மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.74.1
सर्वं विकारं दृष्ट्वा तु पुण्यश्लोकस्य धीमतः ।
आगत्य केशिनी क्षिप्रं दमयन्त्यै न्यवेदयत् ॥ ३.७४.१ ॥
புண்ணிய-ஸ்லோகனும் ஞானியுமான நளனின் அனைத்து மாற்றங்களையும் கண்டு, கேசினி விரைவாகத் திரும்பி தமயந்திக்குத் தெரிவித்தாள்.
3.74.2
दमयन्ती ततो भूयः प्रेषयामास केशिनीम् ।
मातुः सकाशं दुःखार्ता नलशङ्कासमुत्सुका ॥ ३.७४.२ ॥
பின்னர் துயரால் வாடிய தமயந்தி, நளன்பற்றிய ஐயத்தால் ஆவல் கொண்டு, கேசினியை மீண்டும் தாயிடம் அனுப்பினாள்.
3.74.3
परीक्षितो मे बहुशो बाहुको नलशङ्कया ।
रूपे मे संशयस्त्वेकः स्वयमिच्छमि वेदितुम् ॥ ३.७४.३ ॥
நளன் என்ற ஐயத்தால் நான் பாஹுகனை பலமுறை சோதித்துவிட்டேன்; அவனது உருவத்தில் எனக்கு ஒரே ஐயம் உள்ளது, அதை நானே அறிய விரும்புகிறேன்.
3.74.4
स वा प्रवेश्यतां मातर्मां वाऽनुज्ञातुमर्हसि ।
विदितं वाऽथवाऽज्ञातं पितुर्मे संविधीयताम् ॥ ३.७४.४ ॥
அம்மா, அவனை உள்ளே அழைத்து வரச் செய்யுங்கள், அல்லது என்னைச் செல்ல அனுமதியுங்கள்; அல்லது என் தந்தையின் அறிந்ததோ அறியாததோ ஆன அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்யுங்கள்.
3.74.5
एवमुक्ता तु वैदर्भ्या सा देवी भीममब्रवीत् ।
दुहितुस्तमभिप्रायमन्वजानात्स पार्थिवः ॥ ३.७४.५ ॥
வைதர்ப்பி (தமயந்தி) இவ்வாறு சொன்னதும், அந்தத் தேவி பீமனிடம் பேசினாள்; அந்த அரசனும் தன் மகளின் அந்த விருப்பத்திற்கு இசைந்தான்.
3.74.6
सा चै पित्राऽभ्यनुज्ञाता मात्रा च भरतर्षभ ।
तयोर्नियोगात्कौरव्य केशिनीमिदमब्रवीत् ॥ ३.७४.६ ॥
பரதரில் சிறந்தவனே, குரு வம்சத்தவனே! தந்தையும் தாயும் அனுமதித்ததால், அவர்களின் கட்டளைப்படி அவள் கேசினியிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்.
3.74.7
गच्छ केशिनि शीघ्रं त्वंबाहुकं पितृशासनात् ।
आनयस्व यथा माता त्वं तथा कुरु मे प्रियम् ॥ ३.७४.७ ॥
கேசினி, தந்தையின் கட்டளைப்படி நீ விரைவாகச் சென்று பாஹுகனை அழைத்து வா; அன்னை சொன்னபடியே எனக்கு விருப்பமானதைச் செய்.
3.74.8
गत्वा तु केशिनी शिघ्रं बाहुकं वाक्यमब्रवीत् ।
भीमस्य शासनात्सूतागताहं विद्धि बाहुक ॥ ३.७४.८ ॥
பின்னர் கேசினி விரைவாகப் பாஹுகனிடம் சென்று சொன்னாள்: பீமனின் கட்டளையால் நான் வந்திருக்கிறேன்; சூதனே பாஹுகா, அதை அறிந்துகொள்.
