மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.6.1
तेऽग्निं प्रदक्षिणं कृत्वा ब्राह्मणं च पुरोहितम् ।
अभिवाद्य ततः सर्वे प्रस्थातुमुपचक्रमुः ॥ ४.६.१ ॥
அவர்கள் அக்னியை வலமாகச் சுற்றி வந்து, பிராமணரையும் புரோஹிதரையும் வணங்கிய பின், அனைவரும் புறப்படத் தொடங்கினர்.
4.6.2
अनुशिष्टोस्मि भद्रं ते नैतद्वक्ताऽस्ति कश्चन ।
कुन्तीमृते मातरं नः पितरं च यशस्विनम् ॥ ४.६.२ ॥
நான் அறிவுரை பெற்றுவிட்டேன், உங்களுக்கு நலன் உண்டாகட்டும். நம் தாய் குந்தியையும் புகழ்பெற்ற தந்தையையும் தவிர இதை யாரும் சொல்லமாட்டார்கள்.
4.6.3
यदेवानन्तरं कार्यं तद्भवान्वक्तुमर्हति ।
तारणाय तु दुःखस्य प्रस्थानाय भवाय च ॥ ४.६.३ ॥
இதற்குப் பின் செய்யவேண்டிய கடமையை நீங்களே சொல்லவேண்டும்; துன்பத்தைக் கடக்கவும், புறப்படவும், நலனுக்காகவும்.
4.6.4
तेषां प्रतिष्ठमानानां धौम्यो मन्त्रानथाजपत् ।
सर्वविघ्नप्रशमनानर्थसिद्धिकरांस्तथा।
ततः पावकमुञ्ज्वाल्य मन्त्रहव्यपुरुस्कृतम् ॥ ४.६.४ ॥
புறப்படத் தயாரான அவர்களுக்காக தௌம்யர் எல்லா இடையூறுகளையும் போக்கி காரியத்தை நிறைவேற்றும் மந்திரங்களை ஜபித்தார்; பின்னர் மந்திரங்களாலும் ஹவிஸ்களாலும் அக்னியை எரியச்செய்தார்.
4.6.5
याज्ञसेनीं पुरस्कृत्य सर्व एव महारथाः ।
प्राद्रवन्सह धौम्येन बद्धशस्त्रा वनाद्वनम् ॥ ४.६.५ ॥
யாஜ்ஞசேனியை (திரௌபதியை) முன்னிறுத்திக்கொண்டு எல்லா மகாரதர்களும் தௌம்யருடன் ஆயுதங்களைக் கட்டிக்கொண்டு காட்டிலிருந்து காட்டுக்கு விரைந்தனர்.
4.6.6
ते वीरा बद्धनिस्त्रिंशा धनुर्बाणकलापिनः ।
अगच्छन्भीमधन्वानः काम्यकाद्यमुनां नदीम् ॥ ४.६.६ ॥
அந்த வீரர்கள் வாள்களைக் கட்டிக்கொண்டு, வில்லும் அம்பறாத்தூணியும் ஏந்தி, பயங்கர வில்லாளிகளாய் காம்யக வனத்திலிருந்து யமுனை ஆற்றை நோக்கிச் சென்றனர்.
4.6.7
उत्तरेण दशार्णानां पाञ्चालान्दक्षिणेन तु ।
अन्तरेण यकृल्लोम्नः शूरसेनांश्च पाण्डवाः ॥ ४.६.७ ॥
பாண்டவர்கள் வடக்கே தசார்ணர்களையும், தெற்கே பாஞ்சாலர்களையும், யகృல்லோம்னருக்கும் சூரசேனர்களுக்கும் இடையே சென்றனர்.
4.6.8
ते तस्या दक्षिणं तीरमन्वगच्छन्पदातयः ।
ततः प्रत्यक्प्रयातास्ते संक्रामन्तो वनाद्वनम् ॥ ४.६.८ ॥
அவர்கள் நடந்தே அந்த ஆற்றின் தெற்குக் கரையைப் பின்பற்றிச் சென்றனர்; பின்னர் மேற்கு நோக்கிச் சென்று ஒரு காட்டிலிருந்து மற்றொரு காட்டுக்குக் கடந்தனர்.
4.6.9
वसाना वनदुर्गेषु रमणीयेषु धन्विनः ।
पल्वलेषु च रम्येषु नदीनां संगमेषु च ॥ ४.६.९ ॥
வில்லேந்திய அவர்கள் அழகிய காட்டுக் கோட்டைகளிலும், ரம்மியமான குளங்களிலும், ஆறுகளின் சங்கமங்களிலும் தங்கினர்.
