மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.9.1
भगवन्नाहमप्येतद्रोचये द्यूतसंभवम् ।
मन्ये तद्विधिनाऽऽकृष्य कारितोस्मीति वै मुने ॥ ३.९.१ ॥
ஐயனே, சூதாட்டத்தினால் உண்டான இதை நானும் விரும்பவில்லை. அந்த விதி என்னை இழுத்து இதைச் செய்வித்தது என்று நான் நினைக்கிறேன், முனிவரே.
3.9.2
नैतद्रोचयते भीष्मो न द्रोणो विदुरो न च ।
गान्धार्या नेष्यते द्यूतं तत्र मोहात्प्रवर्तितम् ॥ ३.९.२ ॥
இதை பீஷ்மரும் விரும்பவில்லை, துரோணரும் விரும்பவில்லை, விதுரரும் விரும்பவில்லை. காந்தாரியும் சூதாட்டத்தை விரும்பவில்லை; அங்கே மோகத்தினால்தான் அது தொடங்கப்பட்டது.
3.9.3
परित्यक्तुं न शक्नोमि दुर्योधनमचेतनम् ।
पुत्रस्नेहेन भगवञ्जानन्नपि यतव्रत ॥ ३.९.३ ॥
ஐயனே, அறிவற்ற துரியோதனனை என்னால் கைவிட முடியவில்லை. மகன் மீதுள்ள பாசத்தால், அதை அறிந்திருந்தும், விரதங்களில் உறுதியானவரே.
3.9.4
वैचित्रवीर्य नृपते सत्यमाह यथा भवान् ।
दृढं विझः परं पुत्रं परं पुत्रान्न विद्यते ॥ ३.९.४ ॥
விசித்திரவீரியரின் மகனே, அரசே, நீர் சொன்னது உண்மையே. மகன் மீதுள்ள பற்று உறுதியானது; மகனை விட மேலானது இல்லை, மகன்களை விட மேலானதும் இல்லை.
3.9.5
इन्द्रोप्यश्रुनिपातेन सुरभ्या प्रतिबोधितः ।
अन्यैः समृद्धैरप्यर्थैर्न सुतानमन्यते परम्। ॥ ३.९.५ ॥
இந்திரனையும் சுரபி கண்ணீர் சிந்தி விழித்தெழச் செய்தாள். பிற செல்வங்கள் பலவற்றிருந்தும், மகன்களை விட மேலாக அவர் எதையும் மதிக்கவில்லை.
3.9.6
अत्र ते वर्तयिष्यामि गहदाख्यानमुत्तमम् ।
सुरभ्याश्चैव संवादमिन्द्रस्य च विशांपते ॥ ३.९.६ ॥
இங்கே உமக்கு ஒரு சிறந்த, ஆழ்ந்த கதையை நான் கூறுவேன் — சுரபிக்கும் இந்திரனுக்கும் இடையிலான உரையாடலை, மக்களின் தலைவரே.
3.9.7
त्रिविष्टपगता राजन्सुरभी प्रारुदत्किल ।
गवां माता पुरा तात तामिन्द्रोऽन्वकृपायत ॥ ३.९.७ ॥
ஓ அரசே, மூவுலகு சென்ற சுரபி உண்மையாகவே அழுதாள். அவள் பண்டைய காலத்தில் பசுக்களின் தாய். அப்பனே, இந்திரன் அவள்மீது இரக்கம் கொண்டான்.
3.9.8
किमिदं रोदिषि शुभे कच्चित्क्षेमं दिवौकसाम् ।
मनुष्येष्वथवा गोषु नैतदल्पं भविष्यति ॥ ३.९.८ ॥
ஓ சுபையே, நீ ஏன் அழுகிறாய்? தேவர்களின் நலம் உண்டா? அல்லது மனிதர்களிடமோ பசுக்களிடமோ ஏதேனும் நடந்ததா? இது சிறியதாக இருக்காது.
3.9.9
विनिपातो न वः कश्चिद्दृश्यते त्रिदशाधिप ।
अहं तु पुत्रं शोचामि तेन रोदिमि कौशिक ॥ ३.९.९ ॥
ஓ தேவர்களின் தலைவா, உங்களுக்கு எந்த அழிவும் தெரியவில்லை. ஆனால் என் மகனுக்காக நான் வருந்துகிறேன்; அதனால் அழுகிறேன், ஓ கௌசிகா.
3.9.10
पश्यैनं कर्षकं क्षुद्रं दुर्बलं मम पुत्रकम् ।
प्रतोदेनाभिनिघ्नन्तं लाङ्गलेन च पीडितम्।
निषीदमानं सोत्कण्ठं वध्यमानं सुराधिप ॥ ३.९.१० ॥
இதைப் பார், இந்த பலவீனமான சிறு உழவன், என் மகன். கலப்பையால் வருந்தி, குச்சியால் அடிக்கப்பட்டு, துயரத்துடன் அமர்ந்து அடிபடுகிறான், ஓ தேவர்களின் தலைவா.
3.9.11
एनं दृष्ट्वा भृशं श्रान्तं वध्यमानं सुराधिप ।
कृपाविष्टाऽस्मि देवेन्द्र मनश्चोद्वेपते मम ॥ ३.९.११ ॥
இவனைக் கண்டு, மிகவும் களைத்தவனாக அடிபடுபவனைக் கண்டு, ஓ தேவர்களின் தலைவா, நான் இரக்கத்தால் நிரம்பினேன், ஓ தேவேந்திரா. என் மனம் நடுங்குகிறது.
