மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.24.1
आश्वासयंस्तां पाञ्चालीं भीमसेन उवाच ह ।
शृणु भद्रे वरारोहे क्रोधात्तत्र तु चिन्तितम् ॥ ४.२४.१ ॥
பாஞ்சாலியைத் தேற்றியபடி பீமசேனன் கூறினான்: கேள், நற்பேறுடையவளே, அழகிய இடையுடையவளே, அங்கு கோபத்தால் நான் சிந்தித்ததை.
4.24.2
त्वं वै सभागतां दृष्ट्वा मात्स्यानां कदनं महत् ।
कर्तुकामेन भद्रं ते वृक्षश्चावेक्षितो मया ॥ ४.२४.२ ॥
சபையில் வந்திருந்த உன்னைக் கண்டு, மத்சியர்களின் பெரும் அழிவைச் செய்ய விரும்பி, உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும் — நான் மரத்தைப் பார்த்தேன்.
4.24.3
तत्र मां धर्मराजस्तु कटाक्षेण न्यवारयत् ।
तज्ज्ञात्वाऽवाङ्भुखस्तूष्णीमास्थितोस्मि महानसं ॥ ४.२४.३ ॥
அங்கே தர்மராஜன் கடைக்கண் பார்வையால் என்னைத் தடுத்தான். அதை அறிந்து, முகம் தாழ்த்தி, மௌனமாக சமையலறையில் நின்றேன்.
4.24.4
शृणुष्वान्यत्प्रतिज्ञातं यद्वदामीह भामिनि ।
धिगस्तु मे बाहुबलं गाण्डीवं फल्गुनस्य च।
यत्ते रक्तौ पुरा भूत्वा पाणी कृतकिणाविमौ ॥ ४.२४.४ ॥
பாமினியே, இங்கு நான் சொல்லும் மற்றொரு சபதத்தைக் கேள் — என் புஜபலத்துக்கு இகழ்ச்சி, பால்குனனின் காண்டீவத்துக்கும் இகழ்ச்சி; உன் இரண்டு கைகளும் முன்பு சிவந்து தழும்பேறியதே அதனால்.
4.24.5
तदद्य मां तु तपति यत्कृतं न मया पुरा ।
सभायां स्म विराटस्य करोमि कदनं महत् ॥ ४.२४.५ ॥
ஆகையால் இன்று என்னைச் சுடுகிறது: முன்பு நான் செய்யாததை — விராடனின் சபையில் பெரும் அழிவைச் செய்வேன்.
4.24.6
तत्र मे कारणं भाति कौन्तेयो यत्प्रतीक्षते ।
तदहं तस्य विज्ञाय स्थितो धर्मस्य शासने ॥ ४.२४.६ ॥
அங்கே என் காரணம் இதுவே எனத் தோன்றுகிறது: குந்தியின் மகன் காத்திருக்கிறான். ஆகையால் அவனது கருத்தை அறிந்து, தர்மத்தின் ஆணையின் கீழ் நிற்கிறேன்.
4.24.7
यच्च राज्यात्प्रच्यवनं कुरूणामवधश्च यः ।
सुयोधनस्य कर्णस्य शकुनेः सौबलस्य च ॥ ४.२४.७ ॥
குருக்களின் அரசிலிருந்து வீழ்ச்சியும், சுயோதனன், கர்ணன், சகுனி சௌபலன் ஆகியோரால் நிகழ்ந்த அழிவும்.
4.24.8
दुःशासनस्य पापस्य यन्मया न हृतं शिरः ।
तन्मां दहति कल्याणि हृदि शल्यमिवार्पितम् ॥ ४.२४.८ ॥
பாவியான துச்சாசனனின் தலையை நான் வெட்டாதது, கல்யாணி, என்னை நெஞ்சில் பதிந்த முள்போல் எரிக்கிறது.
4.24.9
अपि चान्यद्वरारोहे स्मरिष्यसि वचो मम ।
पुण्ये तीरे सरस्वत्या यत्प्रतिष्ठाम संगताः ।
तत्राहमब्रवं कृष्णे सर्वक्लेशाननुस्मरन् ॥ ४.२४.९ ॥
ஓ அழகிய இடையாளே, வேறொன்றும் நீ நினைவில் கொள்வாய்—புனிதமான சரஸ்வதி கரையில் நாங்கள் கூடி இருந்தபோது, எல்லா துன்பங்களையும் நினைவுகூர்ந்து நான் அங்கே சொன்னேன்.
