மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.22.1
सा सूतपुत्राभिहता राजपुत्री सुदुःखिता ।
वधं कृष्णा परीप्सन्ती सूतपुत्रस्य भामिनी ॥ ४.२२.१ ॥
சூதபுத்திரனால் அவமதிக்கப்பட்ட அந்த இளவரசி மிகவும் துயருற்றாள். சூதபுத்திரனின் வதத்தை விரும்பிய அந்த கோபக்காரி கிருஷ்ணை ஆவாள்.
4.22.2
जगामावासमेवाथ तदा सा द्रुपदात्मजा ।
कृत्वा शौचं यथान्यायं कृष्णा सा तनुमध्यमा ॥ ४.२२.२ ॥
அப்போது அந்த துருபதன் மகள் தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றாள். முறைப்படி சுத்தி செய்துகொண்ட அந்த மெல்லிடை கிருஷ்ணை அங்கு சென்றாள்.
4.22.3
गात्राणि वाससी चैव प्रक्षाल्य सलिलेन सा ।
चिन्तयामास रुदती तस्य दुःखस्य निर्णयम् ॥ ४.२२.३ ॥
நீரால் தன் உடல்களையும் ஆடைகளையும் கழுவிக்கொண்டு, அழுதபடி அந்தத் துயரத்திற்கு ஒரு தீர்வை அவள் சிந்திக்கலானாள்.
4.22.4
किं करोमि क्व गच्छामि कथं कार्यं भवेन्मम ।
इत्येवं चिन्तयित्वा सा भीमं तं मनसाऽगमत्।
अन्यः कर्ता विना भीमान्न मेऽद्य मनसेप्सितम् ॥ ४.२२.४ ॥
'நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே போவேன்? என் காரியம் எப்படி நிறைவேறும்?' என்று நினைத்து அவள் மனதால் அந்த பீமனிடம் சென்றாள். பீமனைத் தவிர இன்று என் மனத்தின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றக்கூடியவர் வேறு யாரும் இல்லை.
4.22.5
प्रादुर्भूते क्षणे रात्रौ विहाय शयनं स्वकम् ।
दुःखेन महता युक्ता मानसेन मनस्विनी ।
प्राद्रवन्नाथमिच्छन्ती तथा नाथवती सती ॥ ४.२२.५ ॥
இரவின் ஒரு கணத்தில், தன் படுக்கையை விட்டு, பெருந்துயரால் சூழப்பட்ட அந்த மனஉறுதியுள்ளவள், ஒரு தலைவனை (காவலனை) விரும்பி ஓடினாள். இவ்வாறு காவலனுடையவளாக இருக்க விரும்பிய அந்தச் சதி.
4.22.6
सा वै महानसं प्राप्य भीमसेनं सुचिस्मिता ।
उपासर्पत पाञ्चाली वासितेव महागजम् ॥ ४.२२.६ ॥
அந்த அழகிய புன்னகையுடைய பாஞ்சாலி சமையலறையை அடைந்து பீமசேனனை அணுகினாள், மதம் கொண்ட பெண் யானை பெரிய யானையை அணுகுவது போல.
4.22.7
सर्वश्वेतेव माहेयी वने वृद्धा त्रिहायणी ।
महर्पभं यथा सुप्तमर्थिनी वननिर्झरे ।
संप्रसुप्तं तथा सिंहिं मृगराजवधूरिव ॥ ४.२२.७ ॥
காட்டில் முழு வெண்மையான மாஹேயி, முதிர்ந்த மூன்று வயதுடையவள், காட்டு அருவியருகே உறங்கும் பெரிய காளையை நாடுபவளைப் போல, ஆழ்ந்து உறங்கும் சிங்கத்தை மிருகராஜனின் மனைவி அணுகுவது போல.
4.22.8
अभिप्रसार्य बाहुभ्यां पतिं सुप्तं समाश्लिषत् ।
सुजातं गोमतीतीरे सालं वल्लीव पुष्पिता ॥ ४.२२.८ ॥
இரு கைகளையும் நீட்டி உறங்கும் கணவனை அவள் தழுவினாள், கோமதியின் கரையில் நன்கு வளர்ந்த சால மரத்தை பூத்த கொடி சுற்றிக்கொள்வது போல.
4.22.9
परिस्पृस्य च पाणिभ्यां पतिं सुप्तमबोधयत् ।
श्रीरिवान्या महोत्साहं सुप्तं विष्णुमिवार्णवे ।
क्षौमावदाते शयने शयानं वृषभेक्षणम् ॥ ४.२२.९ ॥
கைகளால் தொட்டு அவள் உறங்கும் கணவனை எழுப்பினாள், பெருமுயற்சியுள்ள உறங்கும் விஷ்ணுவை கடலில் மற்றொரு ஸ்ரீ எழுப்புவது போல, வெள்ளைப் பட்டுப் படுக்கையில் படுத்திருந்த காளைக் கண்ணனை.
4.22.10
यथा शची देवराजं रुद्राणी शंकरं यथा ।
ब्रह्माणमिव सावित्री देवसेना गुहं यथा ॥ ४.२२.१० ॥
சசி தேவராஜனையும், ருத்ராணி சங்கரனையும், சாவித்ரி பிரம்மாவையும், தேவசேனா குகனையும் அணுகுவது போல.
4.22.11
दिशागजसमाकारं गजं गजवधूरिव ।
भीमं प्राबोधयत्कान्ता लक्ष्मीर्दामोदरं यथा ॥ ४.२२.११ ॥
திசைக்களிறு போன்ற உருவமுள்ள யானையை பெண்யானை எழுப்புவது போல, அன்பு மனைவி பீமனை எழுப்பினாள், லக்ஷ்மி தாமோதரனை எழுப்புவது போல.
4.22.12
वीणेव मधुरालापा स्वरं गान्धारमाश्रिता ।
अभ्यभाषत पाञ्चाली कौरवं पाण्डुनन्दनम् ॥ ४.२२.१२ ॥
வீணையைப் போல இனிய பேச்சுடையவளான பாஞ்சாலி, காந்தார ஸ்வரத்தைப் பற்றி, பாண்டுவின் மகன் கௌரவனிடம் பேசினாள்.
4.22.13
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ किं शेषे भीमसेन मृतो यथा ।
न मृतः स हि पापीयान्भार्यामालम्ब्य जीवति ॥ ४.२२.१३ ॥
எழு, எழு! பீமசேனா, இறந்தவனைப் போல ஏன் கிடக்கிறாய்? அந்தப் பாவி இறக்கவில்லை; மனைவியைச் சார்ந்து உயிருடன் இருக்கிறான்.
4.22.14
तस्मिञ्जीवति पापिष्ठे सेनावाहे मम द्विषि ।
तत्कर्मं कृतवत्यद्य कथं निद्रां निषेवसे ॥ ४.२२.१४ ॥
அந்தப் பாவி, என் பகைவன், படைத்தலைவன் உயிருடன் இருக்கும்போது, இன்று அந்தச் செயலைச் செய்திருக்கிறான்; பின் எப்படி உறங்குகிறாய்?
4.22.15
सुखसुप्तश्च तं शब्दं निशम्य स वृकोदरः ।
संवेदितः कुरुश्रेष्ठः तोत्रैरिव महागजः ॥ ४.२२.१५ ॥
இன்பமாகத் துயின்ற அந்த வ்ருகோதரன் அந்த ஒலியைக் கேட்டு, குருசிரேஷ்டன் அங்குசங்களால் தூண்டப்பட்ட மகாகஜத்தைப் போல விழித்தான்.
