மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.97.1
इल्वलस्तान्विदित्वा तु महर्षिसहितान्नृपान् ।
उपस्थितान्सहामात्यो विषयान्ते ह्यपूजयत् ॥ ३.९७.१ ॥
இல்வலன் அவர்களை, மகரிஷிகளுடன் இருந்த அரசர்களை, அறிந்துகொண்டு, எல்லையில் வந்திருந்தபோது, அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து அவர்களை வரவேற்றான்.
3.97.2
तेषां ततोऽसुरश्रेष्ठस्त्वातिथ्यमकरोत्तदा ।
सुसंस्कृतेन कौरव्य भ्रात्रा वातापिना तदा ॥ ३.९७.२ ॥
பின்னர் அசுரர்களில் சிறந்தவன் அவர்களுக்கு விருந்தோம்பல் செய்தான், ஓ கௌரவ்யனே, அப்போது தம்பி வாதாபி நன்கு தயாரித்த உணவால்.
3.97.3
ततो राजर्षयः सर्वे विषण्णा गतचेतसः ।
वातापिं संस्कृतं दृष्ट्वा मेषभूतं महासुरम् ॥ ३.९७.३ ॥
பின்னர் அனைத்து அரசரிஷிகளும் மனம் தளர்ந்து, சோர்வுற்றனர்; சமைக்கப்பட்ட வாதாபியை, அந்த மாபெரும் அசுரனை, ஆட்டுக்கடாவாக மாறியிருப்பதைக் கண்டு.
3.97.4
अथाब्रवीदगस्त्यस्तान्राजर्षीनृषिसत्तमः ।
विषादो वो न कर्तव्यो ह्यहं भोक्ष्ये महासुरम् ॥ ३.९७.४ ॥
அப்போது ரிஷிகளில் சிறந்த அகஸ்த்தியர் அந்த அரசரிஷிகளிடம் கூறினார்: உங்களுக்கு வருத்தம் வேண்டாம்; நானே அந்த மாபெரும் அசுரனை உண்பேன்.
3.97.5
धुर्यासनमथासाद्य निषसाद महानृषिः ।
तं पर्यवेषद्दैत्येन्द्र इल्वलः प्रहसन्निव ॥ ३.९७.५ ॥
முதன்மை இருக்கையை அடைந்து மகரிஷி அமர்ந்தார்; தைத்தியர் தலைவன் இல்வலன் சிரிப்பது போல் அவருக்குப் பரிமாறினான்.
3.97.6
अगस्त्य एव कृत्स्नं तु वातापिं बुभुजे ततः ।
बह्वन्नाशापि ते मेऽस्तीत्यवदद्भक्षयन्स्वयम् ॥ ३.९७.६ ॥
அகஸ்த்தியர் ஒருவரே முழு வாதாபியையும் உண்டார்; உண்ணும்போதே அவர் கூறினார், 'உங்களுக்காக இன்னும் நிறைய உணவு என்னிடம் உள்ளது.'
3.97.7
भुक्तवत्यसुरोऽह्वानमकरोत्तस्य चेल्वलः ।
वातापे प्रतिबुध्यस्व दर्शयन्बलतेजसी।
तपसा दुर्जयो यावदेष त्वां नातिवर्तते ॥ ३.९७.७ ॥
உண்ட பின் அசுரன் இல்வலன் அவனை அழைக்கும் குறியைச் செய்தான். வாதாபி, விழித்தெழு, உன் பலத்தையும் தேஜஸையும் காட்டு; தவத்தால் வெல்ல முடியாத இவர் உன்னை வெல்லும் வரை.
3.97.8
ततस्तस्योदरं भेत्तुं वातापिर्वेगमाहरत् ।
तमबुध्यत तेजस्वी कुम्भयोनिर्महातपाः ॥ ३.९७.८ ॥
அப்போது வாதாபி அவனது வயிற்றைப் பிளக்க வேகமாகத் தாக்கினான். அதை தேஜஸ்வியும் மகாதபஸ்வியுமான குடத்தில் பிறந்த (அகஸ்தியர்) உணர்ந்தார்.
