மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.61.1
सा निहत्य मृगव्याधं प्रतस्थे कमलेक्षणा ।
वनं प्रतिभयं शून्यं झिल्लिकागणनादितम् ॥ ३.६१.१ ॥
அவள் அந்த வேடனைக் கொன்றுவிட்டு, தாமரைக் கண்ணாள் அச்சம் தரும், வெறிச்சோடிய, சிள்வண்டுக் கூட்டங்களின் ஒலியால் நிறைந்த காட்டிற்குச் சென்றாள்.
3.61.2
सिंहद्वीपिरुरुव्याघ्रवराहर्क्षगणैर्युतम् ।
नानापक्षिगणाकीर्णां म्लेच्छतस्करसेवितम् ॥ ३.६१.२ ॥
சிங்கங்கள், சிறுத்தைகள், ருரு மான்கள், புலிகள், பன்றிகள், கரடிகளின் கூட்டங்கள் நிறைந்ததும், பல வகைப் பறவைக் கூட்டங்கள் பரவியதும், மிலேச்சர்களும் திருடர்களும் வாழ்வதுமான.
3.61.3
सालवेणुधवाश्वत्थतिन्दुकेङ्गुदिकिंशुकैः ।
अर्जुनारिष्टसंछन्नं स्यन्दनैश्च सशाल्मलैः ॥ ३.६१.३ ॥
சால், மூங்கில், தவ, அரசு, திந்துகம், இங்குதி, கிம்சுகம் மரங்களாலும், அர்ஜுன, அரிஷ்ட மரங்களால் மூடப்பட்டதும், ஸ்யந்தன, சால்மலி மரங்களுடனும் கூடியதுமான.
3.61.4
जम्ब्वाम्रलोध्रखदिरशाकवेत्रसमाकुलम् ।
पद्मकामलकप्लक्षकदम्बोदुम्बरावृतम् ॥ ३.६१.४ ॥
நாவல், மா, லோத்ரம், கதிரம், சாகம், பிரம்பு மரங்கள் நிறைந்ததும், பத்மகம், நெல்லி, பிலக்ஷம், கடம்பம், அத்தி மரங்களால் சூழப்பட்டதுமான.
3.61.5
बदरीबिल्वसंछन्नं न्यग्रोधैश्च समाकुलम् ।
प्रियालतालखर्जूरहरीतकिबिभीतकैः ॥ ३.६१.५ ॥
இலந்தை, வில்வ மரங்களால் மூடப்பட்டதும், ஆலமரங்களால் நிறைந்ததும், பிரியாலம், பனை, பேரீச்சை, கடுக்காய், தான்றி மரங்களுடனும் கூடியதுமான.
3.61.6
नानाधातुशतैर्नद्धान्विविधानपि चाचलान् ।
निकुञ्जान्पक्षिसंघुष्टान्दरीश्चाद्भुतदर्शनाः ॥ ३.६१.६ ॥
நூற்றுக்கணக்கான பல்வேறு தாதுக்களால் அணிசெய்யப்பட்ட பல மலைகளும், பறவைகளின் ஒலியால் முழங்கும் சோலைகளும், அதிசயமான காட்சியுடைய குகைகளும்.
3.61.7
नदी सरांसि वापीश्च विविधांश्चरतो द्विजान् ।
सा बहून्भीमरूपांश्च पिशाचोरगराक्षसान् ॥ ३.६१.७ ॥
ஆறுகளிலும் ஏரிகளிலும் குளங்களிலும் பல்வேறு பறவைகள் திரிவதை அவள் கண்டாள்; பல பயங்கர உருவம் கொண்ட பிசாசுகளையும், பாம்புகளையும், ராக்ஷசர்களையும் அவள் கண்டாள்.
3.61.8
पल्वलानि तटाकानि गिरिकूटानि सर्वशः ।
सरित्सरांसि च तदा ददर्शाद्भुतदर्शनाम् ॥ ३.६१.८ ॥
சிறு குளங்களும், நீர்த்தேக்கங்களும், மலைச் சிகரங்களும், ஆறுகளும் ஏரிகளும் எங்கும் இருந்தன; அப்போது அவள் அற்புதக் காட்சிகள் நிறைந்த அவற்றைக் கண்டாள்.
3.61.9
यूथशो ददृशे चात्र विदर्भाधिपनन्दिनी ।
महिषान्वराहान्गोमायूनृक्षवानरपन्नगान् ॥ ३.६१.९ ॥
இங்கே விதர்ப்ப மன்னரின் மகள் கூட்டம் கூட்டமாக எருமைகளையும், பன்றிகளையும், நரிகளையும், கரடிகளையும், குரங்குகளையும், பாம்புகளையும் கண்டாள்.
3.61.10
तेजसा यशसा लक्ष्म्या स्थित्या च परया युता ।
वैर्दभी विचचारैका नलमन्वेषती तदा ॥ ३.६१.१० ॥
ஒளி, புகழ், அழகு, உயர்ந்த நடத்தை ஆகியவற்றால் நிறைந்த விதர்ப்ப இளவரசி அப்போது தனியாக நளனைத் தேடி அலைந்தாள்.
3.61.11
नाबिभ्यत्सा नृपसुता भैमी तत्राथ कस्यचित् ।
दारुणामटवीं प्राप्य भर्तृव्यसनकर्शिता ॥ ३.६१.११ ॥
அரசன் மகளான பைமி அங்கு எதற்கும் அஞ்சவில்லை; கணவனின் துன்பத்தால் மெலிந்தவளாய் அவள் பயங்கரமான காட்டை அடைந்திருந்தாள்.
3.61.12
विदर्भतनया राजन्विललाप सुदुःखिता ।
भर्तृशोकपरीताङ्गी शिलातलमथाश्रिता ॥ ३.६१.१२ ॥
அரசே! விதர்ப்ப மகள் மிகவும் துயருற்று புலம்பினாள்; கணவனின் துக்கத்தால் சூழப்பட்ட உடலுடன் ஒரு பாறையின் மேல் அமர்ந்தாள்.
3.61.13
सिह्योरस्क महाबाहो निषधानां जनाधिप ।
क्वनु राजन्गतोसि त्वं त्यक्त्वा मां विजने वने ॥ ३.६१.१३ ॥
சிங்கம் போன்ற மார்புடையவனே, பெரும் தோளுடையவனே, நிஷதர்களின் மன்னனே! அரசனே, இந்த வெறிச்சோடிய காட்டில் என்னைக் கைவிட்டு நீ எங்கே போனாய்?
3.61.14
अश्वमेधादिभिर्वीर क्रतुभिश्चाप्तदक्षिणैः ।
कथमिष्ट्वा नरव्याघ्र मयि मिथ्या प्रवर्तसे ॥ ३.६१.१४ ॥
வீரனே, அசுவமேதம் முதலிய யாகங்களையும் நிறைந்த தட்சிணைகளுடன் செய்த பின்னும், மனிதர்களில் புலியே, நீ எனக்கெதிராக எப்படி பொய்யாக நடந்து கொள்கிறாய்?
3.61.15
यत्त्वयोक्तं नरश्रेष्ठ मत्समक्षं महाद्युते ।
कर्तुमर्हसि कल्याण तदृतं पार्थिवर्षभ ॥ ३.६१.१५ ॥
மனிதர்களில் சிறந்தவனே, பேரொளியுடையவனே, என் முன்னால் நீ சொன்னதை, கல்யாணனே, நீ செய்ய வேண்டும். அரசர்களில் காளையே, அது உண்மையாக இருக்கட்டும்.
3.61.16
यच्चोक्तं विहगैर्हंसैः समीपे तव भूमिप ।
मत्सकाशे च तैरुक्तं तदवेक्षितुमर्हसि ॥ ३.६१.१६ ॥
பூமிபதியே, பறவைகளும் அன்னங்களும் உன் அருகில் சொன்னதையும், என் அருகில் அவை சொன்னதையும் நீ கவனிக்க வேண்டும்.
