Mahābhārata · Adhyāya 4.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.24.1
आश्वासयंस्तां पाञ्चालीं भीमसेन उवाच ह ।
शृणु भद्रे वरारोहे क्रोधात्तत्र तु चिन्तितम् ॥ ४.२४.१ ॥
Draupadī tröstend, sprach Bhīmasena: »Höre, du Glückliche, du Schönhüftige, was ich dort im Zorn beschlossen habe.«
4.24.2
त्वं वै सभागतां दृष्ट्वा मात्स्यानां कदनं महत् ।
कर्तुकामेन भद्रं ते वृक्षश्चावेक्षितो मया ॥ ४.२४.२ ॥
Als ich dich in der Versammlung sah und ein großes Gemetzel an den Matsya begehren wollte — dir sei Heil — schaute ich auf den Baum.
4.24.3
तत्र मां धर्मराजस्तु कटाक्षेण न्यवारयत् ।
तज्ज्ञात्वाऽवाङ्भुखस्तूष्णीमास्थितोस्मि महानसं ॥ ४.२४.३ ॥
Dort hielt mich König Dharma mit einem seitlichen Blick zurück. Dies erkennend, stand ich schweigend mit gesenktem Gesicht in der Küche.
4.24.4
शृणुष्वान्यत्प्रतिज्ञातं यद्वदामीह भामिनि ।
धिगस्तु मे बाहुबलं गाण्डीवं फल्गुनस्य च।
यत्ते रक्तौ पुरा भूत्वा पाणी कृतकिणाविमौ ॥ ४.२४.४ ॥
Höre, o Schöne, ein anderes Gelübde, das ich hier ablege: Schande über meine Armkraft und Schande über Phalgunas Gāṇḍīva-Bogen, denn deine beiden Hände, einst gerötet, sind schwielig geworden.
4.24.5
तदद्य मां तु तपति यत्कृतं न मया पुरा ।
सभायां स्म विराटस्य करोमि कदनं महत् ॥ ४.२४.५ ॥
Darum brennt mich heute, was ich früher nicht getan habe: In Virāṭas Versammlung werde ich ein großes Gemetzel anrichten.
4.24.6
तत्र मे कारणं भाति कौन्तेयो यत्प्रतीक्षते ।
तदहं तस्य विज्ञाय स्थितो धर्मस्य शासने ॥ ४.२४.६ ॥
Dort scheint mein Grund dieser zu sein: Der Sohn Kuntīs wartet. So bleibe ich, seine Absicht kennend, unter dem Gebot des Dharma.
4.24.7
यच्च राज्यात्प्रच्यवनं कुरूणामवधश्च यः ।
सुयोधनस्य कर्णस्य शकुनेः सौबलस्य च ॥ ४.२४.७ ॥
Und der Sturz der Kurus aus dem Königreich und das Gemetzel, das von Suyodhana, Karṇa und Śakuni, dem Sohn Subalas, verursacht wurde.
4.24.8
दुःशासनस्य पापस्य यन्मया न हृतं शिरः ।
तन्मां दहति कल्याणि हृदि शल्यमिवार्पितम् ॥ ४.२४.८ ॥
Dass ich den Kopf des bösen Duḥśāsana nicht abgeschlagen habe—das brennt mich, o Glückverheißende, wie ein ins Herz gebohrter Dorn.
4.24.9
अपि चान्यद्वरारोहे स्मरिष्यसि वचो मम ।
पुण्ये तीरे सरस्वत्या यत्प्रतिष्ठाम संगताः ।
तत्राहमब्रवं कृष्णे सर्वक्लेशाननुस्मरन् ॥ ४.२४.९ ॥
Und, o Schönhüftige, du wirst noch ein anderes Wort von mir erinnern: Am heiligen Ufer der Sarasvatī, als wir uns versammelten, um unsere Wohnstatt festzulegen, habe ich, alle Leiden bedenkend, dort gesprochen.
4.24.10
न चाहमनुगच्छेयं धर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
धनञ्जयं च पाञ्चालि माद्रिपुत्रौ च भ्रातरौ।
कृत्वैतां च मतिं कृष्णे युधिष्ठिरमगर्हयम् ॥ ४.२४.१० ॥
Ich würde weder dem König der Gerechtigkeit Yudhiṣṭhira noch Dhanañjaya folgen, o Pāñcālī, noch den beiden Brüdern, den Söhnen Mādrīs. Diesen Entschluss fassend, o Kṛṣṇā, tadelte ich Yudhiṣṭhira.
