மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.58
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.58.1
ततस्तु याते वार्ष्णेये पुण्यश्लोकस्य दीव्यतः ।
पुष्करेण हृतं राज्यं यच्चापि वसु किंचन ॥ ३.५८.१ ॥
அப்போது வார்ஷ்ணேயன் சென்றுவிட்ட பின்பு, புண்யஷ்லோகன் (நளன்) சூதாடிக்கொண்டிருந்தபோது, புஷ்கரன் அவனுடைய அரசையும் அவனுடைய செல்வத்தையும் கைப்பற்றினான்.
3.58.2
हृतराज्यं नलं राजन्प्रहसन्पुष्करोऽब्रवीत् ।
द्यूतं प्रवर्ततां भूयः प्रतिपाणोऽस्ति कस्तव ॥ ३.५८.२ ॥
அரசை இழந்த நளனிடம், அரசே, புஷ்கரன் சிரித்துக்கொண்டு கூறினான்: 'மீண்டும் சூதாட்டம் நடக்கட்டும். உன்னிடம் பதிலுக்கு என்ன பணயம் உள்ளது?'
3.58.3
शिष्टा ते दमयन्त्येका सर्वमन्यद्धृतं मया ।
दमयन्त्याः पणः साधु वर्ततां यदि मन्यसे ॥ ३.५८.३ ॥
'உன்னிடம் தமயந்தி மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறாள்; மற்ற அனைத்தையும் நான் கைப்பற்றிவிட்டேன். நீ சரியென்று நினைத்தால், தமயந்தியை பணயமாக வைத்து ஆட்டம் நியாயமாக நடக்கட்டும்.'
3.58.4
पुष्रेणैवमुक्तस्य पुण्यश्लोकस्य मन्युना ।
व्यदीर्यतेव हृदयं न चैनं किंचिदब्रवीत् ॥ ३.५८.४ ॥
புஷ்கரனால் இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், புண்யஷ்லோகனான நளனின் இதயம் துயரத்தால் பிளந்துவிடுவது போல் ஆனது; அவன் அவனுக்கு எதுவும் பதில் சொல்லவில்லை.
3.58.5
ततः पुष्करमालोक्य नलः परममन्युमान् ।
उवाच विद्यतेऽन्यच्च धनं मम नराधम ॥ ३.५८.५ ॥
அப்போது புஷ்கரனைப் பார்த்த நளன், பெருங்கோபம் கொண்டு கூறினான்: 'கீழ்மக்களில் கீழானவனே! என்னிடம் வேறு செல்வமும் உள்ளது.'
3.58.6
षणरूपेण निक्षिप्य पुण्यश्लोकः सुदुर्मनाः ।
उत्तरीयं तथा वस्त्रं तस्याश्चाभरणानि च।
उन्सृज्य सर्वगात्रभ्यो भूषणानि सहायशाः ॥ ३.५८.६ ॥
மிகுந்த மனச்சோர்வுடன் புண்யஷ்லோகன் (நளன்) பணயமாக வைத்து, தன் மேலாடையையும், அவளுடைய ஆடையையும் அணிகலன்களையும், உடலின் எல்லா அங்கங்களிலிருந்தும் கழற்றி வைத்தான்; அவன் துணையற்றவனாக இருந்தான்.
3.58.7
सुकवासा ह्यसंवीतः सुहृच्छोकविवर्धनः ।
निश्चक्राम ततोराजा त्यक्त्वा सुविपुलां श्रियम् ॥ ३.५८.७ ॥
நன்கு உடுத்தியவராகத் தோன்றினாலும் உண்மையில் ஆடையற்றவராக, நண்பர்களின் துயரை வளர்த்த அரசன், மிகப் பெரிய செல்வத்தைத் துறந்து புறப்பட்டான்.
3.58.8
दमयन्त्येकवस्त्राऽथ गच्छन्तं पृष्ठतोऽन्वगात् ।
स तया नगराभ्याशे त्रिरात्रं नैपधोऽवसत् ॥ ३.५८.८ ॥
பின்னர் ஒரே ஆடையுடன் இருந்த தமயந்தி, செல்லும் அவரைப் பின்தொடர்ந்தாள். அந்த நைஷதன் நகரின் அருகில் மூன்று இரவுகள் தங்கினான்.
