Mahābhārata · Adhyāya 3.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.74.1
सर्वं विकारं दृष्ट्वा तु पुण्यश्लोकस्य धीमतः ।
आगत्य केशिनी क्षिप्रं दमयन्त्यै न्यवेदयत् ॥ ३.७४.१ ॥
Nachdem Keśinī alle Wandlungen des Heiligruhmreichen, des weisen Nala, gesehen hatte, kehrte sie rasch zurück und berichtete es Damayantī.
3.74.2
दमयन्ती ततो भूयः प्रेषयामास केशिनीम् ।
मातुः सकाशं दुःखार्ता नलशङ्कासमुत्सुका ॥ ३.७४.२ ॥
Da schickte Damayantī, von Kummer bedrückt und in Sorge, ob es Nala sei, voller Ungeduld Keśinī erneut zu ihrer Mutter.
3.74.3
परीक्षितो मे बहुशो बाहुको नलशङ्कया ।
रूपे मे संशयस्त्वेकः स्वयमिच्छमि वेदितुम् ॥ ३.७४.३ ॥
Aus Zweifel, ob er Nala sei, habe ich Bāhuka schon oft geprüft; über sein Aussehen habe ich nur einen einzigen Zweifel, den ich selbst klären möchte.
3.74.4
स वा प्रवेश्यतां मातर्मां वाऽनुज्ञातुमर्हसि ।
विदितं वाऽथवाऽज्ञातं पितुर्मे संविधीयताम् ॥ ३.७४.४ ॥
Mutter, lass ihn herbringen, oder erlaube mir zu gehen; oder lass ordnen, was meinem Vater bekannt oder unbekannt ist.
3.74.5
एवमुक्ता तु वैदर्भ्या सा देवी भीममब्रवीत् ।
दुहितुस्तमभिप्रायमन्वजानात्स पार्थिवः ॥ ३.७४.५ ॥
Als Vaidarbhī (Damayantī) so gesprochen hatte, wandte sich die Königin an Bhīma; und der König willigte in den Wunsch seiner Tochter ein.
3.74.6
सा चै पित्राऽभ्यनुज्ञाता मात्रा च भरतर्षभ ।
तयोर्नियोगात्कौरव्य केशिनीमिदमब्रवीत् ॥ ३.७४.६ ॥
O Stier der Bharatas, o Nachkomme der Kurus: Da Vater und Mutter es ihr gestattet hatten, sprach sie auf deren Geheiß diese Worte zu Keśinī.
3.74.7
गच्छ केशिनि शीघ्रं त्वंबाहुकं पितृशासनात् ।
आनयस्व यथा माता त्वं तथा कुरु मे प्रियम् ॥ ३.७४.७ ॥
Geh schnell, Keśinī, auf Geheiß deines Vaters; bring Bāhuka. Tue, wie die Mutter gesagt hat, was mir lieb ist.
3.74.8
गत्वा तु केशिनी शिघ्रं बाहुकं वाक्यमब्रवीत् ।
भीमस्य शासनात्सूतागताहं विद्धि बाहुक ॥ ३.७४.८ ॥
Da ging Keśinī schnell zu Bāhuka und sprach: Auf Bhīmas Geheiß bin ich gekommen; wisse dies, Wagenlenker Bāhuka.
3.74.9
प्रविश्यतां राजवेश्म इत्युक्तो भरतर्षभ ।
बाहुकस्तु चिरं ध्यात्वा केशिन्या सह भारत।
प्रविवेश महाबाहुर्दमयन्तीनिवेशनम् ॥ ३.७४.९ ॥
Als ihm gesagt wurde: 'Tritt in den königlichen Palast ein', überlegte Bāhuka, Stier der Bhāratas, lange; dann betrat der Starkarmige mit Keśinī die Wohnung Damayantīs.
3.74.10
नलं प्रवेशयामास यत्रतस्याः प्रतिश्रयः ॥ ३.७४.१० ॥
Er führte Nala dorthin, wo ihre Unterkunft war.
3.74.11
तां स्म दृष्ट्वैव सहसा दमयन्तीं नलो नृपः ।
आविष्टः शोकदुःखाभ्यां बभूवाश्रुपरिप्लुतः ॥ ३.७४.११ ॥
Als er Damayantī sah, wurde König Nala plötzlich von Kummer und Leid ergriffen und war in Tränen gebadet.
3.74.12
तं तु दृष्ट्वातथायुक्तं दमयन्ती नलं तदा ।
तीव्रशोकसमाविष्टा बभूव वरवर्णिनी ॥ ३.७४.१२ ॥
Als sie Nala so bewegt sah, wurde Damayantī, die Schönfarbige, von heftigem Kummer ergriffen.