4.22.16
स वै विहाय शयनं यस्मिन्सुप्तः प्रबोधितः ।
उदतिष्ठदमेयात्मा पर्यङ्के सोत्तरच्छदे ॥ ४.२२.१६ ॥
அவன் உறங்கிய படுக்கையை விட்டு, விழித்தெழுந்து, அளவற்ற ஆத்மா கொண்டவன், மேலாடை விரிக்கப்பட்ட அந்த பலகையிலிருந்து எழுந்தான்.
4.22.17
उपवेश्य च दुर्धर्पः पाञ्चालकुलवर्धनीम् ।
अथाब्रवीद्राजपुत्रीं कौरव्यो महिषीं प्रियाम् ॥ ४.२२.१७ ॥
அந்த அசைக்க முடியாத கௌரவன், பாஞ்சால குலத்தை வளர்ப்பவளான அரசகுமாரியை அமர்த்தி, அன்புக்குரிய மகிஷியிடம் பின்னர் கூறினான்.
4.22.18
केनार्थेन च संप्राप्ता त्वरितेव ममान्तिकम् ।
न ते प्रकृतिमान्वर्णः कृशा त्वमभिलक्ष्यसे ॥ ४.२२.१८ ॥
எந்தக் காரணத்தால் நீ விரைவாக என்னிடம் வந்தாய்? உன் இயல்பான நிறம் தெரியவில்லை; நீ மெலிந்தவளாகத் தோன்றுகிறாய்.
4.22.19
प्रकाशं यदि वा गुह्यं सर्वमाख्यातुमर्हसि ।
आचक्ष्व त्वमशेषेण सर्वं विद्यामहं यथा ॥ ४.२२.१९ ॥
அது வெளிப்படையானதோ அல்லது இரகசியமானதோ, எல்லாவற்றையும் நீ சொல்ல வேண்டும். நீ அனைத்தையும் முழுமையாகச் சொல், நான் அறியும்படி.
4.22.20
सुखं वा यदि वा दुःखं शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
यद्यप्यसुकरं कर्म कृतमित्यवधारय ॥ ४.२२.२० ॥
இன்பமோ துன்பமோ, நன்மையோ தீமையோ, செயல் எவ்வளவு கடினமாக இருந்தாலும், அது செய்யப்பட்டது என்று அறிந்துகொள்.
4.22.21
अहमेव हि ते कृष्णे विश्वास्यः सर्वकर्मसु ।
अहमापत्सु चापि त्वां मोक्षयामि पुनः पुनः ॥ ४.२२.२१ ॥
கிருஷ்ணையே, எல்லாச் செயல்களிலும் நான் ஒருவனே உன்னால் நம்பத்தக்கவன். ஆபத்துகளிலும் நான் உன்னை மீண்டும் மீண்டும் விடுவிப்பேன்.
4.22.22
शीघ्रमुक्त्वा यथाकामं यत्ते कार्यं विवक्षितम् ।
गच्छ वै शयनायैव यावदन्यो न बुध्यते ॥ ४.२२.२२ ॥
நீ சொல்ல விரும்பியதை விருப்பம்போல் விரைவாகச் சொல்லி, வேறொருவர் அறியாதபடி உறங்கச் செல்.
4.22.23
सा लञ्जमाना भीता च अधोमुखमुखी ततः ।
नोवाच किंचिद्वचनं बाष्पदूषितलोचना ॥ ४.२२.२३ ॥
வெட்கமும் பயமும் கொண்ட அவள், முகத்தைத் தாழ்த்தி, கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன் பின்னர் எதுவும் பேசவில்லை.
4.22.24
अथाब्रवीद्भीमपराक्रमो बली वृकोदरः पाण्डवमुख्यसंमतः ।
प्रब्रूहि किं ते करवाणि सुन्दरि प्रियं प्रिये वारणमत्तगामिनि ॥ ४.२२.२४ ॥
அப்போது பாண்டவர்களில் முதன்மையாகக் கருதப்படும், பெரும் வீரமும் வலிமையும் கொண்ட வ்ருகோதரன் கூறினான்: அழகியே, சொல், உனக்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? மதம்கொண்ட யானை போல் நடப்பவளே, என் அன்பே!
4.22.25
अशोच्यता कुतस्तस्या यस्या भर्ता युधिष्ठिरः ।
जानन्सर्वाणि दुःखानि किं मां भीमानुपृच्छसि ॥ ४.२२.२५ ॥
யுதிஷ்டிரன் கணவனாக உள்ளவளுக்கு துக்கப்படாத நிலை எங்கிருந்து வரும்? எல்லா துன்பங்களையும் அறிந்திருந்தும், பீமா, நீ ஏன் என்னைக் கேட்கிறாய்?
4.22.26
यन्मां दासीप्रवादेन प्रातिकामी तदाऽनयत् ।
सभायां परिषन्मध्ये तन्मे मर्माणि कृन्तति ॥ ४.२२.२६ ॥
அப்போது பிரதிகாமி என்னை 'அடிமைப் பெண்' என்று சொல்லி சபையில், சபையின் நடுவில் கொண்டு வந்தது, அது என் உயிர்நிலைகளை அறுக்கிறது.
4.22.27
विकृष्टा हास्तिनपुरे सभायां राजसंसदि ।
दुःशासनेन केशान्ते परामृष्टा रजस्वला ॥ ४.२२.२७ ॥
ஹாஸ்தினாபுரத்தில், அரசவையில் நான் இழுக்கப்பட்டேன்; துச்சாசனன் என் கூந்தலைப் பற்றி, மாதவிடாய் நிலையில் இருந்த என்னைத் தொட்டான்.
4.22.28
क्षत्रियैस्तत्र कर्णाद्यैर्दृष्टा दुर्योधनेन च ।
श्वशुराभ्यां च भीष्मेण विदुरेण च धीमता।
द्रोणेन च महाबाहो कृपेण च परंतप ॥ ४.२२.२८ ॥
அங்கே கர்ணன் தலைமையிலான க்ஷத்திரியர்களும், துரியோதனனும், மாமனார்களும், பீஷ்மரும், அறிவுள்ள விதுரரும், துரோணரும், கிருபரும் என்னைப் பார்த்தனர்; எதிரிகளைத் தகிப்பவனே!
4.22.29
साऽहं श्वशुरयोर्मध्ये भ्रातृमध्ये च पाण्डव ।
केशे गृहीत्वा च सभां नीता जीवति वै त्वयि ॥ ४.२२.२९ ॥
நான், மாமனார்களின் நடுவிலும் சகோதரர்களின் நடுவிலும், பாண்டவனே, முடியைப் பிடித்து சபைக்கு இழுத்துச் செல்லப்பட்டேன்—நீ உயிரோடிருக்கும்போதே.
4.22.30
विप्रयुक्ता ततश्चाहं वने राज्याद्वनं गता ।
साऽहं वने दुर्वसतिं वसती त्वध्वकर्शिता ।
जटासुरपरिक्लेशात्प्राप्तापि सुमहद्भयम् ॥ ४.२२.३० ॥
பின்னர் பிரிந்து, நான் ராஜ்யத்திலிருந்து காட்டுக்குச் சென்றேன். காட்டில் கடினமான வாழ்வில் தங்கி, வழிநடையால் களைப்புற்று, ஜடாசுரனின் துன்பத்தால் மிகுந்த அச்சத்தையும் அடைந்தேன்.
4.22.31
पार्थिवस्य सुता नाम कानु जीवेन मादृशी ।
अनुभूय भृशं दुःखमन्यत्र द्रौपदीं प्रभो ॥ ४.२२.३१ ॥
அரசனின் மகளாகிய என்னைப் போன்ற எவள் உயிருடன் இருக்கையில் இத்தனை பெரும் துன்பத்தை அனுபவித்திருக்கிறாள்? ஓ ஐயனே, திரௌபதியைத் தவிர வேறு யார்?
