மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.71.1
ततो विदर्भान्संप्राप्तं सायाह्ने सत्यविक्रमम् ।
ऋतुपर्णं जना राज्ञे भीमाय प्रत्यवेदयन् ॥ ३.७१.१ ॥
பின்னர் மாலைப்பொழுதில் வாய்மை வீரரான ருதுபர்ணன் விதர்ப்பத்தை அடைந்ததை மக்கள் அரசன் பீமனுக்குத் தெரிவித்தனர்.
3.71.2
स भीमवचनाद्राजा कुण्डिनं प्राविशत्पुरम् ।
नादयन्रथघोषेण सर्वाः स विदिशो दिशः ॥ ३.७१.२ ॥
பீமனின் சொல்லின்படி அந்த அரசன் தேரின் ஒலியால் எல்லாத் திசைகளையும் துணைத் திசைகளையும் முழங்கச் செய்தவாறு குண்டினம் நகருக்குள் நுழைந்தான்.
3.71.3
ततस्तं रथनिर्घोषं नलाश्वास्तत्र शुश्रुवुः ।
श्रुत्वा तु समहृष्यन्त पुरेव नलसन्निधौ ॥ ३.७१.३ ॥
அங்கே நளனின் குதிரைகள் அந்தத் தேரின் ஒலியைக் கேட்டன; கேட்டதும் நளனின் அருகில் நகரத்திலேயே இருப்பது போல அவை மகிழ்ந்தன.
3.71.4
दमयन्ती तु शुश्राव रथघोषं नलस्य तम् ।
यथा मेघस्य नदतो गम्भीरं जलदागमे ॥ ३.७१.४ ॥
தமயந்தி நளனின் அந்தத் தேரின் ஒலியைக் கேட்டாள்; மழைக்காலம் வரும்போது முழங்கும் மேகத்தின் ஆழ்ந்த ஒலியைப் போல.
3.71.5
परं विस्मयमापन्ना श्रुत्वा नादं महास्वनम् ।
नलेन संगृहीतेषु पुरेव नलवाजिषु।
सदृशं रथनिर्घोषं मेने भैमी तथा हयाः ॥ ३.७१.५ ॥
அந்தப் பெரும் ஒலியைக் கேட்டு பைமி மிகவும் வியப்பில் ஆழ்ந்தாள்; நளன் பிடித்த குதிரைகளின் நடுவே நகரத்தில் இருப்பது போல அந்த தேர் ஒலி இருப்பதாக அவள் எண்ணினாள்.
3.71.6
प्रासादस्थाश्च शिखिनः शालास्थाश्चैव वारणाः ।
हयाश्च शुश्रुवुस्तस्य रथघोषं महीपतेः ॥ ३.७१.६ ॥
அரண்மனை மாடங்களில் இருந்த மயில்களும், கொட்டில்களில் நின்ற யானைகளும் குதிரைகளும் அந்த மன்னனின் தேரொலியைக் கேட்டன.
3.71.7
तच्छ्रुत्वा रथनिर्घोषं वारणाः शिखिनस्तथा ।
प्रवेदुरुन्मुखा राजन्दृष्ट्वेव जलदोदयम् ॥ ३.७१.७ ॥
தேர் முழக்கத்தைக் கேட்டு யானைகளும் மயில்களும் அவ்வாறே, ஓ அரசே, மேகம் எழுவதைக் கண்டதுபோல் முகத்தை மேலே உயர்த்திக் கூவின.
3.71.8
यथाऽसौ रथनिर्घोषः पूरयन्निव मेदिनीम् ।
ममाह्लादयते चेतो नल एव महीपतिः ॥ ३.७१.८ ॥
பூமியை நிரப்புவது போல் அந்த தேர் முழக்கம் என் மனத்தை மகிழ்விக்கிறது; அது நிச்சயமாக அரசன் நளனே.
3.71.9
अद्य नन्द्राभवक्रं तं न पश्यामि नलं यदि ।
असंख्येयगुणं वीरं विनङ्क्ष्यामि न संशयः ॥ ३.७१.९ ॥
இன்று எண்ணற்ற குணங்கள் கொண்ட அந்த வீரன் நளனை நான் காணாவிட்டால், நான் அழிவேன், ஐயமில்லை.
