Mahābhārata · Adhyāya 4.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.5.1
कर्माण्युक्तानि युष्माभिर्यानि तानि चरिष्यथ ।
मम चापि यथा बुद्धिरुचिता हि विनिश्चयात् ॥ ४.५.१ ॥
Ihr werdet die Aufgaben ausführen, die euch zugewiesen wurden; und auch mein Verstand hält es nach dem gefassten Entschluss für angemessen.
4.5.2
पुरोहितोऽयमस्माकमग्निहोत्राणि रक्षतु ।
सूतपौरोगवैः सार्धं द्रुपदस्य निवेशने ॥ ४.५.२ ॥
Dieser unser Hauspriester möge die Feueropfer bewahren, zusammen mit den Wagenlenkern und Köchen, im Haus des Drupada.
4.5.3
इन्द्रसेनमुखाश्चेमे रथानादाय केवलान् ।
यान्तु द्वारवतीं शीघ्रमिति मे वर्तते मतिः ॥ ४.५.३ ॥
Indrasena und die anderen mögen rasch nach Dvārakā ziehen, nur mit den Wagen; so ist meine Meinung.
4.5.4
इमाश्च नार्यो द्रौपद्याः सर्वाश्च परिचारिका ।
पाञ्चालानेव गच्छन्तु सूतपौरोगवैः सह ॥ ४.५.४ ॥
Diese Frauen und alle Dienerinnen Draupadīs mögen zu den Pāñcālas gehen, zusammen mit den Wagenlenkern und Köchen.
4.5.5
सर्वैरपि च वक्तव्यं न प्राज्ञायन्त पाण्डवाः ।
अर्धरात्रे महात्मानो भिक्षादान्ब्राह्मणानपि।
गता ह्यस्मानपाहाय सर्वे द्वैतवनादिति ॥ ४.५.५ ॥
Alle sollen sagen, dass die Pāṇḍavas nicht erkannt werden dürfen: Um Mitternacht sind die Großherzigen, selbst die almosengebenden Brahmanen, aus dem Dvaita-Wald fortgegangen und haben uns alle zurückgelassen.
4.5.6
एवं तेऽन्योन्यमामन्त्र्य कर्माण्युक्त्वा पृथक्पृथक् ।
धौम्यमामन्त्रयामासुः स च तान्मन्त्रमब्रवीत् ॥ ४.५.६ ॥
So nahmen sie voneinander Abschied, nannten jeder einzeln seine Aufgaben und verabschiedeten sich von Dhaumya; und er sprach diesen Rat zu ihnen.
4.5.7
तानन्वशात्स धर्मात्मा सर्वधर्मविशेषवित् ।
धौम्यः पुरोहितो राजन्पाण्डवान्पुरुषर्षभान् ॥ ४.५.७ ॥
Dhaumya, der rechtschaffene Hauspriester und Kenner aller Besonderheiten des dharma, unterwies sie, o König, diese Stiere unter den Menschen, die Pāṇḍavas.
4.5.8
विदितं वै यथा सर्वं लोके वृत्तमिदं नृप ।
विदिते चापि वक्तव्यं सुहृद्भिरनुरागतः ॥ ४.५.८ ॥
Du weißt, o König, wie all dieses Verhalten in der Welt steht. Auch das Bekannte soll von Wohlgesinnten aus Zuneigung gesagt werden.
4.5.9
अतोऽहमभिवक्ष्यामि हेतुमात्रं निबोधत ।
हन्तेमां राजवसतिं राजपुत्रा ब्रवीमि वः।
यथा राजकुलं प्राप्य चरन्प्रोष्य न रिष्यति ॥ ४.५.९ ॥
Darum werde ich nur den Grund nennen; hört zu. Nun, Prinzen, ich sage euch, wie man, am königlichen Haus angekommen und dort umherziehend und wohnend, nicht zugrunde geht.
4.5.10
दुर्वासमेव कौरव्य जातेन कुरुवेश्मनि ।
अमानितेन मानार्ह गूढेन परिवत्सरम् ॥ ४.५.१० ॥
Lebe ein Jahr verborgen, o Kaurava, im Hause der Kuru, in dem du geboren bist, unverehrt, obwohl ehrenwert, verborgen.
