மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.64.1
तस्मिन्नन्तर्हिते नागे प्रययौ नैषधो नलः ।
ऋतुपर्णस्य नगरं प्राविशद्दशमेऽहनि ॥ ३.६४.१ ॥
அந்த நாகன் மறைந்ததும், நிஷதனான நளன் புறப்பட்டுச் சென்று பத்தாம் நாளில் ருதுபர்ணனின் நகரத்திற்குள் நுழைந்தான்.
3.64.2
स राजानमुपातिष्ठद्बाहुकोऽहमिति ब्रुवन् ।
अश्वानां वाहने युक्तः पृथिव्यां नास्ति मत्समः ॥ ३.६४.२ ॥
அவன் அரசனிடம் சென்று, "நான் பாஹுகன்" என்று கூறினான். குதிரைகளை ஓட்டுவதில் திறமையுள்ளவர்கள் இந்த பூமியில் என்னைப் போல் எவரும் இல்லை.
3.64.3
अर्थकृच्छ्रेषु चैवाहं प्रष्टव्यो नैपुणेषु च ।
अन्नसंस्कारमपि च जानाम्यन्यैर्विशेषतः ॥ ३.६४.३ ॥
கடினமான காரியங்களிலும் திறமை தேவைப்படும் விஷயங்களிலும் என்னிடம் ஆலோசனை கேட்கலாம்; மற்றவர்களை விட, உணவு சமைப்பதையும் நான் சிறப்பாக அறிவேன்.
3.64.4
यानि शिल्पानि लोकेऽस्मिन्यच्चैवान्यत्सुदुष्करम् ।
सर्वं यतिष्ये तत्कर्तुमृतुपर्ण भरस्व माम् ॥ ३.६४.४ ॥
இவ்வுலகில் உள்ள கலைகள் அனைத்தையும், மற்றும் மிகக் கடினமான வேறு எந்தச் செயலையும் செய்ய நான் முயல்வேன்; ருதுபர்ணா, என்னை ஏற்றுக்கொள்.
3.64.5
इत्युक्तः स नलेनाथ ऋतुपर्णो नराधिपः ।
उवाच सुप्रीतमनास्तं प्रेक्ष्य च महीपते ॥ ३.६४.५ ॥
நளன் இவ்வாறு கூறியதும், மனம் மிகவும் மகிழ்ந்த நராதிபதியான ருதுபர்ணன் அவனைப் பார்த்து, மஹீபதியே, இவ்வாறு சொன்னான்.
3.64.6
वसबाहुक भद्रं ते सर्वमेतत्करिष्यसि ।
शीघ्रयाने सदा बुद्धिर्ध्रियते मे विशेषतः ॥ ३.६४.६ ॥
"இரு, பாஹுகா! உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். இவை அனைத்தையும் நீ செய்வாய். குறிப்பாக விரைவான தேர்ப்பயணத்தில் என் மனம் எப்போதும் நிலைபெற்றிருக்கிறது."
3.64.7
स त्वमातिष्ठ योगं तं येन शीध्रां हया मम ।
भवेयुरश्वाध्यक्षोसि वेतनं ते शतंशतम् ॥ ३.६४.७ ॥
நீ அந்தப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள், அதனால் என் குதிரைகள் வேகமாகும். நீ குதிரைகளின் தலைவனாவாய்; உனக்குச் சம்பளம் நூறு நூறு.
3.64.8
त्वामुपस्थास्यतश्चैव नित्यं वार्ष्णेयजीवलौ ।
एताभ्यां रंस्यसे सार्धं वस वै मयि बाहुक ॥ ३.६४.८ ॥
வார்ஷ்ணேயனும் ஜீவலனும் எப்போதும் உனக்குப் பணிவிடை செய்வர். இவர்களுடன் நீ மகிழ்வாய்; பாகுகனே, என்னிடம் வசி.
3.64.9
एवमुक्तो नलस्तेन न्यवसत्तत्रपूजितः ।
ऋतुपर्णस्य नगरे सहवार्ष्णेयजीवलः ॥ ३.६४.९ ॥
அவன் இவ்வாறு சொன்னதும், நளன் அங்கு மரியாதையுடன் ருதுபர்ணனின் நகரில் வார்ஷ்ணேயன், ஜீவலனுடன் வசித்தான்.
3.64.10
स वै तत्रावसद्राजा वैदर्भीमनुचिन्तयन् ।
सायंसायं सदा चेमं श्लोकमेकं जगाद ह ॥ ३.६४.१० ॥
அந்த அரசன் அங்கு வசித்தபோது விதர்ப்பனின் மகளை எண்ணிக்கொண்டிருந்தான்; ஒவ்வொரு மாலையும் இந்த ஒரு சுலோகத்தைச் சொன்னான்.