3.74.9
प्रविश्यतां राजवेश्म इत्युक्तो भरतर्षभ ।
बाहुकस्तु चिरं ध्यात्वा केशिन्या सह भारत।
प्रविवेश महाबाहुर्दमयन्तीनिवेशनम् ॥ ३.७४.९ ॥
'அரசமாளிகையில் நுழையுங்கள்' என்று சொல்லப்பட்டதும், பரதர்களில் சிறந்தவனே, பாஹுகன் நீண்ட நேரம் சிந்தித்தான்; பின்னர் கேசினியுடன் அந்த மகாபாகு தமயந்தியின் இல்லத்தில் நுழைந்தான்.
3.74.10
नलं प्रवेशयामास यत्रतस्याः प्रतिश्रयः ॥ ३.७४.१० ॥
அவள் தங்குமிடம் இருந்த இடத்திற்கு அவன் நளனை அழைத்துச் சென்றான்.
3.74.11
तां स्म दृष्ट्वैव सहसा दमयन्तीं नलो नृपः ।
आविष्टः शोकदुःखाभ्यां बभूवाश्रुपरिप्लुतः ॥ ३.७४.११ ॥
தமயந்தியைக் கண்டதும் அரசன் நளன் திடீரென சோகத்திலும் துயரத்திலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டு கண்ணீரில் மூழ்கினான்.
3.74.12
तं तु दृष्ट्वातथायुक्तं दमयन्ती नलं तदा ।
तीव्रशोकसमाविष्टा बभूव वरवर्णिनी ॥ ३.७४.१२ ॥
அப்போது அவ்வாறு உணர்ச்சிவசப்பட்ட நளனைக் கண்டு, அழகிய நிறமுடைய தமயந்தி கடும் சோகத்தில் ஆழ்ந்தாள்.
3.74.13
ततः काषायवसना जटिला मलपङ्किनी ।
दमयन्ती महाराज बाहुकं वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.७४.१३ ॥
அப்போது காவி ஆடை அணிந்து, சடை முடியுடனும் அழுக்கு படிந்தவளாகவும் இருந்த தமயந்தி, மகாராஜனே, பாஹுகனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
3.74.14
पूर्वं दृष्टस्त्वया कश्चिद्धर्मज्ञो नाम बाहुक ।
सुप्तामुत्सृज्यविपिने गतो यः पुरुषः स्त्रियम् ॥ ३.७४.१४ ॥
பாஹுகா, முன்பு நீ தர்மம் அறிந்த ஒருவனைப் பார்த்திருக்கிறாயா? காட்டில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த மனைவியை விட்டுவிட்டுச் சென்றவன் அவன்.
3.74.15
अनागसं प्रियां भार्यां विजने श्रममोहिताम् ।
अपहाय तु को गच्चेत्पुण्यश्लोकमृतेनलम् ॥ ३.७४.१५ ॥
குற்றமற்ற, அன்பிற்குரிய மனைவியை, ஆளில்லாத காட்டில் களைப்பால் மயங்கியிருந்தவளை, புண்ணியப் புகழுடைய நளனைத் தவிர யார் கைவிட்டுச் செல்வான்?
3.74.16
किमु तस्य मया बाल्यादपराद्धं महीपतेः ।
यो मामुत्सृज्य विपिने गतवान्निद्रयाऽर्दिताम् ॥ ३.७४.१६ ॥
சிறுமைத்தனத்தால் அந்த மன்னனுக்கு நான் என்ன குற்றம் செய்தேன்? தூக்கத்தால் வருந்திய என்னை காட்டில் விட்டுவிட்டுச் சென்றானே!
3.74.17
साक्षाद्देवानपाहाय वृतो यः स पुरा मया ।
अनुव्रतामभिमतां पुत्रिणीं त्यक्तवान्कथम् ॥ ३.७४.१७ ॥
நேரடியாகத் தேவர்களை நிராகரித்து முன்பு நான் தேர்ந்தெடுத்த அவன், பக்தியுள்ள, அன்புக்குரிய, குழந்தைகள் பெற்ற என்னை எவ்வாறு கைவிட்டான்?