3.97.9
स वीर्यात्तपसोग्रस्तु ननर्द भगवानृषिः ।
एष जीर्णोसि वातापे मया लोकस्य शान्तये ॥ ३.९७.९ ॥
அப்போது பகவான் ரிஷி தன் வீரியத்தாலும் தவத்தின் உக்கிரத்தாலும் முழங்கினார்: வாதாபி, இதோ நீ என்னால் செரிக்கப்பட்டாய்; இது உலகின் அமைதிக்காக.
3.97.10
इत्युक्त्वा स्वकराग्रेण उदरं समताडयत् ।
त्रिरेवं प्रतिसंरब्धस्तेजसा प्रज्वलन्निव ॥ ३.९७.१० ॥
இவ்வாறு சொல்லி அவர் தம் கையின் நுனியால் அவனது வயிற்றில் அடித்தார்; மூன்று முறை இவ்வாறு கோபமுற்று, தேஜஸால் எரிவது போல.
3.97.11
ततो वायुः प्रादुरभूदधस्तस्य महात्मनः ।
शब्देन महता तात गर्जन्निव यथा घनः ॥ ३.९७.११ ॥
அப்போது அந்த மகாத்மாவின் கீழிருந்து காற்று எழுந்தது; ஐயனே, பெரும் ஒலியுடன், மேகம் போல் முழங்கி.
3.97.12
वातापे निष्क्रमस्वेति पुनः पुनरुवाच ह ।
तं प्रहस्याब्रवीद्राजन्नगस्त्यो मुनिसत्तमः।
कुतो निष्क्रमितुं शक्तो मया जीर्णस्तु सोसुरः ॥ ३.९७.१२ ॥
"வாதாபி, வெளியே வா" என்று அவர் மீண்டும் மீண்டும் சொன்னார். அப்போது முனிசிரேஷ்டர் அகஸ்தியர் சிரித்துக்கொண்டு அவரிடம், அரசே, சொன்னார்: என்னால் செரிக்கப்பட்ட அந்த அசுரன் எப்படி வெளியே வர முடியும்?
3.97.13
इल्वलस्तु विषण्णोऽभूद्दृष्ट्वा जीर्णं महासुरम् ।
प्राञ्जलिश्च सहामात्यैरिदं वचनमब्रवीत्।
किमर्थमुपयाताः स्थ ब्रूत किं करवाणि वः ॥ ३.९७.१३ ॥
இல்வலன் செரிக்கப்பட்ட அந்த மகாசுரனைக் கண்டு மிகவும் வருந்தினான். பின்னர் அமைச்சர்களுடன் கைகூப்பி இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்: "நீங்கள் எதற்காக வந்தீர்கள்? சொல்லுங்கள், உங்களுக்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?"
3.97.14
प्रत्युवाच ततोऽगस्त्यः प्रहसन्निल्वलं तदा ।
ईशोस्यसुर विद्मस्त्वां वयं सर्वे धनेश्वरम् ॥ ३.९७.१४ ॥
அப்போது அகஸ்தியர் சிரித்துக்கொண்டு இல்வலனுக்குப் பதிலளித்தார்: "அசுரனே, நீ செல்வத்தின் தலைவன் என்பதை நாங்கள் அனைவரும் அறிவோம்."
3.97.15
एते च नातिधनिनो धनाशा महती मम ।
यथाशक्त्यविहिंस्यान्यान्संविभागं प्रयच्छ नः ॥ ३.९७.१५ ॥
"இவர்கள் அதிக செல்வமுடையவர்கள் அல்ல; எனக்கோ பெரிய செல்வ ஆசை உண்டு. உன் சக்திக்கு ஏற்ப, பிறருக்குத் தீங்கு செய்யாமல், எங்களுக்கு ஒரு பங்கு கொடு."
3.97.16
ततोऽवमत्य तमृषिमिल्वलो वाक्यमब्रवीत् ।
दित्सितं यदि वेत्सि त्वंततो दास्यामि ते वसु ॥ ३.९७.१६ ॥
அப்போது இல்வலன் அந்த முனிவரை இகழ்ந்து இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்: "நான் எதைக் கொடுக்க விரும்புகிறேன் என்பதை நீ அறிந்திருந்தால், நான் உனக்குச் செல்வம் தருவேன்."