3.61.17
चत्वार एकतो वेदाः साङ्गोपाङ्गाः सविस्तराः ।
स्वधीता मनुजव्याघ्र सत्यमेकं किलैकतः ॥ ३.६१.१७ ॥
ஒரு பக்கம் நான்கு வேதங்களும் அவற்றின் அங்கங்களும் உபாங்கங்களும் விரிவாக நன்கு கற்கப்பட்டவை, மனிதர்களில் புலியே; மறுபக்கம் ஒன்றே, உண்மை.
3.61.18
तस्मादर्हसि शत्रुघ्न सत्यं कर्तुं नरेश्वर ।
उक्तवानसि यद्वीर मत्सकाशे पुरा वचः ॥ ३.६१.१८ ॥
ஆகவே, பகைவரை அழிப்பவனே, மனிதர்களின் தலைவனே, உண்மையைச் செய்ய வேண்டும். வீரனே, முன்பு என் அருகில் நீ சொன்ன சொல்லை நீ காப்பாற்ற வேண்டும்.
3.61.19
हा वीर ननुनामाहमिष्टा किल तवानघ ।
अस्यामटव्यां घोरायां किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ३.६१.१९ ॥
ஐயோ வீரனே! குற்றமற்றவனே, உன்னால் விரும்பப்பட்ட நான் அல்லவா? இந்தக் கொடிய காட்டில் நீ ஏன் எனக்குப் பதில் சொல்லவில்லை?
3.61.20
भर्त्सयत्येष मां रौद्रो व्यात्तास्यो दारुणाकृतिः ।
अरण्यराट् क्षुधाविष्टः किं मां न त्रातुमर्हसि ॥ ३.६१.२० ॥
இந்தக் கொடியவன், வாய் பிளந்து, கொடிய உருவத்துடன், பசியால் வெறிகொண்ட காட்டரசன் என்னை அச்சுறுத்துகிறான். என்னைக் காப்பது உனக்குக் கடமை அல்லவா?
3.61.21
न मे त्वदन्या काचिद्धि प्रियाऽस्तीत्यब्रवीस्तदा ।
तामृतां कुरु कल्याण पुरोक्तां भारतीं नृप ॥ ३.६१.२१ ॥
'உன்னைத் தவிர வேறு எவளும் எனக்கு அன்பானவள் அல்ல' என்று அப்போது நீ சொன்னாய். ஓ மங்களமானவனே, ஓ மன்னா, முன்பு சொன்ன அந்த வாக்கை உண்மையாக்கு.
3.61.22
उन्मत्तां विलपन्तीं मां भार्यामिष्टां नराधिप ।
ईप्सितामीप्सितोसि त्वं किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ३.६१.२२ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவனே, பித்துப்பிடித்தவள் போல் புலம்பும் நான், உன் அன்பு மனைவி, உனக்கு விருப்பமானவள். நீ ஏன் எனக்குப் பதில் சொல்லவில்லை?
3.61.23
कृशां दीनां विवर्णां च मलिनां वसुधाधिप ।
वस्त्रार्धप्रावृतामेकां विलपन्तीमनाथवत् ॥ ३.६१.२३ ॥
ஓ நிலத்தலைவனே, மெலிந்தவளும், துயருற்றவளும், வெளிறியவளும், அழுக்கடைந்தவளும், பாதி ஆடையால் மூடப்பட்டவளும், தனியாளும், அனாதையைப் போல் புலம்புபவளுமான என்னை…
3.61.24
यूथभ्रष्टामिवैकां मां हरिणीं पृथुलोचन ।
न मानयसि मामार्य रुदन्तीमरिकर्शन ॥ ३.६१.२४ ॥
கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்த ஒரு பெண்மானைப் போல் தனியாளான என்னை, அகன்ற விழியவனே! ஓ ஆரியனே! அழுது கொண்டிருக்கும் என்னை நீ மதிக்கவில்லை, ஓ பகைவரை வாட்டுபவனே!
3.61.25
महाराज महारण्ये मामिहैकाकिनीं सतीम् ।
आभाषमाणां स्वां पत्नीं किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ३.६१.२५ ॥
மகாராஜா, இந்தப் பெரிய காட்டில் தனிமையில் இருக்கும் கற்புள்ள உம் மனைவியாகிய நான் பேசுகிறேன் — ஏன் எனக்குப் பதிலளிக்கவில்லை?
3.61.26
कुलशीलोपसंपन्नां चारुसर्वाङ्गशोभनाम् ।
अनुव्रतां महाराज किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ३.६१.२६ ॥
மகாராஜா, உயர்குலமும் நற்பண்பும் கொண்ட, அழகிய உறுப்புகளால் சிறந்த, அன்புடன் அனுசரிக்கும் என்னிடம் ஏன் பதில் பேசவில்லை?
3.61.27
नाद्यत्वां प्रतिपश्यामि गिरावस्मिन्नरोत्तम ।
वने चास्मिन्महाधोरे सिंहव्याघ्रनिषेविते ॥ ३.६१.२७ ॥
நரர்களில் சிறந்தவனே, இன்று இந்த மலையிலும், சிங்கங்களும் புலிகளும் நிறைந்த இந்த பயங்கரமான காட்டிலும் உன்னைக் காணவில்லை.
3.61.28
शयानमुपविष्टं वा स्थितं वा निषधाधिप ।
प्रस्थितं वा नरश्रेष्ठ मम शोकनिबर्हण ॥ ३.६१.२८ ॥
நிஷதாதிபதியே, படுத்திருக்கும் போதோ, அமர்ந்திருக்கும் போதோ, நின்றிருக்கும் போதோ அல்லது புறப்படும் போதோ — நரர்களில் சிறந்தவனே, என் துயரைப் போக்குபவனே!
3.61.29
कं नु पृच्छामि दुःखार्ता त्वदर्थे शोककर्शिता ।
कच्चिद्दृष्टस्त्वयाऽरण्ये संगत्येति नलो नृपः ॥ ३.६१.२९ ॥
துயரால் வருந்தி, உனக்காக துயரத்தால் மெலிந்த நான் யாரிடம் கேட்பேன்? காட்டில் நல மன்னனை நீ கண்டாயா?
3.61.30
को नु मे कथयेदद्य वनेऽस्मिन्विष्ठितं नृपम् ।
अभिरूपं महात्मानं परव्यूहविनाशनम् ॥ ३.६१.३० ॥
இன்று இந்தக் காட்டில் தங்கியிருக்கும், அழகிய, மகாத்மாவான, எதிரிகளின் படையை அழிப்பவனான அந்த மன்னனை எனக்கு யார் சொல்வார்?
3.61.31
यमन्वेपसि राजानं नलं पद्मनिभेक्षणम् ।
अयंस इति कस्याद्य श्रोष्यामि मधुरां गिरम् ॥ ३.६१.३१ ॥
தாமரை போன்ற கண்களை உடைய நளன் என்ற அரசனை நீ தேடுகிறாய் என்றால், 'இதோ அவன்' என்ற இனிய சொல்லை இன்று யாருடைய வாயிலிருந்து கேட்பேன்?
3.61.32
अरण्यराडयं श्रीमांश्चतुर्दंष्ट्रो महाहनुः ।
शार्दूलोऽभिमुखोऽभ्येति पृच्छाम्येनमशङ्किता ॥ ३.६१.३२ ॥
காட்டின் அரசனான இந்த அழகிய, நான்கு கோரைப்பற்கள் கொண்ட, பெரிய தாடை உடைய புலி எனக்கு நேரே வருகிறது; அச்சமின்றி இவனிடம் கேட்கிறேன்.
3.61.33
भवान्मृगाणामधिपस्त्वमस्मिन्कानने प्रभुः ।
विदर्भराजतनयां दमयन्तीति विद्धि माम् ॥ ३.६१.३३ ॥
இந்தக் காட்டில் நீ விலங்குகளின் தலைவனும் அதிபதியுமாவாய்; என்னை விதர்ப்ப அரசனின் மகள் தமயந்தி என்று அறிக.
