Mahābhārata · Adhyāya 3.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.64.1
तस्मिन्नन्तर्हिते नागे प्रययौ नैषधो नलः ।
ऋतुपर्णस्य नगरं प्राविशद्दशमेऽहनि ॥ ३.६४.१ ॥
Als jener Schlange entschwunden war, brach der Niṣadha-König Nala auf und betrat am zehnten Tag die Stadt Ṛtuparṇas.
3.64.2
स राजानमुपातिष्ठद्बाहुकोऽहमिति ब्रुवन् ।
अश्वानां वाहने युक्तः पृथिव्यां नास्ति मत्समः ॥ ३.६४.२ ॥
Er trat vor den König und sprach: »Ich bin Bāhuka. Auf der Erde gibt es keinen, der mir im Lenken der Pferde gleichkommt.«
3.64.3
अर्थकृच्छ्रेषु चैवाहं प्रष्टव्यो नैपुणेषु च ।
अन्नसंस्कारमपि च जानाम्यन्यैर्विशेषतः ॥ ३.६४.३ ॥
Bei schwierigen Unternehmungen und in Angelegenheiten, die Geschick erfordern, darf man mich befragen, und vor anderen verstehe ich mich auch auf die Zubereitung von Speisen.
3.64.4
यानि शिल्पानि लोकेऽस्मिन्यच्चैवान्यत्सुदुष्करम् ।
सर्वं यतिष्ये तत्कर्तुमृतुपर्ण भरस्व माम् ॥ ३.६४.४ ॥
Welche Künste es auf dieser Welt auch gibt und welche andere überaus schwierige Aufgabe auch sei, ich werde mich bemühen, sie alle zu vollbringen. Ṛtuparṇa, nimm mich in deinen Dienst auf.
3.64.5
इत्युक्तः स नलेनाथ ऋतुपर्णो नराधिपः ।
उवाच सुप्रीतमनास्तं प्रेक्ष्य च महीपते ॥ ३.६४.५ ॥
Als Nala so gesprochen hatte, blickte König Ṛtuparṇa, im Herzen hocherfreut, ihn an und sprach, o Herr der Erde:
3.64.6
वसबाहुक भद्रं ते सर्वमेतत्करिष्यसि ।
शीघ्रयाने सदा बुद्धिर्ध्रियते मे विशेषतः ॥ ३.६४.६ ॥
»Bleib, Bāhuka, und möge dir Glück beschieden sein. All dies wirst du tun. Vor allem aber ist mein Sinn stets auf schnelle Fahrt gerichtet.«
3.64.7
स त्वमातिष्ठ योगं तं येन शीध्रां हया मम ।
भवेयुरश्वाध्यक्षोसि वेतनं ते शतंशतम् ॥ ३.६४.७ ॥
Übernimm jene Aufgabe, durch die meine Pferde schnell werden. Du sollst Aufseher der Pferde sein, und dein Lohn soll hundert um hundert betragen.
3.64.8
त्वामुपस्थास्यतश्चैव नित्यं वार्ष्णेयजीवलौ ।
एताभ्यां रंस्यसे सार्धं वस वै मयि बाहुक ॥ ३.६४.८ ॥
Vārṣṇeya und Jīvala werden dir stets dienen. Mit diesen beiden wirst du Freude finden; wohne bei mir, o Bāhuka.
3.64.9
एवमुक्तो नलस्तेन न्यवसत्तत्रपूजितः ।
ऋतुपर्णस्य नगरे सहवार्ष्णेयजीवलः ॥ ३.६४.९ ॥
Als er so angesprochen worden war, wohnte Nala, dort geehrt, in der Stadt Ṛtuparṇas zusammen mit Vārṣṇeya und Jīvala.
3.64.10
स वै तत्रावसद्राजा वैदर्भीमनुचिन्तयन् ।
सायंसायं सदा चेमं श्लोकमेकं जगाद ह ॥ ३.६४.१० ॥
Jener König, der dort weilte und unablässig an die Vaidarbhī dachte, sprach jeden Abend diesen einen Vers.