3.71.10
यदि वै तस्य वीरस्य हाह्वोर्नाद्याहमन्तरम् ।
प्रविशामि सुखस्पर्शं नभविष्याम्यसंशयम् ॥ ३.७१.१० ॥
அந்த வீரனின் தோள்களுக்கிடையே இன்று இன்ப ஸ்பரிசத்தில் நான் புக முடியாவிட்டால், நான் இருக்க மாட்டேன், ஐயமில்லை.
3.71.11
यदि मां मेघनिर्घोषो नोपगच्छति नैषधः ।
अद्य चामीकरप्रख्यं प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ॥ ३.७१.११ ॥
மேகம் போல் முழங்கும் அந்த நைஷதன் நளன் என்னிடம் வராவிட்டால், இன்று பொன் ஒளி கொண்ட நெருப்பில் நான் புகுவேன்.
3.71.12
यदि मां सिंहविक्रान्तो मत्तवारणविक्रमः ।
नाभिगच्छतिराजेन्द्रो विनङ्क्ष्यामि न संशयः ॥ ३.७१.१२ ॥
சிங்கம் போல் நடப்பவனும், மதயானையின் வீரமுடையவனுமான அந்த மன்னர்களின் மன்னன் என்னிடம் வராவிட்டால், நான் அழிவேன், ஐயமில்லை.
3.71.13
न स्मराम्यनृतं किंचिन्न स्मराम्यपकारताम् ।
न च पर्युषितं वाक्यं स्वैरेष्वपि महात्मनः ॥ ३.७१.१३ ॥
அந்த மகாத்மாவின் எந்தப் பொய்யும் எனக்கு நினைவில்லை; எந்தத் தீங்கும் நினைவில்லை; விளையாட்டிலும் அவர் சொன்na வீணான சொல்லும் நினைவில்லை.
3.71.14
प्रभुः क्षमावान्वीरश्च दाता चाप्यधिको नृपैः ।
अहो नीचानुवर्ती च क्लीबवन्मम नैषध ॥ ३.७१.१४ ॥
அவர் வல்லமையும் பொறுமையும் வீரமும் கொடையும் உடையவர்; மற்ற அரசர்களைவிட மேலானவர். ஐயோ! நைஷதனே, இப்போது அவர் கீழோரைப் பின்பற்றி, என்னைப் பொறுத்தவரை ஆண்மையற்றவர் போலானார்.
3.71.15
गुणांस्तस्य स्मरन्त्या मे तत्पराया दिवानिशम् ।
हृदयं दीर्यत इदं शोकात्प्रियविनाकृतम् ॥ ३.७१.१५ ॥
அவருடைய குணங்களை நினைத்தபடி, இரவும் பகலும் அவரிடமே பற்றுடன் இருக்கும் என் இந்த இதயம், பிரியமானவரைப் பிரிந்த துயரால் பிளந்து போகிறது.
3.71.16
एवं विलपमाना सा नष्टसंज्ञेव भारत ।
आरुरोह महद्वेश्म पुण्यश्लोकदिदृक्षया ॥ ३.७१.१६ ॥
பாரதனே! இவ்வாறு புலம்பிய அவள், உணர்வு இழந்தவள் போல, புண்ணியப் புகழுடையவரைக் காண விரும்பி ஒரு பெரிய மாளிகையின் மேல் ஏறினாள்.
3.71.17
ततो मध्यमकक्षायां ददर्श रथमास्थितम् ।
ऋतुपर्णं महीपालं सहवार्ष्णेयबाहुकम् ॥ ३.७१.१७ ॥
பின்னர் நடுப் முற்றத்தில் தேரில் நின்றிருந்த அரசன் ருதுபர்ணனையும், வார்ஷ்ணேயனான பாஹுகனுடன் அவனையும் அவள் கண்டாள்.
3.71.18
ततोऽवतीर्य वार्ष्णएयो बाहुकश्च रथोत्तमात् ।
हयांस्तानवमुच्याथ स्थापयामासतू रथम् ॥ ३.७१.१८ ॥
பின்னர் வார்ஷ்ணேயனான பாஹுகன் அந்தச் சிறந்த தேரிலிருந்து இறங்கி, அந்தக் குதிரைகளை அவிழ்த்து, பின்னர் தேரை நிறுத்தினான்.