3.61.34
निषधाधिपतेर्भार्यां नलस्यामित्रघातिनः ।
पतिमन्वेषतीमेकां कृपणां शोककर्शिताम् ॥ ३.६१.३४ ॥
நிடதநாட்டு அதிபதியும் எதிரிகளை அழிப்பவனுமான நளனின் மனைவி நான்; கணவனைத் தேடி, தனியாக, துயருற்று, துன்பத்தால் மெலிந்தவளாக இருக்கிறேன்.
3.61.35
आश्वासय मृगेन्द्रेह यदि दृष्टस्त्वया नलः ।
सिंहस्कन्धो महाबाहुः पद्मपत्रनिभेक्षणः ॥ ३.६१.३५ ॥
மிருகேந்திரனே, இங்கு நீ நளனைக் கண்டிருந்தால் எனக்கு ஆறுதல் சொல்; சிங்கத் தோளும் பெரிய புயங்களும் தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும் கொண்ட நளனை.
3.61.36
अथवाऽरण्यनृपते नलं यदि न शंससि ।
मां खादय मृगश्रेष्ठ दुःखादस्माद्विमोचय ॥ ३.६१.३६ ॥
அல்லது காட்டரசே, நளனைப் பற்றி நீ சொல்லாவிட்டால், மிருகச்ரேஷ்டனே, என்னை உண்ணு; இந்த துக்கத்திலிருந்து என்னை விடுவி.
3.61.37
श्रुत्वाऽरण्ये विलपितं ममैष मृगराट् स्वयम् ।
यात्येष मृष्टसलिलामापगां सागरोपमाम् ॥ ३.६१.३७ ॥
காட்டில் என் புலம்பலைக் கேட்டு, இந்த மிருகராஜன் தானே இனிய நீரும் கடலுக்கு ஒப்பான பெரிய நதியை நோக்கிச் செல்கிறான்.
3.61.38
इमं शिलोच्चयं पृच्छे शृङ्गैर्बहुभिरुच्छितैः ।
विराजितं दिवस्पृग्भिर्नैकवर्णैर्मनोरमैः ॥ ३.६१.३८ ॥
வானைத் தொடும் பல உயர்ந்த சிகரங்களால் ஒளிர்ந்து, பல வண்ணங்களும் அழகுமிக்க இந்தப் பாறைக் குவியலிடம் நான் கேட்கிறேன்.
3.61.39
नानाधातुसमाकीर्णं विविधोपलभूषितम् ।
आस्यारण्यस्य महतः केतुभूतमिवोच्छितम् ॥ ३.६१.३९ ॥
பல்வேறு தாதுக்களால் நிறைந்து, பலவகைக் கற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பெரிய காட்டின் முகத்தில் உயர்ந்த கொடியைப் போல இது உயர்ந்து நிற்கிறது.
3.61.40
सिंहशार्दूलमातङ्गवराहर्क्षमृगायुतम् ।
पतत्रिभिर्बहुविधैः समन्तादनुनादितम् ॥ ३.६१.४० ॥
சிங்கங்கள், புலிகள், யானைகள், பன்றிகள், கரடிகள், மான்களால் நிறைந்து, எல்லாப் பக்கங்களிலும் பலவகைப் பறவைகளின் ஒலியால் எதிரொலிக்கிறது.
3.61.41
किंशुकाशोकबकुलपुन्नागैरुपशोभितम् ।
कर्णिकारधवप्लक्षैः सुपुष्पैरुपशोभितम् ॥ ३.६१.४१ ॥
கிம்சுகம், அசோகம், பகுளம், புன்னாகம் மரங்களால் அழகு பெற்று, கர்ணிகாரம், தவம், பிளட்சம் ஆகியவற்றின் அழகிய மலர்களால் சிறப்புற்றுள்ளது.
3.61.42
सरिद्भिः सविहङ्गाभिः शिखरैश्च समाकुलम् ।
पृथिव्या रुचिराकारं चूडामणिमिव स्थितम्।
निरिराजमिमं तावत्पृच्छामि नृपतिं प्रति ॥ ३.६१.४२ ॥
ஆறுகளும் பறவைகளும் சிகரங்களும் நிறைந்து, பூமியின் அழகிய வடிவாய், சூடாமணி போல நிற்கும் இந்த மலையரசனிடம் — அரசே, இப்போது நான் கேட்கிறேன்.
3.61.43
भगवन्नचलश्रेष्ठ दिव्यद्रशन विश्रुत ।
शरण्य बहुकल्याण नमस्तेऽस्तु महीधर ॥ ३.६१.४३ ॥
ஓ பகவானே, அசலங்களில் சிறந்தவரே, தெய்வீகக் காட்சி கொண்டவரே, புகழ்பெற்றவரே, அடைக்கலம் தருபவரே, பெரும் நலம் அளிப்பவரே, மகீதரரே, உமக்கு வணக்கம்.
3.61.44
प्रणमे त्वाऽभिगम्याहं राजपुत्रीं निबोध माम् ।
राजस्नुषां राजभार्यां दमयन्तीति विश्रुताम् ॥ ३.६१.४४ ॥
நான் உம்மை அணுகி வணங்குகிறேன். என்னை அரசனின் மகளாக அறிவீராக; அரசனின் மருமகளும் அரசியுமாகிய, தமயந்தி என்று புகழ்பெற்றவள் நான்.
3.61.45
राजा विदर्भाधिपतिः पिता मम महारथः ।
भीमो नाम क्षितिपतिश्चातुर्वर्ण्यस्य रक्षिता ॥ ३.६१.४५ ॥
விதர்ப்பத்தின் அதிபதியான அரசன், என் தந்தை, பெரும் தேர்வீரன், பீமன் என்னும் பூமியின் அதிபதி; நான்கு வர்ணங்களையும் காப்பவர்.
3.61.46
राजसूयाश्वमेधानां क्रतूनां दक्षिणावताम् ।
आहर्ता पार्थिवश्रेष्ठः पृथुचार्वञ्चितेक्षणः ॥ ३.६१.४६ ॥
ராஜசூய, அஸ்வமேத யாகங்களை, மிகுந்த தட்சிணைகளுடன் நடத்தியவர்; அரசர்களில் சிறந்தவர், அகன்ற அழகிய நீண்ட விழிகளை உடையவர்.
3.61.47
ब्रह्मण्यः साधुवृत्तश्च सत्यवागनसूयकः ।
शीलवान्वीर्यसंपन्नः पृथुश्रीर्धर्मविच्छुचिः ॥ ३.६१.४७ ॥
பிராமணர்களுக்குப் பற்றுள்ளவர், நல்லொழுக்கமுடையவர், சத்தியம் பேசுபவர், பொறாமையற்றவர், நற்குணமுடையவர், வீரியம் நிறைந்தவர், பெரும் செல்வமுடையவர், தர்மமறிந்தவர், தூயவர்.
3.61.48
सम्यग्गोप्ता विदर्भाणां निर्जितारिगणः प्रभुः ।
तस्य मां विद्धि तनयां भगवंस्त्वामुपस्थिताम् ॥ ३.६१.४८ ॥
விதர்ப்பர்களை நன்கு காப்பவர், பகை கூட்டத்தை வென்ற தலைவர்; அவருடைய மகளாக என்னை அறிவீராக, ஓ பகவானே, உம்மை அணுகி நிற்கும் நான்.
3.61.49
निषधेषु महाराजः श्वशुरो मे नरोत्तमः ।
गृहीतनामा विख्यातो वीरसेन इति स्म ह ॥ ३.६१.४९ ॥
நிடதநாட்டில் மகாராஜாவும், என் மாமனாரும், மனிதர்களில் சிறந்தவருமான வீரசேனன் என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவராக இருந்தார்.