3.64.11
क्व नु सा क्षुत्पिपासार्ता श्रान्ता शेते तपस्विनी ।
स्मरन्ती तस्य मन्दस्य कं वाऽऽसाद्योपतिष्ठति ॥ ३.६४.११ ॥
Wo liegt sie nun, jene Asketin, von Hunger und Durst gequält, erschöpft? Sich jenes Toren erinnernd, zu wem geht sie hin und dient?
3.64.12
एवं ब्रुवन्तं राजानं निशायां जीवलोऽब्रवीत् ।
कामेनां शोचसे नित्यं श्रोतुमिच्छामि बाहुक।
आयुष्मन्कस्य वा नारी यामेवमनुशोचसि ॥ ३.६४.१२ ॥
Als der König so in der Nacht sprach, sagte Jīvala: O Bāhuka, aus Liebe trauerst du stets um sie; ich möchte es hören. O Langlebiger, wessen Frau ist sie, um die du so klagst?
3.64.13
तमुवाच नलो राजा मन्दप्रज्ञस्य कस्यचित् ।
आसीद्बहुमता नारी तस्या दृढतरश्च सः ॥ ३.६४.१३ ॥
König Nala sprach zu ihm: Es gab einen Mann von geringer Einsicht, der eine sehr geschätzte Frau hatte, und er war ihr umso treuer verbunden.
3.64.14
स वै केनचिदर्थेन तया मन्दो व्ययुज्यत ।
विप्रयुक्तः स मन्दात्मा भ्रमत्यसुखपीडितः ॥ ३.६४.१४ ॥
Aus irgendeinem Grund wurde jener Schwachsinnige von ihr getrennt; getrennt irrt der dumpfe Geist umher, von Leid gequält.
3.64.15
दह्यमानः स शोकेन दिवारात्रमतन्द्रितः ।
निशाकाले स्मरंस्तस्याः श्लोकमेकं स्म गायति ॥ ३.६४.१५ ॥
Von Kummer verzehrt, ohne Ruhe bei Tag und Nacht, singt er einen einzigen Vers und gedenkt ihrer zur Nachtzeit.
3.64.16
स विभ्रमन्महीं सर्वां क्वचिदासाद्य किंचन ।
वसत्यनर्हस्तद्दुःखं भूय एवानुसंस्मरन् ॥ ३.६४.१६ ॥
Die ganze Erde durchirrend, gelangt er irgendwohin und wohnt dort, obwohl er es nicht verdient, und erinnert sich immer wieder an eben jenen Kummer.
3.64.17
सा तु तं पुरुषं नारी कृच्छेऽप्यनुगता वने ।
त्यक्ता तेनाल्पभाग्येन दुष्करं यदि जीवति ॥ ३.६४.१७ ॥
Jene Frau folgte jenem Mann doch auch in der Not in den Wald; von ihm, dem Unglückseligen, verlassen — wenn sie noch lebt, ist es schwer.
3.64.18
एका बालाऽनभिज्ञा च मार्गमाणाऽतथोचिता ।
क्षुत्पिपासापरीताङ्गी दुष्करं यदि जीवति ॥ ३.६४.१८ ॥
Allein, ein junges Mädchen, unerfahren, einen Weg suchend, einer solchen Lage nicht würdig, den Leib von Hunger und Durst umringt — wenn sie noch lebt, ist es schwer.
3.64.19
श्वापदाचरिते नित्यं वने महति दारुणे ।
त्यक्ता तेनाल्पभाग्येन मन्दप्रज्ञेन मारिष ॥ ३.६४.१९ ॥
In diesem weiten, schrecklichen Wald, der stets von wilden Tieren durchstreift wird, verließ er sie, er von geringem Glück und stumpfem Verstand, o Herr.
3.64.20
इत्येवं नैषधो राजा दमयन्तीमनुस्मरन् ।
अज्ञातवासं न्यवसद्राज्ञस्तस्य नवेशने ॥ ३.६४.२० ॥
So lebte der König der Naiṣadha, stets an Damayantī denkend, verborgen im Dienst jenes neuen Königs.