Mahābhārata · Adhyāya 3.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.97.1
इल्वलस्तान्विदित्वा तु महर्षिसहितान्नृपान् ।
उपस्थितान्सहामात्यो विषयान्ते ह्यपूजयत् ॥ ३.९७.१ ॥
Ilvala erkannte sie, die Könige samt den großen Weisen, die an der Grenze eingetroffen waren, und ehrte sie zusammen mit seinen Ministern.
3.97.2
तेषां ततोऽसुरश्रेष्ठस्त्वातिथ्यमकरोत्तदा ।
सुसंस्कृतेन कौरव्य भ्रात्रा वातापिना तदा ॥ ३.९७.२ ॥
Dann bewirtete der Erste unter den Asuras sie, o Nachkomme der Kurus, damals mit wohl zubereiteter Speise durch seinen Bruder Vātāpi.
3.97.3
ततो राजर्षयः सर्वे विषण्णा गतचेतसः ।
वातापिं संस्कृतं दृष्ट्वा मेषभूतं महासुरम् ॥ ३.९७.३ ॥
Da waren alle königlichen Weisen niedergeschlagen und verwirrt im Geist, als sie Vātāpi, den großen Asura, zubereitet und in einen Widder verwandelt sahen.
3.97.4
अथाब्रवीदगस्त्यस्तान्राजर्षीनृषिसत्तमः ।
विषादो वो न कर्तव्यो ह्यहं भोक्ष्ये महासुरम् ॥ ३.९७.४ ॥
Da sprach Agastya, der beste der Weisen, zu jenen königlichen Weisen: Ihr sollt nicht niedergeschlagen sein; ich selbst werde den großen Asura essen.
3.97.5
धुर्यासनमथासाद्य निषसाद महानृषिः ।
तं पर्यवेषद्दैत्येन्द्र इल्वलः प्रहसन्निव ॥ ३.९७.५ ॥
Als er den Ehrensitz erhalten hatte, setzte sich der große Weise; der Herr der Daityas, Ilvala, bediente ihn, gleichsam lachend.
3.97.6
अगस्त्य एव कृत्स्नं तु वातापिं बुभुजे ततः ।
बह्वन्नाशापि ते मेऽस्तीत्यवदद्भक्षयन्स्वयम् ॥ ३.९७.६ ॥
Agastya allein verzehrte den ganzen Vātāpi; und während er aß, sagte er selbst: „Ich habe noch viel Speise für euch.“
3.97.7
भुक्तवत्यसुरोऽह्वानमकरोत्तस्य चेल्वलः ।
वातापे प्रतिबुध्यस्व दर्शयन्बलतेजसी।
तपसा दुर्जयो यावदेष त्वां नातिवर्तते ॥ ३.९७.७ ॥
Nachdem er gegessen hatte, gab der Dämon Ilvala das Zeichen, ihn zu rufen. Vātāpi, erwache und zeige deine Kraft und deinen Glanz, bevor dieser, durch Askese unbesiegbar, dich übertrifft.
3.97.8
ततस्तस्योदरं भेत्तुं वातापिर्वेगमाहरत् ।
तमबुध्यत तेजस्वी कुम्भयोनिर्महातपाः ॥ ३.९७.८ ॥
Da bot Vātāpi all seine Kraft auf, um ihm den Bauch zu zerreißen; der strahlende große Asket, aus einem Krug geboren, bemerkte es.
3.97.9
स वीर्यात्तपसोग्रस्तु ननर्द भगवानृषिः ।
एष जीर्णोसि वातापे मया लोकस्य शान्तये ॥ ३.९७.९ ॥
Da brüllte der gesegnete Weise mit der Kraft und Wildheit seiner Askese: Vātāpi, du bist von mir verdaut; dies geschieht zum Frieden der Welt.
3.97.10
इत्युक्त्वा स्वकराग्रेण उदरं समताडयत् ।
त्रिरेवं प्रतिसंरब्धस्तेजसा प्रज्वलन्निव ॥ ३.९७.१० ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, schlug er ihm mit der Spitze seiner Hand auf den Bauch; dreimal so, im Zorn entbrannt, leuchtend wie von Glanz.