3.61.50
तस्य राज्ञः सुतो वीरः श्रीमान्सत्यपराक्रमः ।
क्रमप्राप्तं पितुः स्वं यो राज्यं समनुशास्ति ह ॥ ३.६१.५० ॥
அந்த அரசனின் மகன் வீரனும், மகிமைமிக்கவனும், உண்மையான பராக்கிரமம் உடையவனுமாவான்; தந்தையிடமிருந்து முறைப்படி பெற்ற தன் ராஜ்யத்தை அவன் ஆட்சி செய்கிறான்.
3.61.51
नलो नामारिहा श्यामः पुण्यल्को इति श्रुतः ।
ब्रह्मण्यो वेदविद्वाग्मी पुण्यकृत्सोमपोऽग्निचित् ॥ ३.६१.५१ ॥
நளன் என்ற பகைவரை வெல்பவன், கருநிறத்தவன், புண்ணியப் புகழ் உடையவன் என்று புகழ்பெற்றவன்; அவன் பிராமணர்களைப் போற்றுபவன், வேதம் அறிந்தவன், சொல்வன்மை உடையவன், புண்ணியம் செய்பவன், சோமம் அருந்துபவன், அக்னிசயனம் செய்பவன்.
3.61.52
यष्टा दाता च योद्धा च सम्यक्चैव प्रशासिता ।
तस्य मामचलश्रेष्ठ विद्धि भार्यामिहागताम् ॥ ३.६१.५२ ॥
அவன் யாகம் செய்பவன், தானம் செய்பவன், போர்வீரன், நன்கு ஆட்சி செய்பவன். மலைகளில் சிறந்தவனே, அவனுடைய மனைவியாக இங்கு வந்திருக்கும் என்னை அறிவாயாக.
3.61.53
त्यक्तश्रियं भर्तृहीनामनाथां व्यसनान्विताम् ।
अन्वेषमाणां भर्तारं नलं नरवरोत्तमम् ॥ ३.६१.५३ ॥
செல்வம் கைவிடப்பட்டவளும், கணவனை இழந்தவளும், புகலற்றவளும், துன்பம் சூழ்ந்தவளுமாகிய நான், மனிதர்களில் சிறந்தவர்களிலும் சிறந்த நளனை என் கணவனாகத் தேடுகிறேன்.
3.61.54
खमुल्लिखद्भिरेतैर्हि त्वया शृङ्गशतैर्नृपः ।
कच्चिद्दृष्टोऽचलश्रेष्ठ वनेऽस्मिन्दारुणे नलः ॥ ३.६१.५४ ॥
மலைகளில் சிறந்தவனே, இந்த நூற்றுக்கணக்கான சிகரங்களால் வானத்தைத் தொட்டுக்கொண்டிருக்கும் நீ, இந்த பயங்கரமான காட்டில் அரசன் நளனைக் கண்டாயா?
3.61.55
विक्रान्तः सत्त्ववान्वीरो भर्ता मम महायशाः ।
निषधानामधिपतिः कच्चिद्दृष्टस्त्वया नलः ॥ ३.६१.५५ ॥
வீரமிக்கவரும், வலிமையும் துணிவும் கொண்டவரும், மகா புகழ் பெற்றவருமான என் கணவர், நிடதர்களின் அதிபதியாகிய நளனை நீ கண்டாயா?
3.61.56
कं मीं विलपतीमेकां पर्वतश्रेष्ठ विह्वलाम् ।
गिरा नाश्वासयस्यद्यस्वां सुतामिव दुखितां ॥ ३.६१.५६ ॥
மலைகளில் சிறந்தவனே! தனியாக புலம்பி, கலங்கிய என்னை, துயருற்ற உன் சொந்த மகளைப் போல் நீ இன்று சொல்லால் ஆறுதல் படுத்தாமல் இருப்பது ஏன்?
3.61.57
वीर विक्रान्त धर्मज्ञ सत्यसंध महीपते ।
यद्यस्यस्मिन्वने राजन्दर्शयात्मानमात्मना ॥ ३.६१.५७ ॥
வீரனே, வீரமிக்கவனே, தர்மம் அறிந்தவனே, சத்தியம் காப்பவனே, நிலத்தின் அதிபதியே! நீ இந்த காட்டில் இருந்தால், அரசே, உன்னை நீயே வெளிப்படுத்திக் காட்டு.
3.61.58
कदा सुस्निग्गम्भीरां जीमूतस्वनसन्निभाम् ।
श्रोष्यामि नैषधस्याहं वाचं ताममृतोपमाम् ॥ ३.६१.५८ ॥
எப்போது நான் நைஷதனின் அந்த மிகவும் இனிய, ஆழமான, மேகக் கர்ஜனை போன்ற, அமிர்தம் போன்ற குரலைக் கேட்பேன்?
3.61.59
वैदर्भ्येहीति विस्पष्टां शुभां राज्ञो महात्मनः ।
आत्माभिधायिनीमृद्धां मम शोकविनाशिनीं ॥ ३.६१.५९ ॥
'விதர்ப்பகுமாரியே, வா' என்ற தெளிவான, சுபமான, மகாத்மாவான அரசனின், தன்னை அறிவிக்கும், செழுமையான, என் சோகத்தை அழிக்கும் வாணியை (நான் கேட்பேனா?)
3.61.60
इतिसा तं गिरिश्रेष्ठमुक्त्वा पार्थिवनन्दिनी ।
दमयन्ती ततो भूयो जगाम दिशमुत्तराम् ॥ ३.६१.६० ॥
இவ்வாறு அந்த மலைகளில் சிறந்தவனிடம் சொல்லிவிட்டு, அரசகுமாரி தமயந்தி மீண்டும் வடக்குத் திசையை நோக்கிச் சென்றாள்.
3.61.61
सा गत्वा त्रीनहोरात्रान्ददर्श परमाङ्गना ।
तापसारण्यमतुलं दिव्यकाननशोभितम् ॥ ३.६१.६१ ॥
அவள் மூன்று பகல் இரவுகள் நடந்து சென்று, தெய்வீகச் சோலைகளால் அழகுற்ற, ஒப்பற்ற தவசிகளின் காட்டைக் கண்டாள்.
3.61.62
वसिष्ठभृग्वत्रिसमैस्तापसैरुपशोभितम् ।
नियतैः संयताहारैर्दमशौचसमन्वितैः ॥ ३.६१.६२ ॥
வசிட்டர், பிருகு, அத்ரி போன்ற தவசிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, அடக்கமுள்ள, கட்டுப்பாடான உணவுடைய, புலனடக்கமும் தூய்மையும் கொண்ட தவசிகளால்.
3.61.63
अब्भक्षैर्वायुभक्षैश्च पत्राहारैस्तथैव च ।
जितेन्द्रियैर्महाभागैः स्वर्गमार्गदिदृक्षुभिः ॥ ३.६१.६३ ॥
நீர் உண்பவர்கள், காற்று உண்பவர்கள், இலை உண்பவர்கள் ஆகியோராலும், புலன்களை வென்ற, மிகு நற்பேறுடைய, சொர்க்கவழியைக் காண விரும்பும் தவசிகளாலும்.
3.61.64
वल्कलाजिनसंवीतैर्मुनिभिः संयतेन्द्रियैः ।
तापसाध्युषितं रम्यं ददर्शाश्रममण्डलम् ॥ ३.६१.६४ ॥
மரப்பட்டையும் மான்தோலும் அணிந்த, புலன்களை அடக்கிய முனிவர்களால் வசிக்கப்பட்ட, இனிய ஆசிரமக் கூட்டத்தை அவள் கண்டாள்.
3.61.65
नानामृगगणैर्जुष्टं शाखामृगगणायुतम् ।
तापसैः समुपेतं च सा दृष्ट्वैव समाश्वसत् ॥ ३.६१.६५ ॥
பல மான் கூட்டங்கள் நிறைந்த, குரங்குக் கூட்டங்களால் நிரம்பிய, தவசிகள் கூடியிருந்த அந்த இடத்தைக் கண்டதுமே அவள் ஆறுதல் அடைந்தாள்.