3.97.17
गवां दशसहस्राणि राज्ञामेकैकशोऽसुर ।
तावदेव सुवर्णस्य दित्सितं ते महासुर ॥ ३.९७.१७ ॥
"அசுரனே, ஒவ்வொரு அரசனுக்கும் பத்தாயிரம் பசுக்கள், அதே அளவு தங்கம் — இதுதான் நான் உனக்குக் கொடுக்க விரும்புவது, மகாசுரனே."
3.97.18
मह्यं ततो वै द्विगुणं रथश्चैव हिरण्मयः ।
मनोजवौ वाजिनौ च दित्सितं ते महासुर ॥ ३.९७.१८ ॥
"பின்னர் எனக்கு அதைவிட இருமடங்கு — ஒரு பொன் ரதமும், மனத்தைப் போல் வேகமான இரண்டு குதிரைகளும் — இவையும் நான் உனக்குக் கொடுக்க விரும்புவது, மகாசுரனே."
3.97.19
उल्वलस्तु मुनिं प्राह सर्वमस्ति यथाऽऽत्थ माम् ।
सर्वमेतत्प्रदास्यामि हिरण्यं गाश्च यद्धनम्।
रथं तु यदवोचो मां नैतं विद्म हिरण्मयम् ॥ ३.९७.१९ ॥
அப்போது இல்வலன் முனிவரிடம் கூறினான்: "நீங்கள் சொன்னபடி எல்லாம் என்னிடம் உள்ளது. இந்தப் பொன்னையும் பசுக்களையும் செல்வம் அனைத்தையும் நான் தருவேன். ஆனால் நீங்கள் குறிப்பிட்ட அந்தப் பொன் ரதத்தை நான் அறியேன்."
3.97.20
न मे वागनृता काचिदुक्तपूर्वा महाऽसुर ।
विज्ञायतां रथः साधु व्यक्तमस्ति हिरण्मयः ॥ ३.९७.२० ॥
அகத்தியர் கூறினார்: "மாபெரும் அசுரனே, என் வாய் இதுவரை ஒருபோதும் பொய் சொன்னதில்லை. இந்த ரதம் தெளிவாகப் பொன்னால் ஆனது என்பதை நன்கு அறிந்துகொள்."
3.97.21
विज्ञायमानः स रथः कौन्तेयासीद्धिरण्मयः ।
ततः प्रव्यथितो दैत्यो ददावभ्यधिकं वसु ॥ ३.९७.२१ ॥
அந்த ரதம் அறியப்பட்டபோது பொன்னால் ஆனதாக இருந்தது. அப்போது தைத்யன் கலங்கி, மேலும் அதிகச் செல்வத்தைக் கொடுத்தான்.
3.97.22
विवाजी च सुवाजी च तस्मिन्युक्तौ रथे हयौ ।
ऊहतुः स वसूनाशु तावगस्त्याश्रमं प्रति।
सर्वान्राज्ञः सहागस्त्यान्निमेषादिव भारत ॥ ३.९७.२२ ॥
விவாஜி, சுவாஜி என்ற இரண்டு குதிரைகள் அந்த ரதத்தில் பூட்டப்பட்டிருந்தன. அவை செல்வத்தை விரைவாக அகத்தியரின் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சுமந்து சென்றன. பாரதனே, எல்லா அரசர்களும் அகத்தியருடன் ஒரு நொடியில் அங்கு சென்றனர் போல.
3.97.23
इल्वलस्त्वनुगम्यैनमगस्त्यं हन्तुमैच्छत ।
भस्म चक्रे महातेजा हुङ्कारेण महाऽसुरम् ॥ ३.९७.२३ ॥
ஆனால் இல்வலன் அவரைப் பின்தொடர்ந்து அகத்தியரைக் கொல்ல விரும்பினான். மகா தேஜஸ்வியான அகத்தியர் ஹுங்காரத்தால் அந்த மகா அசுரனை சாம்பலாக்கினார்.
