Mahābhārata · Adhyāya 3.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.71.1
ततो विदर्भान्संप्राप्तं सायाह्ने सत्यविक्रमम् ।
ऋतुपर्णं जना राज्ञे भीमाय प्रत्यवेदयन् ॥ ३.७१.१ ॥
Dann, am Abend, meldeten die Leute dem König Bhīma, dass Ṛtuparṇa, von wahrer Tapferkeit, in Vidarbha angekommen sei.
3.71.2
स भीमवचनाद्राजा कुण्डिनं प्राविशत्पुरम् ।
नादयन्रथघोषेण सर्वाः स विदिशो दिशः ॥ ३.७१.२ ॥
Auf Bhīmas Wort betrat der König die Stadt Kuṇḍina und ließ mit dem Dröhnen seines Wagens alle Himmelsrichtungen und Zwischenrichtungen widerhallen.
3.71.3
ततस्तं रथनिर्घोषं नलाश्वास्तत्र शुश्रुवुः ।
श्रुत्वा तु समहृष्यन्त पुरेव नलसन्निधौ ॥ ३.७१.३ ॥
Dort hörten Nalas Pferde das Dröhnen jenes Wagens; als sie es hörten, freuten sie sich, als wären sie in der Stadt bei Nala.
3.71.4
दमयन्ती तु शुश्राव रथघोषं नलस्य तम् ।
यथा मेघस्य नदतो गम्भीरं जलदागमे ॥ ३.७१.४ ॥
Damayantī hörte jenes Dröhnen von Nalas Wagen, tief wie das Donnern einer Wolke beim Kommen der Regenzeit.
3.71.5
परं विस्मयमापन्ना श्रुत्वा नादं महास्वनम् ।
नलेन संगृहीतेषु पुरेव नलवाजिषु।
सदृशं रथनिर्घोषं मेने भैमी तथा हयाः ॥ ३.७१.५ ॥
Als Bhaimī jenen gewaltigen Lärm hörte, geriet sie in großes Staunen; sie glaubte, das Dröhnen des Wagens sei wie in der Stadt, unter Nalas gezügelten Pferden.
3.71.6
प्रासादस्थाश्च शिखिनः शालास्थाश्चैव वारणाः ।
हयाश्च शुश्रुवुस्तस्य रथघोषं महीपतेः ॥ ३.७१.६ ॥
Die Pfauen auf den Palastterrassen sowie die Elefanten und Pferde in den Ställen hörten das Dröhnen des Wagens jenes Herrschers der Erde.
3.71.7
तच्छ्रुत्वा रथनिर्घोषं वारणाः शिखिनस्तथा ।
प्रवेदुरुन्मुखा राजन्दृष्ट्वेव जलदोदयम् ॥ ३.७१.७ ॥
Als sie jenes Rattern des Wagens hörten, stießen die Elefanten und Pfauen, o König, wie beim Aufsteigen einer Regenwolke, die Gesichter nach oben gerichtet, Rufe aus.
3.71.8
यथाऽसौ रथनिर्घोषः पूरयन्निव मेदिनीम् ।
ममाह्लादयते चेतो नल एव महीपतिः ॥ ३.७१.८ ॥
Jenes Rattern des Wagens, als fülle es die Erde, erfreut mein Herz: gewiss ist es König Nala.
3.71.9
अद्य नन्द्राभवक्रं तं न पश्यामि नलं यदि ।
असंख्येयगुणं वीरं विनङ्क्ष्यामि न संशयः ॥ ३.७१.९ ॥
Wenn ich heute jenen Helden Nala, von unzähligen Tugenden, nicht sehe, werde ich zugrunde gehen, daran ist kein Zweifel.
3.71.10
यदि वै तस्य वीरस्य हाह्वोर्नाद्याहमन्तरम् ।
प्रविशामि सुखस्पर्शं नभविष्याम्यसंशयम् ॥ ३.७१.१० ॥
Wenn ich heute nicht in jene wonnevolle Berührung zwischen den Armen jenes Helden eintreten kann, werde ich nicht mehr sein, ohne Zweifel.
3.71.11
यदि मां मेघनिर्घोषो नोपगच्छति नैषधः ।
अद्य चामीकरप्रख्यं प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ॥ ३.७१.११ ॥
Wenn jener Naiṣadha, dessen Stimme wie Donner klingt, nicht zu mir kommt, werde ich heute in das Feuer treten, golden an Glanz.
3.71.12
यदि मां सिंहविक्रान्तो मत्तवारणविक्रमः ।
नाभिगच्छतिराजेन्द्रो विनङ्क्ष्यामि न संशयः ॥ ३.७१.१२ ॥
Wenn jener Herrscher der Könige, der wie ein Löwe schreitet und die Tapferkeit eines rasenden Elefanten besitzt, nicht zu mir kommt, werde ich zugrunde gehen, daran ist kein Zweifel.