3.61.66
सुभ्रूः सुकेशी सुश्रोणी सुकुचा सुद्विजानना ।
वर्चस्विनी सुप्रतिष्ठा स्वसितायतलोचना ॥ ३.६१.६६ ॥
அழகிய புருவம், அழகிய கூந்தல், அழகிய இடை, அழகிய மார்பு, அழகிய பற்களும் முகமும் கொண்ட, ஒளிமிக்க, நிலைத்த நடையுடைய, வெண்மையும் நீண்ட கண்களுமுடைய அவள்.
3.61.67
सा विवेशाश्रमपदं वीरसेनसुतप्रिया ।
योषिद्रत्नं महाभागा दमयन्ती तपस्विनी ॥ ३.६१.६७ ॥
வீரசேனனின் மகனுக்குப் பிரியமானவளும், மகாபாக்கியவதியும், பெண்களில் ரத்தினமும், தவஸ்வினியுமான தமயந்தி ஆசிரமப் பகுதியில் நுழைந்தாள்.
3.61.68
साऽभिवाद्य तपोवृद्धान्विनयावनता स्थिता ।
स्वागतं त इतिप्रोक्ता तैः सर्वैस्तापसोत्तमैः ॥ ३.६१.६८ ॥
அவள் தவத்தில் முதிர்ந்தவர்களை வணங்கி, பணிவுடன் குனிந்து நின்றாள். அப்போது அந்த உத்தம தாபசர்கள் அனைவரும், "நல்வரவு" என்று கூறினர்.
3.61.69
पूजां चास्या यथान्यायं कृत्वा तत्रतपोधनाः ।
आस्यतामित्यथोचुस्ते ब्रूहि किं करवामहे ॥ ३.६१.६९ ॥
அங்கிருந்த தவச்செல்வர்கள் அவளுக்குரிய மரியாதையை முறைப்படி செய்து, "அமருக" என்றனர்; பின்னர், "சொல், நாங்கள் உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்றனர்.
3.61.70
तानुवाच वरारोहा कच्चिद्भगवतामिह ।
तपःस्वग्निषु धर्मेषु मृगपक्षिषु चानघाः ॥ ३.६१.७० ॥
அழகிய இடையுடையவள் அவர்களிடம் கூறினாள், "பாவமற்ற பகவான்களே! இங்கே உங்கள் தவம், அக்கினிகள், தர்மம், மான்களும் பறவைகளும் நலமாக உள்ளனவா?"
3.61.71
कुशलं वो महाभागाः स्वधर्माचरणेषु च ।
तैरुक्ता कुशलं भद्रे सर्वत्रेति यशस्विनी ॥ ३.६१.७१ ॥
"மகாபாக்கியவான்களே! உங்கள் சுயதர்ம அனுஷ்டானங்களில் நலமா?" அவர்கள் பதிலளித்தனர், "நல்லவளே! எல்லா இடத்திலும் நலம்" என்று யசஸ்வினிக்குக் கூறப்பட்டது.
3.61.72
ब्रूहि सर्वानवद्याङ्गि का त्वं किंच चिकीर्षसि ।
दृष्ट्वैव ते परंरूपं द्युतिं च परमामिह ॥ ३.६१.७२ ॥
"குறையற்ற அங்கங்களுடையவளே! சொல், நீ யார்? இங்கு நீ என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்? உன் உயர்ந்த அழகையும், பேரொளியையும் கண்டு மட்டுமே" (நாங்கள் கேட்கிறோம்).
3.61.73
विस्मयो नः समुत्पन्नः समाश्वसिहि मा शुचः ।
अस्यारण्यस्य देवी त्वमुताहोऽस्य महीभृतः।
अस्याश्च नद्याः कल्याणि वद सत्यमनिन्दिते ॥ ३.६१.७३ ॥
நாங்கள் வியப்படைந்தோம். ஆறுதல் கொள், துக்கப்படாதே. நீ இந்த காட்டின் தேவதையா, அல்லது இந்த மலையின், அல்லது இந்த நதியின் தேவதையா? மங்கலமானவளே, குற்றமற்றவளே, உண்மையைச் சொல்.
3.61.74
साऽब्रवीत्तानृपीन्नाहमरण्यस्यास्य देवता ।
न चाप्यस्य गिरर्विप्रा नैव नद्याश्च देवता ॥ ३.६१.७४ ॥
அவள் அந்த முனிவர்களிடம் சொன்னாள்: நான் இந்தக் காட்டின் தேவதை அல்ல; இந்த மலையின் தேவதையும் அல்ல, அந்தணர்களே, இந்த நதியின் தேவியும் அல்ல.
3.61.75
मानुषीं मां विजानीत यूयं सर्वेतपोधनाः ।
विस्तरेणाभिधास्यामि तन्मे शृणुत सर्वशः ॥ ३.६१.७५ ॥
தவச் செல்வர்களே, என்னை ஒரு மனுஷி என்று அறியுங்கள். விரிவாகச் சொல்கிறேன்; எல்லாவற்றையும் என்னிடமிருந்து கேளுங்கள்.
3.61.76
विदर्भेपु महीपालो भीमो नाम महीपतिः ।
तस्य मां तनयां सर्वे जानीत द्विजसत्तमाः ॥ ३.६१.७६ ॥
விதர்ப்ப நாட்டில் பூமியைக் காக்கும் பீமன் என்ற மன்னன் இருக்கிறான். சிறந்த துவிஜர்களே, என்னை அவனுடைய மகளாக அறியுங்கள்.
3.61.77
निपधाधिपतिर्धीमान्नलो नाम महायशाः ।
वीरः संग्रामजिद्विद्वान्मम भर्ता विशांपतिः ॥ ३.६१.७७ ॥
நிஷதர்களின் அதிபதி, அறிவுள்ளவன், பெரும் புகழுடையவன், வீரன், போரில் வெல்பவன், கற்றறிந்தவன், மக்களின் அரசன் நளன் என்பவன் என் கணவன்.
3.61.78
देवताभ्यर्चनपरो द्विजातिजनवत्सलः ।
गोप्ता निपधवंशस्य महातेजा महाबलः ॥ ३.६१.७८ ॥
தேவர் வழிபாட்டில் ஈடுபட்டவன், துவிஜர் மக்களிடம் அன்புள்ளவன், நிஷத வம்சத்தின் காப்பாளன், பெரும் ஒளியும் பெரும் பலமும் உடையவன்.
3.61.79
सत्यवान्धर्मवित्प्राज्ञः सत्यसंधोऽरिमर्दनः ।
ब्रह्मण्यो दैवतपरः श्रीमान्परपुरंजयः ॥ ३.६१.७९ ॥
அவர் சத்தியவான், தர்மத்தை அறிந்தவர், ஞானி, சத்தியத்தில் உறுதியானவர், எதிரிகளை நசுக்குபவர், பிராமணர்களை ஆதரிப்பவர், தேவர்களில் பற்றுள்ளவர், செல்வமுள்ளவர், பகையரசர்களின் நகரங்களை வெல்பவர்.
3.61.80
नलो नाम नृपश्रेष्ठो देवराजसमद्युतिः ।
मम भर्ता विशालाक्षः पूर्णेन्दुवदनोऽरिहा ॥ ३.६१.८० ॥
நளன் என்ற பெயருடைய அரசர்களில் சிறந்தவர், தேவேந்திரனைப் போல் ஒளிர்பவர், என் கணவர், பெரிய கண்களும் முழுநிலவு போன்ற முகமும் உடையவர், பகைவரைக் கொல்பவர்.
3.61.81
आहर्ता क्रतुमुख्यानां वेदवेदाङ्गपारगः ।
सपत्नानां मृधे हन्ता रविसोमसमप्रभः ॥ ३.६१.८१ ॥
முக்கிய யாகங்களை நடத்துபவர், வேதங்களையும் வேதாங்கங்களையும் கற்றுத் தேர்ந்தவர், போரில் பகைவரைக் கொல்பவர், சூரியனுக்கும் சந்திரனுக்கும் நிகரான ஒளியுடையவர்.