3.58.9
पुष्करस्तु महाराज धोषयामास वै पुरे ।
नले यः सम्यगातिष्ठेत्स गच्छेद्वध्यतां मम ॥ ३.५८.९ ॥
ஆனால் மகாராஜே, புஷ்கரன் நகரில் பறைசாற்றினான்: நளனை நன்றாகப் பணிவிடை செய்பவன் என்னால் கொல்லப்படுவான்.
3.58.10
पुष्करस्य तु वाक्येन तस्य विद्वेषणेन च ।
पौरा न तस्य सत्कारं कृतवन्तो युधिष्ठिर ॥ ३.५८.१० ॥
புஷ்கரனின் கட்டளையாலும் அவனுடைய வெறுப்பாலும், யுதிஷ்டிரா, நகரவாசிகள் அவனுக்கு மரியாதை செய்யவில்லை.
3.58.11
स तथा नगराभ्याशे सत्कारार्हो न सन्कृतः ।
त्रिरत्रमुषितो राजा जलमात्रेण वर्तयन् ॥ ३.५८.११ ॥
நகரின் அருகில் மரியாதைக்குரியவனாக இருந்தும் அந்த அரசன் கௌரவிக்கப்படவில்லை. மூன்று இரவுகள் அவன் வெறும் நீரால் உயிர் வாழ்ந்து தங்கினான்.
3.58.12
पीड्यमानः क्षुधा तत्र फलमृलानि कर्पयन् ।
प्रातिष्ठत ततो राजा दमयन्ती तमन्वगात् ॥ ३.५८.१२ ॥
அங்கே பசியால் வாடி, பழங்களும் கிழங்குகளும் தேடிக்கொண்டு அந்த அரசன் பின்னர் புறப்பட்டான்; தமயந்தி அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்.
3.58.13
क्षुधया पीड्यमानम्तु नलो बहुतिथेऽहनि ।
अपश्यच्छकुनान्कांश्चिद्धिरण्यसदृशच्छदान् ॥ ३.५८.१३ ॥
பசியால் வருந்திய நளன் பல நாட்களுக்குப் பிறகு தங்கத்தைப் போன்ற இறகுகளுடைய சில பறவைகளைக் கண்டான்.
3.58.14
स चिन्तयामास तदा निषधाधिपतिर्बली ।
अस्ति भक्ष्यो ममाद्यापि वसु चेदं भविष्यति ॥ ३.५८.१४ ॥
அப்போது வலிமைமிக்க நிஷதநாட்டு அரசன் நளன் சிந்தித்தான்: 'இன்றும் எனக்கு உணவு இருக்கிறது; இதுவே செல்வமும் ஆகும்.'
3.58.15
ततस्तानन्तरीयेण वाससा स समावृणोत् ।
तस्य तद्वस्त्रमादाय सर्वे जग्मुर्विहायसा ॥ ३.५८.१५ ॥
அப்போது அவன் அவற்றை தன் மேலாடையால் மூடினான்; ஆனால் அவை அனைத்தும் அவனது அந்த ஆடையை எடுத்துக்கொண்டு ஆகாயத்தில் பறந்து சென்றன.
3.58.16
उत्पतन्तः खगा वाक्यमेतदाहुस्ततो नलम् ।
दृष्ट्वा दिग्वाससं भूमौ स्थितं दीनमधोमुखम् ॥ ३.५८.१६ ॥
பறந்து செல்லும் பறவைகள் நளனிடம் இவ்வாறு சொன்னன; தரையில் நின்ற, துயருற்ற, முகம் தாழ்ந்த, ஆடையற்ற நளனைக் கண்டு.
3.58.17
वयमक्षाः सुदुर्बुद्धे तववासो जिहीर्षवः ।
आगता न हि नः प्रीतिः सवाससि गते त्वयि ॥ ३.५८.१७ ॥
'மிகவும் அறிவிழந்தவனே! நாங்கள் பகடைகள்; உன் ஆடையைப் பறிக்க வந்தோம். ஆடையுடன் நீ இருந்தபோது எங்களுக்கு மகிழ்ச்சி இல்லை.'
3.58.18
नान्समीक्ष्य गतानक्षानात्मानं च विवाससम् ।
पुण्यश्लोकस्तदा राजा दमयन्तीमथाब्रवीत् ॥ ३.५८.१८ ॥
சென்றுவிட்ட பகடைகளையும், ஆடையற்ற தன்னையும் பார்த்து, புண்ணிய கீர்த்தியுடைய அரசன் நளன் அப்போது தமயந்தியிடம் சொன்னான்.