3.74.18
अग्नौ पाणिगृहीता च हंसानां वचने स्थिताम् ।
भरिष्यामीति सत्यं तु प्रतिश्रुत्य क्व तद्गतम् ॥ ३.७४.१८ ॥
அக்னி முன் என் கையைப் பற்றியவனும், அன்னப்பறவைகளின் சொல்லில் நிலைத்திருந்தவனும், 'உன்னைக் காப்பாற்றுவேன்' என்று உண்மையாக உறுதியளித்தவனும் எங்கே சென்றான்?
3.74.19
दमयन्त्या ब्रुवन्त्यास्तु सर्वमेतदरिदम ।
शोकजं वारिनेत्राभ्यामसुखं प्रास्रवद्बहु ॥ ३.७४.१९ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே, தமயந்தி இவையனைத்தையும் கூறிக்கொண்டிருந்தபோது, துயரால் உண்டான துன்பத்தால் அவளுடைய நீர் நிறைந்த கண்களிலிருந்து மிகுதியாகக் கண்ணீர் வழிந்தது.
3.74.20
अतीव कृष्णताराभ्यां रक्तान्ताभ्यां जलंतु तत् ।
परिस्रवन्नलो राजा शोकार्तइदमब्रवीत् ॥ ३.७४.२० ॥
மிகவும் கருமையான கருவிழிகளும் சிவந்த ஓரங்களும் கொண்ட கண்களிலிருந்து அந்த நீர் வழிய, துயரால் வருந்திய மன்னன் நளன் இவ்வாறு கூறினான்.
3.74.21
नलोऽहं विपुलश्रोणि त्वामुत्सृज्य यतो गतः ।
आविष्टः कलिना भद्रे तेन मोहवशं गतः ॥ ३.७४.२१ ॥
அகன்ற இடையுடையவளே, நான் நளன்; நல்லவளே, கலியால் பிடிக்கப்பட்டு மயக்கத்தின் வசப்பட்டதால் உன்னை விட்டுச் சென்றேன்.
3.74.22
मम राज्यं प्रनष्टं यन्नाहं तत्कृतवान्स्वयम् ।
कलिना तत्कृतं भीरु यच्च त्वामहमत्यजम् ॥ ३.७४.२२ ॥
என் அரசு அழிந்தது, அதை நானே செய்யவில்லை; பயந்தவளே, அது கலியால் செய்யப்பட்டது; நான் உன்னை விட்டதும் கலியால் செய்யப்பட்டதே.
3.74.23
यत्त्वया धर्मकृच्छ्रे तु शापेनाभिहतः पुरा ।
वनस्थया दुःखितया शोचन्त्या मांदिवानिशम् ॥ ३.७४.२३ ॥
தர்மம் நெருக்கடியில் இருந்த காலத்தில், முன்பு காட்டில் வசித்து, துயருற்று, இரவும் பகலும் அழுது கொண்டிருந்த நீ, சாபத்தால் என்னைத் தாக்கினாய்.
3.74.24
स मच्छरीरे त्वच्छापाद्दह्यमानोऽवसत्कलिः ।
त्वच्छापदग्धः सततं सोऽग्नावग्निरिवाहितः ॥ ३.७४.२४ ॥
அந்தக் கலி, உன் சாபத்தால் எரிந்தவனாக, என் உடலில் வசித்தான்; உன் சாபத்தால் எப்போதும் வெந்து, நெருப்பில் வைக்கப்பட்ட நெருப்பைப் போல அவன் இருந்தான்.
3.74.25
मम च व्यवसायेन तपसा चैव निर्जितः ।
दुःखस्यान्तेन चानेन भवितव्यं हि नौ शुभे ॥ ३.७४.२५ ॥
என் உறுதியாலும் தவத்தாலும் அவன் வெல்லப்பட்டான்; சுபையே, இதனால் நம் இருவரின் துன்பத்துக்கு முடிவு வரும்.
3.74.26
विमुच्य मां गतः पापस्ततोऽहमिह चागतः ।
त्वदर्थं विपुलश्रोणि न हि मेऽन्यत्प्रयोजनम् ॥ ३.७४.२६ ॥
என்னை விட்டுச் சென்ற அந்தப் பாவி போனான்; பின்பு நான் இங்கு வந்தேன். அகன்ற இடையுடையவளே, உன்னைக் கருதியே வந்தேன்; எனக்கு வேறு நோக்கம் இல்லை.
3.74.27
कथं नु नारी भर्तारमनुरक्तमनुव्रतम् ।
उत्सृज्य वरयेदन्यं यथा त्वं भीरु कर्हिचित् ॥ ३.७४.२७ ॥
அன்பும் விரதமும் கொண்ட கணவனை விட்டு ஒரு பெண் எவ்வாறு மற்றொருவனை வரிக்கலாம்? நீ ஒருபோதும் அப்படிச் செய்யமாட்டாய், அச்சமுடையவளே.
3.74.28
दूताश्चरन्ति पृथिवीं कृत्स्नां नृपतिशासनात् ।
भैमी किल स्म भर्तारं द्वितीयं वरयिष्यति ॥ ३.७४.२८ ॥
அரசனின் கட்டளையால் தூதர்கள் முழு பூமியிலும் அலைகின்றனர்; பீமனின் மகள் இரண்டாவது கணவனை வரிப்பாள் என்று சொல்லப்படுகிறது.
3.74.29
स्वैरवृत्ता यथाकाममनुरूपमिवात्मनः ।
श्रुत्वैव चैवं त्वरितो भागस्वरिरुपस्थितः ॥ ३.७४.२९ ॥
அவள் தன் விருப்பப்படி சுதந்திரமாக நடப்பாள், தனக்கேற்ற கணவனைத் தேர்ந்தெடுப்பாள் என்பது போல. இதைக் கேட்டதும் விரைந்து இங்கு வந்து சேர்ந்தேன்.
3.74.30
दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा नलस्य परिदेवितम् ।
प्राञ्जलिर्वेपमाना च भीता वचनमब्रवीत् ॥ ३.७४.३० ॥
ஆனால் நளனின் அந்தப் புலம்பலைக் கேட்ட தமயந்தி, கைகூப்பி நடுங்கி பயந்தவளாகச் சொன்னாள்.
3.74.31
न मामर्हसि कल्याण पापेन परिशङ्कितुम् ।
मया हि देवानुत्सृज्य वृतस्त्वं निषधाधिप ॥ ३.७४.३१ ॥
ஓ மங்கலமானவளே, தீய எண்ணத்தால் என்மேல் சந்தேகப்படுவது உனக்குத் தகாது. தேவர்களைத் துறந்து உன்னையே நான் தேர்ந்தெடுத்தேன், நிஷத நாட்டின் அரசே.
3.74.32
तवाभिगमनार्थं तु सर्वतो ब्राह्मणा गताः ।
वाक्यानि मम गाथाभिर्गायमाना दिशो दश ॥ ३.७४.३२ ॥
உன்னிடம் செல்வதற்காகப் பிராமணர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் சென்றனர்; என் சொற்களை வேதவாக்குகளாகப் பாடிக்கொண்டு, பத்துத் திசைகளிலும்.
3.74.33
ततस्त्वां ब्राह्मणो विद्वान्पर्णादो नाम पार्थिव ।
अभ्यगच्छत्कोसलायामृतुपर्णनिवेशने ॥ ३.७४.३३ ॥
பின்னர், ஓ அரசே, பர்ணாதன் என்ற கற்ற பிராமணன் கோசல நாட்டில் ருதுபர்ணனின் அரண்மனைக்கு உன்னிடம் வந்தான்.
3.74.34
तेन वाक्ये कृतेसम्यक्प्रतिवाक्ये तथा हृते ।
उपायोऽयंमया दृष्टो नैषधानयने तव ॥ ३.७४.३४ ॥
அவன் சொற்கள் முறையாகச் சொல்லப்பட்டு, அதற்குப் பதில் அவ்விதமே பெறப்பட்டபோது, நிஷத அரசனை அழைத்து வர இந்த உபாயத்தை நான் கண்டேன்.
3.74.35
त्वामृते नहि लोकेऽन्य एकाह्ना पृथिवीपते ।
समर्थो योजनशतं गन्तुमश्वैर्नराधिप ॥ ३.७४.३५ ॥
உன்னைத் தவிர இவ்வுலகில் வேறு யாரும் ஒரே நாளில் குதிரைகளால் நூறு யோஜனை தூரம் செல்ல வல்லவர் இல்லை, ஓ மன்னர்களின் தலைவனே.
3.74.36
तथापि मां महीपाल भजेतां चरणौ तव ।
स्पृशेयं तेन सत्येन पादावेतौ महीपते।
यथा नासत्कृतं किंचिन्मनसाऽपि चराम्यहम् ॥ ३.७४.३६ ॥
ஆயினும், ஓ மன்னா, உன் பாதங்களை நான் தொழட்டும். ஓ பூமிபதியே, அந்த சத்தியத்தின் பேரால் இந்த உன் பாதங்களைத் தொடுகிறேன்; மனத்தாலும் தவறான எதையும் நான் செய்யாதிருக்க.
3.74.37
अयं चरति लोकेऽस्मिन्भूतसाक्षी सदागतिः ।
एष मे मुञ्चतु प्राणान्यदि पापं चराम्यहम् ॥ ३.७४.३७ ॥
இவ்வுலகில் உயிர்களுக்குச் சாட்சியாக எப்போதும் சஞ்சரிப்பவன் — நான் பாவம் செய்திருந்தால் அவன் என் உயிரை எடுக்கட்டும்.
3.74.38
यथा चरति तिग्मांशुः परितो भुवनं सदा ।
स मुञ्चतु मम प्राणान्यदि पापं चराम्यहम् ॥ ३.७४.३८ ॥
கூரிய கதிரோன் எப்போதும் உலகைச் சுற்றிச் செல்வது போல — நான் பாவம் செய்திருந்தால் அவன் என் உயிரை எடுக்கட்டும்.
3.74.39
चन्द्रमाः सर्वभूतानामन्तश्चरति साक्षिवत् ।
स मुञ्चतु मम प्राणान्यदि पापं चराम्यहम् ॥ ३.७४.३९ ॥
சந்திரன் எல்லா உயிர்களின் உள்ளேயும் சாட்சியாகச் சஞ்சரிக்கிறான் — நான் பாவம் செய்திருந்தால் அவன் என் உயிரை எடுக்கட்டும்.
3.74.40
एते देवास्त्रयः कृत्स्नं त्रैलोक्यं धारयन्ति वै ।
विब्रुवन्तु यथा सत्यमेतद्देवास्त्यजन्तु माम् ॥ ३.७४.४० ॥
இந்த மூன்று தேவர்களும் மூவுலகு முழுவதையும் தாங்குகின்றனர் — இது உண்மையென்றால் தேவர்கள் அதைச் சொல்லட்டும், என்னைக் கைவிடட்டும்.
3.74.41
एवमुक्ते ततो वायुरन्तरिक्षादभाषत ।
नैषा कृतवती पापं नल सत्यं ब्रवीमि ते ॥ ३.७४.४१ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, வானிலிருந்து வாயு பேசினான் — ஓ நள, அவள் பாவம் செய்யவில்லை; உண்மையை உனக்குச் சொல்கிறேன்.
3.74.42
राजञ्शीलनिधिः स्फीतो दमयन्त्या सुरक्षितः ।
साक्षिणो रक्षिणश्चास्या वयं त्रीन्परिवत्सरान् ॥ ३.७४.४२ ॥
அரசே, தமயந்தி நற்குணத்தின் செல்வக் களஞ்சியம்; நன்கு காக்கப்பட்டவள். நாங்கள் மூன்று ஆண்டுகள் அவளுக்குச் சாட்சிகளாகவும் காவலர்களாகவும் இருந்தோம்.