3.97.11
ततो वायुः प्रादुरभूदधस्तस्य महात्मनः ।
शब्देन महता तात गर्जन्निव यथा घनः ॥ ३.९७.११ ॥
Da erhob sich unter jenem Großseelen ein Wind, mein Lieber, mit gewaltigem Getöse brüllend wie eine donnernde Wolke.
3.97.12
वातापे निष्क्रमस्वेति पुनः पुनरुवाच ह ।
तं प्रहस्याब्रवीद्राजन्नगस्त्यो मुनिसत्तमः।
कुतो निष्क्रमितुं शक्तो मया जीर्णस्तु सोसुरः ॥ ३.९७.१२ ॥
»Vātāpi, komm heraus!«, rief er immer wieder. Da sprach Agastya, der beste der Weisen, lachend zu ihm, o König: Wie könnte jener Dämon, von mir verdaut, herauskommen?
3.97.13
इल्वलस्तु विषण्णोऽभूद्दृष्ट्वा जीर्णं महासुरम् ।
प्राञ्जलिश्च सहामात्यैरिदं वचनमब्रवीत्।
किमर्थमुपयाताः स्थ ब्रूत किं करवाणि वः ॥ ३.९७.१३ ॥
Als Ilvala den gewaltigen Asura verdaut sah, wurde er niedergeschlagen. Dann sprach er mit seinen Ministern, die Hände gefaltet, diese Worte: "Warum seid ihr gekommen? Sagt, was soll ich für euch tun?"
3.97.14
प्रत्युवाच ततोऽगस्त्यः प्रहसन्निल्वलं तदा ।
ईशोस्यसुर विद्मस्त्वां वयं सर्वे धनेश्वरम् ॥ ३.९७.१४ ॥
Da antwortete Agastya lachend dem Ilvala: "O Asura, du bist der Herr des Reichtums; wir alle wissen es."
3.97.15
एते च नातिधनिनो धनाशा महती मम ।
यथाशक्त्यविहिंस्यान्यान्संविभागं प्रयच्छ नः ॥ ३.९७.१५ ॥
"Diese sind nicht sehr wohlhabend, und mein Verlangen nach Reichtum ist groß. Gib uns, soweit es deine Kraft erlaubt und ohne andere zu schädigen, einen Anteil."
3.97.16
ततोऽवमत्य तमृषिमिल्वलो वाक्यमब्रवीत् ।
दित्सितं यदि वेत्सि त्वंततो दास्यामि ते वसु ॥ ३.९७.१६ ॥
Da verachtete Ilvala jenen Weisen und sprach diese Worte: "Wenn du weißt, was ich zu geben beabsichtige, dann werde ich dir Reichtümer geben."
3.97.17
गवां दशसहस्राणि राज्ञामेकैकशोऽसुर ।
तावदेव सुवर्णस्य दित्सितं ते महासुर ॥ ३.९७.१७ ॥
"O Asura, zehntausend Kühe für jeden König und ebensoviel Gold — das ist es, was ich dir geben möchte, o großer Asura."
3.97.18
मह्यं ततो वै द्विगुणं रथश्चैव हिरण्मयः ।
मनोजवौ वाजिनौ च दित्सितं ते महासुर ॥ ३.९७.१८ ॥
"Dann, für mich, das Doppelte davon — ein goldener Streitwagen und zwei Pferde, schnell wie der Gedanke — auch dies möchte ich dir geben, o großer Asura."
3.97.19
उल्वलस्तु मुनिं प्राह सर्वमस्ति यथाऽऽत्थ माम् ।
सर्वमेतत्प्रदास्यामि हिरण्यं गाश्च यद्धनम्।
रथं तु यदवोचो मां नैतं विद्म हिरण्मयम् ॥ ३.९७.१९ ॥
Da sprach Ilvala zum Weisen: "Alles ist so, wie du sagst; all dieses Gold, die Kühe und den Reichtum werde ich geben. Aber jenen goldenen Wagen, von dem du sprachst, kenne ich nicht."