3.64.11
क्व नु सा क्षुत्पिपासार्ता श्रान्ता शेते तपस्विनी ।
स्मरन्ती तस्य मन्दस्य कं वाऽऽसाद्योपतिष्ठति ॥ ३.६४.११ ॥
பசி, தாகத்தால் வருந்தி, களைத்த அந்தத் தவசினி எங்கே படுத்திருக்கிறாளோ? அந்த மூடனை நினைத்துக்கொண்டு, யாரை அடைந்து அவள் பணிவிடை செய்கிறாளோ?
3.64.12
एवं ब्रुवन्तं राजानं निशायां जीवलोऽब्रवीत् ।
कामेनां शोचसे नित्यं श्रोतुमिच्छामि बाहुक।
आयुष्मन्कस्य वा नारी यामेवमनुशोचसि ॥ ३.६४.१२ ॥
இரவில் அரசன் இவ்வாறு பேசுவதைக் கேட்ட ஜீவலன் சொன்னான்: பாகுகனே, நீ காதலால் அவளை எப்போதும் துயருறுகிறாய்; நான் கேட்க விரும்புகிறேன். ஆயுஷ்மானே, நீ இவ்வாறு துயருறும் அந்தப் பெண் யாருடையவள்?
3.64.13
तमुवाच नलो राजा मन्दप्रज्ञस्य कस्यचित् ।
आसीद्बहुमता नारी तस्या दृढतरश्च सः ॥ ३.६४.१३ ॥
அரசன் நளன் அவனிடம் கூறினான்: மந்தபுத்தியுள்ள ஒருவனுக்கு மிகவும் விரும்பப்பட்ட ஒரு பெண் இருந்தாள்; அவள்மீது அவன் மிகவும் உறுதியான அன்புடையவனாக இருந்தான்.
3.64.14
स वै केनचिदर्थेन तया मन्दो व्ययुज्यत ।
विप्रयुक्तः स मन्दात्मा भ्रमत्यसुखपीडितः ॥ ३.६४.१४ ॥
ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அந்த மந்தன் அவளிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டான்; பிரிந்த அந்த மந்தபுத்தியுள்ளவன் துன்பத்தால் வருந்தி அலைகிறான்.
3.64.15
दह्यमानः स शोकेन दिवारात्रमतन्द्रितः ।
निशाकाले स्मरंस्तस्याः श्लोकमेकं स्म गायति ॥ ३.६४.१५ ॥
துயரத்தால் எரிந்தவனாய், பகல் இரவு ஓய்வின்றி, இரவு வேளையில் அவளை நினைத்துக்கொண்டு ஒரு சுலோகத்தைப் பாடுகிறான்.
3.64.16
स विभ्रमन्महीं सर्वां क्वचिदासाद्य किंचन ।
वसत्यनर्हस्तद्दुःखं भूय एवानुसंस्मरन् ॥ ३.६४.१६ ॥
முழு பூமியிலும் அலைந்து திரிந்து, எங்கோ ஒரு இடத்தை அடைந்து அவன் தங்குகிறான் — தகுதியற்றவனாக இருந்தும்; அந்தத் துயரையே மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக்கொண்டே.
3.64.17
सा तु तं पुरुषं नारी कृच्छेऽप्यनुगता वने ।
त्यक्ता तेनाल्पभाग्येन दुष्करं यदि जीवति ॥ ३.६४.१७ ॥
அவளோ அந்த ஆடவனை துன்பத்திலும் காட்டில் பின்தொடர்ந்தாள்; சிறு பாக்கியமுள்ள அவனால் கைவிடப்பட்டவள் — அவள் உயிருடன் இருந்தால் அது கடினம்.
3.64.18
एका बालाऽनभिज्ञा च मार्गमाणाऽतथोचिता ।
क्षुत्पिपासापरीताङ्गी दुष्करं यदि जीवति ॥ ३.६४.१८ ॥
தனியாக, இளம் பெண்ணாக, அனுபவமற்றவளாய், வழி தேடியவளாய், அத்தகைய நிலைக்குத் தகுதியற்றவளாய், பசியும் தாகமும் சூழ்ந்த உடலுடன் — அவள் உயிருடன் இருந்தால் அது கடினம்.
3.64.19
श्वापदाचरिते नित्यं वने महति दारुणे ।
त्यक्ता तेनाल्पभाग्येन मन्दप्रज्ञेन मारिष ॥ ३.६४.१९ ॥
காட்டு விலங்குகள் எப்போதும் திரியும் இந்தப் பெரிய, பயங்கரமான காட்டில், குறைந்த அதிர்ஷ்டமும் மந்தமான அறிவும் கொண்ட அவன் அவளைக் கைவிட்டான், ஓ மாரிஷா.
3.64.20
इत्येवं नैषधो राजा दमयन्तीमनुस्मरन् ।
अज्ञातवासं न्यवसद्राज्ञस्तस्य नवेशने ॥ ३.६४.२० ॥
இவ்வாறு நைஷத மன்னன் தமயந்தியை எப்போதும் நினைத்தவாறு, அந்தப் புதிய அரசனின் சேவையில் மறைவாக வாழ்ந்தான்.