4.24.11
परुषं वचनं श्रुत्वा मम धर्मात्मजस्तदा ।
हीमान्वाक्यमहीनार्थं ब्रुवन्राजा युधिष्ठिरः ।
सर्वानन्वनयद्भ्रातॄन्मुनेर्धौम्यस्य पश्यतः ॥ ४.२४.११ ॥
Als er meine harten Worte hörte, rief der gerechte Sohn, König Yudhiṣṭhira, bescheiden und mit sinnvollen Worten, alle Brüder zurück, vor den Augen des Weisen Dhaumya.
4.24.12
मा रोदी राज्ञि लोकानां सर्वागमगुणान्विता ।
रक्षितव्यं सहास्माभिः सत्यमप्रतिमं भुवि ॥ ४.२४.१२ ॥
Königin, mit allen Tugenden der heiligen Schriften begabt, weine nicht. Wir alle müssen gemeinsam die Wahrheit schützen, die auf Erden ohnegleichen ist.
4.24.13
अनुनीतेषु चास्मासु अनुनीता त्वमप्यसि ।
मा धर्मं जहि सुश्रोणि क्रोधं जहि महामते ॥ ४.२४.१३ ॥
Da wir besänftigt wurden, bist auch du besänftigt worden. Schönhüftige, verlass nicht den Dharma; Großgesinnte, lass den Zorn fahren.
4.24.14
इमं तु समुपालम्भं त्वत्तो राजा युधिष्ठिरः ।
शृणुयाद्यदि कल्याणि कृत्स्नं जह्यात्स जीवितं ॥ ४.२४.१४ ॥
Glückverheißende, wenn König Yudhiṣṭhira diesen Vorwurf von dir hörte, würde er sein ganzes Leben aufgeben.
4.24.15
धनञ्जयो वा सुश्रोणि यमौ चापि सुमध्यमे ।
लोकान्तरगतेष्वेषु नाहं शक्ष्यामि जीवितुम् ॥ ४.२४.१५ ॥
Schönhüftige, schlanke Taille, wenn Dhanañjaya oder die Zwillinge in eine andere Welt gingen, könnte ich nicht leben.
4.24.16
धर्मं शृणुष्व पाञ्चालि यत्ते वक्ष्यामि मानिनि ॥ ४.२४.१६ ॥
Höre den Dharma, Pāñcālī, stolze Frau, den ich dir nun verkünden werde.
4.24.17
दुहिता जनकस्यासीद्वैदेही यदि ते श्रुता ।
पतिमन्वचरत्सीता महारण्यनिवासिनम् ॥ ४.२४.१७ ॥
Wenn du davon gehört hast: Sītā, die Tochter Janakas, die Vaidehī, folgte ihrem Gemahl, der im großen Wald wohnte.
4.24.18
वसन्ती च महारण्ये रामस्य महिषी प्रिया ।
रावणेन हृता सीता राक्षसीभिश्च तर्जिता।
सा क्लिश्यमाना सुश्रोणी राममेवान्वपद्यत ॥ ४.२४.१८ ॥
Sītā, die geliebte Hauptgemahlin Rāmas, die im großen Wald wohnte, wurde von Rāvaṇa entführt und von den Rākṣasa-Frauen bedroht. Gequält hielt sich die schönhüftige nur an Rāma.
4.24.19
लोपामुद्रा तथा भीरु भर्तारमृषिसत्तमम् ।
भगवन्तमगस्त्यं सा वनायैवान्वपद्यत ॥ ४.२४.१९ ॥
Ebenso folgte die scheue Lopāmudrā dem ehrwürdigen besten der Weisen, Agastya, als ihrem Gatten, und ging ihm in den Wald nach.
4.24.20
सुकन्या नाम शर्यातेर्भार्गवच्यवनं वने ।
वल्मीकभूतं साध्वी तमन्वपद्यत भामिनी ॥ ४.२४.२० ॥
Sukanyā, die Tochter Śaryātis, die tugendhafte und strahlende Frau, folgte Cyavana aus dem Geschlecht der Bhṛgu, der im Wald zu einem Ameisenhügel geworden war.
4.24.21
नालायनी चेन्द्रसेना रूपेणाप्रतिमा भुवि ।
पतिमन्वचरद्वृद्धं पुरा वर्षसहस्रिणम् ॥ ४.२४.२१ ॥
Nālāyanī und Indrasenā, auf Erden an Schönheit unvergleichlich, dienten einst ihrem tausendjährigen, alten Gatten.