4.24.10
न चाहमनुगच्छेयं धर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
धनञ्जयं च पाञ्चालि माद्रिपुत्रौ च भ्रातरौ।
कृत्वैतां च मतिं कृष्णे युधिष्ठिरमगर्हयम् ॥ ४.२४.१० ॥
நான் தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரனையும், தனஞ்சயனையும், பாஞ்சாலியே, மாத்ரியின் இரு மகன்களையும் பின்பற்ற மாட்டேன்; கிருஷ்ணே, இந்த முடிவுடன் யுதிஷ்டிரனை நான் நிந்தித்தேன்.
4.24.11
परुषं वचनं श्रुत्वा मम धर्मात्मजस्तदा ।
हीमान्वाक्यमहीनार्थं ब्रुवन्राजा युधिष्ठिरः ।
सर्वानन्वनयद्भ्रातॄन्मुनेर्धौम्यस्य पश्यतः ॥ ४.२४.११ ॥
என் கடுமையான சொற்களைக் கேட்டு, அப்போது தர்மாத்மாவான யுதிஷ்டிரன், நாணமுள்ள அரசன், பொருள் நிறைந்த சொற்களைக் கூறி, முனிவர் தௌம்யர் பார்த்திருக்க எல்லா சகோதரர்களையும் திரும்ப அழைத்தான்.
4.24.12
मा रोदी राज्ञि लोकानां सर्वागमगुणान्विता ।
रक्षितव्यं सहास्माभिः सत्यमप्रतिमं भुवि ॥ ४.२४.१२ ॥
அரசியே, நீ அழாதே. அனைத்து ஆகமங்களின் நற்குணங்களையும் கொண்ட நீ, பூமியில் ஒப்பற்ற சத்தியத்தை நாம் அனைவரும் சேர்ந்து காக்க வேண்டும்.
4.24.13
अनुनीतेषु चास्मासु अनुनीता त्वमप्यसि ।
मा धर्मं जहि सुश्रोणि क्रोधं जहि महामते ॥ ४.२४.१३ ॥
நாங்கள் சமாதானமடைந்த பின் நீயும் சமாதானமடைந்தாய். அழகிய இடையுடையவளே, தர்மத்தை விடாதே; மகாமதியே, கோபத்தை விட்டுவிடு.
4.24.14
इमं तु समुपालम्भं त्वत्तो राजा युधिष्ठिरः ।
शृणुयाद्यदि कल्याणि कृत्स्नं जह्यात्स जीवितं ॥ ४.२४.१४ ॥
கல்யாணியே, உன்னிடமிருந்து அரசன் யுதிஷ்டிரன் இந்தக் கடுஞ்சொல்லைக் கேட்டால், அவன் தன் உயிரையே முழுவதுமாக விட்டுவிடுவான்.
4.24.15
धनञ्जयो वा सुश्रोणि यमौ चापि सुमध्यमे ।
लोकान्तरगतेष्वेषु नाहं शक्ष्यामि जीवितुम् ॥ ४.२४.१५ ॥
அழகிய இடையுடையவளே, அழகிய நடுவுடையவளே, தனஞ்சயனோ அல்லது இரட்டையர்களோ, இவர்கள் மற்ற உலகத்திற்குச் சென்றுவிட்டால் நான் உயிர் வாழ மாட்டேன்.
4.24.16
धर्मं शृणुष्व पाञ्चालि यत्ते वक्ष्यामि मानिनि ॥ ४.२४.१६ ॥
பாஞ்சாலியே, பெருமைமிக்கவளே, நான் உனக்குச் சொல்லப்போகும் தர்மத்தைக் கேள்.
4.24.17
दुहिता जनकस्यासीद्वैदेही यदि ते श्रुता ।
पतिमन्वचरत्सीता महारण्यनिवासिनम् ॥ ४.२४.१७ ॥
ஜனகனின் மகளாகிய வைதேஹி சீதை, நீ கேட்டிருந்தால், பெரும் காட்டில் வசித்த தன் கணவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்.
4.24.18
वसन्ती च महारण्ये रामस्य महिषी प्रिया ।
रावणेन हृता सीता राक्षसीभिश्च तर्जिता।
सा क्लिश्यमाना सुश्रोणी राममेवान्वपद्यत ॥ ४.२४.१८ ॥
பெரிய காட்டில் வாழ்ந்த, ராமனின் அன்பு மனைவியான சீதையை ராவணன் கவர்ந்து சென்றான்; ராட்சசிகள் அவளை அச்சுறுத்தினர். துன்புற்ற அந்த அழகிய இடையாள் ராமனையே நினைத்து அவனிடமே பற்றுடன் இருந்தாள்.