3.61.82
स कैश्चिन्निकृतिप्रज्ञैरनार्यैरकृतात्मभिः ।
आहृय पृथिवीपालः सत्यधर्मपरायणः।
देवनेकुशलैर्जिह्मैर्जितो राज्यं वसूनि च ॥ ३.६१.८२ ॥
அந்த உலகைக் காக்கும் அரசர், சத்தியத்திலும் தர்மத்திலும் நிலைத்தவர்; வஞ்சகப் புத்தியுள்ள, அநாரியரான, தன்னடக்கமற்ற, சூதாட்டத்தில் வல்ல கபடர்கள் அவரை அழைத்து சூதில் வென்று அவரது அரசையும் செல்வத்தையும் பறித்தனர்.
3.61.83
तस्य मामवगच्छध्वं भार्यां राजर्पभस्य वै ।
दमयन्तीति विख्यातां भर्तुर्दर्शनलालसाम् ॥ ३.६१.८३ ॥
அந்த அரசர்களில் காளை போன்றவரின் மனைவி என்று என்னை அறியுங்கள்; தமயந்தி என்று புகழ்பெற்ற நான், என் கணவரைக் காண ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்.
3.61.84
सा वनानि गिरींश्चैव सरांसि सरितस्तथा ।
पल्वलानि च सर्वाणि तथाऽरण्यानि सर्वशः ॥ ३.६१.८४ ॥
அவள் காடுகளையும், மலைகளையும், ஏரிகளையும், ஆறுகளையும், சிறு குளங்களையும், எல்லா வனங்களையும் எங்கும் தேடினாள்.
3.61.85
अन्वेपमाणआ भर्तारं नलं रणविशारदम् ।
महात्मानं कृतास्त्रं च विचरामीह दुःखिता ॥ ३.६१.८५ ॥
போரில் வல்லவரும், மகாத்மாவும், அஸ்திரவித்தையில் தேர்ந்தவருமான என் கணவர் நளனைத் தேடி, துயருற்ற நான் இங்கே அலைகிறேன்.
3.61.86
कच्चिद्भगवतां रम्यं तपोवनमिदं नृपः ।
भवेत्प्राप्तो नलो नाम निपधानां जनाधिपः ॥ ३.६१.८६ ॥
புனிதத் தவசிகளின் இந்த அழகிய தவனத்திற்கு நிஷதர்களின் அரசனும் மக்களின் தலைவனுமான நளன் என்ற மன்னன் வந்திருப்பானோ?
3.61.87
यत्कृतेऽहमिदं दुःखं प्रपन्ना भृशदारुणम् ।
वनं प्रतियं धोरं शार्दूलमृगसेवितम् ॥ ३.६१.८७ ॥
யாருக்காக நான் இந்தக் கொடும் துயரில் வீழ்ந்தேனோ, புலிகளும் மான்களும் நிறைந்த அச்சமூட்டும் கொடிய காட்டில் வந்து சேர்ந்தேனோ,
3.61.88
यदि कैश्चिदहोरात्रैर्न द्रक्ष्यामि नलं नृपम् ।
आत्मानं श्रेयसा योक्ष्ये देहस्यास्य विमोक्षणात् ॥ ३.६१.८८ ॥
சில நாட்களிலும் இரவுகளிலும் மன்னன் நளனைக் காணாவிட்டால், இந்த உடலை விடுத்து என் நன்மைக்காக என்னை இணைத்துக் கொள்வேன்.
3.61.89
कोनु मे जीवितेनार्थस्तमृते पुरुषर्षभम् ।
कथं भविष्याम्यद्याहं भर्तृशोकाभिपीडिता ॥ ३.६१.८९ ॥
அந்தப் புருஷர்களில் சிறந்தவர் இல்லாமல் என் உயிருக்கு என்ன பயன்? கணவரின் துயரால் வருந்தும் நான் இன்று எவ்வாறு வாழ்வேன்?
3.61.90
तथा विलपतीमेकामरण्ये भीमनन्दिनीम् ।
दमयन्तीमथोचुस्ते तापसाः सत्यवादिनः ॥ ३.६१.९० ॥
காட்டில் தனித்து இவ்வாறு புலம்பிக் கொண்டிருந்த பீமனின் மகள் தமயந்தியிடம், உண்மை பேசும் தவசிகள் அப்போது சொன்னார்கள்.
3.61.91
उदर्कस्तव कल्याणि कल्याणो भविता शुभे ।
वयं पश्याम तपसा क्षिप्रं द्रक्ष्यसि नैषधम् ॥ ३.६१.९१ ॥
நல்லவளே, மங்கலமானவளே, உனக்கு முடிவு நலமாக இருக்கும். தவத்தின் வலிமையால் நாங்கள் காண்கிறோம்; விரைவில் நீ நைஷதனைக் காண்பாய்.
3.61.92
निपधानामधिपतिं नलं रिपुनिपातिनम् ।
भैमि धर्मभृतां श्रेष्ठं द्रक्ष्यसे विगतज्वरम् ॥ ३.६१.९२ ॥
பீமனின் மகளே, நிடதர்களின் அதிபதியும், பகைவரை வீழ்த்துபவனும், தர்மம் காப்பவர்களில் சிறந்தவனுமான நளனை, துயரற்றவனாக நீ காண்பாய்.
3.61.93
विमुक्तं सर्वपापेभ्यः सर्वरत्नसमन्वितम् ।
तदेव नगरं श्रेष्ठं प्रशासतमरिन्दमम् ॥ ३.६१.९३ ॥
எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டதும், எல்லா ரத்தினங்களும் நிறைந்ததுமான அந்தச் சிறந்த நகரம்; பகைவரை அடக்கும் அரசன் அதை ஆள்கிறான்.
3.61.94
द्विपतां भयकर्तारं सुहृदां शोकनाशनम् ।
पतिमेष्यसि कल्याणि कल्याणाभिजनं नृपम् ॥ ३.६१.९४ ॥
நல்லவளே, பகைவருக்கு அச்சத்தைத் தருபவனும், நண்பர்களின் துயரைப் போக்குபவனும், நல்ல குலத்தைச் சேர்ந்த அரசனுமான அவனை நீ கணவனாகப் பெறுவாய்.
3.61.95
एवमुक्त्वा नलस्येष्टां महिषीं पार्थिवात्मजाम् ।
अन्तर्हितास्तापसास्ते साग्निहोत्राश्रमास्तथा ॥ ३.६१.९५ ॥
நளனின் அன்பு மனைவியான அந்த அரசகுமாரியிடம் இவ்வாறு கூறிய பின், அந்தத் தவசிகள் அக்னிஹோத்திர ஆசிரமங்களுடன் மறைந்தனர்.
3.61.96
सा दृष्ट्वा महदाश्चर्यं विस्मिता ह्यभवत्तदा ।
दमयन्त्यनवद्याङ्गी वीरसेननृपस्नुषा ॥ ३.६१.९६ ॥
அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைக் கண்டு அவள் வியப்படைந்தாள். குற்றமற்ற அங்கங்களையுடைய தமயந்தி, வீரசேன மன்னனின் மருமகள், அப்போது உண்மையிலேயே வியப்புற்றாள்.
3.61.97
चिन्तयामास वैदर्भी किमेतद्दृष्टवत्यहम् ॥ ३.६१.९७ ॥
விதர்ப்ப இளவரசி சிந்தித்தாள்: "நான் இதை என்ன கண்டேன்?"
3.61.98
किंनु स्वप्नो मया दृष्टः कोऽयंविधिरिहाभवत् ।
क्वनु ते तापसाः सर्वे क्व तदाश्रममण्डलम् ॥ ३.६१.९८ ॥
"இது ஒரு கனவா? இங்கு இது என்ன விதி நிகழ்ந்தது? அந்த தவசிகள் அனைவரும் எங்கே? அந்த ஆசிரம வட்டம் எங்கே?"