3.58.19
येषां प्रकोपादैश्वर्यान्प्रच्युतोऽहमनिन्दिते ।
प्राणयात्रां न विन्देयं दुःखितः क्षुधयाऽन्वितः ॥ ३.५८.१९ ॥
குற்றமற்றவளே, யாருடைய சினத்தால் நான் செல்வத்திலிருந்து வீழ்ந்தேனோ, இன்று உயிர் வாழ்வதற்கான வழியும் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை; பசியால் துன்புறுகிறேன்.
3.58.20
येषां कृते न सत्कारमकुर्वन्मयि नैषधाः ।
इमे ते शकुना भूत्वा वासश्चाषहरन्ति मे ॥ ३.५८.२० ॥
நைஷதர்கள் எனக்கு மரியாதை காட்டாமல் இருந்தது யாருக்காகவோ, அவர்களே இப்போது பறவைகளாய் வந்து என் ஆடையைக் கவர்ந்து செல்கின்றனர்.
3.58.21
वैषम्यं परमं प्राप्तो दुःखितो गतचेतनः ।
भर्ता तेऽहं निबोधेदं वचनं हितमात्मनः ॥ ३.५८.२१ ॥
மிகுந்த இடரை அடைந்து, துயருற்று, உணர்விழந்த நான் உன் கணவன்; உனக்கு நன்மை தரும் இந்தச் சொல்லைக் கேள்.
3.58.22
एते गच्छन्ति वहवः पन्थानो दिणापथम् ।
अवन्तीमृक्षवन्तं च समतिक्रम्य पर्वतम् ॥ ३.५८.२२ ॥
தக்ஷிணாபதத்துக்குச் செல்லும் இந்தப் பல வழிகள் உள்ளன; அவந்தியையும் ரிக்ஷவான் மலையையும் கடந்து அவை செல்கின்றன.
3.58.23
एष विन्ध्यो महाशैलः पयोष्णी च समुद्रगा ।
आश्रमाश्च महर्षीणां बहुमूलफलान्विताः ॥ ३.५८.२३ ॥
இதோ விந்திய மாமலை; கடலை நோக்கிச் செல்லும் பயோஷ்ணி நதி; மிகுந்த கிழங்குகளும் கனிகளும் நிறைந்த மகரிஷிகளின் ஆசிரமங்களும்.
3.58.24
एष पन्था विदर्भाणामेष यास्यति कोसलान् ।
अतःपरं च देशोऽयं दक्षिणो दक्षिणापथः ॥ ३.५८.२४ ॥
இது விதர்பர்களின் வழி; இது கோசலர்களுக்குச் செல்லும்; இதற்கு அப்பால் இந்நாடு தெற்கின் தக்ஷிணாபதம்.
3.58.25
एतद्वाक्यं नलो राजा दमयन्तीं समाहितः ।
उवाचासकृदार्तो हि भैमीमुद्दिश्य भारत ॥ ३.५८.२५ ॥
துன்பத்தில் இருந்த மன்னன் நளன் ஒருமனதுடன் இந்த வார்த்தைகளைப் பலமுறை தமயந்தியை நோக்கிக் கூறினான், ஓ பாரதா.
3.58.26
ततः सा वाष्पकलया वाचा दुःखेन कर्शिता ।
उवाच दमयन्ती तं नैषधं करुणं वचः ॥ ३.५८.२६ ॥
பின்னர் துயரால் மெலிந்த தமயந்தி கண்ணீரால் குரல் தடுமாற, அந்த நைடத மன்னனிடம் இரக்கமான வார்த்தைகளைக் கூறினாள்.
3.58.27
उद्वेषते मे हृदयं सीदन्त्यङ्गानि सर्वशः ।
तव पार्थिव संकल्पं चिन्तयन्त्याः पुनः पुनः ॥ ३.५८.२७ ॥
ஓ அரசே, உன் உறுதியை மீண்டும் மீண்டும் எண்ணுவதால் என் இதயம் நடுங்குகிறது, என் உடல் அனைத்தும் சோர்கிறது.
3.58.28
हृतराज्यं हृतद्रव्यं विवस्त्रं क्षुच्छ्रमान्वितम् ।
कथमुत्सृज्य गच्छेयमहं त्वां निर्जने वने ॥ ३.५८.२८ ॥
அரசும் செல்வமும் பறிபோய், கிழிந்த ஆடையுடன், பசியாலும் களைப்பாலும் வாடும் உன்னை இந்த ஆளற்ற காட்டில் விட்டு நான் எப்படிச் செல்வேன்?
