மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.60.1
अपक्रान्ते नले राजन्दमयन्ती गतक्लमा ।
अबुध्यत वरारोहा संत्रस्ता विजने वने ॥ ३.६०.१ ॥
அரசே, நள மன்னன் சென்றபின், களைப்பு நீங்கிய அழகிய இடையுடைய தமயந்தி விழித்தெழுந்தாள்; அவள் ஆளில்லாத காட்டில் அச்சத்தோடு இருந்தாள்.
3.60.2
अपश्यमाना भर्तारं शोकदुःखसमन्विता ।
प्राक्रोशदुच्चैः संत्रस्ता महाराजेति नैषधम् ॥ ३.६०.२ ॥
கணவனைக் காணாமல், துயரமும் வேதனையும் நிறைந்த தமயந்தி அஞ்சி, 'மகாராஜாவே!' என்று உரக்க நிஷதன் நளனை அழைத்தாள்.
3.60.3
हा नाथ हा महाराज हा स्वामिन्किं जहासि माम् ।
हा हताऽस्मि विनष्टाऽस्मि भीताऽस्मि विजने वने ॥ ३.६०.३ ॥
ஐயோ நாதா! ஐயோ மகாராஜாவே! ஐயோ சுவாமி! ஏன் என்னைக் கைவிடுகிறாய்? ஐயோ, நான் அழிந்தேன், நான் நசிந்தேன்; இந்த ஆளில்லாத காட்டில் நான் அஞ்சுகிறேன்.
3.60.4
ननु नाम महारज धर्मज्ञः सत्यवागसि ।
कथंविधस्त्वंहि तथा सुप्तामुत्सृज्य मां गतः ॥ ३.६०.४ ॥
மகாராஜாவே! நீ தர்மம் அறிந்தவனும் சத்தியம் பேசுபவனும் அல்லவா? அப்படிப்பட்ட நீ உறங்கிக் கொண்டிருந்த என்னை விட்டுச் சென்றது எப்படி?
3.60.5
कथमुत्सृज्यगन्ताऽसि वश्यां भार्यामनुव्रताम् ।
विशेषतो नापकृतः परेणापकृतो ह्यसि ॥ ३.६०.५ ॥
கீழ்ப்படிந்து உன்னை அர்ப்பணித்த மனைவியை விட்டு எப்படிப் போனாய்? குறிப்பாக, உனக்கு யாரும் தீங்கு செய்யவில்லை; ஆனால் நீ பிறரால் தீங்கு அடைந்தவனாகிவிட்டாய்.
3.60.6
शक्यसे न गिरः सत्याः कर्तुं मयि नरेश्वर ।
यास्त्वया लोकपालानां सन्निधौ कथिताः पुरा ॥ ३.६०.६ ॥
மன்னர்களின் தலைவனே! முன்பு உலகக் காவலர்களின் முன்னிலையில் நீ சொன்ன உண்மை வார்த்தைகளை என் பொருட்டு நிறைவேற்ற உன்னால் முடியவில்லையா?
3.60.7
नाकाले विहितो मृत्युर्मर्त्यानां पुरुषर्षभ ।
यत्र कान्ता त्वयोत्सृष्टा मुहूर्तमपि जीवति ॥ ३.६०.७ ॥
ஓ, மனிதர்களில் காளையே! மனிதர்களின் மரணம் அகாலத்தில் விதிக்கப்படுவதில்லை; உன்னால் கைவிடப்பட்ட அன்பு மனைவி ஒரு கணமும் உயிர் வாழ்கிறாள்.
3.60.8
पर्याप्तः परिहासोऽयमेतावान्पुरुषर्षभ ।
भृशं भीतास्मि दुर्धर्ष दर्शयात्मानमीश्वर ॥ ३.६०.८ ॥
ஓ, மனிதர்களில் காளையே! இந்த கேலி போதும்; ஓ, வெல்ல முடியாதவனே, ஓ ஈசனே, உன்னை வெளிப்படுத்து; நான் மிகவும் பயந்திருக்கிறேன்.
3.60.9
दृश्यसे दृश्यसे राजन्नेष तिष्ठसि नैषध ।
आवार्य गुल्मैरात्मानं किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ३.६०.९ ॥
ஓ அரசே, நீ தெரிகிறாய், தெரிகிறாய்; ஓ நைஷதனே, இங்கே நிற்கிறாய்; புதர்களால் உன்னை மறைத்துக்கொண்டு ஏன் எனக்குப் பதில் சொல்லவில்லை?