3.74.13
ततः काषायवसना जटिला मलपङ्किनी ।
दमयन्ती महाराज बाहुकं वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.७४.१३ ॥
Da sprach Damayantī, in ockerfarbene Gewänder gekleidet, mit verfilzten Haaren und von Schmutz bedeckt, o großer König, diese Worte zu Bāhuka.
3.74.14
पूर्वं दृष्टस्त्वया कश्चिद्धर्मज्ञो नाम बाहुक ।
सुप्तामुत्सृज्यविपिने गतो यः पुरुषः स्त्रियम् ॥ ३.७४.१४ ॥
Bāhuka, hast du jemals einen Mann namens Dharmajña gesehen, der seine schlafende Frau im Wald verließ und fortging?
3.74.15
अनागसं प्रियां भार्यां विजने श्रममोहिताम् ।
अपहाय तु को गच्चेत्पुण्यश्लोकमृतेनलम् ॥ ३.७४.१५ ॥
Wer außer Nala, dessen Ruhm heilig ist, würde eine schuldlose, geliebte Gattin verlassen, die vor Erschöpfung an einem einsamen Ort verwirrt ist?
3.74.16
किमु तस्य मया बाल्यादपराद्धं महीपतेः ।
यो मामुत्सृज्य विपिने गतवान्निद्रयाऽर्दिताम् ॥ ३.७४.१६ ॥
Welches Unrecht habe ich aus kindischer Torheit diesem König angetan, dass er mich, vom Schlaf gequält, im Wald verlassen hat?
3.74.17
साक्षाद्देवानपाहाय वृतो यः स पुरा मया ।
अनुव्रतामभिमतां पुत्रिणीं त्यक्तवान्कथम् ॥ ३.७४.१७ ॥
Er, den ich einst erwählte, indem ich die Götter selbst verschmähte, wie konnte er mich verlassen, mich Ergebene, Geliebte, Mutter seiner Kinder?
3.74.18
अग्नौ पाणिगृहीता च हंसानां वचने स्थिताम् ।
भरिष्यामीति सत्यं तु प्रतिश्रुत्य क्व तद्गतम् ॥ ३.७४.१८ ॥
Er, der meine Hand vor dem Feuer nahm, der den Worten der Schwäne folgte, der wahrhaftig versprach: »Ich werde dich erhalten« — wohin ist das alles gegangen?
3.74.19
दमयन्त्या ब्रुवन्त्यास्तु सर्वमेतदरिदम ।
शोकजं वारिनेत्राभ्यामसुखं प्रास्रवद्बहु ॥ ३.७४.१९ ॥
O Bezwinger der Feinde, während Damayantī all dies sprach, flossen aus ihren wasserfeuchten Augen viele schmerzliche Tränen, aus Kummer geboren.
3.74.20
अतीव कृष्णताराभ्यां रक्तान्ताभ्यां जलंतु तत् ।
परिस्रवन्नलो राजा शोकार्तइदमब्रवीत् ॥ ३.७४.२० ॥
Während jenes Wasser aus ihren sehr dunklen Pupillen und geröteten Augenwinkeln rann, sprach König Nala, von Kummer gequält, diese Worte.
3.74.21
नलोऽहं विपुलश्रोणि त्वामुत्सृज्य यतो गतः ।
आविष्टः कलिना भद्रे तेन मोहवशं गतः ॥ ३.७४.२१ ॥
Ich bin Nala, o Frau mit breiten Hüften; ich verließ dich und ging fort, denn, o Gütige, von Kali besessen, geriet ich in die Gewalt der Verblendung.
3.74.22
मम राज्यं प्रनष्टं यन्नाहं तत्कृतवान्स्वयम् ।
कलिना तत्कृतं भीरु यच्च त्वामहमत्यजम् ॥ ३.७४.२२ ॥
Mein Reich, das verloren ging, habe ich nicht selbst herbeigeführt; es hat Kali getan, o Furchtsame; und dass ich dich verließ, hat ebenfalls Kali getan.
3.74.23
यत्त्वया धर्मकृच्छ्रे तु शापेनाभिहतः पुरा ।
वनस्थया दुःखितया शोचन्त्या मांदिवानिशम् ॥ ३.७४.२३ ॥
Dass du, in einer Zeit der Bedrängnis des Dharma, früher im Wald wohnend, betrübt und Tag und Nacht klagend, mich mit einem Fluch getroffen hast.