4.24.22
नलं राजानमेवाथ दमयन्ती वनान्तरे ।
अन्वगच्छत्पुरा कृष्णे तथा भर्तॄंस्त्वमन्वगाः ॥ ४.२४.२२ ॥
Einst folgte Damayantī tief im Wald allein dem König Nala. O Kṛṣṇā, ebenso bist du deinen Gatten gefolgt.
4.24.23
यथैताः कीर्तिता नार्यो रूपवत्यः पतिव्रताः ।
तथा त्वमपि कल्याणि सर्वैः समुदिता गुणैः ॥ ४.२४.२३ ॥
So wie diese schönen und ihren Gatten ergebenen Frauen genannt wurden, so bist auch du, o Glückliche, mit allen Tugenden begabt.
4.24.24
मा दीर्घं क्षम कालं त्वं त्रिंशद्रात्रमनिन्दिते ।
पूर्णे त्रयोदशे वर्षे राज्ञां राज्ञी भविष्यसि ॥ ४.२४.२४ ॥
O Makellose, ertrage lange Zeit geduldig. Wenn dreißig Nächte und das dreizehnte Jahr vollendet sind, wirst du die Königin der Könige sein.
4.24.25
सत्येन ते शपे चाहं भविता नान्यथेति च ॥ ४.२४.२५ ॥
Bei der Wahrheit schwöre ich dir: So wird es sein, und nicht anders.
4.24.26
सर्वासां परमस्त्रीणां प्रामाण्यं कर्तुमर्हसि ।
सर्वेषां च नरेन्द्राणां मूर्ध्नि स्थास्यसि भामिनि ॥ ४.२४.२६ ॥
Du bist würdig, über alle vornehmen Frauen zu herrschen, und, o Strahlende, du wirst über den Häuptern aller Könige stehen.
4.24.27
भर्तृभक्त्या च वृत्तेन भोगानाप्स्यसि दुर्लभान् ।
यातायां तु प्रतिज्ञायां महान्तं भोगमाप्नुयाः ॥ ४.२४.२७ ॥
Durch Hingabe an deinen Gemahl und durch deinen Wandel wirst du seltene Genüsse erlangen; und wenn die Zeit des Gelübdes vergangen ist, wirst du großen Genuss erlangen.
4.24.28
गुरुभक्तिकृतं ज्ञात्वा राज्ञां मूर्ध्नि स्थिता भवेः ॥ ४.२४.२८ ॥
Da man weiß, dass es aus Hingabe an die Älteren geschah, wirst du über den Häuptern der Könige stehen.
4.24.29
आर्तप्रलापा कौन्तेय न राजानमुपालभे ।
अपारयन्त्या दुःखानि कृतं बाष्पप्रमोचनम् ॥ ४.२४.२९ ॥
O Sohn der Kuntī, in meiner Qual klagend, klage ich den König nicht an. Da ich meinen Kummer nicht ertragen konnte, habe ich Tränen vergossen.
4.24.30
इदं तु दुःखं कौन्तेय ममासद्यं निबोध तत् ॥ ४.२४.३० ॥
Doch höre, Sohn der Kuntī, dieses Leid, das mich getroffen hat.
4.24.31
योऽयं राज्ञो विराटस्य सूतपुत्रस्तु कीचकः ।
स्यालो नाम प्रवादेन भोजस्त्रैगर्तदेशजः ॥ ४.२४.३१ ॥
Dieser Kīcaka, der Wagenlenkersohn König Virāṭas, der dem Ruf nach Schwager ist, ein Bhoja, geboren im Land der Traigarta.
4.24.32
त्यक्तधर्मो नृशंसश्च सर्वार्थेषु च वल्लभः ।
नित्यमेवाह दुष्टात्मा भार्या मे भव शोभने ।
अविनीतः सुदुष्टात्मा मामनाथेति चिन्तयन् ॥ ४.२४.३२ ॥
Jener böse Gesinnte, der das Dharma verlassen hat, grausam und in allen Angelegenheiten begünstigt, sagt beständig: »Schöne, werde meine Gattin.« Der ungezogene, tief verdorbene Mann denkt so und hält mich für schutzlos.
4.24.33
किमुक्तेन व्यतीतेन भीमसेन महाबल ।
प्रत्युपस्थितकालस्य कार्यस्यानन्तरो भव ॥ ४.२४.३३ ॥
Was nützt es, von Vergangenem zu sprechen? O Bhīmasena, Starker, wende dich sogleich der Aufgabe zu, deren Zeit gekommen ist.