4.22.32
वनवासगता चाहं सैन्धवेन दुरात्मना ।
परामृष्टा द्वितीयं च सोद्रुमुत्सहते तु का ॥ ४.२२.३२ ॥
காட்டு வாசத்தில் இருந்த என்னை தீய மனமுடைய சைந்தவன் தொட்டான். இரண்டாம் முறை அதைப் பொறுக்கும் துணிவு எந்தப் பெண்ணுக்கு உண்டு?
4.22.33
पद्भ्यां पर्यचरं चाहं देशान्विषमसंस्थितान् ।
दुर्गाञ्श्वापदसंकीर्णांस्त्वयि जीवति पाण्डवे ॥ ४.२२.३३ ॥
ஓ பாண்டவனே, நீ உயிருடன் இருக்கையில் நான் நடந்தே கரடுமுரடான, அபாயகரமான, கொடிய விலங்குகள் நிறைந்த நாடுகளில் அலைந்தேன்.
4.22.34
ततोऽहं द्वादशे वर्षे वन्यमूलफलाशना ।
इदं पुरमनुप्राप्ता सुदेष्णापरिचारिका।
परस्त्रियमुपातिष्ठे सत्यधर्मपरायणा ॥ ४.२२.३४ ॥
பின்னர் பன்னிரண்டாம் ஆண்டில் காட்டுக் கிழங்குகளையும் பழங்களையும் உண்டு இந்நகரை அடைந்து சுதேஷ்ணையின் பணிப்பெண்ணானேன். சத்தியத்திலும் தர்மத்திலும் நிலைத்து அடுத்தவளின் மனைவிக்குப் பணி செய்தேன்.
4.22.35
गोशीर्षकं पद्मकं च हरिश्यामं च चन्दनम् ।
नित्यं पिषे विराटस्य त्वयि जीवति पाण्डव ॥ ४.२२.३५ ॥
ஓ பாண்டவனே, நீ உயிருடன் இருக்கையில் நான் விராடனுக்காக கோசீர்ஷகம், பத்மகம், ஹரிச்யாமம் ஆகிய சந்தனங்களை நாள்தோறும் அரைக்கிறேன்.
4.22.36
साऽहं बहूनिः दुःखानि गणयामि न ते कृते ॥ ४.२२.३६ ॥
நான் பல துன்பங்களை எண்ணுவதில்லை; உன்னுடைய பொருட்டும் கூட நான் அவற்றைக் கணக்கிடுவதில்லை.
4.22.37
मत्स्यराजसमक्षं तु तस्य धूर्तस्य पश्यतः ।
कीचकेन पदा स्पृष्टा का नु जीवेत मादृशी ॥ ४.२२.३७ ॥
மத்ஸ்ய அரசன் முன்னிலையில், அந்தக் கயவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, கீசகனின் காலால் தீண்டப்பட்ட என்னைப் போன்ற எந்தப் பெண் உயிர் வாழ்வாள்?
4.22.38
एवं बहुविधैर्दुःखैः क्लिश्यमाना च पाण्डव ।
न मां जानासि कौन्तेय किं फलं जीवितेन मे ॥ ४.२२.३८ ॥
இவ்வாறு பல வகைத் துன்பங்களால் வருந்திக்கொண்டிருக்கும் நான், ஓ பாண்டவா, நீ என்னை அறியவில்லையா? ஓ குந்தியின் மகனே, எனக்கு உயிர் வாழ்வதால் என்ன பயன்?
4.22.39
द्रुपदस्य सुता चाहं धृष्टद्युम्नस्य चानुजा ।
अग्निकुण्डात्समुद्भूता नोर्व्यां जातु चराम्यहम् ॥ ४.२२.३९ ॥
நான் துருபதனின் மகள்; திருஷ்டத்யும்னனின் தங்கை. அக்னிக் குண்டத்திலிருந்து தோன்றியவள். இந்த பூமியில் நான் சாதாரணமாக நடமாடியதே இல்லை.
4.22.40
कीचकं चेन्न हन्यास्त्वं ग्रीवां बद्ध्वा जले म्रिये ।
विषमालेड्य पास्यामि प्रवेक्ष्याम्यथवाऽनलं ॥ ४.२२.४० ॥
நீ கீசகனைக் கொல்லவில்லையென்றால், கழுத்தில் கயிறு கட்டி நீரில் மூழ்கி இறப்பேன்; அல்லது விஷத்தை நக்கிக் குடிப்பேன்; அல்லது நெருப்பில் புகுவேன்.
4.22.41
आत्मानं नाशयिष्यामि वृक्षमारुह्य वा पते ।
शस्त्रेणाङ्गं च भेत्स्यामि किं फलं जीवितेन मे ॥ ४.२२.४१ ॥
நான் என்னையே அழித்துக்கொள்வேன்; அல்லது மரத்தில் ஏறி, ஓ கணவா; அல்லது கத்தியால் என் உடலைக் குத்திக்கொள்வேன். எனக்கு உயிர் வாழ்வதால் என்ன பயன்?
4.22.42
योऽयं राज्ञो विराटस्य कीचको नाम भारत ।
सेनानीः पुरुषव्याघ्र स्यालः परमदुर्मतिः ॥ ४.२२.४२ ॥
ஓ பரதா, இந்த விராட அரசனின் கீசகன் என்ற படைத்தலைவன் — ஓ புருஷவியாக்கிரனே — அரசனின் மைத்துனன்; மிகக் கொடிய தீய எண்ணம் கொண்டவன்.
4.22.43
स मां सैरन्ध्रिवेषेण वसन्तीं राजवेश्मनि ।
नित्यमेवाह दुष्टात्मा भार्या मम भवेति वै ॥ ४.२२.४३ ॥
அரண்மனையில் சைரந்த்ரி வேடத்தில் வசித்த என்னிடம் அந்தத் தீய மனமுடையவன் எப்போதும் 'நீ என் மனைவியாகு' என்றே கூறினான்.
4.22.44
तेनैवमुच्यमानाया वधार्हेणारिसूदन ।
कालेनेव फलं पक्वं हृदयं मे विदीर्यते ॥ ४.२२.४४ ॥
எதிரிகளை அழிப்பவனே! சாவுக்குத் தகுதியான அவனால் இவ்வாறு சொல்லப்படும்போது, காலம் வந்த பழுத்த கனியைப்போல் என் இதயம் பிளக்கிறது.
4.22.45
शरणं भव कौन्तेय मा स्म गच्छे युधिष्ठिरम् ।
निरुद्योगं निरामर्षं निर्वीर्यमरिमर्दन ॥ ४.२२.४५ ॥
குந்தியின் மகனே! எனக்குப் புகலிடமாக இரு; யுதிஷ்டிரனிடம் செல்லாதே. எதிரிகளை நசுக்குபவனே! அவன் முயற்சியற்றவன், சினமற்றவன், வீரியமற்றவன்.
4.22.46
मा स्म सीमन्तिनी काचिञ्जनयेत्पुत्रमीदृशम् ॥ ४.२२.४६ ॥
எந்தப் பெண்ணும் இத்தகைய மகனைப் பெறாதிருக்கட்டும்.
4.22.47
विजानामि तवामर्षं बलं वीर्यं च पाण्डव ।
ततोऽहं परिदेवामि चाग्रतस्ते महाबल ॥ ४.२२.४७ ॥
பாண்டவனே! உன் சினத்தையும் பலத்தையும் வீரியத்தையும் நான் அறிவேன்; ஆகவே, மகாபலவானே, உன் முன்னிலையில் நான் புலம்புகிறேன்.