3.71.13
न स्मराम्यनृतं किंचिन्न स्मराम्यपकारताम् ।
न च पर्युषितं वाक्यं स्वैरेष्वपि महात्मनः ॥ ३.७१.१३ ॥
Ich erinnere mich an keine Lüge jenes Großherzigen, auch nicht an irgendein Unrecht, noch an ein nichtiges Wort, selbst nicht im Scherz.
3.71.14
प्रभुः क्षमावान्वीरश्च दाता चाप्यधिको नृपैः ।
अहो नीचानुवर्ती च क्लीबवन्मम नैषध ॥ ३.७१.१४ ॥
Er war mächtig, geduldig, tapfer und freigebig, sogar den anderen Königen überlegen. Ach, Naiṣadha! Nun folgt er den Niederen und ist mir wie ein Eunuch geworden.
3.71.15
गुणांस्तस्य स्मरन्त्या मे तत्पराया दिवानिशम् ।
हृदयं दीर्यत इदं शोकात्प्रियविनाकृतम् ॥ ३.७१.१५ ॥
Seine Tugenden erinnernd, ihm hingegeben Tag und Nacht, zerbricht mein Herz vor Kummer, vom Geliebten getrennt zu sein.
3.71.16
एवं विलपमाना सा नष्टसंज्ञेव भारत ।
आरुरोह महद्वेश्म पुण्यश्लोकदिदृक्षया ॥ ३.७१.१६ ॥
So klagend, als hätte sie das Bewusstsein verloren, o Bhārata, stieg sie in einen großen Palast, begierig, den Mann von heiligem Ruhm zu sehen.
3.71.17
ततो मध्यमकक्षायां ददर्श रथमास्थितम् ।
ऋतुपर्णं महीपालं सहवार्ष्णेयबाहुकम् ॥ ३.७१.१७ ॥
Dann sah sie im mittleren Hof König Ṛtuparṇa auf seinem Wagen stehen, zusammen mit dem Vārṣṇeya Bāhuka.
3.71.18
ततोऽवतीर्य वार्ष्णएयो बाहुकश्च रथोत्तमात् ।
हयांस्तानवमुच्याथ स्थापयामासतू रथम् ॥ ३.७१.१८ ॥
Dann stieg der Vārṣṇeya Bāhuka von diesem vortrefflichen Wagen herab, spannte jene Pferde aus und ließ dann den Wagen anhalten.
3.71.19
सोऽवतीर्य रथोपस्थादृतुपर्णो नराधिपः ।
उपतस्थे महाराजं भीमं भीमपराक्रमम् ॥ ३.७१.१९ ॥
Ṛtuparṇa, der Herr der Menschen, stieg vom Wagensitz herab und trat vor den großen König Bhīma, dessen Tapferkeit furchtbar war.
3.71.20
तं भीमः प्रतिजग्राह पूजया परया मुदा ।
स तेन पूजितो राज्ञा ऋतुपर्णो नराधिपः ॥ ३.७१.२० ॥
Bhīma empfing ihn mit höchster Ehre und Freude; Ṛtuparṇa, der Herr der Menschen, wurde vom König Bhīma geehrt.
3.71.21
स तत्र कुण्डिने रम्ये वसमानो महीपतिः ।
न च किंचित्तदाऽपश्यत्प्रेक्षमाणो मुहुर्मुहुः।
स तु राज्ञा समागम्य विदर्भपतिना तदा ॥ ३.७१.२१ ॥
Während er im lieblichen Kuṇḍina wohnte, blickte der Herrscher der Erde immer wieder umher, sah aber damals nichts; dann, als er den König von Vidarbha traf,
3.71.22
किं कार्यं स्वागतं तेऽस्तु राज्ञा पृष्टः स भारत ।
नाभिजज्ञे स नृपतिर्दुहित्रर्थे समागतम् ॥ ३.७१.२२ ॥
Als der König fragte: »Was ist dein Anliegen? Sei willkommen«, o Bhārata, erkannte ihn jener Herr der Menschen nicht, der wegen der Tochter gekommen war.
3.71.23
ऋतुपर्णोपि राजा स धीमान्सत्यपराक्रमः ।
राजानं राजपुत्रं वा न स्म पश्यति कंचन ॥ ३.७१.२३ ॥
Auch Ṛtuparṇa, jener weise König von wahrhaftiger Tapferkeit, sah keinen König und keinen königlichen Prinzen.
3.71.24
नैव स्वयंवरकथां न च विप्रसमागमम् ।
न चान्यं कंचिदारम्भं स्वयंवरविधिं प्रति ॥ ३.७१.२४ ॥
Er kannte weder die Geschichte des Svayaṃvara noch die Versammlung der Brahmanen noch irgendein anderes Unternehmen zum Ritus des Svayaṃvara.
