മഹാഭാരതം · അധ്യായം 4.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.6.1
तेऽग्निं प्रदक्षिणं कृत्वा ब्राह्मणं च पुरोहितम् ।
अभिवाद्य ततः सर्वे प्रस्थातुमुपचक्रमुः ॥ ४.६.१ ॥
അവർ അഗ്നിയെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്, ബ്രാഹ്മണനെയും പുരോഹിതനെയും അഭിവാദ്യം ചെയ്തശേഷം എല്ലാവരും പുറപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.
4.6.2
अनुशिष्टोस्मि भद्रं ते नैतद्वक्ताऽस्ति कश्चन ।
कुन्तीमृते मातरं नः पितरं च यशस्विनम् ॥ ४.६.२ ॥
ഞാൻ ഉപദേശം ലഭിച്ചവനാണ്, നിങ്ങൾക്ക് ശുഭം ഭവിക്കട്ടെ. നമ്മുടെ അമ്മ കുന്തിയും യശസ്വിയായ പിതാവും അല്ലാതെ മറ്റാരും ഇതു പറയുകയില്ല.
4.6.3
यदेवानन्तरं कार्यं तद्भवान्वक्तुमर्हति ।
तारणाय तु दुःखस्य प्रस्थानाय भवाय च ॥ ४.६.३ ॥
ഇനി ചെയ്യേണ്ട കാര്യം നിങ്ങൾ തന്നെ പറയണം — ദുഃഖം കടക്കുന്നതിനും യാത്രയ്ക്കും ശ്രേയസ്സിനും.
4.6.4
तेषां प्रतिष्ठमानानां धौम्यो मन्त्रानथाजपत् ।
सर्वविघ्नप्रशमनानर्थसिद्धिकरांस्तथा।
ततः पावकमुञ्ज्वाल्य मन्त्रहव्यपुरुस्कृतम् ॥ ४.६.४ ॥
പുറപ്പെടാനിരുന്ന അവർക്കായി ധൗമ്യൻ എല്ലാ വിഘ്നങ്ങളും ശമിപ്പിക്കുന്നതും കാര്യസിദ്ധി നൽകുന്നതുമായ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചു. പിന്നെ മന്ത്രങ്ങളോടും ഹവിസ്സുകളോടും കൂടി അഗ്നിയെ ജ്വലിപ്പിച്ചു.
4.6.5
याज्ञसेनीं पुरस्कृत्य सर्व एव महारथाः ।
प्राद्रवन्सह धौम्येन बद्धशस्त्रा वनाद्वनम् ॥ ४.६.५ ॥
യാജ്ഞസേനിയെ (ദ്രൗപദിയെ) മുന്നിൽ നിർത്തി മഹാരഥന്മാരെല്ലാം ധൗമ്യനോടൊപ്പം ആയുധങ്ങൾ കെട്ടി കാട്ടിൽ നിന്ന് കാട്ടിലേക്ക് ഓടി.
4.6.6
ते वीरा बद्धनिस्त्रिंशा धनुर्बाणकलापिनः ।
अगच्छन्भीमधन्वानः काम्यकाद्यमुनां नदीम् ॥ ४.६.६ ॥
ആ വീരന്മാർ വാൾ കെട്ടി, വില്ലും അമ്പുറകളും ഏന്തി, ഭീകരധനുർധാരികളായി കാമ്യകവനത്തിൽ നിന്ന് യമുനാനദിയിലേക്കു പോയി.
4.6.7
उत्तरेण दशार्णानां पाञ्चालान्दक्षिणेन तु ।
अन्तरेण यकृल्लोम्नः शूरसेनांश्च पाण्डवाः ॥ ४.६.७ ॥
പാണ്ഡവർ വടക്ക് ദശാർണന്മാരെയും തെക്ക് പാഞ്ചാലന്മാരെയും, യകൃല്ലോമ്നനും ശൂരസേനന്മാർക്കും ഇടയിലൂടെയും കടന്നുപോയി.
4.6.8
ते तस्या दक्षिणं तीरमन्वगच्छन्पदातयः ।
ततः प्रत्यक्प्रयातास्ते संक्रामन्तो वनाद्वनम् ॥ ४.६.८ ॥
അവർ കാൽനടയായി ആ നദിയുടെ തെക്കേ തീരം പിന്തുടർന്നു; പിന്നെ പടിഞ്ഞാറോട്ട് നീങ്ങി ഒരു കാട്ടിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് കടന്നുപോയി.
4.6.9
वसाना वनदुर्गेषु रमणीयेषु धन्विनः ।
पल्वलेषु च रम्येषु नदीनां संगमेषु च ॥ ४.६.९ ॥
വില്ലാളികളായ അവർ മനോഹരമായ കാട്ടുകോട്ടകളിലും രമ്യമായ കുളങ്ങളിലും നദീസംഗമങ്ങളിലും തങ്ങി.