3.60.10
नृशंसां वत राजेन्द्र यन्मामेवंगतामिह ।
विलपन्तीं समालिङ्ग्य नाश्वासयसि पार्थिव ॥ ३.६०.१० ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவனே, நிச்சயமாக இது கொடுமை; இங்கு இப்படி அழுது புலம்பும் என்னை நீ அணைத்து ஆறுதல் கூறவில்லையே, ஓ மன்னா.
3.60.11
न शोचाम्यहमात्मानं न चान्यदपि किंचन ।
कथं नु भवितास्येक इति त्वां नृप शोचये ॥ ३.६०.११ ॥
நான் எனக்காக வருந்தவில்லை, வேறு எதற்காகவும் வருந்தவில்லை; ஓ அரசே, நீ தனியாக எப்படி இருப்பாய் என்றே உனக்காக வருந்துகிறேன்.
3.60.12
कथं नु राजंस्तृषितः क्षुक्षितः श्रमकर्शितः ।
सायाह्ने वृक्षमूलेषु मामपश्यन्भविष्यसि ॥ ३.६०.१२ ॥
ஓ அரசே, தாகமும் பசியும் களைப்பும் கொண்டு, மாலை நேரத்தில் மரத்தடிகளில் என்னைக் காணாமல் நீ எப்படி இருப்பாய்?
3.60.13
ततः सा तीव्रशोकार्ता प्रदीप्तेव च मन्युना ।
इतश्चेतश्च रुदती पर्यधावत दुःखिता ॥ ३.६०.१३ ॥
பின்னர் கடும் துயரால் வருந்தி, சினத்தால் எரிவது போல், துன்புற்றவளாய் அழுதுகொண்டு இங்கும் அங்கும் ஓடினாள்.
3.60.14
मुहुरुत्पतते बाला मुहुः पतति विह्वला ।
मुहुरालीयते भीता मुहुः क्रोशति रोदिति ॥ ३.६०.१४ ॥
அந்த இளம் பெண் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்தாள், மீண்டும் மீண்டும் மனம் கலங்கி விழுந்தாள், மீண்டும் மீண்டும் அஞ்சி ஒட்டிக்கொண்டாள், மீண்டும் மீண்டும் கூச்சலிட்டு அழுதாள்.
3.60.15
अतीव शोकसंतप्ता मुहुर्निःश्वस् विह्वला ।
उवाच भैमी निःश्वस् रोदमाना पतिव्रता ॥ ३.६०.१५ ॥
மிகுந்த துயரால் வாடி, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்செறிந்து, மனம் கலங்கிய பீமனின் மகள், அழுதுகொண்டே கற்புடைய அவள் கூறினாள்.
3.60.16
यस्याभिशापाद्दुःखार्तो नैष नन्दति नैषधः ।
तस्य भूतस्य तद्दुःखाद्दुःखमभ्यधिकं भवेत् ॥ ३.६०.१६ ॥
யாருடைய சாபத்தால் துயருற்ற இந்த நைஷதன் மகிழ்ச்சியடையவில்லையோ, அந்த உயிரினத்திற்கு அந்த துயரினால் மேலும் பெரும் துயரே வரும்.
3.60.17
अपापचेतसं पापो य एवं कृतवान्नलम् ।
तस्माद्दुःखतरं प्राप्य जीवत्वमसुखजीविकाम् ॥ ३.६०.१७ ॥
குற்றமற்ற மனமுடைய நளனுக்கு இவ்வாறு செய்த பாவி, அதனால் மேலும் கொடிய துயரை அடைந்து, இன்பமற்ற வாழ்வை வாழட்டும்.
3.60.18
एवं तु विलपन्ती सा राज्ञो भार्या महात्मनः ।
अन्वेषति स्म भर्तारं वने श्वापदसेविते ॥ ३.६०.१८ ॥
இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டே, மாமன்னனின் அந்த மனைவி, விலங்குகள் நிறைந்த காட்டில் தன் கணவனைத் தேடினாள்.
3.60.19
उन्मत्तवद्भीमसुता विलपन्ती ततस्ततः ।
हाहा राजन्निति मुहुरितश्चेतश्च धावति ॥ ३.६०.१९ ॥
பீமனின் மகள் பித்தரைப் போல் புலம்பியவாறு இங்குமங்கும் ஓடினாள்; "ஐயோ, அரசே!" என்று மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தவாறு, இங்கும் அங்கும் பாய்ந்தாள்.
3.60.20
तां शुष्यमाणामत्यर्थं कुररीमिव वाशतीम् ।
करुणं बहुशोचन्तीं विलपन्तीं सुमध्यमाम्। ॥ ३.६०.२० ॥
மிகவும் வாடிக்கொண்டிருந்த, குருரி பறவையைப் போல் கதறிய, பரிதாபமாக மிகவும் துயருற்று புலம்பிய அந்த நுண்ணிடையாளை.
3.60.21
सहसाऽभ्यागतां भैमीमभ्याशपरिवर्तिनीम् ।
जग्राहाजगरो ग्राहो महाकायः क्षुधान्वितः ॥ ३.६०.२१ ॥
திடீரென அருகில் வந்து, சுற்றிக்கொண்டிருந்த பீமனின் மகளை, பெரிய உடலும் பசியுமுள்ள அஜகர வடிவ முதலை பிடித்துக்கொண்டது.
3.60.22
सा ग्रस्यमाना ग्रहेण शोकेन च पराजिता ।
नात्मानं शोचति तथा यथा शोचति नैषधम् ॥ ३.६०.२२ ॥
முதலையால் பற்றப்பட்டவளாய், துயரால் வெல்லப்பட்டவள், தனக்காக அவ்வளவு துயருறவில்லை; நிடதனான நளனுக்காக எவ்வளவு துயருற்றாளோ அவ்வளவு துயரத்துடன் இருந்தாள்.
3.60.23
द्वा नाथ मामिह वने ग्रस्यमानामनागसम् ।
ग्राहेणानेन विजने किमर्थं नानुधावसि ॥ ३.६०.२३ ॥
ஓ நாதனே! இந்த வெறிச்சோடிய காட்டில், இந்த முதலையால் பற்றப்படும் குற்றமற்ற என்னைப் பார்த்து நீ ஏன் ஓடிவரவில்லை?
3.60.24
कथं भविष्यसि पुनर्मामनुस्मृत्य नैषध ।
कथं भवाञ्जगामाद्य मामुत्सृज्य वने प्रभो।
पापान्मुक्तः पुनर्लब्ध्वा बुद्धिं चोतो धनानि च ॥ ३.६०.२४ ॥
ஓ நிடதனே! என்னை நினைத்துப் பார்த்து நீ மீண்டும் எவ்வாறு இருப்பாய்? ஓ பிரபுவே! இன்று என்னை காட்டில் கைவிட்டு நீ எவ்வாறு சென்றாய்? பாவத்திலிருந்து விடுபட்டு, மீண்டும் அறிவையும் செல்வத்தையும் பெற்று நீ எவ்வாறு இருப்பாய்?
3.60.25
श्रान्तस्य ते क्षुधार्तस् परिग्लानस्य नैषध ।
कः श्रमं राजशार्दूल नाशयिष्यति तेऽनघ ॥ ३.६०.२५ ॥
நைஷத, களைத்தும் பசியால் வாடியும் சோர்ந்துபோன உன் சோர்வை, அரசப் புலியே, பாவமற்றவனே, யார் போக்குவான்?
3.60.26
तां तु दृष्ट्वा तथा ग्रस्तामुरगेणायतेक्षणाम् ।
आक्रन्दमानां संश्रुत्य जवेनाभिससार ह ॥ ३.६०.२६ ॥
பாம்பால் அப்படிப் பிடிக்கப்பட்ட நீண்ட கண்களுடையவளைக் கண்டு, அவள் கதறுவதைக் கேட்டு, அவன் விரைவாக அவளை நோக்கி ஓடினான்.
3.60.27
तां तु दृष्ट्वा तथा ग्रस्तामुरगेणायतेक्षणाम् ।
त्वरमाणो मृगव्याधः संचरन्गहने वने।
समभिक्रम्य वेगेन सत्वरः स वनेचरः ॥ ३.६०.२७ ॥
பாம்பால் அப்படிப் பிடிக்கப்பட்ட நீண்ட கண்களுடையவளைக் கண்டு, அடர்ந்த காட்டில் திரிந்த அந்த மானவேடன் விரைந்து, வேகமாக அவளை நெருங்கினான்.
3.60.28
मुखे तं पाटयामास शस्त्रेण निशितेन च ।
निर्विचेष्टं भुजङ्गं तं विशस् मृगजीवनः ॥ ३.६०.२८ ॥
அவன் அந்தப் பாம்பின் வாயை கூரான ஆயுதத்தால் பிளந்தான்; அசைவற்ற அந்தப் பாம்பை மான்வேட்டைக்காரன் கொன்றான்.
3.60.29
मोक्षयित्वा स तांव्याधः प्रक्षाल्य सलिलेन ह ।
समाश्वास्य कृताहारामथ पप्रच्छ भारत ॥ ३.६०.२९ ॥
அந்த வேடன் அவளை விடுவித்து, நீரால் கழுவி, ஆறுதல் கூறி, அவள் உணவு உண்ட பின்பு, பரதனின் வழிவந்தவனே, அவளிடம் கேட்டான்.