3.74.24
स मच्छरीरे त्वच्छापाद्दह्यमानोऽवसत्कलिः ।
त्वच्छापदग्धः सततं सोऽग्नावग्निरिवाहितः ॥ ३.७४.२४ ॥
Jener Kali wohnte in meinem Körper, brennend durch deinen Fluch; ständig von deinem Fluch verzehrt, blieb er wie Feuer, in Feuer gelegt.
3.74.25
मम च व्यवसायेन तपसा चैव निर्जितः ।
दुःखस्यान्तेन चानेन भवितव्यं हि नौ शुभे ॥ ३.७४.२५ ॥
Durch meinen Entschluss und durch Askese überwunden; und dadurch, o Glückverheißende, wird unser Leid ein Ende haben.
3.74.26
विमुच्य मां गतः पापस्ततोऽहमिह चागतः ।
त्वदर्थं विपुलश्रोणि न हि मेऽन्यत्प्रयोजनम् ॥ ३.७४.२६ ॥
Nachdem mich der Frevler verlassen hatte, bin ich hierher gekommen. Um deinetwillen bin ich gekommen, o du Breithüftige; ich habe kein anderes Ziel.
3.74.27
कथं नु नारी भर्तारमनुरक्तमनुव्रतम् ।
उत्सृज्य वरयेदन्यं यथा त्वं भीरु कर्हिचित् ॥ ३.७४.२७ ॥
Wie könnte eine Frau einen ergebenen, gelübdetreuen Gatten verlassen und einen anderen wählen, so wie du es jemals tun könntest, o Furchtsame?
3.74.28
दूताश्चरन्ति पृथिवीं कृत्स्नां नृपतिशासनात् ।
भैमी किल स्म भर्तारं द्वितीयं वरयिष्यति ॥ ३.७४.२८ ॥
Auf Befehl des Königs durchziehen Boten die ganze Erde; es heißt, Bhaimī werde einen zweiten Gatten wählen.
3.74.29
स्वैरवृत्ता यथाकाममनुरूपमिवात्मनः ।
श्रुत्वैव चैवं त्वरितो भागस्वरिरुपस्थितः ॥ ३.७४.२९ ॥
Sie wird frei handeln, wie es ihr gefällt, als wähle sie einen ihr angemessenen Gatten; als ich dies hörte, bin ich eilig hierher gekommen.
3.74.30
दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा नलस्य परिदेवितम् ।
प्राञ्जलिर्वेपमाना च भीता वचनमब्रवीत् ॥ ३.७४.३० ॥
Damayantī aber, als sie Nalas Klage hörte, faltete die Hände, zitternd und verängstigt, und sprach diese Worte.
3.74.31
न मामर्हसि कल्याण पापेन परिशङ्कितुम् ।
मया हि देवानुत्सृज्य वृतस्त्वं निषधाधिप ॥ ३.७४.३१ ॥
Du solltest mich nicht mit böser Absicht verdächtigen, o Glückliche. Die Götter verlassend habe ich dich erwählt, Herr der Niṣadhas.
3.74.32
तवाभिगमनार्थं तु सर्वतो ब्राह्मणा गताः ।
वाक्यानि मम गाथाभिर्गायमाना दिशो दश ॥ ३.७४.३२ ॥
Um zu dir zu gelangen, zogen Brahmanen nach allen Seiten, meine Worte in Versen singend, durch die zehn Himmelsrichtungen.
3.74.33
ततस्त्वां ब्राह्मणो विद्वान्पर्णादो नाम पार्थिव ।
अभ्यगच्छत्कोसलायामृतुपर्णनिवेशने ॥ ३.७४.३३ ॥
Da kam, o König, ein gelehrter Brahmane namens Parṇāda zu dir nach Kosala, in die Residenz des Ṛtuparṇa.
3.74.34
तेन वाक्ये कृतेसम्यक्प्रतिवाक्ये तथा हृते ।
उपायोऽयंमया दृष्टो नैषधानयने तव ॥ ३.७४.३४ ॥
Als er seine Worte ordnungsgemäß gesprochen und ebenso eine Antwort erhalten hatte, sah ich dieses Mittel, den König der Niṣadhas zurückzuholen.
3.74.35
त्वामृते नहि लोकेऽन्य एकाह्ना पृथिवीपते ।
समर्थो योजनशतं गन्तुमश्वैर्नराधिप ॥ ३.७४.३५ ॥
Außer dir ist in dieser Welt, Herr der Erde, kein anderer imstande, an einem einzigen Tag mit Pferden hundert Yojanas zu reisen, o Herr der Menschen.