3.97.24
अगस्त्येनाभ्यनुज्ञाता जग्मू राजर्षयस्तदा ।
कृतवांश् मुनिः सर्वं लोपामुद्राचिकीर्षितम् ॥ ३.९७.२४ ॥
அகத்தியரின் அனுமதி பெற்று அப்போது ராஜரிஷிகள் சென்றனர். முனிவர் லோபாமுத்திரை விரும்பியதையெல்லாம் செய்து முடித்தார்.
3.97.25
कृतवानसि तत्सर्वं भगवन्मम काङ्क्षितम् ।
उत्पादय सकृन्मह्यमपत्यं वीर्यवत्तरम् ॥ ३.९७.२५ ॥
பகவானே, என் விருப்பம் அனைத்தையும் நீங்கள் நிறைவேற்றிவிட்டீர்கள். எனக்கு ஒருமுறை மிக வீரியமுள்ள ஒரு மகவை அருள்க.
3.97.26
तुष्टोऽहमस्मि कल्याणि तव वृत्तेन शोभने ।
विचारणामपत्ये तु तव वक्ष्यामि तां शृणु ॥ ३.९७.२६ ॥
நற்குணவதியே, அழகியே, உன் நடத்தையால் நான் மகிழ்ந்தேன். மகவைப் பற்றிய ஒரு யோசனையை நான் உனக்குச் சொல்வேன், கேள்.
3.97.27
सहस्रं तेऽस्तु पुत्राणआं शतं वा तत्समं तव ।
दश वा शततुल्याः स्युरेको वाऽपि सहस्रजित् ॥ ३.९७.२७ ॥
உனக்கு ஆயிரம் மகன்கள் இருக்கட்டும், அல்லது நூறு, அல்லது அதற்கு இணையானவர்கள். அல்லது நூறுக்கு இணையான பத்துப் பேர், அல்லது ஆயிரம் பேரை வென்ற ஒருவன்.
3.97.28
सहस्रसंमितः पुत्र एकोप्यस्तु तपोधन ।
एको हि बहुभिः श्रेयान्विद्वान्साधुरसाधुभिः ॥ ३.९७.२८ ॥
தவச் செல்வரே, ஆயிரத்துக்கு இணையான ஒரு மகனே இருக்கட்டும். ஒருவன் அறிவும் நல்லொழுக்கமும் உள்ளவனாக இருந்தால், பல தீயவர்களைவிட அவனே சிறந்தவன்.
3.97.29
स तथेति प्रतिज्ञाय तया समगमन्मुनिः ।
समये समशीलिन्या श्रद्धावान्श्रद्दधानया ॥ ३.९७.२९ ॥
"அப்படியே ஆகட்டும்" என்று உறுதியளித்து, அந்த முனிவர் தனக்கு இணையான குணமுள்ள, நம்பிக்கையும் பக்தியும் கொண்ட அவளோடு உரிய காலத்தில் கூடினார்.
3.97.30
तत आधाय गर्भं तमगमद्वनमेव सः ।
तस्मिन्वनगते गर्भो ववृधे सप्त शारदान् ॥ ३.९७.३० ॥
பின்னர் அவளுள் கருவை வைத்துவிட்டு அவர் காட்டுக்கே சென்றார். அவர் காட்டுக்குச் சென்றபின் அந்தக் கரு ஏழு ஆண்டுகள் வளர்ந்தது.
3.97.31
सप्तमेऽब्दे गते चापि प्राच्यवत्स महाकविः ।
ज्वलन्निव प्रभावेन दृढस्युर्नाम भारत ॥ ३.९७.३१ ॥
ஏழாம் ஆண்டு கடந்ததும் மகாகவியான ப்ராச்யவத்ஸர், தம் ஆற்றலால் ஒளிர்ந்தவராக, தృఢస்யு என்ற பெயருடன், ஓ பாரதா.
3.97.32
साङ्गोपनिषदान्वेदाञ्जपन्नेव महातपाः ।
तस्य पुत्रोऽभवदृषेः स तेजस्वी महानृषिः ॥ ३.९७.३२ ॥
அங்கங்களும் உபநிடதங்களுடன் வேதங்களை ஓதிக்கொண்டிருந்த மகாதபஸ்வியின் மகனாக அவன் பிறந்தான், அந்த ஒளிமிக்க மகரிஷி.