4.5.11
दिष्टद्वारो लभेद्द्रष्टुं राजस्वेषु न विश्वसेत् ।
न चानुशिष्याद्राजानमपृच्छन्तं कदाचन ॥ ४.५.११ ॥
Nur wer durch das rechte Tor Zutritt erhalten hat, soll den König sehen; man soll den königlichen Gütern nicht trauen; und man soll den König niemals belehren, wenn er nicht gefragt hat.
4.5.12
तूष्णीं त्वेनमुपासीत काले समभिपूजयेत् ॥ ४.५.१२ ॥
Doch soll man ihm schweigend dienen und ihn zur rechten Zeit gebührend ehren.
4.5.13
असूयन्ति हि राजानो जनाननृतवादिनः ।
तथैव चावमन्यन्ते मन्त्रिणं वादिनं मृषा ॥ ४.५.१३ ॥
Könige neiden denen, die Falsches reden, und ebenso verachten sie den Ratgeber, der Unwahres spricht.
4.5.14
विदिते चास्य कुर्वीत कार्याणि सुलघून्यपि ।
एवं विचरतो राज्ञि न क्षतिर्जायते क्वचित् ॥ ४.५.१४ ॥
Wenn man davon erfahren hat, sollte man auch die kleinsten Aufgaben erledigen; denn einem König, der so handelt, geschieht niemals Schaden.
4.5.15
पाण्डवाग्निरयं लोके सर्वशस्त्रमयो महान ।
भर्ता गोप्ता च भूतानां राजा पुरुषविग्रहः ॥ ४.५.१५ ॥
Dieser König, das Feuer der Pāṇḍavas, ist groß in der Welt, voller aller Waffen; er ist der Erhalter und Beschützer der Wesen, ein Leib in menschlicher Gestalt.
4.5.16
सर्वात्मना वर्तमानं यथा दोषो न संस्पृशेत् ।
राजानमुपतिष्ठन्तं तस्य वृत्तं निबोधत ॥ ४.५.१६ ॥
Erkenne das Verhalten dessen, der dem König dient und sich in jeder Hinsicht so verhält, dass kein Fehler ihn berührt.
4.5.17
क्षत्रियं चैव सर्पं च ब्राह्मणं च बहुश्रुतम् ।
नावमन्येत मेधावी कृशानपि कदाचन ॥ ४.५.१७ ॥
Ein Weiser sollte niemals einen Krieger, eine Schlange oder einen gelehrten Brahmanen verachten, selbst wenn sie schwach sind.
4.5.18
एतत्रयं च पुरुषं निर्दहेदवमानितम् ।
राजा तस्माद्बुधैर्नित्यं पूजनीयः प्रयत्नतः ॥ ४.५.१८ ॥
Diese drei verbrennen den Menschen, wenn er sie verachtet; darum sollten die Weisen den König stets sorgfältig ehren.
4.5.19
नातिवर्तेत मर्यादां पुरुषो राजसंमतः ।
व्यवहारं पुनर्लोके मर्यादां पण्डिता विदुः ॥ ४.५.१९ ॥
Ein vom König gebilligter Mann soll die Grenze nicht überschreiten. In der Welt kennen die Weisen die Grenze des Verhaltens.
4.5.20
न हि पुत्रं न नप्तारं न भ्रातरमरिन्दम ।
समतिक्रान्तमर्यादं पूजयन्ति पराधिपाः ॥ ४.५.२० ॥
O Bezwinger der Feinde, fremde Herren ehren nicht den, der die Grenze überschritten hat, auch wenn es ein Sohn, Enkel oder Bruder ist.
4.5.21
गच्छन्नपि परां भूतिं भूमिपालनियोजितः ।
जात्यन्ध इव मन्येत मर्यादामनुचिन्तयन् ॥ ४.५.२१ ॥
Auch wenn der vom König Eingesetzte großen Wohlstand erlangt, soll er stets die Grenze bedenken und sich wie ein von Geburt Blinder betrachten.
4.5.22
धृष्टो द्वारं सदा पश्यन्न च राजसु विश्वसेत् ।
तदेवासनमन्विच्छेद्यत्र नाभिलषेत्परः ॥ ४.५.२२ ॥
Der mutige Mann soll stets die Tür im Auge behalten und den Königen nicht trauen. Er soll jenen Sitz suchen, den ein anderer nicht begehren würde.
