Mahābhārata · Adhyāya 4.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.13.1
अथापरोऽदृश्यत वै शशी यथा हुतो हविर्भिर्हि यथाऽध्वरे शिखी ।
तथा समालक्ष्यत चारुदर्शनः प्रकाशयन्सूर्य इवाचिरोदितः ॥ ४.१३.१ ॥
Dann erschien ein anderer, wie der Mond, wie das Feuer, das beim Opfer mit Opfergaben gespendet wird; so wurde er gesehen, von angenehmer Gestalt, leuchtend wie die eben aufgegangene Sonne.
4.13.2
तमाव्रजन्तं सहदेवमग्रणीर्नृपो विराटो नचिरात्समैक्षत ।
प्रैक्षन्त तं तत्र पृथक्समागताः सभागताः सर्वमनोहरप्रभम्।
युवानमायान्तममित्रकर्शनं प्रमुक्तमभ्रादिव चन्द्रमण्डलम् ॥ ४.१३.२ ॥
König Virāṭa, der vorderste unter ihnen, sah ihn bald herannahen, Sahadeva; die Versammelten in der Halle betrachteten ihn einzeln, den jungen Mann von Glanz, der jeden Geist bezauberte, den Bedränger der Feinde, wie die Mondscheibe, aus einer Wolke befreit.
4.13.3
यष्ट्या प्रमाणान्वितया सुदर्शनं दामानि पाशं च निबद्ध्य पृष्ठतः ।
मौर्वी च तन्त्रीं महतीं सुसंहितां बालैश्च तारैर्बहुभिः समावृताम् ॥ ४.१३.३ ॥
Mit einem Stab von richtigem Maß, einem schön anzusehenden Ding; mit Seilen und einer Schlinge am Rücken festgebunden; und einer großen, gut verbundenen Bogensehne, bedeckt mit Haaren und vielen sternartigen Flecken.
4.13.4
स चापि राजानमुवाच वीर्यवान्कुरुष्व मां पार्थिव गोष्ववस्थितम् ।
मया हि गुप्ताः पशवो भवन्तु ते प्रसन्ननिद्राः प्रभवोस्मि वल्लवः ॥ ४.१३.४ ॥
Und jener Tapfere sprach auch zum König: Setze mich zur Hütung des Viehs ein, o König; mögen deine Herden friedlich schlafen, von mir beschützt; ich bin fähig als Hirte.
4.13.5
न श्वापदेभ्यो न च रोगतो भयं न चापि दावान्न च तस्कराद्भयम् ।
पयःप्रभूता बहुला निरामया भवन्ति गावः सुभृता नराधिप ॥ ४.१३.५ ॥
Keine Furcht gibt es vor Raubtieren, nicht vor Krankheit, nicht einmal vor Waldbränden, und auch nicht vor Dieben. Die Kühe sind reich an Milch, zahlreich, frei von Krankheit und gut versorgt, o Herr der Menschen.
4.13.6
निशम्य राजा सहदेवभाषितं निरीक्ष्य माद्रीसुतमभ्यनन्दत् ।
उवाच हृष्टो मुदितेन चेतसा न बल्लवत्वं त्वयि वीर लक्षये ॥ ४.१३.६ ॥
Nachdem der König Sahadevas Worte gehört und den Sohn der Mādrī betrachtet hatte, freute er sich. Mit frohem Herzen sprach er: O Held, ich erkenne in dir nicht den Zustand eines Hirten.
4.13.7
धैर्याद्वपुः क्षात्रमिवेह ते दृढं प्रकाशते कौरववंशजस्य वा ।
नापण्डितेयं तव दृश्यते तनुर्भवेह राज्ये मम मन्त्रधर्मभृत् ॥ ४.१३.७ ॥
Dein Körper leuchtet hier fest durch Standhaftigkeit wie der eines Kshatriya oder eines im Geschlecht der Kuru Geborenen. Diese deine Gestalt erscheint nicht unwissend; sei in meinem Reich ein Träger der Pflicht des Rates.
4.13.8
प्रशाधि मत्स्यान्सहराजकानिमान्बृहस्पतिः शत्रुयुतानिवामरान् ।
बलं च मे रक्ष सुवेष सर्वशो गृहाण खङ्गं प्रतिरूपमात्मः ॥ ४.१३.८ ॥
Herrsche über diese Matsya samt ihren Königen, wie Bṛhaspati über die von Feinden umringten Götter herrscht. Beschütze auch mein Heer in jeder Hinsicht, o Wohlgekleideter; ergreife ein dir angemessenes Schwert.