3.97.33
स बाल एवतेजस्वी पितुस्तस्य निवेशने ।
इध्मानां भारमाजह्रे इध्मवाहस्ततोऽभवत् ॥ ३.९७.३३ ॥
அந்தச் சிறுவனும் ஒளிமிக்கவனாக இருந்தான்; தன் தந்தையின் அந்த இல்லத்தில் விறகுச் சுமையைச் சுமந்தான், அதனால் அவன் இத்மவாஹன் ஆனான்.
3.97.34
तथायुक्तं तु तं दृष्ट्वा मुमुदे स मुनिस्तदा ।
एवं स जनयामास भारतापत्यमुत्तमम्।
लेभिरे पितरश्चास्य लोकान्राजन्यथेप्सितान् ॥ ३.९७.३४ ॥
அவனை அவ்வாறு ஈடுபட்டிருப்பதாகக் கண்டு அந்த முனிவர் அப்போது மகிழ்ந்தார். இவ்வாறு அவர் பாரதர்களின் சிறந்த சந்ததியை உருவாக்கினார். அரசே, அவருடைய முன்னோர்கள் விரும்பிய உலகங்களை அடைந்தனர்.
3.97.35
अगस्त्यस्याश्रमश्चायमत ऊर्ध्वं विशांपते ।
ख्यातो भुवि महाराज तेजसा तस्य धीमतः ॥ ३.९७.३५ ॥
அதன் பின் இது அகஸ்தியரின் ஆசிரமமாக இருந்தது; மக்களின் தலைவரே, அந்த ஞானியின் ஒளியால் இது பூமியில் புகழ்பெற்றது, மகாராஜாவே.
3.97.36
प्राह्लादिरेवं वातापिर्ब्रह्मघ्नो दुष्टचेतनः ।
एवं विनाशितो राजन्नगस्त्येन महात्मना।
तस्यायमाश्रमो राजन्रमणीयैर्गुणैर्युतः ॥ ३.९७.३६ ॥
பிரஹ்லாதனின் மகன் வாதாபி, பிராமணக் கொலையாளியும் தீய மனம் கொண்டவனுமானவன், இவ்வாறு அரசே, மகாத்மாவான அகஸ்தியரால் அழிக்கப்பட்டான். அவனுடைய இந்த ஆசிரமம், அரசே, இனிய குணங்களால் நிறைந்தது.
3.97.37
एषा भागीरथी पुण्या देवगन्धर्वसेविता ।
वातेरिता पताकेव विराजति नभस्तले ॥ ३.९७.३७ ॥
தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சேவிக்கும் இந்தப் புனிதமான பாகீரதி, காற்றால் அசைக்கப்படும் கொடியைப் போல வானப் பரப்பில் ஒளிர்கிறது.
3.97.38
प्रतार्यमाणा कूटेषु यथा निम्नेषु नित्यशः ।
शिलातलेषु संत्रस्ता पन्नगेन्द्रवधूरिव ॥ ३.९७.३८ ॥
மலை முகடுகளிலும் பள்ளங்களிலும் எப்போதும் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, பாறைப் பரப்புகளில் அஞ்சி நடுங்கும் நாகராஜனின் மனைவியைப் போல.
3.97.39
दक्षिणां वै दिशं सर्वां प्लावयन्ती च मातृवत् ।
पूर्वं शंभोर्जटाभ्रष्टा समुद्रमहिषी प्रिया।
अस्यां नद्यां मुपुण्यायां यथेष्टमवगाह्यताम् ॥ ३.९७.३९ ॥
தெற்குத் திசை முழுவதையும் தாயைப் போல நனைத்துச் செல்லும், முன்பு சம்புவின் சடையிலிருந்து விழுந்த, கடலின் அன்புக்குரிய மனைவி இந்த நதி. இந்தப் பெரும் புனித நதியில் விரும்பியபடி நீராடுக.