மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.37.1
याते त्रिगर्तान्मात्स्ये तु पशूंस्तान्वै परीप्सति ।
दुर्योधनः सहामात्यैर्विराट पुरमभ्यगात् ॥ ४.३७.१ ॥
மத்ஸ்யர்கள் த்ரிகர்த்தர்களிடம் சென்றபோது, துரியோதனன் தன் அமைச்சர்களுடன் அந்த கால்நடைகளைக் கவர விரும்பி விராடனின் நகரத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
4.37.2
भीष्मद्रोणौ च कर्णश्च कृपश्च परमास्त्रवित् ।
द्रौणिश्च सौबलश्चैव तथा दुःशासनः शलः ॥ ४.३७.२ ॥
பீஷ்மரும் துரோணரும், கர்ணனும், பரம அஸ்திரங்களை அறிந்த கிருபரும், துரோணரின் மகன் அஸ்வத்தாமனும், சுபலனின் மகன் சகுனியும், துச்சாசனனும், சல்யனும் (அவனுடன் இருந்தனர்).
4.37.3
विविंशतिर्विकर्णश्च चित्रसेनश्च वीर्यवान् ।
दुःसहो दुर्मुखश्चैव एते चान्ये महारथाः ॥ ४.३७.३ ॥
விவிம்சதி, விகர்ணன், வீரியமிக்க சித்திரசேனன், துஸ்ஸஹன், துர்முகன் ஆகியோரும், இவர்களும் பிற மகாரதர்களும் (அவனுடன் இருந்தனர்).
4.37.4
सर्वे मत्स्यानुपागम्य विराटस्य महीपतेः ।
गोपान्विद्राव्य तरसा गोधनं जह्रुरोजसा ॥ ४.३७.४ ॥
அனைவரும் மத்ஸ்யர்களிடம் சென்று, மன்னன் விராடனின் இடையர்களை விரட்டி, வேகமாகவும் பலத்துடனும் பசுச் செல்வத்தைக் கவர்ந்தனர்.
4.37.5
गवां शतसहस्राणि कुरवः कालयन्ति च ।
महता रथवंशेन परिगृह्य समन्ततः ॥ ४.३७.५ ॥
குருக்கள் பெரிய தேர்ப்படையால் நாற்புறமும் சூழ்ந்து, நூறாயிரக்கணக்கான பசுக்களை ஓட்டிச் சென்றனர்.
4.37.6
गोपालानां तु घोषेषु हन्यतां तैर्महारथैः ।
आरावः सुमहानासीत्संप्रहारे भयंकरे ॥ ४.३७.६ ॥
அந்த மகாரதர்களால் இடையர்களின் கொட்டில்களில் தாக்கப்பட்டபோது, அந்த பயங்கரமான மோதலில் பெரும் அலறல் எழுந்தது.
4.37.7
गवाध्यक्षस्तु संत्रस्तो रथमास्थाय सत्वरः ।
जगाम नगरायैव परिक्रोशंस्तदाऽऽर्तवत् ॥ ४.३७.७ ॥
மாடுகளின் மேற்பார்வையாளன் பயந்து, தேரில் ஏறி விரைவாக நகரை நோக்கிச் சென்றான்; அப்போது துயரத்தில் உரத்துக் கதறினான்.
4.37.8
स प्रविश्य पुरं राज्ञो नृपवेश्माभ्ययात्ततः ।
अवतीर्य रथात्तूर्णमाख्यातुं प्रविवेश ह ॥ ४.३७.८ ॥
அவன் நகரில் நுழைந்து அரசனின் அரண்மனையை அடைந்தான்; பின்னர் தேரிலிருந்து விரைவாக இறங்கி, சொல்வதற்காக உள்ளே நுழைந்தான்.
4.37.9
दृष्ट्वा भूमिंजयं नाम पुत्रं मात्स्यस्य मानिनम् ।
तस्मै च सर्वमाचष्ट राष्ट्रस्य पशुकर्षणम् ॥ ४.३७.९ ॥
மத்ஸ்ய அரசனின் பெருமைமிக்க மகன் பூமிஞ்சயனைக் கண்டு, நாட்டின் கால்நடைகள் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட அனைத்தையும் அவனுக்குச் சொன்னான்.
4.37.10
गवां शतसहस्राणि कुरबः कालयन्ति ते ।
प्रतिजेतुं समुत्तिष्ठ गोधनं राष्ट्रवर्धन ॥ ४.३७.१० ॥
குரு வீரர்கள் நூறாயிரக்கணக்கான பசுக்களைக் கவர்ந்து ஓட்டிச் செல்கின்றனர். நாட்டை வளர்ப்பவனே, கால்நடைச் செல்வத்தை மீட்க எழுந்திரு.
4.37.11
राजपुत्र हितप्रेप्सुः क्षिप्रं निर्याहि वै स्वयम् ।
त्वां हि मत्स्यो महीपालः शून्यपालमिहाकरोत् ॥ ४.३७.११ ॥
அரச இளவரசனே, நன்மையை விரும்பி நீயே விரைவாகப் புறப்படு; ஏனெனில் மண்ணின் காவலனான மத்ஸ்ய அரசன் உன்னை இங்கே வெறுமையான நகரின் காவலனாக ஆக்கினான்.