3.61.99
क्व सा पुण्यजला रम्या नदी द्विजनिषेविता ।
क्वनु ते ह नगा हृद्याः फलपुष्पोपशोभिताः ॥ ३.६१.९९ ॥
"புனித நீர் கொண்ட, அழகிய, அந்தணர்களால் சேவிக்கப்பட்ட அந்த ஆறு எங்கே? பழங்களும் மலர்களும் அழகுசெய்த அந்த மனம் கவரும் மரங்கள் எங்கே?"
3.61.100
इत्येवं नरशार्दूल विस्मिता कमलेक्षणा ।
ध्यात्वा चिरं भीमसुता दमयन्ती शुचिस्मिता।
भर्तृशोकपरा दीनाविवर्णवदनाऽभवत् ॥ ३.६१.१०० ॥
நரசார்த்தூலனே! இவ்வாறு வியப்புற்ற தாமரைக் கண்ணி, பீமனின் மகள் தமயந்தி, தூய புன்னகையாளாக நீண்ட நேரம் சிந்தித்தாள். கணவனின் துயரில் மூழ்கி அவள் துயருற்று, முகம் வெளிறியவளானாள்.
3.61.101
सा गत्वाऽथापरां भूमिं बाष्पसंदिग्धया गिरा ।
विललापाश्रुपूर्णाक्षी दृष्ट्वाऽशोकतरुं ततः ॥ ३.६१.१०१ ॥
பின்பு அவள் வேறொரு இடத்திற்குச் சென்று, கண்ணீரால் தடுமாறும் குரலில், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களோடு அசோக மரத்தைக் கண்டு புலம்பினாள்.
3.61.102
उपगम्य तरुश्रेष्ठमशोकं पुष्पितं वने ।
पल्लवापीडितं हृद्यं विहङ्गैरनुनादितम् ॥ ३.६१.१०२ ॥
வனத்தில் மலர்ந்த, தளிர்களால் நெருங்கிய, அழகிய, பறவைகளின் ஒலியால் எதிரொலிக்கும் அந்த சிறந்த அசோக மரத்தை அணுகி—
3.61.103
अहो बतायमगमः श्रीमानस्मिन्वनान्तरे ।
आपीडैर्बहुभिर्भाति श्रीमान्पर्वतराडिव ॥ ३.६१.१०३ ॥
ஆ! இந்தப் பொலிவுமிக்க மரம் இந்தக் காட்டின் நடுவில் பல மலர்க்கொத்துகளால் பர்வதராஜனைப் போல் ஒளிர்கிறது.
3.61.104
विशोकां कुरु मां क्षिप्रमशोक प्रियदर्शन ।
वीतशोकभयाबाधं कच्चित्त्वं दृष्टवान्नृपम् ॥ ३.६१.१०४ ॥
ஓ இனிய தோற்றமுடைய அசோகமே! என்னைத் துயரற்றவளாக்குவாயாக. துயரும் பயமும் துன்பமும் இல்லாத அந்த அரசனை நீ கண்டாயா?
3.61.105
नलं नामारिदमनं नमयन्त्याः प्रियं पतिम् ।
निमधानामधिपतिं दृष्टवानसि मे प्रियम् ॥ ३.६१.१०५ ॥
நமயந்தியின் அன்புக் கணவரும், எதிரிகளை அடக்குபவரும், நிடதர்களின் அதிபதியுமான நளனை நீ கண்டாயா? என் அன்பே, நீ அவரைக் கண்டாயா?
3.61.106
एकवस्त्रार्धसंवीतं सुकुमारतनुत्वचम् ।
व्यसनेनार्दितं वीरमरण्यमिदमागतम् ॥ ३.६१.१०६ ॥
ஒரே ஆடையின் பாதியால் போர்த்தப்பட்டு, மென்மையான உடலும் தோலும் கொண்ட, துயரால் வருந்திய அந்த வீரன் இந்தக் காட்டுக்கு வந்திருக்கிறான்.
3.61.107
यथा विशोका गच्छेयमशोकनग तत्कुरु ।
सत्यनामा भवाशोक मम शोकविनाशनात् ॥ ३.६१.१०७ ॥
ஓ அசோக மரமே! நான் துயரற்றவளாகச் செல்லும்படி அதைச் செய்வாயாக. உன் பெயருக்கேற்ப நீ அசோகனாக இருக்கிறாய்; என் துயரை அழிப்பதால்.
3.61.108
एवंसाऽशोकवृत्तं तमार्ता वै परिगम्य ह ।
जगाम दारुणतरं देशं भैमी वराङ्गना ॥ ३.६१.१०८ ॥
இவ்வாறு துயருற்ற அந்த அழகிய பெண் பீமனின் மகள் தமயந்தி அந்த அசோக மரத்தை வலம் வந்து, மிகவும் பயங்கரமான நாட்டை நோக்கிச் சென்றாள்.
3.61.109
सा ददर्श नगान्नैकान्नैकाश्च सरितस्तथा ।
नैकांश्च पर्वतान्रम्यान्नैकांश्च मृगपक्षिणः ॥ ३.६१.१०९ ॥
அவள் பல மலைகளையும், பல ஆறுகளையும், பல அழகிய மலைகளையும், பல மான்களையும் பறவைகளையும் கண்டாள்.
3.61.110
कन्दरांश्च नितम्बांश्च नदीश्चाद्भुतदर्शनाः ।
ददर्श तान्भीमसुता पतिमन्वेषती तदा ॥ ३.६१.११० ॥
பீமனின் மகள் கணவனைத் தேடியபடி அப்போது குகைகளையும் சரிவுகளையும் அற்புதமாகக் காட்சியளிக்கும் ஆறுகளையும் கண்டாள்.
3.61.111
गत्वा प्रकृष्टमध्वानं दमयन्ती शुचिस्मिता ।
ददर्शाथ महासार्थं हस्त्यश्वरथसंकुलम् ॥ ३.६१.१११ ॥
வெகு தூரம் பயணம் செய்த தூய புன்னகையுடைய தமயந்தி யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் நிறைந்த பெரிய வணிகக் குழுவைக் கண்டாள்.
3.61.112
उत्तरन्तं नदीं रम्यां प्रसन्नसलिलां शुभाम् ।
सुशीततोयां विस्तीर्णां ह्रदिनीं वेतसैर्वृताम् ॥ ३.६१.११२ ॥
அழகான, தெளிந்த நீரும் மிகக் குளிர்ந்த நீரும் கொண்ட, அகன்ற, நாணல்களால் சூழப்பட்ட அந்த அழகிய ஆற்றைக் கடந்தவர்களை.
3.61.113
प्रोद्धुष्टां क्रौञ्चकुररैश्चक्रबाकोपकूजिताम् ।
कूर्मग्राहझवाकीर्णां विपुलद्वीपशोभिताम् ॥ ३.६१.११३ ॥
கொக்கு, குரரப் பறவைகளின் ஒலியால் முழங்கும், சக்ரவாகங்களின் கூவலால் நிறைந்த, ஆமை, முதலை, மீன்களால் நிரம்பிய, பெரிய தீவுகளால் அழகுற்ற ஆறு.
3.61.114
सा दृष्ट्वैव महासार्थं नलपत्नी यशस्विनी ।
उपसर्प्य वरारोहा जनमध्यं विवेश ह ॥ ३.६१.११४ ॥
பெரிய வணிகக் குழுவைக் கண்டதும் புகழ்பெற்ற நளனின் மனைவி, அழகிய இடையுடையவள், அருகில் சென்று மக்கள் நடுவே புகுந்தாள்.
3.61.115
उन्मत्तरूपा शोकार्ता तथा वस्त्रार्धसंवृता ।
कृशा विवर्णा मलिना पांसुध्वस्तशिरोरुहा ॥ ३.६१.११५ ॥
துயரால் வருந்தி, பித்தனைப் போன்ற தோற்றம் கொண்டு, பாதி ஆடையால் மூடப்பட்டு, மெலிந்து, வெளிறி, அழுக்குடன், தூசியால் கலைந்த கூந்தலுடன் அவள் இருந்தாள்.