4.5.23
यत्रोपविष्टः संकल्पं नोपहन्याद्बलीयसः ।
तदासनं राजकुले ईप्सेत पुरुषो वसन् ॥ ४.५.२३ ॥
Wo man sitzend den Entschluss eines Stärkeren nicht stört, dort soll der am königlichen Hof Lebende seinen Platz wünschen.
4.5.24
यथैनं यत्र चासीनं शङ्कयेद्दुष्टचरिणम् ।
न तत्रोपविशेज्जातु यो राजवसतिं वसेत् ॥ ४.५.२४ ॥
Wo man den dort Sitzenden eines bösen Lebenswandels verdächtigen würde, soll man sich niemals setzen. Wer in der königlichen Residenz wohnt, soll so handeln.
4.5.25
स्वभूमौ काममासीत तिष्ठेद्वा राजसन्निधौ ।
न त्वेवासनमन्यस्य प्रार्थयेत कदाचन ॥ ४.५.२५ ॥
Auf seinem eigenen Grund mag er sitzen, wie es ihm gefällt, oder in Gegenwart des Königs stehen; doch den Sitz eines anderen soll er niemals begehren.
4.5.26
परासनगतं ह्येनं परस्य परिचारकाः ।
परिषद्यपकर्षेयुः परिहास्येत शत्रुभिः ॥ ४.५.२६ ॥
Denn wer auf dem Sitz eines anderen sitzt, wird von den Dienern anderer aus der Versammlung gezerrt und von seinen Feinden verspottet werden.
4.5.27
नित्यं विप्रतिषिद्धं तत्पुरस्तादासनं मतम् ।
अर्थार्थं हि यदा भृत्यो राजानमुपतिष्ठते ॥ ४.५.२७ ॥
Ein Sitz vorne gilt stets als verboten, wenn ein Diener dem König um des Gewinnes willen dient.
4.5.28
दक्षिणं वाऽथ वामं वा भागमाश्रित्य पण्डितः ।
तिष्ठेद्विनीतवद्राजन्न पुरस्तान्न पृष्ठतः।
राक्षिणामात्तशस्त्राणां पश्चात्स्थानं विधीयते ॥ ४.५.२८ ॥
Der Weise soll sich an die rechte oder linke Seite halten und demütig stehen, o König, weder vorn noch hinten; der Platz hinter den bewaffneten Wächtern ist vorgeschrieben.
4.5.29
मातृगोत्रे स्वगोत्रे वा नाम्ना शीलेन वा पुनः ।
संग्रहार्थं मनुष्याणां नित्यमाभाषिता भवेत् ॥ ४.५.२९ ॥
Um die Gunst der Menschen zu gewinnen, soll man stets mit ihnen sprechen, sie anredend bei Namen der mütterlichen oder der eigenen Sippe oder nach ihrem Wesen.
4.5.30
पूज्यमानोपि यो राज्ञा नरो न प्रतिपूजयेत् ।
नैनमाराधयेज्जातु शास्ता शिष्यानिवालसान् ॥ ४.५.३० ॥
Ein Mann, der vom König geehrt wird, ihm aber keine Ehre erwidert, kann den König niemals erfreuen, so wie ein Lehrer faule Schüler nicht zufriedenstellen kann.
4.5.31
नास्य युग्यं न पर्यङ्कं नासनं न रथं तथा ।
आरोहेत्संमतोऽस्मीति यो राजवसतिं वसेत् ॥ ४.५.३१ ॥
Wer in der Wohnstatt des Königs weilt, soll nicht, in dem Gedanken »ich bin geehrt«, sein Gefährt, sein Lager, seinen Sitz oder seinen Wagen besteigen.
4.5.32
यो वै गृहेभ्यः प्रवसन्क्रियमाणमनुस्मरन् ।
उत्थाने नित्यसंकल्पो निस्तन्द्रीः संघतात्मवान् ॥ ४.५.३२ ॥
Wer, fern von den Häusern, sich an das erinnert, was getan wird, stets fest entschlossen zum Handeln, frei von Trägheit und selbstbeherrscht ist.
4.5.33
परीतः क्षुत्पिपासाभ्यां विहाय परिदेवनम् ।
दुःखेन सुखमन्विच्छेद्यो राजवसतिं वसेत् ॥ ४.५.३३ ॥
Auch von Hunger und Durst bedrängt, soll der, der das Glück durch Leid sucht und das Klagen aufgibt, in der Wohnstatt des Königs weilen.
