Mahābhārata · Adhyāya 3.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.60.1
अपक्रान्ते नले राजन्दमयन्ती गतक्लमा ।
अबुध्यत वरारोहा संत्रस्ता विजने वने ॥ ३.६०.१ ॥
O König, als Nala fortgegangen war, erwachte Damayantī, die Schönhüftige, von ihrer Erschöpfung befreit, verängstigt im einsamen Wald.
3.60.2
अपश्यमाना भर्तारं शोकदुःखसमन्विता ।
प्राक्रोशदुच्चैः संत्रस्ता महाराजेति नैषधम् ॥ ३.६०.२ ॥
Da sie ihren Gemahl nicht sah, voller Kummer und Schmerz, verängstigt, rief Damayantī laut nach Nala von Niṣadha: »O großer König!«
3.60.3
हा नाथ हा महाराज हा स्वामिन्किं जहासि माम् ।
हा हताऽस्मि विनष्टाऽस्मि भीताऽस्मि विजने वने ॥ ३.६०.३ ॥
Weh, mein Herr! Weh, großer König! Weh, Gebieter! Warum verlässt du mich? Weh, ich bin verloren, ich bin zugrunde gerichtet, ich fürchte mich in diesem einsamen Wald!
3.60.4
ननु नाम महारज धर्मज्ञः सत्यवागसि ।
कथंविधस्त्वंहि तथा सुप्तामुत्सृज्य मां गतः ॥ ३.६०.४ ॥
Gewiss, o großer König, du kennst das Dharma und sprichst die Wahrheit. Wie konntest du, der du so bist, mich schlafende verlassen und fortgehen?
3.60.5
कथमुत्सृज्यगन्ताऽसि वश्यां भार्यामनुव्रताम् ।
विशेषतो नापकृतः परेणापकृतो ह्यसि ॥ ३.६०.५ ॥
Wie konntest du deine gehorsame, ergebene Gattin verlassen? Zumal dir niemand Unrecht getan hatte, doch du bist von einem anderen gekränkt worden.
3.60.6
शक्यसे न गिरः सत्याः कर्तुं मयि नरेश्वर ।
यास्त्वया लोकपालानां सन्निधौ कथिताः पुरा ॥ ३.६०.६ ॥
O Herr der Menschen, bist du nicht imstande, die wahren Worte, die du einst in Gegenwart der Weltenhüter gesprochen hast, mir gegenüber zu erfüllen?
3.60.7
नाकाले विहितो मृत्युर्मर्त्यानां पुरुषर्षभ ।
यत्र कान्ता त्वयोत्सृष्टा मुहूर्तमपि जीवति ॥ ३.६०.७ ॥
O Stier unter den Menschen, den Sterblichen ist der Tod nicht zur Unzeit bestimmt; deine geliebte Gattin, die du verlassen hast, lebt noch einen Augenblick.
3.60.8
पर्याप्तः परिहासोऽयमेतावान्पुरुषर्षभ ।
भृशं भीतास्मि दुर्धर्ष दर्शयात्मानमीश्वर ॥ ३.६०.८ ॥
O Stier unter den Menschen, dieser Scherz ist genug; o unbezwingbarer Herr, zeige dich, denn ich bin sehr erschrocken.
3.60.9
दृश्यसे दृश्यसे राजन्नेष तिष्ठसि नैषध ।
आवार्य गुल्मैरात्मानं किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ३.६०.९ ॥
Du wirst gesehen, o König, du wirst gesehen; o Naiṣadha, du stehst hier. Warum verbirgst du dich hinter dem Gestrüpp und antwortest mir nicht?
3.60.10
नृशंसां वत राजेन्द्र यन्मामेवंगतामिह ।
विलपन्तीं समालिङ्ग्य नाश्वासयसि पार्थिव ॥ ३.६०.१० ॥
Wahrlich, o Herr der Könige, es ist grausam, dass du mich, die ich hier in diesem Zustand klage, nicht umarmst und tröstest, o König.
3.60.11
न शोचाम्यहमात्मानं न चान्यदपि किंचन ।
कथं नु भवितास्येक इति त्वां नृप शोचये ॥ ३.६०.११ ॥
Ich trauere nicht um mich selbst, noch um irgendetwas anderes; ich trauere um dich, o König, und frage mich, wie du allein sein wirst.
3.60.12
कथं नु राजंस्तृषितः क्षुक्षितः श्रमकर्शितः ।
सायाह्ने वृक्षमूलेषु मामपश्यन्भविष्यसि ॥ ३.६०.१२ ॥
O König, vor Durst, Hunger und Erschöpfung ausgezehrt, wie wirst du am Abend am Fuß der Bäume sein, wenn du mich nicht mehr siehst?
3.60.13
ततः सा तीव्रशोकार्ता प्रदीप्तेव च मन्युना ।
इतश्चेतश्च रुदती पर्यधावत दुःखिता ॥ ३.६०.१३ ॥
Da lief sie, von heftigem Kummer gequält, wie von Gram entflammt, weinend in Not hierhin und dorthin.