3.97.20
न मे वागनृता काचिदुक्तपूर्वा महाऽसुर ।
विज्ञायतां रथः साधु व्यक्तमस्ति हिरण्मयः ॥ ३.९७.२० ॥
Agastya sprach: "O großer Asura, meine Rede war noch nie falsch. Wisse wohl, dass dieser Wagen offenkundig aus Gold ist."
3.97.21
विज्ञायमानः स रथः कौन्तेयासीद्धिरण्मयः ।
ततः प्रव्यथितो दैत्यो ददावभ्यधिकं वसु ॥ ३.९७.२१ ॥
Als jener Wagen erkannt wurde, war er tatsächlich golden. Da gab der bekümmerte Daitya noch mehr Reichtum.
3.97.22
विवाजी च सुवाजी च तस्मिन्युक्तौ रथे हयौ ।
ऊहतुः स वसूनाशु तावगस्त्याश्रमं प्रति।
सर्वान्राज्ञः सहागस्त्यान्निमेषादिव भारत ॥ ३.९७.२२ ॥
Vivāji und Suvāji, die zwei an jenen Wagen gespannten Pferde, trugen den Reichtum rasch zur Einsiedelei Agastyas. O Bhārata, alle Könige gelangten zusammen mit Agastya in einem Augenblick dorthin.
3.97.23
इल्वलस्त्वनुगम्यैनमगस्त्यं हन्तुमैच्छत ।
भस्म चक्रे महातेजा हुङ्कारेण महाऽसुरम् ॥ ३.९७.२३ ॥
Ilvala aber verfolgte ihn und wollte Agastya töten. Der hochstrahlende Agastya verwandelte den großen Asura mit einem Hunkāra in Asche.
3.97.24
अगस्त्येनाभ्यनुज्ञाता जग्मू राजर्षयस्तदा ।
कृतवांश् मुनिः सर्वं लोपामुद्राचिकीर्षितम् ॥ ३.९७.२४ ॥
Von Agastya verabschiedet, zogen die königlichen Weisen da fort. Der Weise hatte alles getan, was Lopāmudrā sich gewünscht hatte.
3.97.25
कृतवानसि तत्सर्वं भगवन्मम काङ्क्षितम् ।
उत्पादय सकृन्मह्यमपत्यं वीर्यवत्तरम् ॥ ३.९७.२५ ॥
Ehrwürdiger, du hast alles erfüllt, was ich begehrte. Schenke mir einmal einen Nachkommen von größter Kraft.
3.97.26
तुष्टोऽहमस्मि कल्याणि तव वृत्तेन शोभने ।
विचारणामपत्ये तु तव वक्ष्यामि तां शृणु ॥ ३.९७.२६ ॥
Ich bin zufrieden mit deinem Verhalten, o Glückverheißende, o Strahlende. Höre nun meine Überlegung über den Nachwuchs.
3.97.27
सहस्रं तेऽस्तु पुत्राणआं शतं वा तत्समं तव ।
दश वा शततुल्याः स्युरेको वाऽपि सहस्रजित् ॥ ३.९७.२७ ॥
Mögest du tausend Söhne haben, oder hundert, oder ihnen gleiche; oder zehn, die hundert gleichen, oder einen einzigen, der tausend besiegt.
3.97.28
सहस्रसंमितः पुत्र एकोप्यस्तु तपोधन ।
एको हि बहुभिः श्रेयान्विद्वान्साधुरसाधुभिः ॥ ३.९७.२८ ॥
O Schatz der Askese, mag ein einziger Sohn gleich tausend sein. Denn ein einziger gelehrter und rechtschaffener Sohn ist besser als viele Schlechte.
3.97.29
स तथेति प्रतिज्ञाय तया समगमन्मुनिः ।
समये समशीलिन्या श्रद्धावान्श्रद्दधानया ॥ ३.९७.२९ ॥
Er versprach: »So sei es«, und der Weise vereinigte sich zur rechten Zeit mit ihr, die von gleichem Wesen, gläubig und vertrauensvoll war.
3.97.30
तत आधाय गर्भं तमगमद्वनमेव सः ।
तस्मिन्वनगते गर्भो ववृधे सप्त शारदान् ॥ ३.९७.३० ॥
Dann, nachdem er den Keim in sie gelegt hatte, ging er in den Wald. Nachdem er in den Wald gegangen war, wuchs der Embryo sieben Herbste lang.