4.5.34
करिष्याम्यहमित्येव यः स राजसु सिध्यति ॥ ४.५.३४ ॥
Wer denkt: »Ich werde es tun«, der gedeiht unter den Königen.
4.5.35
उष्णे वा यदि वा शीते रात्रौ वा यदि वा दिवा ।
आदिष्टो न विकल्पेत यः स राजसु सिद्ध्यति ॥ ४.५.३५ ॥
Ob heiß oder kalt, bei Nacht oder bei Tag, wer, wenn ihm befohlen wird, nicht zögert, der gedeiht unter den Königen.
4.5.36
नैव प्राप्तोऽवमन्येत सदाऽमात्यो विशारदः ।
मानं प्राप्तो न हृष्येत न व्यथेच्च विमानितः ।
ऋदुर्मृदुः सत्यवादो यः स राजसु सिद्ध्यति ॥ ४.५.३६ ॥
Ein kundiger Minister soll, auch wenn er Gunst erlangt hat, niemals verachten; hat er Ehre empfangen, soll er sich nicht freuen, und wenn er geschmäht wird, nicht betrübt sein. Wer aufrecht, sanft und wahrhaftig ist, der gedeiht unter den Königen.
4.5.37
नैव लाभाद्धर्षमियान्न व्यथेच्च विमानितः ।
समः पूर्णतुलेव स्याद्यो राजवसतिं वसेत् ॥ ४.५.३७ ॥
Wer sich über Gewinn nicht freut und bei Kränkung nicht leidet, sondern ausgeglichen bleibt wie eine volle Waage, der möge im Haus des Königs wohnen.
4.5.38
अल्पेच्छो धृतिमान्राजञ्छायेवानुगतः सदा ।
दक्षः प्रदक्षिणो धीरः स राजवसतिं वसेत् ॥ ४.५.३८ ॥
O König, wer wenige Wünsche hat, standhaft ist, stets wie ein Schatten folgt, geschickt, gewandt und weise ist, der möge im Haus des Königs wohnen.
4.5.39
इतिहासपुराणज्ञः कुशलः सत्कथासु च ।
वदान्यः सत्यवाक्वापि यो राजवसतिं वसेत् ॥ ४.५.३९ ॥
Wer die Geschichten und Purāṇas kennt, in guten Reden geschickt, freigebig und wahrhaftig im Wort ist, der möge im Haus des Königs wohnen.
4.5.40
न मिथो भाषितं राज्ञो मनुष्येषु प्रकाशयेत् ।
यं चासूयन्ति राजानः पुरुषं नो वदेच्च तम् ॥ ४.५.४० ॥
Man soll die vertrauten Worte des Königs unter den Menschen nicht verbreiten, noch von einem Mann sprechen, den die Könige beneiden.
4.5.41
नैषां कर्मसु संयुक्तो धनं किंचिदुपस्पृशेत् ।
प्राप्नुयादाददानो वा बन्धं वा वधमेव वा ॥ ४.५.४१ ॥
Wer in ihre Geschäfte eingebunden ist, soll nicht einmal etwas von ihrem Reichtum anrühren; wer es nimmt, erlangt Fesseln oder gar den Tod.
4.5.42
हुल्योपस्थितयोः पश्य मम चान्यस्य चोभयोः ।
अन्यं पुष्णाति मद्धीनमिति धीरो न मुह्यति ॥ ४.५.४२ ॥
Sieh die beiden an, die bei der Hulya anwesend sind, meinen und den eines anderen; einer ernährt den anderen, und ohne mich ernährt er einen anderen; so denkend verwirrt sich der Standhafte nicht.
4.5.43
श्रेयांसं हि परित्यज्य वैद्यं कर्मणिकर्मणि ।
पापीयांसं प्रकुर्वीरञ्शीलमेषां तथाविधम् ॥ ४.५.४३ ॥
Wer den Besseren und Gelehrten verstößt und für jede Aufgabe den Schlechteren einsetzt — deren Charakter ist von dieser Art.
4.5.44
नैषां दारेषु कुर्वीत प्राज्ञो मैत्रीं कथंचन ।
रक्षणं तु न सेवेत यो राजवसतिं वसेत् ॥ ४.५.४४ ॥
Der Weise soll auf keine Weise Freundschaft mit ihren Frauen schließen; wer in der Residenz des Königs wohnt, soll ihren Schutz nicht suchen.