3.74.36
तथापि मां महीपाल भजेतां चरणौ तव ।
स्पृशेयं तेन सत्येन पादावेतौ महीपते।
यथा नासत्कृतं किंचिन्मनसाऽपि चराम्यहम् ॥ ३.७४.३६ ॥
Dennoch, o Beschützer der Erde, mögest du mir erlauben, deinen Füßen zu dienen. Herr der Erde, bei jener Wahrheit berühre ich diese deine Füße, damit ich auch im Geist kein Unrecht begehe.
3.74.37
अयं चरति लोकेऽस्मिन्भूतसाक्षी सदागतिः ।
एष मे मुञ्चतु प्राणान्यदि पापं चराम्यहम् ॥ ३.७४.३७ ॥
Er, der als Zeuge der Wesen in dieser Welt stets wandelt — wenn ich Böses getan habe, möge er mir das Leben nehmen.
3.74.38
यथा चरति तिग्मांशुः परितो भुवनं सदा ।
स मुञ्चतु मम प्राणान्यदि पापं चराम्यहम् ॥ ३.७४.३८ ॥
So wie die Sonne mit scharfen Strahlen stets die Welt umkreist — wenn ich Böses getan habe, möge er mir das Leben nehmen.
3.74.39
चन्द्रमाः सर्वभूतानामन्तश्चरति साक्षिवत् ।
स मुञ्चतु मम प्राणान्यदि पापं चराम्यहम् ॥ ३.७४.३९ ॥
Der Mond wandelt im Innern aller Wesen wie ein Zeuge — wenn ich Böses getan habe, möge er mir das Leben nehmen.
3.74.40
एते देवास्त्रयः कृत्स्नं त्रैलोक्यं धारयन्ति वै ।
विब्रुवन्तु यथा सत्यमेतद्देवास्त्यजन्तु माम् ॥ ३.७४.४० ॥
Diese drei Götter tragen tatsächlich die ganzen drei Welten — ist dies wahr, mögen die Götter es bezeugen und mich verlassen.
3.74.41
एवमुक्ते ततो वायुरन्तरिक्षादभाषत ।
नैषा कृतवती पापं नल सत्यं ब्रवीमि ते ॥ ३.७४.४१ ॥
Als dies gesagt war, sprach Vāyu vom Himmel: O Nala, sie hat nichts Böses getan; ich sage dir die Wahrheit.
3.74.42
राजञ्शीलनिधिः स्फीतो दमयन्त्या सुरक्षितः ।
साक्षिणो रक्षिणश्चास्या वयं त्रीन्परिवत्सरान् ॥ ३.७४.४२ ॥
O König, Damayantī ist ein reicher Schatz der Tugend, wohl behütet; drei Jahre lang sind wir ihre Zeugen und Hüter gewesen.
3.74.43
उपायो विहितश्चायं त्वदर्थमतुलोऽनया ।
न ह्येकाह्ना शतं गन्ता त्वामृतेऽन्यः पुमानिह ॥ ३.७४.४३ ॥
Dieses unvergleichliche Mittel hat sie um deinetwillen ersonnen; kein anderer Mann hier, außer dir, könnte an einem einzigen Tag hundert Yojanas zurücklegen.
3.74.44
उपपन्ना त्वया भैमी त्वं च भैम्या महीपते ।
नात्र शङ्का त्वया कार्या संगच्छ सह भार्यया ॥ ३.७४.४४ ॥
O Herr der Erde, Bhaimī ist dir angemessen, und du bist Bhaimī angemessen. Hege hier keinen Zweifel; geh zu deiner Gattin und vereine dich mit ihr.
3.74.45
तथा ब्रुवति वायौ तु पुष्पवृष्टिः पपात ह ।
देवदुन्दुभयो नेदुर्ववौ च पवनः शिवः ॥ ३.७४.४५ ॥
Während der Wind so sprach, fiel ein Blumenregen, die himmlischen Trommeln erklangen, und ein sanfter, gütiger Wind begann zu wehen.
3.74.46
तदद्भुतमयं दृष्ट्वा नलो राजाऽथ भारत ।
दमयन्त्यां विशङ्कां तामुपाकर्षदरिंदमः ॥ ३.७४.४६ ॥
O Bhārata, als er dieses Wunder sah, hegte König Nala, der Bezwinger der Feinde, Verdacht gegen Damayantī.
3.74.47
ततस्तद्वस्त्रमरजः प्रावृणोद्वसुधाधिपः ।
संस्मृत्य नागराजं तं ततो लेभे स्वकं वपुः ॥ ३.७४.४७ ॥
Dann hüllte sich der Herr der Erde in jenes saubere Tuch, gedachte des Schlangenkönigs und erlangte seine eigene Gestalt zurück.