3.9.12
एकस्तत्रबलोपेतो धुरमुद्वहतेऽधिकाम् ।
अपरोप्यबलप्राणः कृशो धमनिसंततः।
कृच्छ्रादुद्वहते भारं तं वै शोचामि वासव ॥ ३.९.१२ ॥
அங்கே ஒருவன் வலிமையுடன் அதிக நுகத்தைச் சுமக்கிறான்; மற்றவன், உயிர்வலிமை குன்றி, மெலிந்து நரம்புகள் தெரிய, கடினமாக சுமையைச் சுமக்கிறான். அவனுக்காகவே நான் வருந்துகிறேன், ஓ வாசவா.
3.9.13
वध्यमानः प्रतोदेन तुद्यमानः पुनः पुनः ।
नैव शक्नोति तं भारमुद्वोढुं पश्य वासव ॥ ३.९.१३ ॥
சாட்டையால் அடிக்கப்பட்டும் மீண்டும் மீண்டும் குத்தப்பட்டும், அந்தச் சுமையை அவனால் தூக்கவே முடியவில்லை. பார், வாசவா.
3.9.14
ततोऽहं तस्य शोकार्ता विरौमि भृशदुःखिता ।
अश्रूण्यावर्तयन्ती च नेत्राभ्यां करुणायती ॥ ३.९.१४ ॥
அப்போது அவனுக்காக துயரத்தால் வாட்டப்பட்ட நான் மிகவும் துன்புற்று அழுதேன்; கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பெருக, இரக்கத்துடன் புலம்பினேன்.
3.9.15
तव पुत्रसहस्रेषु पीड्यमानेषु शोभने ।
किं कृपायितवत्यत्र पुत्र एको निपीड्यते ॥ ३.९.१५ ॥
அழகியே, உன் ஆயிரம் மக்கள் துன்புறும்போதும், இங்கே துன்புறும் ஒரே மகனிடம் ஏன் இரக்கம் காட்டினாய்?
3.9.16
यदि पुत्रसहस्राणि सर्वत्रसमतैव मे ।
दीनस्य तु सतः शक्र पुत्रस्याभ्यधिकाकृपा ॥ ३.९.१६ ॥
ஆயிரம் மக்கள் மீதும் எனக்கு எல்லா இடத்திலும் சமமான அன்பே உண்டு; ஆனாலும், சக்ரா, துன்புறும் அந்த மகன் மீது என் இரக்கம் மிகுதியாகும்.
3.9.17
तदिन्द्रः सुरभेर्वाक्यं निशम्य भृशविस्मितः ।
जीवितेनापि कौरव्य मेनेऽभ्यधिकमात्मजम् ॥ ३.९.१७ ॥
சுரபியின் சொற்களைக் கேட்ட இந்திரன் மிகவும் வியப்புற்றான்; ஓ கௌரவ்யா, அந்த மகனை உயிரையும் விட மேலானவனாகக் கருதினான்.
3.9.18
प्रववर्ष च तत्रैव सहसा तोयमुल्वणम् ।
कर्षकस्याचरन्विघ्नं भगवान्पाकशासनः ॥ ३.९.१८ ॥
அங்கேயே திடீரென கடும் மழை பொழிந்தது; உழவனுக்குத் தடையாக பகவான் பாகசாசனன் (இந்திரன்) பெருமழை பொழிவித்தான்.
3.9.19
तद्यथा सुरभिः प्राह सममेवास्तु ते तथा ।
सुतेषु राजन्सर्वेषु हीनेष्वभ्यधिका कृपा ॥ ३.९.१९ ॥
சுரபி சொன்னது போல, "உனக்கு எல்லாரும் சமமாக இருக்கட்டும்" என்று. அரசே, எல்லா மகன்களிலும் பலவீனமானவர்கள் மீது கருணை மிகுதியாக இருக்கட்டும்.
3.9.20
यादृशो मे सुतः पाण्डुस्तादृशो मेऽसि पुत्रक ।
विदुरश्च महाप्राज्ञः स्नेहादेतद्ब्रवीम्यहम् ॥ ३.९.२० ॥
என் மகன் பாண்டு எப்படியோ, அப்படியே நீயும் எனக்கு மகன், அன்பு மகனே. மகாபுத்திசாலி விதுரனும் அப்படியே. அன்பினால் இதைச் சொல்கிறேன்.
3.9.21
चिराय तव पुत्राणां शतमेकश्च भारत ।
पाण्डौः पञ्चैव लक्ष्यन्ते तेऽपि मन्दाःसुदुःखिताः ॥ ३.९.२१ ॥
பாரதா, உன் நூறு மகன்களும் ஒருவனும் நீண்ட காலமாக (வாழ்கின்றனர்); பாண்டுவின் ஐவர்தான் தெரிகின்றனர், அவர்களும் பலவீனமாகவும் மிகவும் துயருற்றவர்களாகவும் காணப்படுகின்றனர்.
3.9.22
कथं जीवेयुरत्यन्तं कथं वर्धेयुरित्यपि ।
इति दीनेषु पार्थेषु मनो मे परितप्यते ॥ ३.९.२२ ॥
அவர்கள் எவ்வாறு என்றென்றும் வாழ்வார்கள், எவ்வாறு வளர்வார்கள் என்று, துயருற்ற பிருதையின் மகன்களுக்காக என் மனம் வருந்துகிறது.
3.9.23
यदि पार्थिव कौख्याञ्जीवमानानिहेच्छसि ।
दुर्योधनस्तव सुतः शमं गच्छतु पाण्डवैः ॥ ३.९.२३ ॥
அரசே, இங்கு கௌரவர்கள் உயிருடன் வாழ வேண்டும் என்று நீ விரும்பினால், உன் மகன் துரியோதனன் பாண்டவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்ளட்டும்.