4.5.45
यदा ह्यभिसमीक्षेत प्रेष्यं स्त्रीभिः समागतम् ।
बुद्धिः परिभवेत्तस्य राजा शङ्केत वा पुनः ॥ ४.५.४५ ॥
Wenn man einen Diener mit Frauen zusammentreffen sieht, wird sein Urteil getrübt, und der König soll wieder Verdacht gegen ihn hegen.
4.5.46
शङ्कितस्य पुनः स्त्रीषु कस्य भृत्यस्य भूमिपः ।
जीवितं साधु मन्येत प्रकृतिस्थो बलात्कृतः ॥ ४.५.४६ ॥
Wie könnte der König das Leben eines Dieners, der unter Frauen erneut verdächtigt wird, für gut halten — der in seiner Natur bleibt, aber mit Gewalt niedergehalten wird?
4.5.47
हर्षवस्तुषु चाप्यत्र वर्तमानेषु केषु चित् ।
नातिगाढं प्रहृष्येत तान्येवास्यानुपूजयेत् ॥ ४.५.४७ ॥
Auch wenn hier einige erfreuliche Dinge geschehen, soll er sich nicht übermäßig freuen; er soll ihn gemäß eben diesen Dingen ehren.
4.5.48
हर्षाद्धि मन्दः पुरुषः स्वैरं कुर्वीत वैकृतम् ।
तदस्यान्तःपुरे वृत्तमीक्षां कुर्वीत भूमिपः ॥ ४.५.४८ ॥
Denn ein törichter Mann kann aus Freude frei eine unziemliche Tat begehen; deshalb soll der König das Verhalten in seinen Frauengemächern beobachten.
4.5.49
अन्तःपुरगतं ह्येनं स्त्रियः क्लीबाश्च सर्वतः ।
वर्तमानं यथावच्च कुत्सयेयुरसंशयम् ॥ ४.५.४९ ॥
Frauen und Eunuchen in den inneren Gemächern werden ihn ohne Zweifel von allen Seiten tadeln, wie er sich verhält.
4.5.50
तस्माद्गम्भीरमात्मानं कृत्वा हर्षं नियम्य च ।
नित्यमन्तःपुरे राज्ञो न वृत्तं कीर्तयेद्बहिः ॥ ४.५.५० ॥
Daher soll er, ernst bleibend und seine Freude zügelnd, niemals die Vorgänge im inneren Gemach des Königs nach außen erzählen.
4.5.51
यथा हि सुमहामन्त्रो भिद्यमानो हरेत्सुखम् ।
एवमन्तःपुरे वृत्तं श्रूयमाणं बहिर्भवेत् ॥ ४.५.५१ ॥
Wie ein sehr geheimer Rat, wenn er verraten wird, das Glück raubt, so würden auch die Vorgänge im inneren Gemach, einmal gehört, nach außen bekannt werden.
4.5.52
या तु वृत्तिरबाह्यानां बाह्यानामपि केवलम् ।
उभयेषां समस्तानां शृणु राजोपजीविनाम् ॥ ४.५.५२ ॥
Höre, welche Lebensweise allein den Inneren und den Äußeren zukommt, allen, die vom König leben, beiderlei Art.
4.5.53
न स्त्रियो जातु मन्येत बाह्ये वाभ्यन्तरेऽपि वा ।
अनुजीविनां नरेन्द्रस्तु सृजेद्धि सुमहद्भयम् ॥ ४.५.५३ ॥
Ein König soll Frauen niemals trauen, weder draußen noch drinnen, noch den vom König Abhängigen, denn sie können große Furcht erzeugen.
4.5.54
मत्वाऽस्य प्रियमात्मानं राजरत्नानि राजवत् ।
अराजा राजयोग्यानि नोपयुञ्जीत पण्डितः ॥ ४.५.५४ ॥
In dem Glauben, dem König lieb zu sein, soll der, der nicht König ist, die königlichen Juwelen, die einem König geziemen, nicht wie ein König gebrauchen; ein Weiser tut das nicht.
4.5.55
अराजानं हि रत्नानि राजकान्तानि राजवत् ।
भुञ्जानं तं नरं राजा न तितिक्षेत जीवितम् ॥ ४.५.५५ ॥
Ein Mann, der nicht König ist und königliche Juwelen und königliche Güter wie ein König genießt, wird vom König nicht sein Leben lang geduldet werden.