3.71.19
सोऽवतीर्य रथोपस्थादृतुपर्णो नराधिपः ।
उपतस्थे महाराजं भीमं भीमपराक्रमम् ॥ ३.७१.१९ ॥
அவன் தேரின் இருக்கையிலிருந்து இறங்கி, மனிதர்களின் அதிபதியான ருதுபர்ணன், பெரும் வீரம் கொண்ட மகாராஜா பீமனின் முன் வந்து நின்றான்.
3.71.20
तं भीमः प्रतिजग्राह पूजया परया मुदा ।
स तेन पूजितो राज्ञा ऋतुपर्णो नराधिपः ॥ ३.७१.२० ॥
பீமன் அவனை மிகுந்த மரியாதையுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் ஏற்றுக்கொண்டான்; அரசன் பீமனால் கௌரவிக்கப்பட்ட மனிதர்களின் அதிபதி ருதுபர்ணன்.
3.71.21
स तत्र कुण्डिने रम्ये वसमानो महीपतिः ।
न च किंचित्तदाऽपश्यत्प्रेक्षमाणो मुहुर्मुहुः।
स तु राज्ञा समागम्य विदर्भपतिना तदा ॥ ३.७१.२१ ॥
அந்த மன்னன் அழகிய குண்டினத்தில் தங்கியிருந்தபோது, மீண்டும் மீண்டும் நோக்கினான்; ஆனால் அப்போது எதையும் காணவில்லை. பின்னர் விதர்ப்ப அரசனுடன் சந்தித்து.
3.71.22
किं कार्यं स्वागतं तेऽस्तु राज्ञा पृष्टः स भारत ।
नाभिजज्ञे स नृपतिर्दुहित्रर्थे समागतम् ॥ ३.७१.२२ ॥
"உமது நோக்கம் என்ன? வரவேற்கிறோம்" என்று அரசன் கேட்டபோது, ஓ பாரதா, அவன் மகளுக்காக வந்த அவனை அறியவில்லை.
3.71.23
ऋतुपर्णोपि राजा स धीमान्सत्यपराक्रमः ।
राजानं राजपुत्रं वा न स्म पश्यति कंचन ॥ ३.७१.२३ ॥
அந்த ருதுபர்ணன் அரசனும், அறிவாளியும் உண்மையான வீரம் கொண்டவனுமானவன், எந்த அரசனையோ இளவரசனையோ கண்டதில்லை.
3.71.24
नैव स्वयंवरकथां न च विप्रसमागमम् ।
न चान्यं कंचिदारम्भं स्वयंवरविधिं प्रति ॥ ३.७१.२४ ॥
சுயம்வரக் கதையையோ, பிராமணர்களின் சந்திப்பையோ, சுயம்வர முறை குறித்த வேறு எந்த ஏற்பாட்டையுமோ அவன் அறிந்திருக்கவில்லை.
3.71.25
ततो विगणयद्राजा मनसा कोसलाधिपः ।
आगतोस्मीत्युवाचैनं भवन्तमभिवादुकः ॥ ३.७१.२५ ॥
அப்போது கோசலத்தின் அரசன் மனதில் எண்ணி, அவனிடம் சொன்னான்: 'நான் வந்திருக்கிறேன், உங்களை வணங்குவதற்காக.'
3.71.26
राजापि च स्मयन्भीमो मनसा समचिन्तयत् ।
अधिकं योजनशतं तस्यागमनकारणम्।
ग्रामान्बहूनतिक्रम्य नाध्यगच्छद्यथातथम् ॥ ३.७१.२६ ॥
அரசன் பீமனும் புன்னகைத்து மனதில் சிந்தித்தான்: 'அவன் வருவதற்கான காரணம் நூறு யோசனைக்கும் மேல் தொலைவில் உள்ளது.' பல ஊர்களைக் கடந்தும் உண்மையான காரணத்தை அவன் அறியவில்லை.
3.71.27
अल्पकार्यं विनिर्दिष्टं तस्यागमनकारणम् ।
पश्चादुदर्के ज्ञास्याप्रि कारणं यद्भविष्यति ॥ ३.७१.२७ ॥
'அவன் வருவதற்கான காரணம் ஒரு சிறிய விஷயமாகவே கூறப்பட்டுள்ளது. பின்னர், எதிர்காலத்தில், எது நடக்குமோ அதன் உண்மைக் காரணத்தை நான் அறிவேன்.'