4.24.34
ममेह भीम कैकेयी रूपाद्धि भयशङ्किता ।
नित्यमुद्विजते राजा कथं नेयादिमामिति ॥ ४.२४.३४ ॥
O Bhīma, hier ist Kaikeyī aus Furcht wegen meiner Schönheit stets beunruhigt; der König ist beständig erregt und denkt: »Wie könnte sie nicht zu ihm gebracht werden?«
4.24.35
तस्या विदित्वा तं भावं स्वयं चानृतदर्शनः ।
कीचकोपि च दुष्टात्मा पुनः प्रार्थयते च मां ॥ ४.२४.३५ ॥
Nachdem er ihren Plan erkannt hat, und selbst trügerischen Anscheins, bedrängt mich der böse Kīcaka erneut.
4.24.36
तमहं कुपिता भीम पुनः कोपं नियम्य च ।
अब्रवं कामसंमूढमात्मानं रक्ष कीचक ॥ ४.२४.३६ ॥
Zornig, und meinen Zorn wieder bezwingend, sprach ich zu ihm, vom Verlangen verblendet: Kīcaka, schütze dich selbst.
4.24.37
गन्धर्वाणामहं भार्या पञ्चानां महिषी प्रिया ।
ते त्वां निहन्युर्दुर्धर्षाः शूराः साहसकारिणः ॥ ४.२४.३७ ॥
Ich bin die Gattin der Gandharvas, die geliebte Hauptgemahlin der fünf. Jene unbezwingbaren, tapferen, kühnen Männer würden dich erschlagen.
4.24.38
एवमुक्तस्तु दुष्टात्मा कीचकः प्रत्युवाच ह ।
नाहं बिभेमि भैरन्ध्रि गन्धर्वाणां शुचिस्मिते ॥ ४.२४.३८ ॥
So angesprochen erwiderte der boshafte Kīcaka: Ich fürchte die Gandharvas nicht, o Bhairandhrī, o du mit dem reinen Lächeln.
4.24.39
शतं सहस्रमपि वा गन्धर्वाणामहं रणे ।
समागतं हनिष्यामि त्वं भीरु कुरु मे क्षणम् ॥ ४.२४.३९ ॥
Selbst wenn hundert oder tausend Gandharvas sich im Kampf versammeln, werde ich sie erschlagen. O Furchtsame, gewähre mir einen Augenblick.
4.24.40
इत्युक्ता चाब्रवं सूतं कामातुरमहं पुनः ।
न त्वं प्रतिबलस्तेषां गन्धर्वाणां यशस्विनाम् ॥ ४.२४.४० ॥
Nachdem ich dies gesagt hatte, sprach ich wieder zu dem von Begierde gequälten Wagenlenker: Du bist keinem dieser ruhmreichen Gandharvas gewachsen.
4.24.41
धर्मे स्थिताऽस्मि सततं कुलशीलसमन्विता ।
नेच्छामि किंचिद्वध्यं त्वां तस्माज्जीवसि कीचक ॥ ४.२४.४१ ॥
Ich stehe stets im Dharma, mit edlem Geschlecht und Wandel begabt. Ich wünsche dir kein Leid; darum lebst du, Kīcaka.
4.24.42
एवमुक्तस्तु दुष्टात्मा प्रहस्य स्वनवत्ततः ।
न तिष्ठिति स सन्मार्गे न च धर्मं बुभूषति ॥ ४.२४.४२ ॥
So angesprochen lachte der böse Kīcaka und brüllte laut. Er steht nicht auf dem guten Pfad und will das Dharma auch nicht wahren.
4.24.43
पापात्मा पापकारी च कामराजवशानुगः ।
अविनीतश्च दुष्टात्मा प्रत्याख्यातः पुनः पुनः ॥ ४.२४.४३ ॥
Der sündhaft gesinnte, Übles tuende Kīcaka, der dem Willen des Königs der Begierde folgt, ungezogen und bösen Sinnes, ist immer wieder zurückgewiesen worden.
4.24.44
दर्शनेदर्शने हन्याद्यदि जह्यां च जीवितम् ।
धर्मे प्रयतमानानां महान्धर्मो नशिष्यति ॥ ४.२४.४४ ॥
Wenn er mich tötet, gesehen oder ungesehen, so werde auch ich das Leben lassen; das große Dharma derer, die sich um Dharma mühen, wird nicht untergehen.