4.5.56
तस्मादव्यक्तभोगेन भोक्तव्यं भूतिमिच्छता ।
तुल्यभोगं हि राजा तु भृत्यं कोपेन योजयेत् ॥ ४.५.५६ ॥
Deshalb soll, wer Wohlstand begehrt, verborgen genießen; denn wenn der König dem Diener gleichen Genuss gewährt, kann er ihn in Zorn treiben.
4.5.57
न चापत्येन संप्रीतिं राज्ञः कुर्वीत केनचित् ।
अधिक्षिप्तमनर्थं च द्वेष्यं च परिवर्जयेत् ॥ ४.५.५७ ॥
Auch sollte man durch seine Nachkommenschaft zum König keine enge Zuneigung zu irgendjemandem aufbauen; den Beleidiger, den Unheilstifter und den Gehassten soll man meiden.
4.5.58
एतां हि सेवमानस्य नरसीमां चतुर्विधाम् ।
द्विधा विच्छिद्यते मूलं राजमूलोपसेविनः ॥ ४.५.५८ ॥
Denn dem, der dem König dient, wird, wenn diese vierfache Grenze des Menschen überschritten wird, die Wurzel in zwei geteilt.
4.5.59
एतैस्तु विपरीता या नरसीमा नराधमैः ।
तथा कुर्वीत संसर्गं न विरोधं कथंचन ॥ ४.५.५९ ॥
Das Gegenteil davon ist die Menschengrenze, der die niederen Menschen folgen; man soll sich mit ihnen entsprechend verbinden, aber niemals in irgendeiner Weise in Feindschaft geraten.
4.5.60
बन्धुभिश्च नरेन्द्रस्य बलवद्भिश्च मानवैः ।
साधु मन्येत संसर्गं न विरोधं कथंचन ॥ ४.५.६० ॥
Mit den Verwandten des Königs und mit mächtigen Männern soll man Verbindung als gut erachten, aber niemals in irgendeiner Weise Feindschaft.
4.5.61
ताभ्यां तु नरसीमाभ्यां विरुद्धस्याल्पतेजसः ।
प्रथमं छिद्यते मूलं द्वितीयं जायते भयम् ॥ ४.५.६१ ॥
Durch jene beiden Grenzen der Menschen wird zuerst die Wurzel dessen abgeschnitten, der sich widersetzt und wenig Kraft hat; zweitens entsteht Furcht.
4.5.62
उद्धतानां च यो वेषः कुहकानां च यो भवेत् ।
राजवेषं च विस्पष्टं सेवमानो न वर्धते।
इतराभ्यां तु वेषाभ्यां परिहास्येत बान्धवैः ॥ ४.५.६२ ॥
Die Tracht der Hochmütigen und die der Betrüger und das offen königliche Gewand: Wer diese pflegt, gedeiht nicht; mit den beiden anderen Gewändern wird er von Verwandten verspottet werden.
4.5.63
अपुंभिश्चैव पुंभिश्च स्त्रीभिः स्त्रीदर्शिभिर्नरैः ।
शक्ये सति न संभाषां जातु कुर्वीत कर्हिचित् ॥ ४.५.६३ ॥
Wann immer es möglich ist, soll man niemals mit Nicht-Männern, mit Männern, mit Frauen oder mit Männern, die Frauen anschauen, ins Gespräch kommen.
4.5.64
प्रतिसंभाषमाणो हि त्रिभिरेतैरचेतनः ।
श्येनः पेशीमिवादत्ते पुरुषो भूतिमात्मनः ॥ ४.५.६४ ॥
Ein unbesonnener Mensch, der sich mit diesen dreien im Gespräch einlässt, nimmt sich selbst seinen Wohlstand, wie der Falke ein Stück Fleisch an sich reißt.
4.5.65
ये च राज्ञाऽभिसत्कारं लभेरन्कारणादिव ।
तैश्च सामन्तदूतैश्च न संसज्येत कर्हिचित् ॥ ४.५.६५ ॥
Mit denen, die aus irgendeinem Grund vom König Ehre empfangen, und mit den Grenzfürsten und Gesandten soll man niemals Umgang pflegen.
