो विदर्भान्यदि मन्यसे ॥ ३.५८.३६ ॥
König, wenn dies tatsächlich deine Absicht ist und du es für richtig hältst, so lass uns beide gemeinsam nach Vidarbha gehen.
3.58.37
विदर्भराजस्तत्र त्वां पूजयिष्यति मानद ।
तेन त्वं पूजितो राजन्सुखं वत्स्यसि नो गृहे ॥ ३.५८.३७ ॥
Der König von Vidarbha wird dich dort ehren, o Spender der Ehre. Von ihm geehrt, o König, wirst du glücklich in unserem Hause wohnen.