4.24.45
समयं रक्षमाणानां दारा वो न भवन्ति च ।
भार्याजां रक्ष्यमाणायां प्रजा भवति रक्षिता।
प्रजायां रक्ष्यमाणायामात्मा भवति रक्षितः ॥ ४.२४.४५ ॥
Denen, die ihr Gelübde bewahren, werden die Gattinnen nicht genommen. Ist die Gattin geschützt, ist die Nachkommenschaft geschützt; ist die Nachkommenschaft geschützt, ist das Selbst geschützt.
4.24.46
वंदतां वर्णधर्मांश्च ब्राह्मणानां च मे श्रुतम् ।
क्षत्रियस्य सदा धर्मो नान्यो दस्युनिबर्हणात् ॥ ४.२४.४६ ॥
Von den Brahmanen, die die Pflichten der Stände lehren, habe ich gehört: Das Dharma des Kṣatriya ist stets nichts anderes als das Erschlagen der Räuber.
4.24.47
पश्यतो धर्मराजस्य कीचको माऽन्वधावत ।
तवेव च समक्षं वै भीमसेन महाबल ॥ ४.२४.४७ ॥
Möge Kīcaka mich nicht verfolgen, während der König des Dharma zusieht; o Bhīmasena von großer Kraft, dies geschieht direkt vor deinen eigenen Augen.
4.24.48
त्वया चाहं परित्राता भीम तस्माञ्जटासुरात् ॥ ४.२४.४८ ॥
Bhīma, du hast mich von jenem Dämon Jaṭāsura gerettet.
4.24.49
जयद्रथं तथैव त्वमजैषीर्भ्रातृभिः सह ।
जहीममपि पापिष्ठं योयं मामवमन्यते ।
कीचको राजवाल्लभ्याच्छोककृन्मम भारत ॥ ४.२४.४९ ॥
Ebenso hast du Jayadratha zusammen mit deinen Brüdern besiegt. Erschlage auch diesen Kīcaka, den Sündhaftesten, der mich verachtet. Durch die Gunst des Königs bereitet mir Kīcaka Kummer, o Bhārata.
4.24.50
कीचकं कामसन्तप्तं भिन्धि कुम्भमिवाश्मनि ।
यो निमित्तमनर्थानां बहूनां मम भारत ॥ ४.२४.५० ॥
Zerschmettere Kīcaka, von Begierde gequält, wie man einen Krug an einem Stein zerschlägt. Er ist die Ursache vieler Unglücke für mich, o Bhārata.
4.24.51
तं चेञ्जीवन्तमादित्यः प्रातरभ्युदयिष्यति ।
विषमालोड्य पास्यामि मा कीचकवशंगमम् ॥ ४.२४.५१ ॥
Wenn die Sonne morgen früh aufgeht, während er noch lebt, werde ich Gift mischen und trinken; ich will nicht in Kīcakas Gewalt geraten.
4.24.52
श्रेयो हि मरणं मह्यं भीमसेन तवाग्रतः ।
इत्युक्त्वा प्रारुदत्कृष्णा भीमस्योरसि संश्रिता ॥ ४.२४.५२ ॥
Bhīmasena, für mich ist es besser, vor deinen Augen zu sterben. So sprechend klammerte sich Kṛṣṇā an Bhīmas Brust und weinte laut.
4.24.53
भीमश्च तां परिष्वज्य महत्सान्त्वं प्रयुज्य च ।
कीचकं मनसाऽगच्छत्सृक्किणी परिलेलिहन् ॥ ४.२४.५३ ॥
Bhīma umarmte sie, spendete ihr großen Trost und ging im Geiste zu Kīcaka, sich die Lippen leckend.
4.24.54
आश्वासयित्वा बहुशो भृशमार्तां सुमध्यमाम् ।
हेतुतत्वार्थसंयुक्तैर्वचोभिर्द्रुपदात्मजाम् ॥ ४.२४.५४ ॥
Nachdem er die tief betrübte, schlankleibige Tochter Drupadas wiederholt getröstet hatte, mit Worten, die Gründe, Wahrheit und Sinn enthielten.
4.24.55
प्रमृज्य वदनं तस्याः पाणिनाऽश्रुसमाकुलम् ।
उवाच चैनां दुःखार्तां भीमः क्रोधसमन्वितः ॥ ४.२४.५५ ॥
Mit der Hand ihr tränenbenetztes Gesicht abwischend, sprach Bhīma, von Zorn erfüllt, zu der vom Kummer gequälten Frau: