Mahābhārata · Adhyāya 3.79
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.79.1
धनञ्जयोत्सुकास्ते तु वने तस्मिन्महारथाः ।
न्यवसन्त महाभागा द्रौपद्या सह कृष्णया ॥ ३.७९.१ ॥
Sehnsüchtig nach Dhanañjaya wohnten jene großen Wagenkämpfer, hochgesegnet, in jenem Wald zusammen mit Kṛṣṇā, Draupadī.
3.79.2
धनं जयोत्सुकानां तु भ्रातॄणां कृष्णया सह ।
श्रुत्वा वाक्यानि विमना धर्मराजोप्यजायत ॥ ३.७९.२ ॥
Als er die Worte der nach Sieg verlangenden Brüder und Kṛṣṇās hörte, wurde auch der König des Dharma niedergeschlagenen Sinnes.
3.79.3
अथापश्यन्महात्मानं देवर्षिं तत्र नारदम् ।
दीप्यमानं श्रिया ब्राह्म्या दीप्ताग्निसमतेजसम् ॥ ३.७९.३ ॥
Dann sahen sie dort den großherzigen göttlichen Seher Nārada, strahlend mit der Pracht Brahmās, sein Glanz gleich dem eines brennenden Feuers.
3.79.4
तमागतमभिप्रेक्ष्य भ्रातृभिः सह धर्मराट् ।
प्रत्युत्थाय यथान्यायं पूजां चक्रे महात्मने ॥ ३.७९.४ ॥
Als er ihn kommen sah, erhob sich der König des Dharma mit seinen Brüdern und erwies dem Großherzigen gebührend die Ehre.
3.79.5
स तैः परिवृतः श्रीमान्भ्रातृभिः कुरुसत्तमः ।
विबभावतिदीप्तौजा देवैरिव शतक्रतुः ॥ ३.७९.५ ॥
Von seinen Brüdern umgeben, strahlte jener glorreiche Beste der Kurus mit überaus großem Glanz, wie Śatakratu (Indra) umgeben von den Göttern.
3.79.6
यथा च वेदान्सावित्री याज्ञसेनी तथा पतीन् ।
न जहौ धर्मतः पार्थान्मेरुमर्कप्रभा यथा ॥ ३.७९.६ ॥
Wie Sāvitrī die Veden nicht verließ, so verließ Yājñasenī gemäß dem Dharma die Pārthas, ihre Gatten nicht, wie das Sonnenlicht den Meru nicht verlässt.
3.79.7
अर्ध्यं पाद्यमथानीय त्वभ्यवायदच्युतः ।
नारदस्तु महातेजाः स्वस्त्यस्त्वित्यभ्यभाषत ॥ ३.७९.७ ॥
Wasser zur Begrüßung und zum Fußwaschen bringend, trat Acyuta hinzu. Doch Nārada, von großem Glanz, sprach: »Heil sei dir.«
3.79.8
ततो युधिष्ठिरो राजा दृष्ट्वा देवर्षिसत्तमम् ।
यथार्हं पूजयामास विधिवत्कुरुनन्दनः ॥ ३.७९.८ ॥
Da ehrte König Yudhiṣṭhira, die Freude der Kuru, als er den besten der göttlichen Seher erblickte, ihn angemessen und nach Vorschrift.
3.79.9
प्रतिगृह्य च तां पूजां नारदो भगवानृषिः ।
आश्वासयद्धर्मसुतं युक्तरूपमिवानघ ॥ ३.७९.९ ॥
Die Ehrung annehmend, tröstete der erhabene Seher Nārada den Sohn des Dharma, als sei es recht so gewesen, o Makelloser.
3.79.10
उवाच च महात्मानं धर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
ब्रूहि धर्मभृतां श्रेष्ठ केनार्थः किं ददानि ते ॥ ३.७९.१० ॥
Und er sprach zu dem großmütigen Yudhiṣṭhira, dem König des Dharma: »Sprich, Bester der Dharma-Träger – was ist dein Anliegen? Was soll ich dir geben?«
3.79.11
अथ धर्मसुतो राजा प्रणम्य भ्रातृभिः सह ।
उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा नारदं देवसंमितम् ॥ ३.७९.११ ॥
Da sprach König Yudhiṣṭhira, der Sohn des Dharma, sich mit seinen Brüdern verneigend und die Hände gefaltet, zu Nārada, dem den Göttern Gleichen.
3.79.12
न्वयि तुष्टे महाभाग सर्वलोकाभिपूजिते ।
कृतमित्येव मन्येऽहं प्रसादात्तव सुव्रत ॥ ३.७९.१२ ॥
»O Hochbegnadeter, du bist zufrieden und von allen Welten geehrt. Durch deine Gnade, o du Gelübdetreuer, halte ich mein Anliegen für vollbracht.«
3.79.13
यदि त्वहमनुग्राह्यो भ्रातृभिः सहितोऽनघ ।
संदेहं मे सुनिश्रेष्ठ तत्वतश्छेत्तुमर्हसि ॥ ३.७९.१३ ॥
O Makelloser, wenn ich mit meinen Brüdern deiner Gunst würdig bin, o Bester der Weisen, so möge du meinen Zweifel wahrhaftig auflösen.