4.24.19
लोपामुद्रा तथा भीरु भर्तारमृषिसत्तमम् ।
भगवन्तमगस्त्यं सा वनायैवान्वपद्यत ॥ ४.२४.१९ ॥
அதுபோலவே அச்சமுடைய லோபாமுத்திரை, முனிவர்களில் சிறந்த பகவான் அகஸ்தியரைக் கணவராகக் கொண்டு அவருடன் காட்டிற்குச் சென்றாள்.
4.24.20
सुकन्या नाम शर्यातेर्भार्गवच्यवनं वने ।
वल्मीकभूतं साध्वी तमन्वपद्यत भामिनी ॥ ४.२४.२० ॥
சர்யாதியின் மகளான சுகன்யை என்ற பெயருடைய அந்த கற்புடைய ஒளிமிக்க மங்கை, காட்டில் புற்று மூடிய பார்கவ ச்யவனரையே பின்பற்றினாள்.
4.24.21
नालायनी चेन्द्रसेना रूपेणाप्रतिमा भुवि ।
पतिमन्वचरद्वृद्धं पुरा वर्षसहस्रिणम् ॥ ४.२४.२१ ॥
நாலாயனியும் இந்திரசேனையும் பூமியில் அழகில் ஒப்பற்றவர்கள்; முன்பொரு காலத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வயதான கணவனைப் பணிவிடை செய்தனர்.
4.24.22
नलं राजानमेवाथ दमयन्ती वनान्तरे ।
अन्वगच्छत्पुरा कृष्णे तथा भर्तॄंस्त्वमन्वगाः ॥ ४.२४.२२ ॥
முன்பு தமயந்தி காட்டின் நடுவில் அரசன் நளனையே பின்தொடர்ந்தாள்; கிருஷ்ணையே, அதுபோலவே நீயும் உன் கணவர்களைப் பின்தொடர்ந்தாய்.
4.24.23
यथैताः कीर्तिता नार्यो रूपवत्यः पतिव्रताः ।
तथा त्वमपि कल्याणि सर्वैः समुदिता गुणैः ॥ ४.२४.२३ ॥
இவ்வாறு அழகிய, கணவனுக்கு உண்மையான பெண்கள் என்று சொல்லப்பட்டார்களோ, அதுபோலவே கல்யாணியே, நீயும் எல்லா நற்குணங்களாலும் நிறைந்திருக்கிறாய்.
4.24.24
मा दीर्घं क्षम कालं त्वं त्रिंशद्रात्रमनिन्दिते ।
पूर्णे त्रयोदशे वर्षे राज्ञां राज्ञी भविष्यसि ॥ ४.२४.२४ ॥
குற்றமற்றவளே, நீண்ட காலம் பொறுமையுடன் இரு. முப்பது இரவுகளும் பதின்மூன்றாம் ஆண்டும் முடிந்ததும் நீ அரசர்களின் அரசியாவாய்.
4.24.25
सत्येन ते शपे चाहं भविता नान्यथेति च ॥ ४.२४.२५ ॥
உண்மையின் மீது உன்னிடம் சத்தியம் செய்கிறேன்; அது நிச்சயம் நடக்கும், வேறுவிதமாக அல்ல.
4.24.26
सर्वासां परमस्त्रीणां प्रामाण्यं कर्तुमर्हसि ।
सर्वेषां च नरेन्द्राणां मूर्ध्नि स्थास्यसि भामिनि ॥ ४.२४.२६ ॥
அனைத்து சிறந்த பெண்களுக்கும் நீ அதிகாரம் செலுத்தத் தகுதியுடையவள்; ஒளிர்பவளே, எல்லா அரசர்களின் தலைமேல் நிற்பாய்.
4.24.27
भर्तृभक्त्या च वृत्तेन भोगानाप्स्यसि दुर्लभान् ।
यातायां तु प्रतिज्ञायां महान्तं भोगमाप्नुयाः ॥ ४.२४.२७ ॥
கணவன் மீதான பக்தியாலும் நல்லொழுக்கத்தாலும் அரிய இன்பங்களை அடைவாய்; சபதக் காலம் கழிந்ததும் பெரும் இன்பத்தைப் பெறுவாய்.