3.61.116
तां दृष्ट्वा तत्रमनुजाः केचिद्भीताः प्रदुद्रुवुः ।
केचिच्चिन्तापरास्तस्थुः केचित्तत्रविचुक्रुशुः ॥ ३.६१.११६ ॥
அவளைக் கண்டு அங்கிருந்த சிலர் அஞ்சி ஓடினர், சிலர் கவலையில் மூழ்கி நின்றனர், சிலர் அங்கேயே கூக்குரலிட்டனர்.
3.61.117
प्रहसन्ति स्म तां केचिदभ्यसूयन्ति चापरे ।
कुर्वन्त्यस्यांदयांकेचित्पप्रच्छुश्चापि भारत ॥ ३.६१.११७ ॥
சிலர் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தனர், வேறு சிலர் அவளை நிந்தித்தனர், சிலர் அவள் மீது இரக்கம் கொண்டனர், பாரதா, சிலர் அவளிடம் கேள்விகளும் கேட்டனர்.
3.61.118
काऽसि कस्यासि कल्याणि किं वा मृगयसे वने ।
त्वां दृष्ट्वा व्यथिताः स्मेह कच्चित्त्वमसिं मानुषी ॥ ३.६१.११८ ॥
நீ யார், யாருடையவள், கல்யாணியே? காட்டில் எதைத் தேடுகிறாய்? உன்னைக் கண்டு நாங்கள் இங்கே கலக்கமடைந்தோம். நீ மனுஷி தானா?
3.61.119
वद सत्यं वनस्यास्य पर्वतस्याथवा दिशः ।
देवता त्वं हि कल्याणि त्वां वयं शरणं गताः ॥ ३.६१.११९ ॥
உண்மையைச் சொல். இந்தக் காட்டின், இந்த மலையின், அல்லது எந்தத் திசையின் தேவதையா நீ? கல்யாணியே, நீ நிச்சயமாக ஒரு தேவதை; நாங்கள் உன்னை அடைக்கலமாக அடைந்தோம்.
3.61.120
यक्षी वा राक्षसी वा त्वमुताहोसि सुराङ्गना ।
सर्वथाकुरु नः स्वस्ति रक्ष चास्माननिन्दिते ॥ ३.६१.१२० ॥
நீ யட்சியா, ராட்சசியா, அல்லது தேவாங்கனையா? எவ்வகையிலாவது எங்களுக்கு நலம் செய், குற்றமற்றவளே, எங்களைக் காத்தருள்.
3.61.121
यथाऽयंसर्वथा सार्थः क्षेमी शीघ्रमितो व्रजेत् ।
तथा विधत्स्व कल्याणि यथा श्रेयो हि नो भवेत् ॥ ३.६१.१२१ ॥
இந்தச் சார்த்தம் முழுவதும் பாதுகாப்பாக விரைவில் இங்கிருந்து செல்லும்படி, ஓ கல்யாணி, அவ்வாறு செய்; அதனால் எங்களுக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்.
3.61.122
तथोक्ता तेन सार्थेन दमयन्ती नृपात्मजा ।
प्रत्युवाच ततः साध्वी भर्तृव्यसनपीडिता ॥ ३.६१.१२२ ॥
அந்தச் சார்த்தத்தால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, கணவனின் துன்பத்தால் வருந்திய கற்புடைய அரசமகள் தமயந்தி பின்னர் மறுமொழி கூறினாள்.
3.61.123
सार्तवाहं च सार्थं च जना ये चात्र केचन ।
युवस्थविरबालाश् सार्थस्य च पुरोगमाः ॥ ३.६१.१२३ ॥
சார்த்தவாகனும் சார்த்தமும், இங்குள்ள எவ்வளவு பேராயினும் இளைஞர், முதியோர், சிறுவர்கள், சார்த்தத்தை முன்னின்று நடத்துவோர்.
3.61.124
मानुषीं मां विजानीत मनुजाधिपतेः सुताम् ।
नृपस्नुषां राजभार्यां भर्तृदर्शनलालसाम् ॥ ३.६१.१२४ ॥
என்னை மனுஷியாக அறியுங்கள்—மனிதர்களின் அதிபதியின் மகள், அரசனின் மருமகள், அரசனின் மனைவி, கணவனைக் காண ஏங்குபவள்.
3.61.125
विदर्भराण्मम पिता भर्ता राजा च नैषधः ।
नलोनाम महाभागस्तं मार्गाम्यपराजितम् ॥ ३.६१.१२५ ॥
விதர்ப்ப அரசன் என் தந்தை; நிடத நாட்டு அரசன் நளன் என் கணவன்—மகாபாக்கியவான், வெல்லப்படாதவன். அவனையே நான் தேடுகிறேன்.
3.61.126
यदि जानीत नृपतिं क्षिप्रं शंसत मे प्रियम् ।
नलं पुरुषशार्दूलममित्रगणसूदनम् ॥ ३.६१.१२६ ॥
நீங்கள் அரசனை அறிந்திருந்தால் விரைவில் எனக்கு இனிய செய்தியைச் சொல்லுங்கள்—நளனை, மனிதர்களில் புலியை, பகைவர் கூட்டத்தை அழிப்பவனை.
3.61.127
तामुवाचानवद्याङ्गीं सार्थस्य महतः प्रभुः ।
सार्थवाहः शुचिर्नाम शृणु कल्याणि मद्वचः ॥ ३.६१.१२७ ॥
குறையற்ற அங்கங்களை உடையவளிடம் பெரிய வணிகக் குழுவின் தலைவனான சுசி என்ற சார்த்தவாகன் கூறினான்: கல்யாணியே, என் சொல்லைக் கேள்.
3.61.128
अहं सार्थस्य नेता वै सार्थवाहः शुचिस्मिते ।
मनुष्यं नलनामानं न पश्यामि यशस्विनि ॥ ३.६१.१२८ ॥
நான் வணிகக் குழுவின் தலைவன், சார்த்தவாகன்; தூய புன்னகையுடையவளே, புகழ்மிக்கவளே, நலன் என்ற பெயருடைய மனிதனை நான் காணவில்லை.
3.61.129
कुञ्जरद्वीपिमहिषशार्दूलर्क्षमृगानपि ।
पश्याम्यस्मिन्वने कृत्स्ने ह्यमनुष्यनिषेविते ॥ ३.६१.१२९ ॥
மனிதர்கள் அற்ற இந்த முழுக் காட்டில் யானைகளையும், புலிகளையும், எருமைகளையும், சிங்கங்களையும், கரடிகளையும், மான்களையும் நான் காண்கிறேன்.
3.61.130
ऋते त्वां मानुषीं मर्त्यं न पश्यामि महावने ।
तथा नो यक्षराडद्य मणिभद्रः प्रसीदतु ॥ ३.६१.१३० ॥
இந்தப் பெரிய காட்டில் உன்னைத் தவிர வேறு மானுட மரணமுள்ள மனிதனை நான் காணவில்லை; எனவே இன்று யக்ஷர் தலைவன் மணிபத்ரன் எங்கள் மீது அருள் கூரட்டும்.
3.61.131
साऽब्रवीद्वणिजः सर्वान्सार्थवाहं च तं ततः ।
क्वनु यास्यति सार्थोऽयमेतदाख्यातुमर्हसि ॥ ३.६१.१३१ ॥
அப்போது அவள் வணிகர்கள் அனைவரிடமும், அந்தச் சார்த்தவாகனிடமும் கூறினாள்: இந்தக் குழு எங்கே செல்லும்? இதை நீங்கள் எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.
3.61.132
सार्थोऽयं चेदिराजस्य सुबाहोः सत्यदर्शिनः ।
क्षिप्रं जनपदं गन्ता लाभाय मनुजात्मजे ॥ ३.६१.१३२ ॥
இந்தக் குழு சத்யதர்சியான சேதிநாட்டு மன்னன் சுபாகுவின் நாட்டுக்கு விரைவில் செல்லும்; லாபத்திற்காக, மனுஜ மகளே.