4.37.12
त्वां वै परिषदो मध्ये श्लाघते स नराधिपः ।
पुत्रो ममानुरूपश्च शूरश्चेति कुलोद्वहः ॥ ४.३७.१२ ॥
அந்த நராதிபதி சபையின் நடுவில் உன்னைப் புகழ்கிறான்; ‘என் மகன் தகுதியுடையவன், வீரன்’ என்று கூறுகிறான், குலத்தின் பெருமையைத் தாங்குபவனே.
4.37.13
इष्वस्त्रनिपुणो योधः सदा वीरश्च मे सुतः ।
समर्थः समरे योद्धुं कौरवैः सह तादृशै ॥ ४.३७.१३ ॥
என் மகன் அம்புகளிலும் படைக்கலங்களிலும் திறமையான வீரன், எப்போதும் வீரம் மிக்கவன்; அத்தகைய கௌரவர்களுடன் போரிடும் வல்லமை உடையவன்.
4.37.14
तस्य तत्सत्यमेवास्तु मनुष्येन्द्रस्य भाषितम् ।
जयश्च नियतो युद्धे कौरवाश्च ध्रुवं हताः ॥ ४.३७.१४ ॥
மனிதர்களின் தலைவனின் அந்தச் சொல் உண்மையாகட்டும். போரில் நிச்சயமாக வெற்றி கிடைக்கட்டும்; கௌரவர்கள் நிச்சயம் கொல்லப்படட்டும்.
4.37.15
आवर्तय कुरूञ्जित्वा पशून्पशुपतिर्यथा ।
निर्दर्हषामनीकानि भीमेन शरतेजसा ॥ ४.३७.१५ ॥
பசுபதி பசுக்களைத் திருப்புவது போல் குருக்களை வென்று திருப்பு; பீமனின் அம்பொளியால் எதிரிப் படைகளை எரித்துவிடு.
4.37.16
धनुश्च्युतै रुक्मपुङ्खैश्चित्रैः संनतपर्वभिः ।
द्विषतां भिन्ध्यनीकानि गजानामिव यूथपः ॥ ४.३७.१६ ॥
வில்லிலிருந்து பாய்ந்த பொன்இறகு, ஒளிரும், வளைந்த முடிச்சுகளுள்ள அம்புகளால் பகைவரின் படைகளை அழி; யூதபதி யானைக்கூட்டத்தைக் கலைப்பது போல்.
4.37.17
पाशोपधानां ज्यातन्त्रीं चापदण्डां महास्वनाम् ।
शरवर्णां धनुर्वीणां शत्रुमध्ये प्रवादय ॥ ४.३७.१७ ॥
கயிற்றுப் பிடிப்புடைய, நாண்நரம்புள்ள, வில்தண்டுடைய, பெரும் ஒலியுள்ள, அம்புகளின் நிறமுள்ள வில்-வீணையை எதிரிகளின் நடுவே வாசி.
4.37.18
निर्याहि नगराच्छीघ्रं राजपुत्र किमास्यते ।
श्वेताः काञ्चनसंनाहा रथे युज्यन्तु ते हयाः ।
ध्वजं च सिहं सौवर्णमुच्छ्रयस्व तथा विभो ॥ ४.३७.१८ ॥
அரச குமாரா, விரைவில் நகரிலிருந்து புறப்படு; ஏன் அமர்ந்திருக்கிறாய்? வெண்மையும் பொன் கவசமுமுள்ள உன் குதிரைகள் தேரில் பூட்டப்படட்டும். வீரனே, பொன் சிம்பக் கொடியை உயர்த்து.
4.37.19
रुक्मपुङ्खाः प्रसन्नाग्रा मुक्ता हस्तवता त्वया ।
छादयन्तु शराः सूर्यं राज्ञमायुर्निरोधकाः ॥ ४.३७.१९ ॥
பொன் இறகுகளும் தெளிந்த முனைகளும் கொண்ட அம்புகள், உன் திறமையான கரங்களிலிருந்து எய்யப்பட்டு சூரியனை மறைக்கட்டும்; அவை அரசனின் ஆயுளைத் தடுப்பவையாக இருக்கட்டும்.
4.37.20
रणे जित्वा कुरून्सर्वान्वज्रपाणिरिवासुरान् ।
यशो महदवाप्य त्वं प्रविरोदं पुरं पुनः ॥ ४.३७.२० ॥
போரில் அனைத்து குருக்களையும் வென்று, வஜ்ரபாணியான இந்திரன் அசுரர்களை வென்றதுபோல், பெரும் புகழ் பெற்று நீ மீண்டும் நகரில் நுழைவாய்.
4.37.21
त्वं हि राष्ट्रस्य परमा गतिर्मात्स्यपतेः सुतः ।
गतिमन्तो भवन्त्वद्य सर्वे विषयवासिनः ॥ ४.३७.२१ ॥
நீயே இந்த நாட்டின் உயர்ந்த புகலிடம், மத்ஸ்யனின் மகனே; இன்று நாட்டில் வாழும் அனைவருக்கும் புகலிடம் கிடைக்கட்டும்.
4.37.22
यथा हि पाण्डुपुत्राणामर्जुनो जयतांवरः ।
एवमेव गतिर्नूनं भवान्विपयवासिनाम् ॥ ४.३७.२२ ॥
பாண்டுவின் மகன்களில் வெற்றியாளர்களில் சிறந்த அர்ஜுனன் எவ்வாறு புகலிடமாக இருக்கிறானோ, அவ்வாறே நிச்சயமாக நீயும் இந்த நாட்டு மக்களுக்குப் புகலிடம்.