4.24.28
गुरुभक्तिकृतं ज्ञात्वा राज्ञां मूर्ध्नि स्थिता भवेः ॥ ४.२४.२८ ॥
பெரியோர்களிடம் கொண்ட பக்தியால் செய்த செயலை அறிந்து, நீ அரசர்களின் தலைமேல் நிற்பாய்.
4.24.29
आर्तप्रलापा कौन्तेय न राजानमुपालभे ।
अपारयन्त्या दुःखानि कृतं बाष्पप्रमोचनम् ॥ ४.२४.२९ ॥
குந்தியின் மகனே, துயரத்தால் புலம்புகிறேன்; அரசனைக் குறை சொல்லவில்லை. துயரங்களைத் தாங்க முடியாமல் கண்ணீர் சிந்தினேன்.
4.24.30
इदं तु दुःखं कौन्तेय ममासद्यं निबोध तत् ॥ ४.२४.३० ॥
ஓ குந்தியின் மகனே, ஆனால் என்மீது வந்த இந்த துயரத்தைக் கேள்.
4.24.31
योऽयं राज्ञो विराटस्य सूतपुत्रस्तु कीचकः ।
स्यालो नाम प्रवादेन भोजस्त्रैगर्तदेशजः ॥ ४.२४.३१ ॥
அரசன் விராடனின் தேர்ப்பாகன் மகன் கீசகன் இருக்கிறானே, அவன் புகழின்படி மைத்துனன்; போஜ வம்சத்தவன், திரிகர்த்த நாட்டில் பிறந்தவன்.
4.24.32
त्यक्तधर्मो नृशंसश्च सर्वार्थेषु च वल्लभः ।
नित्यमेवाह दुष्टात्मा भार्या मे भव शोभने ।
अविनीतः सुदुष्टात्मा मामनाथेति चिन्तयन् ॥ ४.२४.३२ ॥
தர்மத்தைத் துறந்த, கொடியவன், எல்லாக் காரியங்களிலும் விருப்பத்திற்குரியவன் ஆனவன், தீய உள்ளத்தான் எப்போதும் சொல்கிறான், 'அழகியே, என் மனைவியாக ஆ' என்று; ஒழுக்கமற்ற, மிகத் தீய அவன் என்னை பாதுகாவலற்றவளென்று எண்ணுகிறான்.
4.24.33
किमुक्तेन व्यतीतेन भीमसेन महाबल ।
प्रत्युपस्थितकालस्य कार्यस्यानन्तरो भव ॥ ४.२४.३३ ॥
கடந்ததைச் சொல்வதால் என்ன பயன்? ஓ பீமசேனா, மகாபலனே, வந்துவிட்ட காலத்திற்குரிய காரியத்தை உடனே செய்.
4.24.34
ममेह भीम कैकेयी रूपाद्धि भयशङ्किता ।
नित्यमुद्विजते राजा कथं नेयादिमामिति ॥ ४.२४.३४ ॥
ஓ பீமா, இங்கே என் அழகின் காரணமாக கைகேயி அச்சத்தால் கலங்குகிறாள்; அரசன் எப்போதும் கலங்குகிறான், 'இவளை எப்படி அவனிடம் கொண்டு செல்லாமல் இருப்பது' என்று.
4.24.35
तस्या विदित्वा तं भावं स्वयं चानृतदर्शनः ।
कीचकोपि च दुष्टात्मा पुनः प्रार्थयते च मां ॥ ४.२४.३५ ॥
அவளுடைய அந்த எண்ணத்தை அறிந்து, தானும் வஞ்சக தோற்றம் கொண்ட தீய உள்ளத்தான் கீசகன் மீண்டும் என்னிடம் வேண்டுகிறான்.
4.24.36
तमहं कुपिता भीम पुनः कोपं नियम्य च ।
अब्रवं कामसंमूढमात्मानं रक्ष कीचक ॥ ४.२४.३६ ॥
நான் கோபமடைந்து, மீண்டும் கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு, காமத்தால் மயங்கிய அவனிடம் சொன்னேன்: கீசகா, உன்னைக் காத்துக்கொள்.
4.24.37
गन्धर्वाणामहं भार्या पञ्चानां महिषी प्रिया ।
ते त्वां निहन्युर्दुर्धर्षाः शूराः साहसकारिणः ॥ ४.२४.३७ ॥
நான் கந்தர்வர்களின் மனைவி, ஐவருக்கும் அன்பான பட்டத்தரசி. அவர்கள் வெல்ல முடியாதவர்கள், வீரர்கள், துணிச்சலானவர்கள்; அவர்கள் உன்னைக் கொன்றுவிடுவார்கள்.
4.24.38
एवमुक्तस्तु दुष्टात्मा कीचकः प्रत्युवाच ह ।
नाहं बिभेमि भैरन्ध्रि गन्धर्वाणां शुचिस्मिते ॥ ४.२४.३८ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், தீய மனம் கொண்ட கீசகன் பதில் சொன்னான்: பைரந்திரியே, தூய சிரிப்புடையவளே, நான் கந்தர்வர்களுக்கு அஞ்சமாட்டேன்.
4.24.39
शतं सहस्रमपि वा गन्धर्वाणामहं रणे ।
समागतं हनिष्यामि त्वं भीरु कुरु मे क्षणम् ॥ ४.२४.३९ ॥
கந்தர்வர்கள் நூறோ ஆயிரமோ போரில் ஒன்றுகூடினாலும், நான் அவர்களைக் கொல்வேன். பயந்தவளே, எனக்கு ஒரு கணம் கொடு.
4.24.40
इत्युक्ता चाब्रवं सूतं कामातुरमहं पुनः ।
न त्वं प्रतिबलस्तेषां गन्धर्वाणां यशस्विनाम् ॥ ४.२४.४० ॥
இவ்வாறு சொல்லி, காமத்தால் துடிக்கும் தேரோட்டியிடம் மீண்டும் சொன்னேன்: புகழ்பெற்ற அந்தக் கந்தர்வர்களுக்கு நீ ஈடானவன் அல்ல.
4.24.41
धर्मे स्थिताऽस्मि सततं कुलशीलसमन्विता ।
नेच्छामि किंचिद्वध्यं त्वां तस्माज्जीवसि कीचक ॥ ४.२४.४१ ॥
நான் எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவள், குலமும் நற்குணமும் உடையவள். உனக்கு எந்தத் தீங்கும் விரும்பவில்லை; அதனால்தான் கீசகா, நீ உயிருடன் இருக்கிறாய்.
4.24.42
एवमुक्तस्तु दुष्टात्मा प्रहस्य स्वनवत्ततः ।
न तिष्ठिति स सन्मार्गे न च धर्मं बुभूषति ॥ ४.२४.४२ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் தீய மனம் கொண்டவன் சிரித்து உரக்க முழங்கினான். அவன் நல்ல வழியில் நிற்பதில்லை, தர்மத்தைக் காக்க விரும்புவதும் இல்லை.
4.24.43
पापात्मा पापकारी च कामराजवशानुगः ।
अविनीतश्च दुष्टात्मा प्रत्याख्यातः पुनः पुनः ॥ ४.२४.४३ ॥
பாவ மனம் கொண்டவன், பாவம் செய்பவன், காமராஜனின் வசத்தில் நடப்பவன், அடக்கமற்றவன், தீய மனம் கொண்ட கீசகன் மீண்டும் மீண்டும் நிராகரிக்கப்பட்டான்.
4.24.44
दर्शनेदर्शने हन्याद्यदि जह्यां च जीवितम् ।
धर्मे प्रयतमानानां महान्धर्मो नशिष्यति ॥ ४.२४.४४ ॥
அவன் என்னைக் காணும்போதோ காணாதபோதோ கொன்றால், நானும் உயிரை விடுவேன்; தர்மத்திற்காக முயல்பவர்களின் மகத்தான தர்மம் அழியாது.
4.24.45
समयं रक्षमाणानां दारा वो न भवन्ति च ।
भार्याजां रक्ष्यमाणायां प्रजा भवति रक्षिता।
प्रजायां रक्ष्यमाणायामात्मा भवति रक्षितः ॥ ४.२४.४५ ॥
தங்கள் சமயத்தைக் (நியமத்தைக்) காப்பவர்களுக்கு மனைவிகள் இல்லாமல் போவதில்லை. மனைவி காக்கப்பட்டால் மக்கள் பாதுகாக்கப்படுவர்; மக்கள் காக்கப்பட்டால் ஆன்மா பாதுகாக்கப்படும்.