3.97.31
सप्तमेऽब्दे गते चापि प्राच्यवत्स महाकविः ।
ज्वलन्निव प्रभावेन दृढस्युर्नाम भारत ॥ ३.९७.३१ ॥
Als das siebte Jahr verstrichen war, erhielt der große Seher Prācyavatsa, gleichsam von seiner Kraft leuchtend, den Namen Dṛḍhasyu, o Bhārata.
3.97.32
साङ्गोपनिषदान्वेदाञ्जपन्नेव महातपाः ।
तस्य पुत्रोऽभवदृषेः स तेजस्वी महानृषिः ॥ ३.९७.३२ ॥
Während er die Veden samt Vedāṅgas und Upaniṣaden rezitierte, bekam dieser große Asket einen Sohn, jener strahlende große Seher.
3.97.33
स बाल एवतेजस्वी पितुस्तस्य निवेशने ।
इध्मानां भारमाजह्रे इध्मवाहस्ततोऽभवत् ॥ ३.९७.३३ ॥
Auch jener Knabe war strahlend; in der Behausung seines Vaters trug er die Last des Brennholzes, und so wurde er Idhmavāha, der Holzträger.
3.97.34
तथायुक्तं तु तं दृष्ट्वा मुमुदे स मुनिस्तदा ।
एवं स जनयामास भारतापत्यमुत्तमम्।
लेभिरे पितरश्चास्य लोकान्राजन्यथेप्सितान् ॥ ३.९७.३४ ॥
Als er ihn so beschäftigt sah, freute sich jener Weise. So zeugte er einen vortrefflichen Nachkommen der Bhāratas, und seine Ahnen, o König, erlangten die Welten, nach denen sie verlangten.
3.97.35
अगस्त्यस्याश्रमश्चायमत ऊर्ध्वं विशांपते ।
ख्यातो भुवि महाराज तेजसा तस्य धीमतः ॥ ३.९७.३५ ॥
Von da an gehörte auch diese Einsiedelei dem Agastya, und sie wurde auf Erden berühmt, o Herr der Menschen, durch den Glanz jenes weisen Mannes, o großer König.
3.97.36
प्राह्लादिरेवं वातापिर्ब्रह्मघ्नो दुष्टचेतनः ।
एवं विनाशितो राजन्नगस्त्येन महात्मना।
तस्यायमाश्रमो राजन्रमणीयैर्गुणैर्युतः ॥ ३.९७.३६ ॥
So wurde Vātāpi, der Sohn des Prahlāda, ein Brahmanen-Mörder mit bösem Sinn, o König, vom großmütigen Agastya vernichtet. Und diese seine Einsiedelei, o König, ist mit reizvollen Eigenschaften ausgestattet.
3.97.37
एषा भागीरथी पुण्या देवगन्धर्वसेविता ।
वातेरिता पताकेव विराजति नभस्तले ॥ ३.९७.३७ ॥
Diese heilige Bhāgīrathī, von Göttern und Gandharvas umsorgt, leuchtet auf der Fläche des Himmels wie ein vom Wind bewegtes Banner.
3.97.38
प्रतार्यमाणा कूटेषु यथा निम्नेषु नित्यशः ।
शिलातलेषु संत्रस्ता पन्नगेन्द्रवधूरिव ॥ ३.९७.३८ ॥
Wie die Gattin des Schlangenkönigs, unablässig über Gipfel und Senken gezogen, auf den Felsflächen verängstigt.
3.97.39
दक्षिणां वै दिशं सर्वां प्लावयन्ती च मातृवत् ।
पूर्वं शंभोर्जटाभ्रष्टा समुद्रमहिषी प्रिया।
अस्यां नद्यां मुपुण्यायां यथेष्टमवगाह्यताम् ॥ ३.९७.३९ ॥
Dieser Fluss, der die ganze südliche Himmelsrichtung wie eine Mutter überflutet und einst aus den verfilzten Locken Śambhus fiel, ist die geliebte Gattin des Ozeans. Badet nach Belieben in diesem höchst heiligen Fluss.