3.74.48
स्वरूपिणं तु भर्तारं दृष्ट्वा भीमसुता तदा ।
प्राक्रोशदुच्चैरालिङ्ग्य पुण्यश्लोकमनिन्दिता ॥ ३.७४.४८ ॥
Als sie ihren Gatten in seiner wahren Gestalt sah, umarmte die Tochter Bhīmas, die Makellose, den Mann von heiligem Ruhm und schrie laut auf.
3.74.49
भैमीमपि नलो राजा भ्राजमानो यथा पुरा ।
सस्वजे स्वसुतौ चापि यथावत्प्रत्यनन्दत ॥ ३.७४.४९ ॥
König Nala, strahlend wie zuvor, umarmte auch Bhaimī (Damayantī) und freute sich gebührend, indem er auch seine beiden Söhne umarmte.
3.74.50
ततः स्वोरसि विन्यस्य वक्रं तस्य शुभानना ।
परीता तेन दुःखेन निशश्वासायतेक्षणा ॥ ३.७४.५० ॥
Dann legte die schönangesichtige, großäugige Frau sein Gesicht an ihre Brust und, von jenem Kummer überwältigt, seufzte sie tief.
3.74.51
तथैव मलदिग्धाङ्गीं परिष्वज्य शुचिस्मिताम् ।
सुचिरं पुरुषव्याघ्रस्तस्थौ शोकपरिप्लुतः ॥ ३.७४.५१ ॥
Ebenso stand der Tiger unter den Menschen, von Kummer übermannt, lange da und umarmte die Frau, deren Körper vom Schmutz befleckt war und deren Lächeln rein war.
3.74.52
ततः सर्वं यथावृत्तं दमयन्त्या नलस्य च ।
भीमायाकथयत्प्रीत्या वैदर्भ्या जननी नृप ॥ ३.७४.५२ ॥
Dann, o König, erzählte die Mutter der Vaidarbhī (Damayantī) Bhīma liebevoll alles, was Damayantī und Nala widerfahren war, so wie es geschehen war.
3.74.53
ततोऽब्रवीन्महाराजः कृतशौचमहंनलम् ।
दमयन्त्या सहोपेतं कल्ये द्रष्टा सुखोषितम् ॥ ३.७४.५३ ॥
Dann sprach der große König zu Nala, der sich gereinigt hatte und mit Damayantī gekommen war, der die Nacht in Behaglichkeit verbracht hatte, und so zu ihm, der ihn am Morgen erblickte.
3.74.54
ततस्तौ सहितौ रात्रिं कथयन्तौ पुरातनम् ।
वने विचरितं सर्वमूषतुर्मुदितौ नृप ॥ ३.७४.५४ ॥
Dann verbrachten die beiden gemeinsam die Nacht damit, von vergangenen Zeiten und allem zu erzählen, was sie im Wald durchwandert hatten, und blieben dort, erfreut, o König.
3.74.55
गृहे भीमस्य नृपतेः परस्परसुखैषिणौ ।
वसेतां हृष्टसंकल्पौ वैदर्भी च नलश् ह ॥ ३.७४.५५ ॥
Im Hause König Bhīmas, einander Glück wünschend und frohen Sinnes, wohnten Vaidarbhī und Nala.
3.74.56
स चतुर्थे ततो वर्षे संगम्य सह भार्यया ।
सर्वकामैः सुसिद्धार्थो लब्धवान्परमां मुदम् ॥ ३.७४.५६ ॥
Dann, im vierten Jahr, mit seiner Gattin wieder vereint, in allen Wünschen erfüllt, erlangte er höchste Freude.
3.74.57
दमयन्त्यपि भर्तारमासाद्याप्यायिता भृशम् ।
अर्धसंजातसस्येव तोयं प्राप्य वसुंधरा ॥ ३.७४.५७ ॥
Auch Damayantī, als sie ihren Gatten erreichte, wurde sehr erquickt, wie die Erde mit halbgewachsener Saat, die Wasser empfängt.
3.74.58
सैवं समेत्य व्यपनीय तन्द्रां ।
शान्तज्वरा हर्षविवृद्धसत्त्वा।
रराज भैमी समवाप्तकामा ।
शीतांशुना रात्रिरिवोदितेन ॥ ३.७४.५८ ॥
So vereint, die Müdigkeit abgelegt und das Fieber gestillt, ihr Sinn durch Freude gewachsen, strahlte Bhaimī, ihr Wunsch erfüllt, wie die Nacht im Aufgang des Mondes.