3.60.14
मुहुरुत्पतते बाला मुहुः पतति विह्वला ।
मुहुरालीयते भीता मुहुः क्रोशति रोदिति ॥ ३.६०.१४ ॥
Immer wieder erhob sich die junge Frau, immer wieder stürzte sie verwirrt zu Boden; immer wieder klammerte sie sich ängstlich an, immer wieder schrie sie und weinte.
3.60.15
अतीव शोकसंतप्ता मुहुर्निःश्वस् विह्वला ।
उवाच भैमी निःश्वस् रोदमाना पतिव्रता ॥ ३.६०.१५ ॥
Von übergroßem Kummer gequält, immer wieder seufzend, verwirrt, sprach die Tochter Bhīmas, weinend, die treue Gattin.
3.60.16
यस्याभिशापाद्दुःखार्तो नैष नन्दति नैषधः ।
तस्य भूतस्य तद्दुःखाद्दुःखमभ्यधिकं भवेत् ॥ ३.६०.१६ ॥
Der, durch dessen Fluch dieser von Leid gequälte Naiṣadha keine Freude findet, dieses Wesen wird noch größeres Leid als dieses Leid erfahren.
3.60.17
अपापचेतसं पापो य एवं कृतवान्नलम् ।
तस्माद्दुःखतरं प्राप्य जीवत्वमसुखजीविकाम् ॥ ३.६०.१७ ॥
Der Sünder, der so an Nala gehandelt hat, dessen Sinn ohne Schuld ist — möge er, in einen noch leidvolleren Zustand geraten, ein Leben ohne Glück führen.
3.60.18
एवं तु विलपन्ती सा राज्ञो भार्या महात्मनः ।
अन्वेषति स्म भर्तारं वने श्वापदसेविते ॥ ३.६०.१८ ॥
So klagend begann die Gattin jenes großherzigen Königs, ihren Gemahl in dem von wilden Tieren bewohnten Wald zu suchen.
3.60.19
उन्मत्तवद्भीमसुता विलपन्ती ततस्ततः ।
हाहा राजन्निति मुहुरितश्चेतश्च धावति ॥ ३.६०.१९ ॥
Bhīmas Tochter lief, wie von Sinnen klagend, immer wieder hierhin und dorthin und rief: "Wehe, o König!"
3.60.20
तां शुष्यमाणामत्यर्थं कुररीमिव वाशतीम् ।
करुणं बहुशोचन्तीं विलपन्तीं सुमध्यमाम्। ॥ ३.६०.२० ॥
Jene schlanktaillige Frau, dahinschwindend, schreiend wie ein Kurarī-Vogel, jammernd und überaus klagend.
3.60.21
सहसाऽभ्यागतां भैमीमभ्याशपरिवर्तिनीम् ।
जग्राहाजगरो ग्राहो महाकायः क्षुधान्वितः ॥ ३.६०.२१ ॥
Plötzlich wurde die Tochter Bhīmas, die herangekommen war und in der Nähe umherwandelte, von einem Python ergriffen, einem riesigen, hungrigen Ungeheuer.
3.60.22
सा ग्रस्यमाना ग्रहेण शोकेन च पराजिता ।
नात्मानं शोचति तथा यथा शोचति नैषधम् ॥ ३.६०.२२ ॥
Von dem Ungeheuer ergriffen und vom Kummer überwältigt, klagte sie nicht so sehr um sich selbst, wie sie um Nala, den König der Niṣadha, klagte.
3.60.23
द्वा नाथ मामिह वने ग्रस्यमानामनागसम् ।
ग्राहेणानेन विजने किमर्थं नानुधावसि ॥ ३.६०.२३ ॥
O Herr! Warum läufst du nicht herbei, hier in diesem einsamen Wald, zu mir, der Schuldlosen, die von diesem Ungeheuer ergriffen wird?
3.60.24
कथं भविष्यसि पुनर्मामनुस्मृत्य नैषध ।
कथं भवाञ्जगामाद्य मामुत्सृज्य वने प्रभो।
पापान्मुक्तः पुनर्लब्ध्वा बुद्धिं चोतो धनानि च ॥ ३.६०.२४ ॥
O Naiṣadha! Wenn du dich wieder an mich erinnerst, wie wirst du dann sein? O Herr! Wie konntest du heute gehen und mich im Wald verlassen? Von der Sünde befreit, wieder Verstand und Reichtum erlangt, wie wirst du sein?
3.60.25
श्रान्तस्य ते क्षुधार्तस् परिग्लानस्य नैषध ।
कः श्रमं राजशार्दूल नाशयिष्यति तेऽनघ ॥ ३.६०.२५ ॥
O Sohn des Niṣadha, wer wird deine Müdigkeit vertreiben, du Erschöpfter, von Hunger Gequälter und völlig Ermatteter? Wer wird es tun, o Tiger unter den Königen, o Makelloser?
3.60.26
तां तु दृष्ट्वा तथा ग्रस्तामुरगेणायतेक्षणाम् ।
आक्रन्दमानां संश्रुत्य जवेनाभिससार ह ॥ ३.६०.२६ ॥
Als er sie, die großäugige, so vom Schlangen gepackt sah und ihr Schreien hörte, eilte er schnell auf sie zu.