4.6.10
द्रुमान्नानाविधाकारान्नानाविधलताकुलान् ।
कुसुमाढ्यान्मनःकान्ताञ्शुभगन्धान्मनोरमान् ॥ ४.६.१० ॥
പലതരം രൂപങ്ങളുള്ള, പലതരം വള്ളികൾ നിറഞ്ഞ, പൂക്കളാൽ സമൃദ്ധമായ, മനസ്സിനിണങ്ങിയ, ശുഭഗന്ധമുള്ള, മനോഹരമായ മരങ്ങളെ.
4.6.11
पार्था निरीक्षमाणाश्च तान्द्रुमान्पुष्पशालिनः ।
जिघ्रन्तः पुष्पगन्धांश्च फलगन्धान्मनोरमान् ॥ ४.६.११ ॥
പൃഥയുടെ പുത്രന്മാർ പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ ആ മരങ്ങളെ നോക്കിക്കൊണ്ടും, പൂവിന്റെ ഗന്ധവും മനോഹരമായ പഴങ്ങളുടെ ഗന്ധവും മണത്തുകൊണ്ടും നടന്നു.
4.6.12
विध्यन्तो मृगजातानि महेप्वासा महाबलाः ।
उपित्वा द्वादशसमा वने परपुरंजयाः ।
लुब्धान्ब्रुवाणा मात्स्यस्य विपयं प्राविशंस्तदा ॥ ४.६.१२ ॥
മഹാധനുർധരരും മഹാബലവാന്മാരും ശത്രുനഗരങ്ങളെ ജയിക്കുന്നവരുമായ അവർ, മാൻകൂട്ടങ്ങളെ അമ്പെയ്തുകൊണ്ട്, കാട്ടിൽ പന്ത്രണ്ടു വർഷം പാർത്ത ശേഷം, അപ്പോൾ വേടന്മാരെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മത്സ്യരാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
4.6.13
तत्र धौम्यं महेप्वासाः पाण्डवेया व्यसर्जयन् ।
अग्निहोत्रं परिचरन्सोऽबुद्धोऽवसदाश्रमे ॥ ४.६.१३ ॥
അവിടെ മഹാധനുർധരന്മാരായ പാണ്ഡവർ ധൗമ്യനെ യാത്രയാക്കി. അഗ്നിഹോത്രം പരിചരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ആരുമറിയാതെ ആശ്രമത്തിൽ വസിച്ചു.
4.6.14
ततस्तेषु प्रयातेषु पाण्डवेषु महात्मसु ।
इन्द्रसेनमुखाश्चैव यथोक्तं प्राप्य निर्वृताः।
रथानश्वांश्च रक्षन्तः सुखमूषुः सुसंवृताः ॥ ४.६.१४ ॥
പിന്നെ മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡവർ പോയ ശേഷം, ഇന്ദ്രസേനനെ മുൻനിർത്തിയവർ പറഞ്ഞതുപോലെ ലഭിച്ച് സംതൃപ്തരായി. രഥങ്ങളെയും കുതിരകളെയും കാത്ത്, നന്നായി മറഞ്ഞിരുന്ന് അവർ സുഖമായി വസിച്ചു.
4.6.15
ततो जनपदं प्राप्य कृष्णा राजानमब्रवीत् ॥ ४.६.१५ ॥
പിന്നീട് ദേശത്തെത്തി, കൃഷ്ണ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
4.6.16
पश्यैकपद्यो दृश्यन्ते क्षेत्रे गोष्ठं समाश्रिताः ।
वृक्षांश्चोपवनोपेतान्ग्रामाणां नगरस्य च ॥ ४.६.१६ ॥
നോക്കൂ, വയലുകളിൽ ഒറ്റവഴികളും പശുത്തൊഴുത്തുകളും കാണുന്നു; ഉപവനങ്ങളോടു കൂടിയ മരങ്ങളും ഗ്രാമങ്ങളുടെയും നഗരത്തിന്റെയും മരങ്ങളും.
4.6.17
व्यक्तं दूरे विराटम…राजधानी भविष्यति ।
वसामेहापरां रात्रिं बलवान्मे परिश्रमः ॥ ४.६.१७ ॥
വ്യക്തമായി, ദൂരെ വിരാടം… തലസ്ഥാനമാകും. ഇവിടെ അടുത്ത രാത്രി കഴിക്കാം; എന്റെ ക്ഷീണം വലുതാണ്.
4.6.18
इमां कमलपत्राक्षीं द्रौपदीं माद्रिनन्दन ।
मुहूर्तं परिगृह्यैनां घाहुभ्यां नकुल व्रज ॥ ४.६.१८ ॥
മാദ്രിയുടെ പുത്രാ നകുലാ, ഈ താമരക്കണ്ണിയായ ദ്രൗപദിയെ ഒരു നിമിഷം നിന്റെ കൈകളിലെടുത്ത് നടക്കൂ.