4.22.48
यथा यूथपतिर्मत्तः कुञ्जरः षाष्टिहायनः ।
भूमौ निपतितं बिल्वं पद्भ्यमाक्रम्य पीडयेत् ॥ ४.२२.४८ ॥
அறுபது வயதுடைய மதம் பிடித்த யானைத் தலைவன், நிலத்தில் விழுந்த விளாம்பழத்தை காலால் மிதித்து நசுக்குவது போல்.
4.22.49
तथैव च शिरस्तस्य निपात्य धरणीतले ।
वामेन पुरुषव्याघ्र मर्द मादेन पाण्डव ॥ ४.२२.४९ ॥
அதேபோல் அவனுடைய தலையை பூமியில் வீழ்த்தி, ஓ புருஷவ்யாக்ர பாண்டவா, இடது காலால் அவனை நசுக்கு.
4.22.50
स चेदुद्यन्तमादित्यं प्रातरुत्थाय पश्यति ।
कीचकः शर्वरीं व्युष्टां नाहं जीवितुमुत्सहे ॥ ४.२२.५० ॥
கீசகன் காலையில் எழுந்து உதிக்கும் சூரியனைக் காண்பானேயானால், இரவு கழிந்து விடியுமானால், நான் உயிர் வாழ துணியமாட்டேன்.
4.22.51
शापितोसि मम प्राणैः सुकृतेनार्जुनस्य च ।
युधिष्ठिरस्य पादाभ्यां यमयोर्जीवितेन च।
कीचकस्य वधं नाद्य प्रतिजानासि भारत ॥ ४.२२.५१ ॥
என் உயிர் மீதும், அர்ஜுனனின் புண்ணியத்தின் மீதும், யுதிஷ்டிரனின் பாதங்கள் மீதும், இரட்டையர்களின் உயிர் மீதும் நான் உன்னை ஆணையிடுகிறேன். ஓ பாரதா, இன்று கீசகனைக் கொல்வதாக நீ சபதம் செய்யமாட்டாயா?
4.22.52
भ्रात च विगर्हस्व ज्येष्ठं दुर्द्यूतदेविनम् ।
यस्मास्मि कर्मणा प्राप्ता दुःखमेतदनन्तकम् ॥ ४.२२.५२ ॥
மேலும் கெட்ட சூதாட்டத்தில் மூழ்கிய உன் மூத்த சகோதரனை இகழ். அவனுடைய செயலால் நான் இந்த முடிவில்லா துன்பத்தை அடைந்தேன்.
4.22.53
येषां मुख्यतमो ज्येष्ठो भवेत्तु कुलपांसनः ।
भ्रातरं परमन्वीयुस्तेऽपि शालीनबुद्धयः ॥ ४.२२.५३ ॥
யார் மத்தியில் மூத்தவன் குலத்தை இழிவுபடுத்துபவனாக இருக்கிறானோ, அவர்களும் அடக்கமான புத்தியுடன் அந்த மூத்த சகோதரனையே பின்பற்றுகின்றனர்.
4.22.54
को हि राज्यं परित्यज्य सपुत्रपशुबान्धवम् ।
प्रव्रजेत महारण्यमजिनैः परिवारितः ॥ ४.२२.५४ ॥
அரசையும், மக்களையும், கால்நடைகளையும், உறவினர்களையும் துறந்து, தோலாடை அணிந்து பெரிய காட்டுக்குள் எவன் செல்வான்?
4.22.55
यदि निष्कसहस्राणि यद्वाऽन्यत्सारवद्धनम् ।
सायं प्रातरदेविष्यदपि संवत्सरायुतम् ॥ ४.२२.५५ ॥
ஆயிரக்கணக்கான பொன் நாணயங்களோ அல்லது வேறு உயர்ந்த செல்வமோ இருந்தாலும், காலையும் மாலையும் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் வரை அது கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்.
4.22.56
रुक्मं हिरण्यं वासांसि यानं युग्यमजाविकम् ।
अश्वाश्वतरसङ्घाश्च न जातु क्षयमाव्रजेत् ॥ ४.२२.५६ ॥
பொன் அணிகலன்கள், தங்கம், ஆடைகள், வண்டிகள், வண்டி இழுக்கும் விலங்குகள், ஆடுகள், செம்மறியாடுகள், குதிரை மற்றும் கோவேறு கழுதைக் கூட்டங்கள் ஒருபோதும் குறையாமல் இருந்திருக்கும்.
4.22.57
सोयं द्यूतप्रवादेन श्रियश्चैवावरोपितः ।
तूष्णीमास्ते यथा मूढः स्वानि कर्माणि चिन्तयन् ॥ ४.२२.५७ ॥
சூதாட்டத்தின் பேச்சால் செல்வத்தையும் இழந்தவன் இவனே; மூடனைப் போல் மௌனமாக அமர்ந்து தன் செயல்களையே எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறான்.
4.22.58
पुरा दशसहस्राणि दन्तिनां वाजिनामपि ।
यं यान्तमनुयान्ति स्म सोयं द्यूतेन जीवति ॥ ४.२२.५८ ॥
முன்பு பத்தாயிரம் யானைகளும் குதிரைகளும் எவனுக்குப் பின்னே செல்வனவோ, அவனே இப்போது சூதாட்டத்தால் உயிர் வாழ்கிறான்.
4.22.59
तथा शतसहस्राणि स्त्रीणाममिततेजसाम् ।
उपासते स्म राजानमिन्द्रप्रस्थे युधिष्ठिरम् ॥ ४.२२.५९ ॥
அதுபோலவே இந்திரபிரஸ்தத்தில் அளவற்ற ஒளியுடைய லட்சக்கணக்கான பெண்கள் அரசன் யுதிஷ்டிரனுக்குப் பணிவிடை செய்தனர்.
4.22.60
शतं दासीसहस्राणां यस्य नित्यं महानसे ।
पात्रहस्ता दिवारात्रमतिथीन्भोजयन्त्युत ॥ ४.२२.६० ॥
எவனுடைய பெரிய சமையலறையில் நூற்றுக்கணக்கான ஆயிரம் பணிப்பெண்கள் கைகளில் பாத்திரங்களுடன் இரவும் பகலும் விருந்தினர்க்கு உணவளித்தனரோ.
4.22.61
एष निष्कसहस्राणि दत्त्वा प्रातर्दिनेदिने ।
द्यूतजेन ह्यनर्थेन महता समुपावृतः ॥ ४.२२.६१ ॥
இவர் ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் ஆயிரக்கணக்கான பொன் நாணயங்களைக் கொடுக்கிறார்; ஆயினும் சூதாட்டத்தால் வந்த பெரும் இடரால் சூழப்பட்டிருக்கிறார்.
4.22.62
एनं सुस्वरसंपन्ना बहवः सूतमागधाः ।
सुप्तं प्रातरुपातिष्ठन्सुमृष्टमणिकुण्डलाः ॥ ४.२२.६२ ॥
இனிய குரல் கொண்ட பல சூதர்களும் மாகதர்களும், நன்கு மெருகிட்ட மணிக்குண்டலங்கள் அணிந்தவர்களாய், காலையில் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் அவர் அருகில் வந்து பணிவிடை செய்தனர்.
4.22.63
सहस्रं वालखिल्यानां सहस्रमुदवासिनाम् ।
सहस्रमश्मकुट्टानां सहस्रं वायुभोजिनाम् ॥ ४.२२.६३ ॥
வாலகில்யர்கள் ஆயிரம், நீரில் வசிப்பவர்கள் ஆயிரம், கல்லை அரைத்து உண்பவர்கள் ஆயிரம், காற்றை உண்பவர்கள் ஆயிரம்.