3.71.25
ततो विगणयद्राजा मनसा कोसलाधिपः ।
आगतोस्मीत्युवाचैनं भवन्तमभिवादुकः ॥ ३.७१.२५ ॥
Da sprach der Herrscher von Kosala, in Gedanken erwägend, zu ihm: "Ich bin gekommen, um dich zu grüßen."
3.71.26
राजापि च स्मयन्भीमो मनसा समचिन्तयत् ।
अधिकं योजनशतं तस्यागमनकारणम्।
ग्रामान्बहूनतिक्रम्य नाध्यगच्छद्यथातथम् ॥ ३.७१.२६ ॥
König Bhīma lächelte ebenfalls und dachte bei sich: »Der Grund seines Kommens liegt über hundert Yojanas entfernt.« Obwohl er viele Dörfer durchquerte, erfuhr er nicht den wahren Grund.
3.71.27
अल्पकार्यं विनिर्दिष्टं तस्यागमनकारणम् ।
पश्चादुदर्के ज्ञास्याप्रि कारणं यद्भविष्यति ॥ ३.७१.२७ ॥
"Der Grund seines Kommens wurde als eine geringe Angelegenheit angegeben. Später, in der Zukunft, werde ich den wahren Grund erfahren, welcher er auch sein mag."
3.71.28
नैतदेवं स नृपतिस्तं सत्कृत्य व्यसर्जयत् ।
विश्राम्यतामित्युवाच क्लान्तोसीति पुनःपुनः ॥ ३.७१.२८ ॥
"Es ist nicht so." Jener König ehrte ihn und entließ ihn, immer wieder sagend: "Ruhe dich aus, denn du bist erschöpft."
3.71.29
स सत्कृतः प्रहृष्टात्मा प्रीतः प्रीतेन पार्थिवः ।
राजप्रेष्यैरनुगतो दिष्टं वेश्म समाविशत् ॥ ३.७१.२९ ॥
Geehrt und frohen Herzens trat jener König, erfreut, geleitet von den Dienern des Königs, in die ihm zugewiesene Wohnung ein.
3.71.30
ऋतुपर्णे गते राजन्वार्ष्णेयसहिते नृपे ।
बाहुको रथमादाय रथशालामुपागमत् ॥ ३.७१.३० ॥
O König, nachdem Ṛtuparṇa zusammen mit dem Vārṣṇeya fortgegangen war, nahm Bāhuka den Wagen und kam zum Wagenhaus.
3.71.31
स मोचयित्वा तानश्वानुपचर्य च शास्त्रतः ।
स्वयं चैतान्समाश्वास्य रथोपस्थ उपाविशत् ॥ ३.७१.३१ ॥
Nachdem er jene Pferde losgebunden und sie gemäß den Regeln versorgt hatte, und selbst sie getröstet hatte, setzte er sich auf den Wagensitz.
3.71.32
दमयन्त्यपि शोकार्ता दृष्ट्वा भागस्वरिं नृपम् ।
सूतपुत्रं च वार्ष्णेयं बाहुकं च तथाविधम् ॥ ३.७१.३२ ॥
Auch Damayantī, von Kummer gequält, sah den König Bhāgasvari, den Wagenlenkersohn Vārṣṇeya und Bāhuka, der so beschaffen war.
3.71.33
चिन्तयामास वैदर्भी कस्यैष रथनिःस्वनः ।
नलस्येव महानासीन्न च पश्यामि नैषधम् ॥ ३.७१.३३ ॥
Die Prinzessin von Vidarbha dachte nach: 'Wessen Wagengeräusch ist dies? Es ist groß wie das Nalas, doch ich sehe den Naiṣadha nicht.'
3.71.34
वार्ष्णोयेन भवेन्नूनं विद्या सैवोपशिक्षिता ।
तेनाद्य रथनिर्घोषो नलस्येव महानभूत् ॥ ३.७१.३४ ॥
Gewiss muss Vārṣṇeya jene Kunst gut gelernt haben; darum ist heute das Donnern seines Wagens so groß geworden wie das Nalas.
3.71.35
कआहोस्विदृतुपर्णोऽपि यथा राजा नलस्यथा ।
यथाऽयंरथनिर्घोषो नैषधस्येव लक्ष्यते ॥ ३.७१.३५ ॥
Ist dies König Ṛtuparṇa? Oder, wie das Nalas, scheint dieses Wagengeräusch das des Naiṣadha zu sein.
3.71.36
एवं सा तर्कयित्वा तु दमयन्ती विशांपते ।
दूतीं प्रस्थापयामास नैषधान्वेषणे शुभा ॥ ३.७१.३६ ॥
So überlegend, o Herr der Menschen, sandte die glückverheißende Damayantī eine Botin aus, um den Naiṣadha zu suchen.