4.13.9
अनीककर्णाग्रधरो बलस्य मे प्रभुर्भवानस्तु गृहाण कार्मुकम् ॥ ४.१३.९ ॥
Du sollst der Herr sein, der Träger der Front meines Heeres; so sei es. Ergreife den Bogen.
4.13.10
विराटराज्ञाऽभिहितः कुरूत्तमः प्रशस्य राजानमभिप्रणम्य च ।
उवाच मत्स्यप्रवरं महापतिः शृणुष्व राजन्मम वाक्यमुत्तमम् ॥ ४.१३.१० ॥
Als König Virāṭa ihn ansprach, lobte der Beste der Kurus den König, verneigte sich vor ihm und sprach zum Vornehmsten der Matsyas: Höre meine vortrefflichen Worte, o König.
4.13.11
बालो ह्यहं जातिविशेषदूषितः कुतोऽद्य मे नीतिषु युक्तमन्त्रता ।
स्वकर्मतुष्टाश्च वयं नराधिप प्रशाधि मां गोपरिरक्षणेऽनघ ॥ ४.१३.११ ॥
Ich bin ein Knabe, durch einen Makel der Geburt befleckt; wie könnte ich zum Rat in Fragen der Staatskunst taugen? O Herr der Menschen, wir sind mit unserer eigenen Pflicht zufrieden; o Makelloser, unterweise mich im Schutz der Rinder.
4.13.12
वैश्योस्मि नाम्नाऽहमरिष्टनेमिर्गोसङ्ख्य आसं कुरुपुङ्गवानाम् ।
वस्तुं त्वयीच्छामि विशांवरिष्ठ तान्राजसिंहान्न हि वेद्मि पार्थान् ॥ ४.१३.१२ ॥
Mein Name ist Ariṣṭanemi, und ich bin ein Vaiśya; ich war Hirte unter den Stieren der Kurus. O Bester der Völker, ich wünsche bei dir zu wohnen; jene löwengleichen Könige, die Pārthas, kenne ich wahrlich nicht.
4.13.13
न जीवितुं शक्यमतोऽन्यकर्मणा न च त्वदन्यो मम रोचते विभो ॥ ४.१३.१३ ॥
Ich kann nicht von einer anderen Tätigkeit leben; und, o Herr, niemand außer dir ist mir angenehm.
4.13.14
त्वं ब्राह्मणो वा यदि वाऽपि भूमिपः समुद्रनेमीश्वररूपवानसि ।
आचक्ष्व तत्वं त्वममित्रकर्शन न बल्लवत्वं त्वयि विद्यते समम् ॥ ४.१३.१४ ॥
Bist du ein Brahmane oder ein König, Herr der vom Ozean umgürteten Erde, von solcher Gestalt? O Vernichter der Feinde, sag die Wahrheit; in dir finden sich die Eigenschaften eines Kochs nicht gleichermaßen.
4.13.15
कस्यामि राज्ञो विषयादिहागतः किं चापि शिल्पं तव विद्यते कृतम् ।
कथं त्वमस्मासु निवत्स्यसे सदा वदस्व किं चापि तवेह वेतनम् ॥ ४.१३.१५ ॥
Aus dem Reich welches Königs bin ich hierher gekommen? Welche Kunst beherrschst du? Wie wirst du stets unter uns bleiben? Sag, was ist hier dein Lohn?
4.13.16
पञ्चानां पाण्डुपुत्राणां ज्येष्ठो राजा युधिष्ठिरः ।
तस्याष्टौ शतसाहस्रं गवां वर्गाः शतंशतम् ॥ ४.१३.१६ ॥
Von den fünf Söhnen Pāṇḍus ist der älteste König Yudhiṣṭhira. Er besitzt acht Hunderttausend Herden von Kühen, je hundert in jeder Herde.
4.13.17
अपरे दशसाहस्रा द्विस्तावन्तस्तथा परे ।
तेषां गोसङ्ख्य आसं वै तन्त्रीपालेति मां विदुः ॥ ४.१३.१७ ॥
Andere waren je zehntausend, und wieder andere doppelt so viele. Ich war der Hüter ihrer Rinderzahl, und man kannte mich als Tantrīpāla.