4.22.64
सहस्रं मुनिपत्नीनां सहस्रं ब्रह्मचारिणाम् ।
सहस्रं मौनशीलानां सहस्रं गृहमेधिनाम् ॥ ४.२२.६४ ॥
முனிவர்களின் மனைவியர் ஆயிரம், பிரம்மச்சாரிகள் ஆயிரம், மௌனத்தை இயல்பாகக் கொண்டவர்கள் ஆயிரம், இல்லறத்தார் ஆயிரம்.
4.22.65
हंसाः परमहंसाश्च योगिनश्च द्विजातयः ।
कुटीरकाः परिव्राजो ये चान्ये वनचारिणः ॥ ४.२२.६५ ॥
ஹம்சர்கள், பரமஹம்சர்கள், யோகிகள், த்விஜர்கள், குடிசைகளில் வசிப்பவர்கள், பரிவ்ராஜகர்கள், மற்றும் காட்டில் திரியும் பிறரும்.
4.22.66
संविभक्तात्मकाश्चैव बहवश्चोर्ध्वरेतसः ।
चतुर्वेदविदो विप्राः शिक्षामीमांसपारगाः ।
क्रमपाठाश्च ये विप्राः सामाध्यायनिकाश्च ये ॥ ४.२२.६६ ॥
தங்களைப் பகிர்ந்தளிக்கும் பலர், ஊர்த்வரேதஸ்கள், நான்கு வேதங்களையும் அறிந்த அந்தணர்கள், சிக்ஷையிலும் மீமாம்சையிலும் தேர்ந்தவர்கள், க்ரமபாடம் ஓதுபவர்கள், சாமவேதம் ஓதுபவர்கள் ஆகியோர்.
4.22.67
सहस्रमृषयो यस्य नित्यमासन्सभासदः ।
तपःश्रुतोपसंपन्नाः सर्वकामैरुपास्थिताः ॥ ४.२२.६७ ॥
எவருடைய சபையில் எப்போதும் ஆயிரம் முனிவர்கள் சபையினராக இருந்தனர்; அவர்கள் தவமும் கல்வியும் நிறைந்தவர்கள், எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேற்றப்பட்டவர்கள்.
4.22.68
अन्धान्वृद्धाननाथांस्तु सर्वराष्ट्रेषु दुःखितान् ।
बिभर्त्यन्नार्थिनो नित्यमानृशंस्याद्युधिष्ठिरः ॥ ४.२२.६८ ॥
குருடர்களையும், முதியோர்களையும், துணையற்றவர்களையும், எல்லா நாடுகளிலும் துன்புறுவோரையும், உணவை நாடி வருவோரையும் யுதிஷ்டிரர் இரக்கத்தால் எப்போதும் காக்கிறார்.
4.22.69
स एष निलयं प्राप्तो मत्स्यस्य परिचारकः ।
सभायां विनतो राज्ञः कङ्को नाम युधिष्ठिरः ॥ ४.२२.६९ ॥
அந்த யுதிஷ்டிரர் மத்சய மன்னரின் இல்லத்தை அடைந்து அவரது பணியாளராகி, மன்னரின் சபையில் 'கங்கன்' என்ற பெயரில் தாழ்மையுடன் இருக்கிறார்.
4.22.70
इन्द्रप्रस्थे निवसतः समये यस्य पार्थिवाः ।
आसन्बलिकराः सर्वे सोन्येभ्यो भृतिमिच्छति ॥ ४.२२.७० ॥
இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் எல்லா அரசர்களும் திறை செலுத்துபவர்களாக இருந்தனர்; அவரோ இன்று பிறரிடம் ஊதியத்தை நாடுகிறார்.
4.22.71
पार्थिवाः पृथिवीपाला यस्यासन्वशवर्तिनः ।
स वशे विवशो राज्ञां परेषामद्य वर्तते ॥ ४.२२.७१ ॥
எவருக்கு அடங்கி நடந்த பூமியைக் காக்கும் அரசர்கள் இருந்தனரோ, அவரே இன்று பிறரது அதிகாரத்தில் வசமற்றவராய் இருக்கிறார்.
4.22.72
संप्राप्य पृथिवीं कृत्स्नां रश्मिवानिव तेजसा ।
सोद्य राज्ञो विराटस्य सभास्तारो युधिष्ठिरः ॥ ४.२२.७२ ॥
முழு பூமியையும் அடைந்து, ஒளிரும் சூரியனைப் போல் தேஜஸால் விளங்கியவர், இன்று மன்னர் விராடரின் சபையின் ஓர் அங்கத்தினராய் இருக்கிறார்.
4.22.73
यमुपासत राजानं सभायामृषिसत्तमाः ।
तमुपासीनमद्यान्यं पश्य पाण्डव पाण्डवम् ॥ ४.२२.७३ ॥
சபையில் சிறந்த முனிவர்கள் எவனை வழிபட்டார்களோ, அவனையே இன்று மற்றொருவனை வழிபடுபவனாக அமர்ந்திருக்கக் காண்பாய், பாண்டவனே, பாண்டவனை.
4.22.74
अनवद्यं महाप्राज्ञं जीवितार्थेन संवृतम् ।
दृष्ट्वा कस्य न दुःखं स्याद्धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ ४.२२.७४ ॥
குற்றமற்றவனும் பெரும் ஞானியுமான, வாழ்க்கைக்காக சுருங்கிப்போன தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரனைக் கண்டு யாருக்கு துக்கம் வராது?
4.22.75
उपास्ते स्म सभायां यं कृत्स्नाऽपि च वसुन्धरा ।
तमुपासीनमद्यान्यं पश्य भारत भारतम् ॥ ४.२२.७५ ॥
முழு பூமியும் எவனது சபையில் வழிபட்டதோ, அவனையே இன்று மற்றொருவனை வழிபடுபவனாக அமர்ந்திருக்கக் காண்பாய், பரதனே, பரதனை.
4.22.76
एवं बहुविदैर्दुःखैः पीड्यमानामनाथवत् ।
शोकसागरमध्यस्थां किं मां भीम न पश्यसि ॥ ४.२२.७६ ॥
இவ்வாறு பல துக்கங்களால் வாட்டப்பட்டு, அநாதையைப் போல துக்கக் கடலின் நடுவில் நிற்கும் என்னை, பீமனே, நீ ஏன் பார்க்கவில்லை?
4.22.77
इदं तु मे दुःखतरं यत्त्वां वक्ष्यामि भारत ।
न मेऽभ्यसूया कर्तव्या दुःखादेतद्ब्रवीम्यहम् ॥ ४.२२.७७ ॥
பரதனே, நான் உன்னிடம் சொல்லப்போவது இதைவிட மிகுந்த துக்கமானது. என்மீது கோபம் கொள்ளாதே; துக்கத்தினாலேயே நான் இதைச் சொல்கிறேன்.
4.22.78
शार्दूलैर्महिषैर्नागौरगारे योत्स्यसे सदा ।
कैकेय्याः प्रेक्षमाणायास्तदा मे कश्मलोऽभवत् ॥ ४.२२.७८ ॥
அரண்மனையில் புலிகளோடும், எருமைகளோடும், யானைகளோடும் நீ எப்போதும் போரிட்டாய்; கைகேயி பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அப்போது எனக்கு மயக்கம் உண்டானது.
4.22.79
हसन्त्यन्तःपुरे नार्यो मम चेष्टां निरीक्ष्य च ॥ ४.२२.७९ ॥
அந்தப்புரத்துப் பெண்கள் என் செயல்களைக் கண்டு சிரித்தார்கள்.