4.6.10
द्रुमान्नानाविधाकारान्नानाविधलताकुलान् ।
कुसुमाढ्यान्मनःकान्ताञ्शुभगन्धान्मनोरमान् ॥ ४.६.१० ॥
பல வடிவங்கள் கொண்ட, பல வகைக் கொடிகளால் நிறைந்த, மலர்களால் செழித்த, மனம் கவரும், நறுமணமுள்ள, மனதுக்கினிய மரங்களை.
4.6.11
पार्था निरीक्षमाणाश्च तान्द्रुमान्पुष्पशालिनः ।
जिघ्रन्तः पुष्पगन्धांश्च फलगन्धान्मनोरमान् ॥ ४.६.११ ॥
பிருதையின் மக்கள் அந்தப் பூக்கள் நிறைந்த மரங்களைப் பார்த்தபடியும், மலர்களின் நறுமணத்தையும் கனிகளின் மனம் கவரும் வாசனையையும் நுகர்ந்தபடியும் இருந்தனர்.
4.6.12
विध्यन्तो मृगजातानि महेप्वासा महाबलाः ।
उपित्वा द्वादशसमा वने परपुरंजयाः ।
लुब्धान्ब्रुवाणा मात्स्यस्य विपयं प्राविशंस्तदा ॥ ४.६.१२ ॥
மாபெரும் வில்லாளிகளும் மகாபலசாலிகளுமான அவர்கள், மான் கூட்டங்களை அம்பெய்தபடி, பகைவர் நகரங்களை வெல்பவர்களாய், காட்டில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வாழ்ந்து, அப்போது தங்களை வேடர்கள் என்று கூறிக்கொண்டு மத்ஸ்ய நாட்டுக்குள் நுழைந்தனர்.
4.6.13
तत्र धौम्यं महेप्वासाः पाण्डवेया व्यसर्जयन् ।
अग्निहोत्रं परिचरन्सोऽबुद्धोऽवसदाश्रमे ॥ ४.६.१३ ॥
அங்கே மகா வில்லாளிகளான பாண்டவர்கள் தௌம்யரை அனுப்பினார்கள். அக்னிஹோத்ரத்தைப் பேணியபடி அவர் தெரியாமல் ஆசிரமத்தில் தங்கினார்.
4.6.14
ततस्तेषु प्रयातेषु पाण्डवेषु महात्मसु ।
इन्द्रसेनमुखाश्चैव यथोक्तं प्राप्य निर्वृताः।
रथानश्वांश्च रक्षन्तः सुखमूषुः सुसंवृताः ॥ ४.६.१४ ॥
பின்னர் மகாத்மாக்களான பாண்டவர்கள் சென்றபின், இந்திரசேனன் தலைமையில் இருந்தோர் சொன்னபடி பெற்று மகிழ்ந்தனர். தேர்களையும் குதிரைகளையும் காத்தபடி, நன்கு மறைந்து அவர்கள் சுகமாக வாழ்ந்தனர்.
4.6.15
ततो जनपदं प्राप्य कृष्णा राजानमब्रवीत् ॥ ४.६.१५ ॥
பின்னர் நாட்டை அடைந்து, கிருஷ்ணை அரசனிடம் சொன்னாள்.
4.6.16
पश्यैकपद्यो दृश्यन्ते क्षेत्रे गोष्ठं समाश्रिताः ।
वृक्षांश्चोपवनोपेतान्ग्रामाणां नगरस्य च ॥ ४.६.१६ ॥
பார், வயல்களில் ஒற்றைப் பாதைகளும் மாட்டுத்தொழுவங்களும் தெரிகின்றன; சோலைகளுடன் கூடிய மரங்களும், கிராமங்களின் மற்றும் நகரத்தின் மரங்களும்.
4.6.17
व्यक्तं दूरे विराटम…राजधानी भविष्यति ।
वसामेहापरां रात्रिं बलवान्मे परिश्रमः ॥ ४.६.१७ ॥
தெளிவாக, தொலைவில் விராடம்… தலைநகராக இருக்கும். இங்கே அடுத்த இரவைக் கழிப்போம்; என் களைப்பு மிகுதி.
4.6.18
इमां कमलपत्राक्षीं द्रौपदीं माद्रिनन्दन ।
मुहूर्तं परिगृह्यैनां घाहुभ्यां नकुल व्रज ॥ ४.६.१८ ॥
மாத்ரியின் மகனே, நகுலா, இந்தத் தாமரைக்கண்ணி திரௌபதியை ஒரு கணம் உன் கைகளால் ஏந்திக்கொண்டு செல்.
4.6.19
ततोऽदूरे विराटस्य नगरं भरतर्षभ ।
राजधान्यां निवत्स्यामः प्रमुक्तमिव नो वनम् ॥ ४.६.१९ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, விராடனின் நகரம் இங்கிருந்து அருகிலேயே உள்ளது. அந்த தலைநகரில் நாம் வசிப்போம், இந்தக் காடு நம்மை விட்டு விலகியது போல.