4.24.46
वंदतां वर्णधर्मांश्च ब्राह्मणानां च मे श्रुतम् ।
क्षत्रियस्य सदा धर्मो नान्यो दस्युनिबर्हणात् ॥ ४.२४.४६ ॥
வர்ணதர்மங்களை எடுத்துரைக்கும் அந்தணர்களிடமிருந்து நான் கேட்டிருக்கிறேன்: க்ஷத்திரியனின் தர்மம் எப்போதும் கொள்ளையர்களை அழிப்பதே ஆகும்; வேறல்ல.
4.24.47
पश्यतो धर्मराजस्य कीचको माऽन्वधावत ।
तवेव च समक्षं वै भीमसेन महाबल ॥ ४.२४.४७ ॥
தர்மராஜன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் கீசகன் என்னைத் துரத்த வேண்டாம்; மகாபலனான பீமசேனா, இது உன் கண்முன்னேயே நடக்கிறது.
4.24.48
त्वया चाहं परित्राता भीम तस्माञ्जटासुरात् ॥ ४.२४.४८ ॥
பீமா, அந்த ஜடாசுரனிடமிருந்து நீயே என்னைக் காப்பாற்றினாய்.
4.24.49
जयद्रथं तथैव त्वमजैषीर्भ्रातृभिः सह ।
जहीममपि पापिष्ठं योयं मामवमन्यते ।
कीचको राजवाल्लभ्याच्छोककृन्मम भारत ॥ ४.२४.४९ ॥
நீ சகோதரர்களுடன் ஜயத்ரதனையும் அவ்வாறே வென்றாய். என்னை அவமதிக்கும் அந்தப் பாவியான கீசகனையும் கொன்றுவிடு. அரசனின் அபிமானத்தால் கீசகன் எனக்குத் துயரம் தருகிறான், பாரதா.
4.24.50
कीचकं कामसन्तप्तं भिन्धि कुम्भमिवाश्मनि ।
यो निमित्तमनर्थानां बहूनां मम भारत ॥ ४.२४.५० ॥
காமத்தால் வெந்துகொண்டிருக்கும் கீசகனை, கல்லின்மேல் குடம் உடைப்பதுபோல் உடைத்துவிடு. அவன் என் பல துன்பங்களுக்குக் காரணமானவன், பாரதா.
4.24.51
तं चेञ्जीवन्तमादित्यः प्रातरभ्युदयिष्यति ।
विषमालोड्य पास्यामि मा कीचकवशंगमम् ॥ ४.२४.५१ ॥
அவன் உயிருடன் இருக்கும்போதே நாளை காலை சூரியன் உதித்தால், விஷத்தைக் கலக்கிக் குடிப்பேன்; கீசகனின் வசத்துக்குப் போக மாட்டேன்.
4.24.52
श्रेयो हि मरणं मह्यं भीमसेन तवाग्रतः ।
इत्युक्त्वा प्रारुदत्कृष्णा भीमस्योरसि संश्रिता ॥ ४.२४.५२ ॥
பீமசேனா, உன் கண்முன்னே என் மரணமே எனக்கு நல்லது. இவ்வாறு சொல்லி கிருஷ்ணை பீமனின் மார்பில் ஒட்டிக்கொண்டு அழுதாள்.
4.24.53
भीमश्च तां परिष्वज्य महत्सान्त्वं प्रयुज्य च ।
कीचकं मनसाऽगच्छत्सृक्किणी परिलेलिहन् ॥ ४.२४.५३ ॥
பீமன் அவளை அணைத்து, பெரும் ஆறுதல் கூறி, உதடுகளை நக்கியவாறு மனத்தால் கீசகனிடம் சென்றான்.
4.24.54
आश्वासयित्वा बहुशो भृशमार्तां सुमध्यमाम् ।
हेतुतत्वार्थसंयुक्तैर्वचोभिर्द्रुपदात्मजाम् ॥ ४.२४.५४ ॥
பலமுறை மிகவும் துன்புற்ற அழகிய இடையுடைய துருபதனின் மகளை, காரணமும் உண்மையும் பொருளும் கொண்ட சொற்களால் ஆறுதல்படுத்தி.
4.24.55
प्रमृज्य वदनं तस्याः पाणिनाऽश्रुसमाकुलम् ।
उवाच चैनां दुःखार्तां भीमः क्रोधसमन्वितः ॥ ४.२४.५५ ॥
கண்ணீரால் நிறைந்த அவளுடைய முகத்தைக் கையால் துடைத்து, கோபம் நிறைந்த பீமன் துன்பத்தால் வருந்திய அவளிடம் இவ்வாறு கூறினான்.