4.22.80
तत उत्थाय कैकेयी सर्वास्ताः प्रत्यभाषत ।
प्रेक्ष्य मामनवद्याङ्गीं कश्मलाभिहतामिव ॥ ४.२२.८० ॥
அப்போது கைகேயி எழுந்து அவர்கள் அனைவரிடமும் பதிலளித்தாள். குற்றமற்ற அங்கங்களைக் கொண்ட என்னை, துயரால் தாக்கப்பட்டவள் போலிருந்ததைக் கண்டு.
4.22.81
स्नेहात्संवासजादेव तदा वै चारुहासिनी ।
युध्यमानं महावीर्यमिमं समनुशोचति ॥ ४.२२.८१ ॥
அப்போது அழகாக நகைக்கும் அவள், சேர்ந்து வாழ்ந்ததால் உண்டான அன்பினால், போரிடும் இம்மகாவீரனுக்காக வருந்துகிறாள்.
4.22.82
कल्याणरूपा सैरन्ध्री वललश्चापि सुन्दरः ।
स्त्रीणां चित्तं हि दुर्ज्ञेयं युक्तरूपौ हि मे मतौ ॥ ४.२२.८२ ॥
சைரந்திரி அழகான உருவமுடையவள்; வலலனும் அழகன். பெண்களின் மனம் உண்மையில் அறிய முடியாதது; இருவரும் பொருத்தமான உருவம் உடையவர்கள் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.
4.22.83
सैरन्ध्री प्रियसंवासान्नित्यं करुणवादिनी ।
अस्मिन्राजकुले चैतौ तुल्यकालनिवासिनौ ॥ ४.२२.८३ ॥
சைரந்திரி அன்பான கூட்டுறவினால் எப்போதும் இரக்கமான சொற்களைப் பேசுகிறாள். இந்த அரச மாளிகையில் இவ்விருவரும் சம காலம் வசிப்பவர்கள்.
4.22.84
इति ब्रुवाणा वाक्यानि सा मां नित्यमजीजपत् ।
क्रुध्यन्तीं मां च संप्रेक्ष्य पर्यशङ्कत मां त्वयि ॥ ४.२२.८४ ॥
இவ்வாறு சொற்களைப் பேசியபடி அவள் என்னை எப்போதும் சமாதானப்படுத்தினாள். கோபத்தில் இருந்த என்னைப் பார்த்து, அவள் என்னை உன் மீது சந்தேகித்தாள்.
4.22.85
तस्यां तथा ब्रुवन्त्यां तु भीमो भीमपराक्रमः ।
नोवाच किंचिद्वचनं संरम्भाद्रक्तलोचनः ॥ ४.२२.८५ ॥
அவள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தபோதும் பயங்கர பராக்கிரமம் கொண்ட பீமன் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் ஒரு சொல்லும் சொல்லவில்லை.
4.22.86
ज्ञात्वा-तु रुषितं भीमं द्रौपदी पुनरब्रवीत् ।
शोके यौधिष्ठिरे मग्ना नाहं जीवितुमुत्सहे ॥ ४.२२.८६ ॥
பீமன் கோபமாக இருப்பதை அறிந்த திரௌபதி மீண்டும் கூறினாள்: "யுதிட்டிரனின் துயரில் மூழ்கிய நான் உயிர் வாழ விரும்பவில்லை."
4.22.87
यंस्तु देवान्मनुष्यांश्च सर्वानेकरथोऽजयत् ।
सोयं राज्ञो विराटस्य कन्यानां नर्तको युवा।
आस्ते वेषप्रतिच्छन्नः कन्यानां परिचारकः ॥ ४.२२.८७ ॥
ஒற்றைத் தேரில் தேவர்களையும் மனிதர்கள் அனைவரையும் வென்றவன், அதே இளம் நடனக்காரன் இப்போது மன்னன் விராடனின் கன்னியர்களுக்குப் பணியாளனாக வேடமிட்டு இருக்கிறான்.
4.22.88
योऽतर्पयदमेयात्मा खाण्डवे जातवेदसम् ।
सोऽन्तःपुरगतः पार्थः कूपेऽग्निरिव संवृतः ॥ ४.२२.८८ ॥
காண்டவ வனத்தில் அக்னியைத் திருப்திப்படுத்திய அளவிட முடியாத ஆன்மா கொண்ட அவன், பார்த்தன், அந்தப்புரத்தில் கிணற்றில் மறைந்த நெருப்பைப் போல மறைந்திருக்கிறான்.
4.22.89
यस्माद्भयममित्राणां सदैव पुरुषर्षभात् ।
स लोकपरिभूतेन वेषेणास्ते धनंजयः ॥ ४.२२.८९ ॥
எந்த நரசிங்கத்தினிடமிருந்து எதிரிகளுக்கு எப்போதும் அச்சம் இருந்ததோ, அதே தனஞ்சயன் உலகம் இகழும் வேடத்தில் வாழ்கிறான்.
4.22.90
यस्यं ज्यातलनिर्घोषात्समकम्पन्त शत्रवः ।
षण्डरूपं वहन्तं तं गीतं नृत्तावलम्बनम् ।
कुर्वन्तमर्जुनं दृष्ट्वा न मे स्वास्थ्यं मनो व्रजेत् ॥ ४.२२.९० ॥
எவனுடைய வில்லின் நாணொலியால் எதிரிகள் அனைவரும் நடுங்கினார்களோ, அந்த அர்ஜுனன் அலியின் உருவம் தாங்கி, பாடி, நடனத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டிருப்பதைக் காணும்போது என் மனம் அமைதி அடையவில்லை.
4.22.91
स्त्रियो गीतस्वरात्तस्य मुदिताः पर्युपासते ॥ ४.२२.९१ ॥
அவனுடைய பாடலின் ஒலியால் மகிழ்ந்த பெண்கள் அவனைச் சூழ்ந்து அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
4.22.92
किरीटं सूर्यसंकाशं यस्य मूर्धन्यशोभत ।
वेणीविकृतकेशान्तः सोऽयमद्य धनंजयः ॥ ४.२२.९२ ॥
எவருடைய தலையில் சூரியனைப் போன்ற கிரீடம் விளங்கியதோ, பின்னலிட்ட கூந்தல் நுனிகள் கொண்டவனாகிய அந்த தனஞ்சயன் இன்று இவன்தான்.
4.22.93
यस्मिन्नस्त्राणि दिव्यानि समस्तानि महात्मनि ।
आधारः सर्वविद्यानां यो धारयति कुण्डले ॥ ४.२२.९३ ॥
எந்த மகாத்மாவிடம் எல்லாத் தெய்வ அஸ்திரங்களும் உள்ளனவோ, எல்லா வித்தைகளுக்கும் ஆதாரமானவனும், இரு குண்டலங்களை அணிந்தவனுமான அவன்.
4.22.94
यं वै राजसहस्राणि तेजसाऽप्रतिमं भुवि ।
समरे नातिवर्तन्ते वेलामिव महोर्मयः ॥ ४.२२.९४ ॥
பூமியில் ஒப்பற்ற தேஜஸ் கொண்டவனை, போரில் ஆயிரம் அரசர்களும் கடக்க முடியாது — பெரும் அலைகள் கரையைக் கடக்க முடியாதது போல.
4.22.95
सोयं राज्ञो विराटस्य कन्यानां नर्तको युवा ।
आस्ते वेषप्रतिच्छन्नः कन्यानां परिचारकः ॥ ४.२२.९५ ॥
இவன் அரசன் விராடனுடைய கன்னிகைகளுக்கு நடனக்காரனாக இருக்கும் இளைஞன்; வேடத்தால் மறைக்கப்பட்டு, கன்னிகைகளின் பணியாளனாக இருக்கிறான்.