3.79.14
प्रदक्षिणां यः कुरुते पृथिवीं तीर्थतत्परः ।
किं फलं तस्य कार्त्स्न्येन तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ ३.७९.१४ ॥
Welche Frucht hat in ihrer Gänze derjenige, der, den heiligen Furten hingegeben, die Erde umschreitet? Das kannst du sagen.
3.79.15
शृणु राजन्नवहितो यथा भीष्मेण धीमता ।
पुलस्त्यस्य सकाशाद्वै सर्वमेतदुपश्रुतम् ॥ ३.७९.१५ ॥
Höre, o König, aufmerksam, wie der weise Bhīṣma dies alles von Pulastya vernahm.
3.79.16
पुरा भागीरथीतीरे भीष्मो धर्मभृतांवरः ।
पित्र्यं व्रतं समास्थाय न्यवसन्मुनिभिः सह ॥ ३.७९.१६ ॥
Einst, am Ufer der Bhāgīrathī, übernahm Bhīṣma, der Beste unter den Hütern des Dharma, das Gelübde der Ahnen und wohnte mit den Weisen zusammen.
3.79.17
शुभे देशे तथा राजन्पुण्ये देवर्षिसेविते ।
गङ्गाद्वारे महाभाग देवगन्धर्वसेविते ॥ ३.७९.१७ ॥
An einem gesegneten und heiligen Ort, o König, am Gaṅgā-Tor, das von göttlichen Weisen besucht wird, o Hochgesegneter, besucht von Göttern und Gandharvas.
3.79.18
स पितॄंस्तर्पयामास देवांश्च परमद्युतिः ।
ऋषींश्च तर्पयामास विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ ३.७९.१८ ॥
Er erfreute die Ahnen, auch die Götter, er von höchstem Glanz; und durch das nach der Vorschrift bestimmte Werk erfreute er auch die Weisen.
3.79.19
कस्य चित्त्वथ कालस्य जपन्नेव महायशाः ।
ददर्शाद्भुतसंकाशं पुलस्त्यमृषिसत्तमम् ॥ ३.७९.१९ ॥
Nach einiger Zeit, während er japa rezitierte, sah der hochberühmte Pulastya, den besten der Weisen, der wie ein Wunder strahlte.
3.79.20
स तं दृष्ट्वोग्रतपसं दीप्यमानमिव श्रिया ।
प्रहर्षमतुलं लेभे विस्मयं परमं ययौ ॥ ३.७९.२० ॥
Als er ihn sah, den Strengen in Askese und von Glanz erfüllt, empfand er unvergleichliche Freude und geriet in großes Staunen.
3.79.21
उपस्थितं महाभागं पूजयामास भारत ।
भीष्मो धर्मभृतां श्रेष्ठो विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ ३.७९.२१ ॥
O Bhārata, Bhīṣma, der beste der Hüter des Dharma, ehrte den Hochbeglückten, der nahe getreten war, mit Riten gemäß der Vorschrift.
3.79.22
शिरसा चाघमादाय शुचिः प्रयतमानसः ।
नाम संकीर्तयामास तस्मिन्ब्रह्मर्षिसत्तमे ॥ ३.७९.२२ ॥
Den Arghya mit dem Haupt empfangend, rein und mit gesammeltem Geist, nannte er seinen Namen vor jenem besten der Brahmarṣis.
3.79.23
भीष्मोऽहमस्मि भद्रं ते दासोऽस्मि तव सुव्रत ।
तव संदर्शनादेव मुक्तोऽहं सर्वकिल्वपैः ॥ ३.७९.२३ ॥
"Ich bin Bhīṣma. Heil sei dir. O du von guten Gelübden, ich bin dein Diener. Allein durch deinen Anblick bin ich von allen Sünden befreit."
3.79.24
रएवमुक्त्वा महाराज भीष्मो धर्मभृतांवरः ।
वाग्यतः प्राञ्जलिर्भूत्वातूष्णीमासीद्युधिष्ठिर ॥ ३.७९.२४ ॥
So gesprochen, o großer König Yudhiṣṭhira, hielt Bhīṣma, der beste der Hüter des Dharma, seine Rede zurück, legte die Handflächen zusammen und saß schweigend.
3.79.25
तं दृष्ट्वा नियमेनाथ स्वाध्यायाम्नायकर्शितम् ।
भीष्मं कुरुकुलश्रेष्ठं मुनिः प्रीतमनाऽभवत् ॥ ३.७९.२५ ॥
Als er Bhīṣma, den Besten des Kuru-Geschlechts, sah, abgemagert durch Zucht, Selbststudium und Vedarezitation, wurde der Weise froh im Gemüt.
3.79.26
ततः स मधुरेणाथ स्वरेण सुमहातपाः ।
उवाच वाक्यं धर्मज्ञः पुलस्त्यः प्रीतमानसः ॥ ३.७९.२६ ॥
Da sprach Pulastya, der große Asket und Kenner des Dharma, mit süßer Stimme und erfreutem Gemüt diese Worte.