4.5.66
न चान्याचरितां भूमिमसंदिष्टो महीपतेः ।
उपसेवेत मेधावी यो राजवसतिं वसेत् ॥ ४.५.६६ ॥
Auch soll der Weise, ohne vom Herrn der Erde befohlen zu sein, sich nicht einem von anderen besuchten Ort nähern; wer in der Wohnstatt des Königs weilt, der soll dort wohnen.
4.5.67
न च संदर्शने राज्ञां प्रबन्धमभिसंजपेत् ।
अपि चैतद्दरिद्राणां व्यलीकस्थानमुत्तमम् ॥ ४.५.६७ ॥
Auch in Gegenwart der Könige soll man nicht lange reden oder murmeln; denn dies ist selbst für die Armen der höchste Ort des Unheils.
4.5.68
अर्थकामा च या नारी राजानं स्यादुपस्थिता ।
अनुजीवी तथायुक्तां निध्यायन्दुष्यते च सः ॥ ४.५.६८ ॥
Die Frau, die aus Verlangen nach Reichtum und Lust bei dem König erscheint, und ebenso die im Dienst Beschäftigte: wer sie anblickt, geht zugrunde.
4.5.69
तस्मान्नारीं न निध्यायेत्तथायुक्तां विचक्षणः ।
तथा क्षुतं च वातं च निष्ठीवं चाचरेच्छनैः ॥ ४.५.६९ ॥
Darum soll der Weise eine so beschäftigte Frau nicht anblicken; und er soll niesen, Wind lassen und spucken leise und behutsam.
4.5.70
न नर्मसु हसेज्जातु मूढवृत्तिर्हि सा स्मृता ।
स्मितं तु मृदुपूर्वेण दर्शयीत प्रसादजम् ॥ ४.५.७० ॥
Man soll über Scherze niemals lachen, denn das gilt als törichtes Benehmen; vielmehr soll man ein aus Wohlwollen geborenes Lächeln zeigen, dem Sanftmut vorangeht.
4.5.71
न चाक्षौ न भुजौ जातु न च वाक्यं समाक्षिपेत् ।
न च तिर्यगवेक्षेत चक्षुर्भ्यां सम्यगाचरेत् ॥ ४.५.७१ ॥
Man soll niemals die Augen oder die Arme bewegen, noch Worte achtlos hinauswerfen; auch nicht schief blicken; mit den Augen soll man sich recht verhalten.
4.5.72
भ्रुकुटिं च न कुर्वीत न चाङ्गुष्ठैर्लिखेन्महीम् ।
न च गाढं विजृम्भेत जातु राज्ञः समीपतः ॥ ४.५.७२ ॥
Man soll die Brauen nicht runzeln, auch nicht mit den Daumen Linien in den Boden ritzen, und niemals in Gegenwart des Königs tief gähnen.
4.5.73
न प्रशंसेन्ना चासूयेत्प्रियेषु च हितेषु च ।
स्तूयमानेषु वा तत्र दूष्यमानेषु वा पुनः ॥ ४.५.७३ ॥
Man soll weder die Lieben und Wohlgesinnten loben noch beneiden, ebenso nicht, wenn dort jemand gepriesen oder getadelt wird.
4.5.74
अथ संदृश्यमानेषु प्रियेषु च हितेषु च ।
श्रूयमाणेषु वाक्येषु वर्णयेदमृतं यथा ॥ ४.५.७४ ॥
Wenn die Lieben und Wohlgesinnten zu sehen sind und ihre Worte zu hören sind, soll man sie wie Nektar beschreiben.
4.5.75
न राज्ञः प्रतिकूलानि सेवमानः सुखी भवेत् ।
पुत्रो वा यदि वा भ्राता यद्यप्यात्मसमो भवेत् ॥ ४.५.७५ ॥
Wer dem König Widriges dient, wird nicht glücklich sein, sei es Sohn oder Bruder, selbst wenn er sich einem selbst gleich ist.
4.5.76
अप्रमत्तो हि राजानं रञ्जयेच्छीलसंपदा ।
उत्थानेन तु मेधावी शौचेन विविधेन च ॥ ४.५.७६ ॥
Der Achtsame soll den König durch den Reichtum guten Verhaltens erfreuen; und der Weise durch Tatkraft und vielfache Reinheit.