4.22.96
यस्य स्म रथनिर्घोषात्समकम्पत मेदिनी ।
सपर्वतवनाकाशा सहस्थावरजङ्गमा ॥ ४.२२.९६ ॥
யாருடைய தேர் முழக்கத்தால் மலைகளும் காடுகளும் வானமும் கொண்ட பூமி, நிலையும் இயக்கமும் கொண்ட உயிர்களுடன் நடுங்கியதோ.
4.22.97
यस्मिञ्जाते महेष्वासे कुन्त्याः प्रीतिरवर्धत ।
न स शोचति मामद्य भीमसेन तवानुजः ॥ ४.२२.९७ ॥
எந்த மகாவில்லாளி பிறந்தபோது குந்தியின் மகிழ்ச்சி பெருகியதோ, பீமசேனா, உன் அந்தத் தம்பி இன்று எனக்காகத் துயரப்படவில்லை.
4.22.98
विभूषितमलंकारैः कुण्डलैः परिपातुकैः ।
कम्बुपाणिमथायान्तं दृष्ट्वा सीदति मे मनः ॥ ४.२२.९८ ॥
அணிகலன்களாலும் ஒளிரும் குண்டலங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கையில் சங்கை ஏந்தி வருபவனைக் கண்டு என் மனம் சோர்கிறது.
4.22.99
वेणीविकृतकेशान्तं भीमधन्वानमर्जुनम् ।
कन्यापरिवृतं दृष्ट्वा शोकं गच्छति मे मनः ॥ ४.२२.९९ ॥
சடையாக முடிக்கப்பட்ட முடியும் நுனியில் அலங்கரிக்கப்பட்ட கூந்தலுடன், கன்னியர்களால் சூழப்பட்ட பயங்கர வில்லாளி அர்ஜுனனைக் கண்டு என் மனம் துயரத்தை அடைகிறது.
4.22.100
यदा ह्येनं परिवृतं कन्याभिर्देवरूपिणम् ।
प्रच्छन्नमिव मातङ्गं परिपूर्णं करेणुभिः ॥ ४.२२.१०० ॥
கன்னியர்களால் சூழப்பட்ட, தேவரூபியான அவனைக் காணும்போது, பெண் யானைகளால் நிறைந்த மறைந்த யானையைப்போல இருக்கிறான்.
4.22.101
मात्स्यं पार्थं च गायन्तं विराटं समुपस्थितम् ।
पश्यामि तूर्यमध्यस्थं दृष्ट्वा मुह्यति मे मनः ॥ ४.२२.१०१ ॥
மத்ஸ்ய மன்னன் விராடனை எதிரில் வைத்து, பார்த்தன் பாடிக்கொண்டு இசைக்கருவிகளின் நடுவில் நிற்பதைக் காண்கிறேன்; அதைக் கண்டு என் மனம் மயங்குகிறது.
4.22.102
नूनमार्या न जानाति कृच्छ्रं प्राप्तं धनंजयम् ।
अजातशत्रुं कौरव्यं मग्नं द्युर्द्यूतदेविनम् ॥ ४.२२.१०२ ॥
ஆர்யை (குந்தி) நிச்சயமாக அறியவில்லை, தனஞ்சயன் கஷ்டத்தில் சிக்கியிருப்பதை; அஜாதசத்ரு கௌரவ்யன் சூதாட்டத்தில் மூழ்கியிருக்கிறார்.
4.22.103
ऐन्द्रवारुणवायव्यब्रह्माग्नेयैः सवैष्णवैः ।
अग्नीन्संतर्पयन्पार्थः सर्वशत्रुनिबर्हणः।
दिव्यैरस्त्रैरमेयात्मा सर्वांश्चैकरथोऽजयत् ॥ ४.२२.१०३ ॥
இந்திரன், வருணன், வாயு, பிரம்மா, அக்னி ஆகியோரின் தெய்வ அஸ்திரங்களாலும், விஷ்ணுவின் அஸ்திரத்தாலும் அக்னிகளை திருப்திப்படுத்தி, எல்லா எதிரிகளையும் அழித்த அளவற்ற ஆன்மா கொண்ட பார்த்தன் தனியொரு தேரில் அனைவரையும் வென்றான்.
4.22.104
कौबेरं वैष्णवं शैवमस्त्राण्यन्यानि भारत ।
दर्शयन्नस्त्रवीर्यं च वासुदेवसहायवान् ॥ ४.२२.१०४ ॥
பாரதா, குபேரன், விஷ்ணு, சிவன் ஆகியோரின் மற்றும் பிற அஸ்திரங்களைக் காட்டி, அஸ்திரங்களின் வீரியத்தை வெளிப்படுத்தி, வாசுதேவனைத் துணையாகக் கொண்டவனாய்.
4.22.105
दिव्यं गान्धर्वमस्त्रं च वायव्यमथ वैष्णवम् ।
ब्राह्मं पाशुपतं चैव स्थूणाकर्णं च दर्शयन् ॥ ४.२२.१०५ ॥
தெய்வ கந்தர்வ அஸ்திரம், வாயவ்ய, பின்னர் வைஷ்ணவ, பிரம்ம, பாசுபத, ஸ்தூணாகர்ண அஸ்திரங்களையும் காட்டி.
4.22.106
पौलोमान्कालकेयांश्च इन्द्रशत्रून्महाबलान् ।
निवातकवचैः सार्धं घोरानेकरथोऽजयत्।
सोन्तःपुरगतः पार्थः कूपेऽग्निरिव संवृतः ॥ ४.२२.१०६ ॥
பௌலோமர்களையும் காலகேயர்களையும், இந்திரனின் மகா பலம் வாய்ந்த பகைவர்களையும், நிவாதகவசர்களுடன் சேர்ந்த கொடிய படையையும் தனியொரு தேரில் வென்றான்; அந்தப்புரத்தில் இருந்த பார்த்தன் கிணற்றில் மூடிய நெருப்பு போல இருந்தான்.
4.22.107
यो वै महातपः कुर्वन्महाबलपराक्रमः ।
युद्धेन तोषयामास शंकरं शूलपाणिनम् ॥ ४.२२.१०७ ॥
மகா தவம் செய்து, மகா பலமும் வீரமும் கொண்டவனாய், போரினால் சூலபாணியான சங்கரனை மகிழ்வித்தவன்.
4.22.108
कन्यापुरगतं दृष्ट्वा गोष्ठेष्विव महावृषम् ।
स्त्रीवेषविकृतं पार्थं कुन्तीं गच्छति मे मनः ॥ ४.२२.१०८ ॥
அந்தப்புரத்தில் சென்ற, பசுக் கொட்டில்களில் மகாவிருஷபம் போலிருக்கும், பெண் வேடத்தில் மாறிய பார்த்தனைக் கண்டதும் என் மனம் குந்தியின் மகனை நோக்கிச் செல்கிறது.
4.22.109
यः स्त्रीभिर्नित्यसंपन्नो रूपेणास्त्रेण मेधया ।
सोऽश्वबन्धो विराटस्य पश्य कालस्य पर्ययम् ॥ ४.२२.१०९ ॥
பெண்களிடையே எப்போதும் சிறந்து விளங்கியவன், அழகு, ஆயுதம், அறிவு ஆகியவற்றில் திறன் பெற்றவன், இப்போது விராடனின் குதிரைப் பாகனாக இருக்கிறான். பார், காலத்தின் மாற்றத்தை.