3.58.29
श्रान्तस्य ते क्षुधार्तस्य चिन्तयानस्य तत्सुखम् ।
वने घोरे महाराज नाशयिष्याम्यहं क्लमम् ॥ ३.५८.२९ ॥
ஓ மகாராஜா, களைத்து, பசியால் வாடி, கவலையில் ஆழ்ந்திருக்கும் உனக்கு இந்த பயங்கரக் காட்டில் இன்பத்தை அளித்து உன் களைப்பை நான் போக்குவேன்.
3.58.30
न च भार्यासमं किंचिन्नरस्यार्तस्य भेषजम् ।
नित्यं हि सर्वदुःखेषु सत्यमेतद्व्रवीमि ते ॥ ३.५८.३० ॥
துயருற்ற மனிதனுக்கு மனைவிக்கு நிகரான மருந்து வேறெதுவும் இல்லை. எல்லா துயரங்களிலும் எப்போதும் இதுவே உண்மை, இதையே நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.
3.58.31
एवमेतद्यथाऽऽन्थ त्वं दमयन्ति सुमध्यमे ।
नास्ति बार्यासमं मित्रं नरस्यार्तस्य भेषजम् ॥ ३.५८.३१ ॥
சுமத்தியமே தமயந்தி, நீ சொல்வது போலவே இது. துன்புறும் மனிதனுக்கு மனைவிக்கு நிகரான நண்பனும் மருந்தும் இல்லை.
3.58.32
न चाहं त्यक्तुकामस्त्वां किमलं भीरु शङ्कसे ।
त्यजेयमहमात्मानं न चैव त्वामनिन्दिते ॥ ३.५८.३२ ॥
நான் உன்னைக் கைவிட விரும்பவில்லை. பயந்தவளே, ஏன் வீணாக அஞ்சுகிறாய்? நான் என்னையே கைவிடுவேன், ஆனால் குற்றமற்றவளே, உன்னைக் கைவிடமாட்டேன்.
3.58.33
यदि मां त्वं महाराज न विहातुमिहच्छसि ।
तत्किमर्थं विदर्भाणां पन्थाः समुपदिश्यते ॥ ३.५८.३३ ॥
மகாராஜா, நீ என்னை இங்கே கைவிட விரும்பவில்லையென்றால், பின் விதர்பர்களின் வழி ஏன் காட்டப்படுகிறது?
3.58.34
अवैमि चाहं नृपते न तु मां त्यक्तुमर्हसि ।
चेतसा त्वपकृष्टेन मां त्यजेथा महीपते ॥ ३.५८.३४ ॥
அரசனே, நான் அறிவேன்; நீ என்னைக் கைவிடத் தகுதியுடையவன் அல்ல. ஆனால் பூமிபதியே, உன் மனம் கெட்டுப்போயிருந்தால் நீ என்னைக் கைவிடுவாய்.
3.58.35
पन्थानं हि ममाभीक्ष्णमाख्यासि च नरोत्तम ।
अतो निमित्तं शोकं मे वर्धयस्यमरोपम ॥ ३.५८.३५ ॥
நரோத்தமனே, நீ எனக்கு மீண்டும் மீண்டும் வழியைக் காட்டுகிறாய். ஆகவே தேவனுக்கு நிகரானவனே, என் துயரத்திற்குக் காரணத்தை அதிகரிக்கிறாய்.
3.58.36
यदि चायमभिप्रायस्तव राजन्भविष्यति ।
सहितावेव गच्छावो विदर्भान्यदि मन्यसे ॥ ३.५८.३६ ॥
அரசனே, இதுவே உன் எண்ணமானால், நீ சரியென்று கருதினால், நாம் இருவரும் சேர்ந்தே விதர்பர்களிடம் செல்வோம்.
3.58.37
विदर्भराजस्तत्र त्वां पूजयिष्यति मानद ।
तेन त्वं पूजितो राजन्सुखं वत्स्यसि नो गृहे ॥ ३.५८.३७ ॥
விதர்ப்ப மன்னன் அங்கே உம்மை மதிப்பான், மரியாதை அளிப்பவரே. அவனால் கௌரவிக்கப்பட்டு, அரசே, நீர் எங்கள் இல்லத்தில் சுகமாக வசிப்பீர்.