3.74.43
उपायो विहितश्चायं त्वदर्थमतुलोऽनया ।
न ह्येकाह्ना शतं गन्ता त्वामृतेऽन्यः पुमानिह ॥ ३.७४.४३ ॥
இது உனக்காக இவளால் அமைக்கப்பட்ட ஒப்பற்ற உபாயம். உன்னைத் தவிர இங்கு வேறு எந்த மனிதனும் ஒரே நாளில் நூறு யோஜனை செல்ல முடியாது.
3.74.44
उपपन्ना त्वया भैमी त्वं च भैम्या महीपते ।
नात्र शङ्का त्वया कार्या संगच्छ सह भार्यया ॥ ३.७४.४४ ॥
அரசே, பைமி உனக்குத் தகுந்தவள்; நீயும் பைமிக்குத் தகுந்தவன். இதில் உனக்குச் சந்தேகம் வேண்டாம்; உன் மனைவியுடன் கூடு.
3.74.45
तथा ब्रुवति वायौ तु पुष्पवृष्टिः पपात ह ।
देवदुन्दुभयो नेदुर्ववौ च पवनः शिवः ॥ ३.७४.४५ ॥
காற்று இவ்வாறு பேசியபோது மலர் மழை பொழிந்தது; தேவதுந்துபிகள் ஒலித்தன; மங்கலமான தென்றல் வீசியது.
3.74.46
तदद्भुतमयं दृष्ट्वा नलो राजाऽथ भारत ।
दमयन्त्यां विशङ्कां तामुपाकर्षदरिंदमः ॥ ३.७४.४६ ॥
பாரதா, இந்த அற்புதத்தைக் கண்ட அரசன் நளன் — எதிரிகளை அடக்குபவன் — அப்போது தமயந்தியின் மீது அந்த சந்தேகத்தை உணர்ந்தான்.
3.74.47
ततस्तद्वस्त्रमरजः प्रावृणोद्वसुधाधिपः ।
संस्मृत्य नागराजं तं ततो लेभे स्वकं वपुः ॥ ३.७४.४७ ॥
பின்னர் அந்த மன்னன் அந்தத் தூய்மையான ஆடையை அணிந்து, அந்த நாகராஜனை நினைவுகூர்ந்து, தன் சொந்த உருவத்தை மீண்டும் பெற்றான்.
3.74.48
स्वरूपिणं तु भर्तारं दृष्ट्वा भीमसुता तदा ।
प्राक्रोशदुच्चैरालिङ्ग्य पुण्यश्लोकमनिन्दिता ॥ ३.७४.४८ ॥
தன் உண்மை உருவத்தில் இருந்த கணவனைக் கண்டதும், பீமனின் மகளான அந்தக் குற்றமற்றவள் புண்ணியசுலோகனை அணைத்துக்கொண்டு உரக்கக் கதறினாள்.
3.74.49
भैमीमपि नलो राजा भ्राजमानो यथा पुरा ।
सस्वजे स्वसुतौ चापि यथावत्प्रत्यनन्दत ॥ ३.७४.४९ ॥
பீமனின் மகளான தமயந்தியையும், முன்பு போல் பிரகாசித்த மன்னன் நளன் தழுவினான்; தன் இரு மகன்களையும் தழுவி, உரிய முறையில் மகிழ்ந்தான்.
3.74.50
ततः स्वोरसि विन्यस्य वक्रं तस्य शुभानना ।
परीता तेन दुःखेन निशश्वासायतेक्षणा ॥ ३.७४.५० ॥
பின்னர், அழகிய முகம் கொண்ட, நீண்ட கண்களுடைய அவள் அவனுடைய முகத்தைத் தன் மார்பின்மேல் வைத்து, அந்தத் துயரத்தால் சூழப்பட்டு பெருமூச்செறிந்தாள்.