4.22.110
राजकन्याश्च वेश्याश्च विशां दुहितरश्च याः ।
सर्वाः सारयुता नार्यो दामग्रन्थिवशं गताः ।
प्रेष्यकर्मणि तं दृष्ट्वा शोचामि विलपामि च ॥ ४.२२.११० ॥
அரசகுமாரிகளும், வேசையரும், வணிகர் மகள்களும், நற்குணமுள்ள பெண்கள் அனைவரும், கயிற்று முடிக்கு அடிமைப்பட்டுப் போயினர். ஏவல் வேலையில் அவனைக் கண்டு நான் துயருற்று அழுகிறேன்.
4.22.111
विराटमुपतिष्ठन्तं दर्शयन्तं च वाजिनम् ।
अभ्यकीर्यन्त बृन्दानि दामग्रन्थिमुदीक्षितुम् ।
विनयन्तं जवेनाश्वान्धर्मराजस्य पश्यतः ॥ ४.२२.१११ ॥
விராடனுக்கு பணிவிடை செய்தும் குதிரையைக் காட்டியும் நின்றான்; சூதின் பந்தயக் கயிற்று முடியைக் காண கூட்டம் திரண்டது. தர்மராஜன் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, விரைவாகக் குதிரைகளைப் பயிற்றுவித்தான்.
4.22.112
किंनु मां मन्यसे पार्थ सुखितेति परन्तप ।
तथा दृष्ट्वा यवीयांसं सहदेवं युधांपतिम् ॥ ४.२२.११२ ॥
பார்த்தா, பகைவரைத் தகிப்பவனே, நான் சுகமாக இருப்பதாக ஏன் நினைக்கிறாய்? அவ்வாறே இளையவன் சகதேவனை, போர்வீரர்களின் தலைவனை, பார்த்தும்.
4.22.113
तं दृष्ट्वा गोषु गोसङ्ख्यं वत्सचर्मक्षितीशयम् ।
दुःखशोकपरीताङ्गी पाण्डुभूताऽस्मि पाण्डव ॥ ४.२२.११३ ॥
பசுக்களுக்கிடையில் அவற்றை எண்ணுபவனாகவும், கன்றின் தோலின் மேல் நிலத்தில் படுத்துறங்குபவனாகவும் அவனைக் கண்டு, பாண்டவனே, துன்பமும் துயரமும் சூழ்ந்த என் உடல் வெளுத்துப் போயிற்று.
4.22.114
सहदेवस्य वृत्तानि चिन्तयन्ती पुनःपुनः ।
न पश्यामि महाभाग सहदेवस्य दुःष्कृतम्।
यस्मादेवंविधं क्लेशं प्राप्नुयात्सत्यविक्रमः ॥ ४.२२.११४ ॥
சகதேவனின் நடத்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்கும் நான், ஓ மகாபாகா, சகதேவனின் ஏதேனும் தவறைக் காணவில்லை; உண்மையான வீரம் கொண்டவன் இத்தகைய துன்பத்தை அடைய வேண்டியதற்கு.
4.22.115
दूयामि भरतश्रेष्ठ दृष्ट्वा ते भ्रातरं प्रियम् ।
गोषु गोवृषसंकाशं मात्स्येनापि निवेशितम् ॥ ४.२२.११५ ॥
ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, உன் அன்பு சகோதரன் மாட்டுக் கூட்டங்களுக்கிடையே காளையைப் போல, மத்ஸ்யநாட்டு மன்னனால் நியமிக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு நான் வருந்துகிறேன்.
4.22.116
संरब्धतररक्ताक्षं गोपालानां पुरोगमम् ।
विराटमभिनन्दन्तं वित्ते मे भवति ज्वरः ॥ ४.२२.११६ ॥
கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், பசுமேய்ப்பவர்களின் தலைவனாய், செல்வத்தில் மகிழ்ந்திருக்கும் விராடனைக் காணும்போது என் மனத்தில் காய்ச்சல் போல் வேதனை எழுகிறது.
4.22.117
सहदेवं हि मे नित्यं वीरमार्या प्रशंसति ।
महाभिजनसंपन्नो नीतिमान्कुलवानपि ॥ ४.२२.११७ ॥
உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்த, நீதிமானும், நற்குடிப்பிறந்தவனுமான வீரன் சகதேவனை, உயர்ந்த பெண்மணி எப்போதும் போற்றுகிறாள்.
4.22.118
हीनिषेवो ह्यनवमो धार्मिकश्च प्रियश्च मे ।
स तेऽरण्येषु वोढव्यः पाञ्चालि रजनीष्वपि ॥ ४.२२.११८ ॥
அவன் அடக்கமுடையவன், குறையற்றவன், தர்மவான், எனக்கு அன்பானவன். பாஞ்சாலியே, காடுகளிலும் இரவுகளிலும்கூட அவனே உன்னைப் பேணத்தக்கவன்.
4.22.119
सुकुमारश्च शूरश्च राजानं चाप्यनुव्रतः ।
ज्येष्ठापचायिनं वीरं स्वयं पाञ्चालि भोजयेः ॥ ४.२२.११९ ॥
அவன் மென்மையானவனும், வீரனும், அரசனுக்கு அடங்கியவனும் ஆவான். ஓ பாஞ்சாலியே, மூத்த சகோதரனை மதிக்கும் அந்த வீரனுக்கு நீயே உணவளிக்க வேண்டும்.
4.22.120
इत्युवाच हि मां कुन्ती रुदती पुत्रगृद्धिनी ।
प्रव्रजन्तं महारण्यं तं परिष्वज्य तिष्ठती ॥ ४.२२.१२० ॥
மகனை விரும்பி அழுதுகொண்டிருந்த குந்தி எனக்கு இவ்வாறு கூறினாள்; பெரிய காட்டுக்குப் புறப்படும் அவனை அணைத்தபடி நின்றுகொண்டு.
4.22.121
तं दृष्ट्वा गोषु गोपालवेषमास्थाय धिष्ठितम् ।
सहदेवं युधांश्रेष्ठं किंनु जीवामि पाण्डवः ॥ ४.२२.१२१ ॥
பசுக்களுக்கிடையே இடையர் வேடம் தரித்து நிற்கும் அவனை, போர்வீரர்களில் சிறந்த சகாதேவனை, நான் காணும்போது எப்படி உயிர் வாழ்வேன், பாண்டவரே?
4.22.122
एवं दुःखशताविष्टा युधिष्ठिरनिमित्ततः ॥ ४.२२.१२२ ॥
யுதிஷ்டிரனின் காரணமாக இவ்வாறு நூறு துன்பங்களால் சூழப்பட்டவளாக.
4.22.123
पुनः प्रतिविशिष्टानि दुःखानि शृणु भारत ।
वर्धन्ते मयि कौन्तेय वक्ष्याम्यन्यानि तानि वै ॥ ४.२२.१२३ ॥
ஓ பாரதா, மீண்டும் அந்த மிகுந்த துன்பங்களைக் கேள். ஓ கௌந்தேயா, என்னுள் அவை வளர்கின்றன; அவற்றை நான் சொல்வேன்.
4.22.124
युष्मासु ध्रियमाणेषु दुःखानि विविधान्युत ।
शोषयन्ति शरीरं मे किंनु दुःखतरं ततः ॥ ४.२२.१२४ ॥
நீங்கள் உயிருடன் இருக்கும்போதும் பல்வேறு துன்பங்கள் என் உடலை வாடச் செய்கின்றன. அதைவிடப் பெரிய துன்பம் எது?
4.22.125
एकभर्ता तु या नारी सा सुखेनैव वर्तते ।
पञ्च मे पतयः सन्ति मम दुःखमनन्तकम् ॥ ४.२२.१२५ ॥
ஒரே கணவனை உடைய பெண் மகிழ்ச்சியாகவே வாழ்கிறாள். எனக்கோ ஐந்து கணவர்கள்; என் துன்பம் முடிவற்றது.