4.13.18
भूतं भव्यं भविष्यच्च यच्चान्यद्गोगतं क्वचित् ।
न मेऽस्त्यविदितं किंचित्समन्ताद्दशयोजनम् ॥ ४.१३.१८ ॥
Was vergangen, gegenwärtig und zukünftig ist und was sonst das Vieh betrifft, wo immer es sei, ist mir nicht unbekannt, auf zehn Yojanas nach allen Seiten.
4.13.19
गुणाः सुविदिता ह्यासन्मया तस्य महात्मनः ।
आसीच्च स मया तुष्टः कुरुराजो युधिष्ठिरः ॥ ४.१३.१९ ॥
Die Vorzüge jenes Großherzigen waren mir wohlbekannt, und König Yudhiṣṭhira, der Kuru-König, war mit mir zufrieden.
4.13.20
अनेन गणिता गावो दुर्विज्ञेया महत्तराः ।
बहुक्षीरतरास्ता वै बह्व्यः सत्यः सपुत्रिकाः ॥ ४.१३.२० ॥
Die von ihm gezählten Kühe, schwer zu erkennen, sehr groß und milchreich, waren viele, mit ihren Kälbern.
4.13.21
क्षिप्रं च गावो बहुला भवन्ति न तासु रोगो भवतीह कश्चित् ।
तैस्तैरुपयैर्विदितं मयैतदेतानि शिल्पानि मयि स्थितानि ॥ ४.१३.२१ ॥
Die Kühe werden schnell zahlreich, und unter ihnen entsteht hier keine Krankheit. Auf vielerlei Wegen habe ich dies erkannt, und diese Künste ruhen in mir.
4.13.22
ऋषभानपि जानामि राजन्पूजितलक्षणान् ।
येषां मूत्रमुपाघ्राय वन्ध्या अपि प्रसूयते ॥ ४.१३.२२ ॥
O König, ich kenne auch die Stiere mit den geehrten Merkmalen, deren Urin, wenn man ihn riecht, selbst unfruchtbare Frauen gebären lässt.
4.13.23
मत्स्याधिपो हर्षकलेन चेतसा माद्रीसुतं पाण्डवमभ्यभाषत ।
नैवानुमन्ये तव कर्म कुत्सितं महीं समग्रामभिपातुमर्हसि ॥ ४.१३.२३ ॥
Der Herr der Matsyas sprach mit fröhlichem Herzen zum Pāṇḍava, dem Sohn der Mādrī: "Ich billige diese tadelnswerte Tat von dir nicht; du verdienst es, die ganze Erde zu beschützen."
4.13.24
अथ त्विदानीं तव रोचते विभो यथेष्टतो गव्यमवेक्ष मामकम् ।
त्वदर्पणा मे पशवो भवन्तु वै पशून्सपालान्भवते ददाम्यहम् ॥ ४.१३.२४ ॥
Wenn es dir nun gefällt, o Mächtiger, so betrachte mein Rinderreichtum, so viel du willst. Mein Vieh soll dein Spiegel sein; ich gebe dir das Vieh samt seinen Hirten.
4.13.25
शतं सहस्राणि गवां हि सन्ति वर्णस्यवर्णस्य पृथग्गणानाम् ।
ददामि तेऽहं वरमीप्सितं च यत्त्वदर्पणा मे पशवो भवन्त्विति ॥ ४.१३.२५ ॥
Es gibt Hunderttausende Kühe, jeder Farbe in eigenen Herden. Als die Gabe, die du dir wünschst, gebe ich sie dir, damit mein Vieh dein Spiegel sei.
4.13.26
एवं विराटेन समेत्य पाण्डवो लब्ध्वा च गोबल्लवतां यथेष्टतः ।
अज्ञातचर्यामवसन्महात्मा यथा रविश्चास्तगिरिं प्रविष्टः ॥ ४.१३.२६ ॥
So traf der Pāṇḍava Virāṭa, erhielt nach seinem Wunsch die Stellung eines Kuhhirten und lebte, der Große, im unerkannten Exil, wie die Sonne in den Astagiri-Berg eintritt.
4.13.27
एवं विराटे न्यवसंश्च पाण्डवा यथा प्रतिज्ञाभिरमोघविक्रमाः ।
अबुद्धचर्यां चरितुं यथातथं समुद्रनेमीमभिशास्तुमुद्यताः ॥ ४.१३.२७ ॥
So lebten die Pāṇḍavas im Reich Virāṭas, an ihre Gelübde gebunden, ihre Tapferkeit nie vergeblich, entschlossen, ein unbekanntes Leben zu führen und dann wieder über die vom Ozean umgürtete Erde zu herrschen.