4.6.19
ततोऽदूरे विराटस्य नगरं भरतर्षभ ।
राजधान्यां निवत्स्यामः प्रमुक्तमिव नो वनम् ॥ ४.६.१९ ॥
ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, വിരാടന്റെ നഗരം ഇവിടെ നിന്ന് അടുത്താണ്. ആ രാജധാനിയിൽ നാം വസിക്കും, ഈ വനം നമ്മെ വിട്ടുപോയതുപോലെ.
4.6.20
पूर्वाह्णे मृगयां कृत्वा मया विद्धा मृगा वने ।
अटवी च मया दूरं धृता मृगवधेप्सुना ॥ ४.६.२० ॥
പൂർവാഹ്നത്തിൽ ഞാൻ വേട്ടയാടി, കാട്ടിൽ മാനുകളെ അമ്പെയ്തു വീഴ്ത്തി. മാനുകളെ വധിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഞാൻ ഈ കാട്ടിൽ ദൂരെവരെ അലഞ്ഞു.
4.6.21
विषमा ह्यतिदुर्गा च वेगवत्परिधावता ।
सोहं धर्माभितप्तो वै नैनामादातुमुत्सहे ॥ ४.६.२१ ॥
ആ വഴി ദുർഘടവും അതിദുർഗമവുമായിരുന്നു; വേഗത്തിൽ ഓടിയ ഞാൻ. വെയിലിൽ തപിച്ച ഞാൻ ഇവളെ എടുക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നില്ല.
4.6.22
सहदेव त्वमादाय मुहूर्तं द्रौपदीं नय ।
राजधान्यां निवत्स्यामः सुमुक्तमिव नो वनम् ॥ ४.६.२२ ॥
സഹദേവാ, നീ ദ്രൗപദിയെ ഒരു നിമിഷം എടുത്തുകൊണ്ടുപോകുക. ആ രാജധാനിയിൽ നാം വസിക്കും, ഈ വനം നമ്മെ പൂർണമായി വിട്ടതുപോലെ.
4.6.23
अहमप्यस्मि तृषितः क्षुधया परिपीडितः ।
परिश्रान्तश्च भद्रं ते नैनामादातुमुत्सहे ॥ ४.६.२३ ॥
ഞാനും ദാഹത്താലും വിശപ്പിനാലും ഏറെ പീഡിതനാണ്, ക്ഷീണിതനുമാണ്. നിനക്ക് മംഗളമുണ്ടാകട്ടെ, ഇവളെ എടുക്കാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമില്ല.
4.6.24
एहि वीर विशालाश्च वीरसिंह इवार्जुन ।
इमां कमलपत्राक्षीं द्रौपदीं द्रुपदात्मजाम् ॥ ४.६.२४ ॥
വരിക, വീരാ, വിശാലനേത്രാ, വീരസിംഹമായ അർജുനനെപ്പോലെ; ഈ താമരക്കണ്ണിയായ, ദ്രുപദപുത്രി ദ്രൗപദിയുടെ അടുത്തേക്ക് വരിക.
4.6.25
परिगृह्य मुहूर्तं त्वं बाहुभ्यां कुशलं व्रज ।
राजधान्यां निवत्स्यामः प्रमुक्तमिव नो वनम् ॥ ४.६.२५ ॥
യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു: ഒരു നിമിഷം അവളെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ച് ക്ഷേമമായി പോകൂ. കാട് നമ്മെ വിട്ടുപോയതുപോലെ നാം രാജധാനിയിൽ വസിക്കും.
4.6.26
गुरोर्वचनमाज्ञाय संप्रहृष्टो जितेन्द्रियः ।
बाहुभ्यां परिगृह्याथ राजपुत्रीमनिन्दिताम् ।
प्रवव्राज महाबाहुरर्जुनः प्रियदर्शनाम् ॥ ४.६.२६ ॥
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു: ഗുരുവചനം അറിഞ്ഞ് അത്യന്തം സന്തുഷ്ടനായ, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹമുള്ള മഹാബാഹു അർജുനൻ, നിർദോഷയായ ആ രാജകുമാരിയെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ച് കാണാൻ മനോഹരിയായ അവളോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു.
4.6.27
जटिलो वल्कलधरः शततूणीधनुर्धरः ।
स्कन्धे कृत्वा वरारोहां बालामायतलोचनाम् । ॥ ४.६.२७ ॥
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു: ജടധരിച്ച്, വൽക്കലം ധരിച്ച്, നൂറ് ആവനാഴികളുള്ള വില്ലേന്തിയ അർജുനൻ, മനോഹരമായ അരക്കെട്ടും നീണ്ട കണ്ണുകളുമുള്ള ആ ബാലികയെ തോളിൽ വെച്ചു.
4.6.28
आनीय नगराभ्याशमवातारयदर्जुनः ॥ ४.६.२८ ॥
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു: നഗരത്തിനടുത്തെത്തിച്ച് അർജുനൻ അവളെ ഇറക്കി.