3.60.30
कस्य त्वं मृगशावाक्षि कथं चास्यागता वनम् ।
कथं चेदं महत्कृच्छ्रं प्राप्तवत्यसि भामिनि ॥ ३.६०.३० ॥
மானின் குட்டிபோன்ற கண்களுடையவளே, நீ யாருடையவள், இந்தக் காட்டுக்கு எப்படி வந்தாய்? ஒளிரும் பெண்ணே, இந்தப் பெரும் துன்பத்தை நீ எப்படி அடைந்தாய்?
3.60.31
दमयन्ती तथा तेन पृच्छ्यमाना विशांपते ।
सर्वमेतद्यथावृत्तमाचचक्षेऽस्य भारत ॥ ३.६०.३१ ॥
மக்களின் தலைவனே, அவன் இவ்வாறு கேட்டபோது தமயந்தி பாரதனே, நடந்தது அனைத்தையும் நடந்தபடியே அவனுக்குச் சொன்னாள்.
3.60.32
तामर्धवस्त्रसंवीतां पीनश्रोणिपयोधराम् ।
सुकुमारानवद्याङ्गीं पूर्णचन्द्रनिभाननाम् ॥ ३.६०.३२ ॥
அரை ஆடையால் சுற்றப்பட்டவளும், பருத்த இடையும் மார்பும் கொண்டவளும், மென்மையும் குற்றமற்ற அங்கங்களும் கொண்டவளும், முழுநிலவு போன்ற முகம் கொண்டவளுமான அவளை (அவன் கண்டான்).
3.60.33
अरालपक्ष्मनयनां तथा मधुरभाषिणीम् ।
लक्षयित्वा मृगव्याधः कामस्य वशमीयिवान् ॥ ३.६०.३३ ॥
சற்றே பரவாத இமைகள் கொண்ட கண்களும், இனிமையாகப் பேசுபவளுமான அவளைக் கண்டு, வேடன் காமத்தின் வசப்பட்டான்.
3.60.34
तामथ श्लक्ष्णया वाचा लुब्धको मृदुपूर्वया ।
सान्त्वयामास कामार्तस्तदबुध्यत भामिनी ॥ ३.६०.३४ ॥
பின்னர் காமத்தால் வருந்திய அந்த வேடன், மென்மையான சொற்களால், முதலில் இனிமையாகத் தேற்ற முயன்றான்; அதை அந்த அழகி உணர்ந்தாள்.
3.60.35
दमयन्त्यपि तं दुष्टमुपलभ्य पतिव्रता ।
तीव्ररोषसमाविष्टा प्रजज्वालेव मन्युना ॥ ३.६०.३५ ॥
கணவனுக்கு அர்ப்பணித்த தமயந்தியும் அந்தத் தீயவனை உணர்ந்து, கடும் சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, கோபத்தால் எரிந்தெழுந்தவள் போல் ஆனாள்.
3.60.36
स तु पापमतिः क्षुद्रः प्रधर्षयितुमातुरः ।
दुर्धर्षां तर्कयामास दीप्तामग्निशिखामिव ॥ ३.६०.३६ ॥
ஆனால் அந்தப் பாவ எண்ணமுள்ள, இழிந்த, காமத்தால் துடித்த அவன், அவளைப் பலவந்தமாக அவமதிக்க எண்ணினான்; எரியும் தீச்சுடரைப் போல் அவளை அடக்க முடியாதவளாக எண்ணினான்.
3.60.37
दमयन्ती तु दुःखार्था पतिराज्यविनाकृता ।
अतीतवाक्यथे काले शशापैनं रुषा किल ॥ ३.६०.३७ ॥
ஆனால் துயரத்தில் வாடிய தமயந்தி, கணவனையும் அரசையும் இழந்தவளாக, அந்தக் காலம் கடந்தபின் சினத்துடன் அவனைச் சபித்தாள்.
3.60.38
यथाऽहं नैषधादन्यं मनसाऽपि न चिन्तये ।
तथाऽयं पततां क्षुद्रः परासुर्मृगजीवनः ॥ ३.६०.३८ ॥
நான் நைஷதனைத் தவிர மனத்தாலும் வேறொருவரை நினைக்காதது உண்மையானால், பறவைகளைக் கொல்லும் இந்தக் கீழ்மகன், மான்களைக் கொன்று வாழ்பவன், உயிரற்றுப் போகட்டும்.
3.60.39
उक्तमात्रे तु वचने तया स मृगजीवनः ।
व्यसुः पपात मेदिन्यामग्निदग्ध इव द्रुमः ॥ ३.६०.३९ ॥
அவள் சொல்லி முடித்த மாத்திரத்திலேயே, மான்களைக் கொன்று வாழ்ந்த அந்த வேடன் உயிரற்றுப் போய், தீயில் எரிந்த மரம் போல பூமியில் விழுந்தான்.