4.5.77
स्नानं हि वस्त्रशुद्धिश्च शारीरं शौचमुच्यते ।
असक्तिः प्राकृतार्थेषु द्वितीयं शौचमुच्यते ॥ ४.५.७७ ॥
Baden und Reinheit der Kleider nennt man die Reinheit des Körpers; Nichtanhaften an weltlichen Dingen nennt man die zweite Reinheit.
4.5.78
राजा भोजो विराट् सम्राट् क्षत्रियो भूपतिर्नृपः ।
य एतैः स्तूयते शब्दैः कस्तं नार्चितुमर्हति ॥ ४.५.७८ ॥
König, Bhoja, Virāṭa, Kaiser, Kṣatriya, Herr der Erde, Herrscher: Wer würde ihn nicht ehren, der mit diesen Titeln gepriesen wird?
4.5.79
तस्माद्भक्त्या च युक्तः सन्सत्यवादी जितेन्द्रियः ।
मेधावी धृतिमान्प्राज्ञः संश्रयीत महीपतिम् ॥ ४.५.७९ ॥
Darum soll jener, der hingebungsvoll, wahrhaftig, sinnenbeherrscht, klug, standhaft und weise ist, Zuflucht beim Herrscher der Erde suchen.
4.5.80
कृतज्ञं प्राज्ञमक्षुद्रं दृढभक्तिं जितेन्द्रियम् ।
वर्धमानं स्थितं स्थाने संश्रयीत महीपतिम् ॥ ४.५.८० ॥
Wer dankbar, klug, nicht kleinlich, von fester Hingabe, sinnenbeherrscht, aufstrebend und an seinem rechten Platz beständig ist, soll Zuflucht beim Herrscher der Erde suchen.
4.5.81
एष वः समुदाचारः समुद्दिष्टो यथाविधि ।
यथार्थान्संप्रपत्स्यन्ते पार्थ राजोपजीविनः ॥ ४.५.८१ ॥
Dies ist euer angemessenes Verhalten, nach Vorschrift dargelegt. O Sohn der Pṛthā, wer vom Dienst am König lebt, wird seine Ziele erreichen.
4.5.82
संवत्सरमिमं तावदेवंशीला बुभूषथः ।
ततः स्वविषयं प्राप्य यथाकामं चरिष्यथ ॥ ४.५.८२ ॥
Ein Jahr lang lebt so, mit solchem Verhalten; danach, wenn ihr euer eigenes Land erreicht habt, werdet ihr handeln, wie ihr wollt.
4.5.83
तं तथेत्यब्रुवन्पार्थाः पितृकल्पं यशस्विनम् ।
प्रहृष्टाश्चाभिवाद्यैनमुपातिष्ठन्परंतपाः ॥ ४.५.८३ ॥
Die Söhne der Pṛthā sprachen zu ihm, dem berühmten, vaterähnlichen: »So sei es.« Erfreut verneigten sich die Feindesbezwinger vor ihm und traten an seine Seite.
4.5.84
तेषां प्रतिष्ठमानानां मन्त्रांश्च ब्राह्मणोऽजपत् ।
भवाय राज्यलाभाय वीर्याय विजयाय च ॥ ४.५.८४ ॥
Als sie aufbrachen, sprach der Brahmane Mantras für sie: für ihr Wohl, für den Gewinn des Reiches, für Tapferkeit und für den Sieg.
4.5.85
ततोऽब्रवीदसौ विप्रो वाचमाशीः प्रयुज्य च ।
स्वद्रव्यप्रतिलाभाय शत्रूणां मर्दनाय च ॥ ४.५.८५ ॥
Da sprach jener Brāhmane, Segenswünsche aussprechend: Zur Wiedererlangung des eigenen Besitzes und zur Vernichtung der Feinde.
4.5.86
स्वस्ति वोस्तु शिवः पन्था द्रक्ष्यामि पुनरागतान् ।
इत्युक्ता हृष्टमनसो गुरुणा तेन धीमता।
युधिष्ठिरमुखाः सर्वे गन्तुं समुपचक्रमुः ॥ ४.५.८६ ॥
»Wohlergehen sei euch, euer Weg sei glückverheißend; ich werde euch wiedersehen, zurückgekehrt.« So angesprochen von jenem weisen Lehrer, begannen alle mit frohem Herzen, Yudhiṣṭhira an der Spitze, aufzubrechen.