3.60.27
तां तु दृष्ट्वा तथा ग्रस्तामुरगेणायतेक्षणाम् ।
त्वरमाणो मृगव्याधः संचरन्गहने वने।
समभिक्रम्य वेगेन सत्वरः स वनेचरः ॥ ३.६०.२७ ॥
Als der Jäger, der im dichten Wald umherstreifte, die großäugige so vom Schlangen gepackt sah, eilte er herbei und trat schnell auf sie zu.
3.60.28
मुखे तं पाटयामास शस्त्रेण निशितेन च ।
निर्विचेष्टं भुजङ्गं तं विशस् मृगजीवनः ॥ ३.६०.२८ ॥
Mit einer scharfen Waffe spaltete er dem Schlangen das Maul, und der Hirschjäger tötete die reglose Schlange.
3.60.29
मोक्षयित्वा स तांव्याधः प्रक्षाल्य सलिलेन ह ।
समाश्वास्य कृताहारामथ पप्रच्छ भारत ॥ ३.६०.२९ ॥
Nachdem er sie befreit, mit Wasser gewaschen und getröstet hatte, fragte der Jäger sie, als sie gegessen hatte, o Nachkomme Bharatas.
3.60.30
कस्य त्वं मृगशावाक्षि कथं चास्यागता वनम् ।
कथं चेदं महत्कृच्छ्रं प्राप्तवत्यसि भामिनि ॥ ३.६०.३० ॥
O du Rehkitzäugige, wem gehörst du, und wie bist du in diesen Wald gekommen? Und wie, o strahlende Frau, bist du in dieses große Unglück geraten?
3.60.31
दमयन्ती तथा तेन पृच्छ्यमाना विशांपते ।
सर्वमेतद्यथावृत्तमाचचक्षेऽस्य भारत ॥ ३.६०.३१ ॥
So von ihm befragt, o Herr der Völker, erzählte Damayantī ihm alles, wie es sich zugetragen hatte, o Bhārata.
3.60.32
तामर्धवस्त्रसंवीतां पीनश्रोणिपयोधराम् ।
सुकुमारानवद्याङ्गीं पूर्णचन्द्रनिभाननाम् ॥ ३.६०.३२ ॥
Sie, halb in ein einziges Gewand gehüllt, mit vollen Hüften und Brüsten, zart und makellos an den Gliedern, mit einem Antlitz wie der Vollmond.
3.60.33
अरालपक्ष्मनयनां तथा मधुरभाषिणीम् ।
लक्षयित्वा मृगव्याधः कामस्य वशमीयिवान् ॥ ३.६०.३३ ॥
Als der Jäger sie betrachtet hatte, mit Augen, deren Wimpern nicht weit gespreizt waren, und die süß sprach, geriet er in die Gewalt der Begierde.
3.60.34
तामथ श्लक्ष्णया वाचा लुब्धको मृदुपूर्वया ।
सान्त्वयामास कामार्तस्तदबुध्यत भामिनी ॥ ३.६०.३४ ॥
Da versuchte der von Begierde gequälte Jäger, sie zunächst mit sanften, glatten Worten zu beschwichtigen; die schöne Frau bemerkte es.
3.60.35
दमयन्त्यपि तं दुष्टमुपलभ्य पतिव्रता ।
तीव्ररोषसमाविष्टा प्रजज्वालेव मन्युना ॥ ३.६०.३५ ॥
Auch Damayantī, ihrem Gatten treu ergeben, erkannte den Frevler und, von heftigem Zorn erfüllt, loderte sie auf, als brenne sie vor Grimm.
3.60.36
स तु पापमतिः क्षुद्रः प्रधर्षयितुमातुरः ।
दुर्धर्षां तर्कयामास दीप्तामग्निशिखामिव ॥ ३.६०.३६ ॥
Doch jener niederträchtige Mann, bösen Sinnes und ungeduldig, sie zu überwältigen, hielt sie für unangreifbar, wie eine lodernde Feuerzunge.
3.60.37
दमयन्ती तु दुःखार्था पतिराज्यविनाकृता ।
अतीतवाक्यथे काले शशापैनं रुषा किल ॥ ३.६०.३७ ॥
Damayantī aber, von Kummer erfüllt und ihres Gatten und Reiches beraubt, verfluchte ihn im Zorn, als die Zeit der Worte vorüber war.
3.60.38
यथाऽहं नैषधादन्यं मनसाऽपि न चिन्तये ।
तथाऽयं पततां क्षुद्रः परासुर्मृगजीवनः ॥ ३.६०.३८ ॥
So wie ich nicht einmal im Geiste an einen anderen als Naiṣadha denke, so möge dieser elende Vogelfänger, der vom Hirschfang lebt, leblos werden.
3.60.39
उक्तमात्रे तु वचने तया स मृगजीवनः ।
व्यसुः पपात मेदिन्यामग्निदग्ध इव द्रुमः ॥ ३.६०.३९ ॥
Kaum hatte sie das Wort gesprochen, da fiel jener Hirschjäger leblos zu Boden, wie ein vom Feuer verbrannter Baum.