3.74.51
तथैव मलदिग्धाङ्गीं परिष्वज्य शुचिस्मिताम् ।
सुचिरं पुरुषव्याघ्रस्तस्थौ शोकपरिप्लुतः ॥ ३.७४.५१ ॥
அவ்வாறே அழுக்கு படிந்த உடலும், தூய புன்னகையும் கொண்ட அவளைத் தழுவி, துயரத்தில் மூழ்கிய அந்த புருஷவ்யாக்ரன் நீண்ட நேரம் நின்றான்.
3.74.52
ततः सर्वं यथावृत्तं दमयन्त्या नलस्य च ।
भीमायाकथयत्प्रीत्या वैदर्भ्या जननी नृप ॥ ३.७४.५२ ॥
பின்னர், அரசே! விதர்ப்ப நாட்டவளான தமயந்தியின் தாய், தமயந்தியும் நளனும் அனுபவித்தவற்றை அனைத்தையும், நடந்தபடியே அன்புடன் பீமனிடம் கூறினாள்.
3.74.53
ततोऽब्रवीन्महाराजः कृतशौचमहंनलम् ।
दमयन्त्या सहोपेतं कल्ये द्रष्टा सुखोषितम् ॥ ३.७४.५३ ॥
பின்னர் மகாராஜா, தூய்மை செய்துகொண்ட நளனிடம் கூறினான்; தமயந்தியுடன் வந்த நளன், இரவை இன்பமாகக் கழித்தவன்; காலையில் காண்பவனாக இருந்தான்.
3.74.54
ततस्तौ सहितौ रात्रिं कथयन्तौ पुरातनम् ।
वने विचरितं सर्वमूषतुर्मुदितौ नृप ॥ ३.७४.५४ ॥
பின்னர் அவ்விருவரும் ஒன்றாக இரவு முழுவதும் பழைய நாட்களையும், காட்டில் அலைந்து திரிந்த அனைத்தையும் பேசிக்கொண்டு, அரசே, மகிழ்ச்சியுடன் தங்கியிருந்தனர்.
3.74.55
गृहे भीमस्य नृपतेः परस्परसुखैषिणौ ।
वसेतां हृष्टसंकल्पौ वैदर्भी च नलश् ह ॥ ३.७४.५५ ॥
பீமனின் அரண்மனையில், ஒருவருக்கொருவர் இன்பத்தை விரும்பியவர்களாய், மகிழ்ச்சியான உறுதியுடன் வைதர்பி மற்றும் நளன் வாழ்ந்தனர்.
3.74.56
स चतुर्थे ततो वर्षे संगम्य सह भार्यया ।
सर्वकामैः सुसिद्धार्थो लब्धवान्परमां मुदम् ॥ ३.७४.५६ ॥
பின்னர் நான்காம் ஆண்டில் மனைவியுடன் மீண்டும் சேர்ந்து, எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறியவனாய் அவன் பேரின்பத்தை அடைந்தான்.
3.74.57
दमयन्त्यपि भर्तारमासाद्याप्यायिता भृशम् ।
अर्धसंजातसस्येव तोयं प्राप्य वसुंधरा ॥ ३.७४.५७ ॥
தமயந்தியும் கணவனை அடைந்து பெரிதும் புத்துயிர் பெற்றாள், பாதி விளைந்த பயிர்களுடைய நிலம் நீர் பெற்றது போல.
3.74.58
सैवं समेत्य व्यपनीय तन्द्रां ।
शान्तज्वरा हर्षविवृद्धसत्त्वा।
रराज भैमी समवाप्तकामा ।
शीतांशुना रात्रिरिवोदितेन ॥ ३.७४.५८ ॥
இவ்வாறு சேர்ந்து, சோர்வு நீங்கி, காய்ச்சல் தணிந்து, மகிழ்ச்சியால் வளர்ந்த மனதுடன், விருப்பம் நிறைவேறிய பீமகுமாரி எழுந்த சந்திரனால் இரவு ஒளிர்வது போல் ஒளிர்ந்தாள்.