3.71.28
नैतदेवं स नृपतिस्तं सत्कृत्य व्यसर्जयत् ।
विश्राम्यतामित्युवाच क्लान्तोसीति पुनःपुनः ॥ ३.७१.२८ ॥
'இவ்வாறு இல்லை.' அந்த அரசன் அவனை மரியாதையுடன் வரவேற்று அனுப்பினான்; 'ஓய்வெடுங்கள், நீங்கள் களைத்திருக்கிறீர்கள்' என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறினான்.
3.71.29
स सत्कृतः प्रहृष्टात्मा प्रीतः प्रीतेन पार्थिवः ।
राजप्रेष्यैरनुगतो दिष्टं वेश्म समाविशत् ॥ ३.७१.२९ ॥
மரியாதை பெற்று மகிழ்ந்த மனதுடன், மகிழ்ந்த அரசன் அரசனுடைய ஊழியர்களால் பின்தொடரப்பட்டு நியமிக்கப்பட்ட இல்லத்திற்குள் நுழைந்தான்.
3.71.30
ऋतुपर्णे गते राजन्वार्ष्णेयसहिते नृपे ।
बाहुको रथमादाय रथशालामुपागमत् ॥ ३.७१.३० ॥
அரசே, ரிதுபர்ணன் வார்ஷ்ணேயனுடன் சென்றபின், பாகுகன் தேரை எடுத்துக்கொண்டு தேர்க்கொட்டகைக்கு வந்தான்.
3.71.31
स मोचयित्वा तानश्वानुपचर्य च शास्त्रतः ।
स्वयं चैतान्समाश्वास्य रथोपस्थ उपाविशत् ॥ ३.७१.३१ ॥
அவன் அந்தக் குதிரைகளை அவிழ்த்து, சாஸ்திர முறைப்படி அவற்றைப் பராமரித்து, தானே அவற்றுக்கு ஆறுதல் கூறி, தேர்த்தட்டில் அமர்ந்தான்.
3.71.32
दमयन्त्यपि शोकार्ता दृष्ट्वा भागस्वरिं नृपम् ।
सूतपुत्रं च वार्ष्णेयं बाहुकं च तथाविधम् ॥ ३.७१.३२ ॥
துயரால் வாடிய தமயந்தியும், மன்னன் பாகஸ்வரியையும், சூதபுத்திரனான வார்ஷ்ணேயனையும், அத்தகைய பாஹுகனையும் கண்டாள்.
3.71.33
चिन्तयामास वैदर्भी कस्यैष रथनिःस्वनः ।
नलस्येव महानासीन्न च पश्यामि नैषधम् ॥ ३.७१.३३ ॥
விதர்ப்ப இளவரசி சிந்தித்தாள்: 'இது யாருடைய தேரின் ஒலி? இது நளனுடையது போல் பெரிதாக இருக்கிறது, ஆனால் நைஷதனை நான் காணவில்லையே.'
3.71.34
वार्ष्णोयेन भवेन्नूनं विद्या सैवोपशिक्षिता ।
तेनाद्य रथनिर्घोषो नलस्येव महानभूत् ॥ ३.७१.३४ ॥
நிச்சயமாக வார்ஷ்ணேயன் அந்த வித்தையை நன்கு கற்றிருக்க வேண்டும்; அதனால் இன்று அவனுடைய தேரின் முழக்கம் நளனுடையது போல் பெரிதாயிற்று.
3.71.35
कआहोस्विदृतुपर्णोऽपि यथा राजा नलस्यथा ।
यथाऽयंरथनिर्घोषो नैषधस्येव लक्ष्यते ॥ ३.७१.३५ ॥
இது ரிதுபர்ணனா? அல்லது நளனைப் போலவே இந்த தேர்ஒலி நைஷதனுடையது போல் தெரிகிறது.
3.71.36
एवं सा तर्कयित्वा तु दमयन्ती विशांपते ।
दूतीं प्रस्थापयामास नैषधान्वेषणे शुभा ॥ ३.७१.३६ ॥
மக்கள் தலைவனே, இவ்வாறு சிந்தித்த பின் சுபையான தமயந்தி நைஷதனைத் தேடுவதற்காக ஒரு தூதியை அனுப்பினாள்.