4.6.20
पूर्वाह्णे मृगयां कृत्वा मया विद्धा मृगा वने ।
अटवी च मया दूरं धृता मृगवधेप्सुना ॥ ४.६.२० ॥
முற்பகலில் நான் வேட்டையாடி வனத்தில் மான்களை அம்பால் துளைத்தேன். மான்களைக் கொல்ல விரும்பி நான் இந்தக் காட்டில் வெகுதூரம் அலைந்தேன்.
4.6.21
विषमा ह्यतिदुर्गा च वेगवत्परिधावता ।
सोहं धर्माभितप्तो वै नैनामादातुमुत्सहे ॥ ४.६.२१ ॥
அந்தப் பாதை கரடுமுரடானதும் மிகவும் கடினமானதும் ஆகும்; வேகமாக ஓடி வந்தவனாக நான் இருந்தேன். வெயிலில் வாடிய நான் இவளைத் தூக்கிச் செல்லும் துணிவு கொண்டவனல்ல.
4.6.22
सहदेव त्वमादाय मुहूर्तं द्रौपदीं नय ।
राजधान्यां निवत्स्यामः सुमुक्तमिव नो वनम् ॥ ४.६.२२ ॥
சகாதேவா, நீ சிறிது நேரம் திரௌபதியைத் தூக்கிக்கொண்டு செல். நாம் அந்த தலைநகரில் வசிப்போம், இந்தக் காடு நம்மை முழுவதுமாக விட்டுவிட்டது போல.
4.6.23
अहमप्यस्मि तृषितः क्षुधया परिपीडितः ।
परिश्रान्तश्च भद्रं ते नैनामादातुमुत्सहे ॥ ४.६.२३ ॥
நானும் தாகத்தாலும் பசியாலும் மிகவும் வாடியிருக்கிறேன், சோர்வுற்றிருக்கிறேன். உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், இவளைத் தூக்கிச் செல்லும் துணிவு எனக்கு இல்லை.
4.6.24
एहि वीर विशालाश्च वीरसिंह इवार्जुन ।
इमां कमलपत्राक्षीं द्रौपदीं द्रुपदात्मजाम् ॥ ४.६.२४ ॥
வருக வீரனே, விசாலமான கண்களை உடையவனே, வீரசிங்கமான அர்ஜுனனைப் போன்றவனே; இந்தத் தாமரைக்கண்ணி, துருபதனின் மகள் திரௌபதியை அணுகு.
4.6.25
परिगृह्य मुहूर्तं त्वं बाहुभ्यां कुशलं व्रज ।
राजधान्यां निवत्स्यामः प्रमुक्तमिव नो वनम् ॥ ४.६.२५ ॥
யுதிஷ்டிரர் கூறினார்: ஒரு கணம் அவளைக் கைகளால் அணைத்துக்கொண்டு நலமாகச் செல். நாம் தலைநகரில் வசிப்போம், காடு நம்மை விட்டு விலகியது போல்.
4.6.26
गुरोर्वचनमाज्ञाय संप्रहृष्टो जितेन्द्रियः ।
बाहुभ्यां परिगृह्याथ राजपुत्रीमनिन्दिताम् ।
प्रवव्राज महाबाहुरर्जुनः प्रियदर्शनाम् ॥ ४.६.२६ ॥
வைசம்பாயனர் கூறினார்: குருவின் சொல்லை அறிந்து பெரிதும் மகிழ்ந்த, புலன்களை அடக்கிய மகாபாகு அர்ஜுனன், குற்றமற்ற அந்த அரச மகளை கைகளால் அணைத்துக்கொண்டு, பார்ப்பதற்கு இனிய அவளுடன் புறப்பட்டான்.
4.6.27
जटिलो वल्कलधरः शततूणीधनुर्धरः ।
स्कन्धे कृत्वा वरारोहां बालामायतलोचनाम् । ॥ ४.६.२७ ॥
வைசம்பாயனர் கூறினார்: சடை முடி தரித்து, மரவுரி அணிந்து, நூறு அம்பறாத்தூணிகளுடன் வில்லேந்திய அர்ஜுனன், அழகிய இடையுடைய, நீண்ட கண்களுடைய அந்தச் சிறுமியைத் தோளில் ஏற்றினான்.
4.6.28
आनीय नगराभ्याशमवातारयदर्जुनः ॥ ४.६.२८ ॥
வைசம்பாயனர் கூறினார்: நகரின் அருகே கொண்டுவந்து அர்ஜுனன் அவளை இறக்கிவைத்தான்.