மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.60.1
तं पार्थः प्रतिजग्राह वायुवेगमिवाचलः ।
शरजालेन महता वर्षमाण इवाम्बुदः ॥ ४.६०.१ ॥
காற்றின் வேகத்துடன் வந்தவனை பார்த்தன் மலை போல் எதிர்கொண்டான்; பெரும் அம்புவலையால் பொழியும் மேகம் போல் அவன் இருந்தான்.
4.60.2
तयोर्देवासुरसमः सन्निपातो महानभूत् ।
किरतोः शरजालानि वृत्रवासवयोरिव ॥ ४.६०.२ ॥
அவ்விருவரின் அந்த மோதல் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையேயான போர் போல் பெரிதாக இருந்தது; வ்ருத்திரனும் வாசவனும் போல அவர்கள் அம்புவலைகளை எய்தனர்.
4.60.3
न स्म सूर्यस्तदा भाति न च वाति समीरणः ।
शरगाढे कृते व्योम्नि छायाभूतमिवाभवत् ॥ ४.६०.३ ॥
அப்போது சூரியன் ஒளிரவில்லை, காற்றும் வீசவில்லை; அம்புகளால் அடர்ந்த வானம் நிழல் போல் ஆனது.
4.60.4
महांश्चटचटाशब्दो योधयोर्युध्यमानयोः ।
दह्यतामिव वेणूनामासीत्परमदारुणः ॥ ४.६०.४ ॥
போரிட்ட இரு வீரர்களின் அந்த பெரிய சடசட ஒலி எரியும் மூங்கில்களின் ஒலி போல் மிகக் கொடியதாக இருந்தது.
4.60.5
हयांस्तस्यार्जुनः सङ्ख्ये कृतवानल्पतेजसाः ।
ते राजन्न प्रजानन्ति दिशं कांचन मोहिताः ॥ ४.६०.५ ॥
அர்ஜுனன் போரில் அவனுடைய குதிரைகளை வலுவிழக்கச் செய்தான்; ஓ அரசே, அவை மயங்கி எந்தத் திசையையும் அறியவில்லை.
4.60.6
ततो द्रौणिर्महावीर्यः पार्थस्य विचरिष्यतः ।
विवरं सूक्ष्ममालोक्य ज्यां नुनोद क्षुरेण सः ॥ ४.६०.६ ॥
பின்னர் வீரியமிக்க துரோணரின் மகன், பார்த்தன் நகர்ந்து கொண்டிருக்கையில் ஒரு சிறிய இடைவெளியைக் கண்டு, கூரிய அம்பால் அவனது வில்நாணை அறுத்தான்.
4.60.7
तदस्यापूजयन्देवाः कर्म दृष्ट्वाऽतिमानुषम् ।
न शक्तोऽन्यः पुमान्स्थातुमृते द्रौणेर्धनंजयम् ॥ ४.६०.७ ॥
அப்போது தேவர்கள் அந்த மனிதர்களுக்கு அப்பாற்பட்ட செயலைக் கண்டு அவனைப் பாராட்டினர். துரோணரின் மகனைத் தவிர வேறு எந்த மனிதனும் தனஞ்சயனின் முன் நிற்கத் திறன் பெற்றவனாக இல்லை.
4.60.8
ततो द्रौणिर्धनुर्व्यस्य व्यपक्रम्य नरर्षभः ।
पुनरप्यभ्यहन्पार्थं हृदये कङ्कपत्रिभिः । ॥ ४.६०.८ ॥
பின்னர் துரோணரின் மகன் வில்லை வளைத்து, சற்று விலகி, அந்த நரசிரேஷ்டன் பார்த்தனை மீண்டும் நெஞ்சில் கங்கப் பறவை இறகு அம்புகளால் தாக்கினான்.
4.60.9
ततः पार्थो महाबाहुः प्रहसन्स्वनवत्तदा ।
योजयामास च तदा मौर्व्या गाण्डीवमोजसा ॥ ४.६०.९ ॥
பின்னர் மகாபாகு பார்த்தன் உரக்கச் சிரித்தபடி, அப்போதே வலிமையுடன் நாணில் காண்டீவத்தைப் பூட்டினான்.
4.60.10
तं दृष्ट्वा ऋद्धमायान्तं प्रभिन्नमिव कुञ्जरम् ।
ऋद्धः समाह्वयामास द्रौणिर्युद्धाय भारत ॥ ४.६०.१० ॥
சினத்துடன் வரும் அவனை மதங்கொண்ட யானையைப் போல் கண்டு, சினமுற்ற துரோணரின் மகன், பாரதா, போருக்காக அவனைச் சவாலிட்டான்.
4.60.11
ततोऽर्धचन्द्रपाहृत्य तेन पार्थः समाहतः ।
चिच्छेद तस्य चापं च सूतं चाश्वं च तेजसा ।
विव्याध निशितैश्चापि शरैराशीविपोपमैः ॥ ४.६०.११ ॥
பின்னர் பார்த்தன் அர்த்தசந்திர அம்பால் அவனால் தாக்கப்பட்டு, தன் ஒளியால் அவனுடைய வில்லையும் தேரோட்டியையும் குதிரையையும் வெட்டினான்; கூரிய நாகப் பாம்புகள் போன்ற அம்புகளால் அவனையும் துளைத்தான்.
4.60.12
सोऽन्यं रथं समास्थाय प्रत्यायाद्रथिपुङ्गवः ।
वारणेनेव मत्तेन मत्तो वारणयूथपः ॥ ४.६०.१२ ॥
அவன் வேறொரு தேரில் ஏறி மீண்டும் திரும்பினான் — தேர்வீரர்களில் சிறந்தவனாக, மதங்கொண்ட யானைக்கு எதிரே மதம்பிடித்த யானைத் தலைவனைப் போல்.
4.60.13
ततः प्रववृते युद्धं पृथिव्यामेकवीरयोः ।
रणमध्ये द्वयोरेव सुमहद्रोमहर्षणम् ॥ ४.६०.१३ ॥
பின்னர் பூமியில் இரு தனி வீரர்களுக்கிடையே போர் தொடங்கியது; போர்க்களத்தின் நடுவில் அவ்விருவருக்குமே அது மிகவும் மயிர் சிலிர்க்கச் செய்யும் போராக இருந்தது.
4.60.14
तौ वीरौ कुरवः सर्वे ददृशुर्विस्मयान्विताः ।
युध्यमानौ महात्मानौ द्विरदाविव संगतौ ॥ ४.६०.१४ ॥
அனைத்துக் குரு வீரர்களும் வியப்புடன் அந்த இரு வீரர்களைப் பார்த்தனர்; அந்த மகாத்மாக்கள் இரு யானைகள் மோதிக்கொள்வது போலப் போரிட்டனர்.
4.60.15
तौ समाजघ्नतुर्वीरौ परस्परजयैषिणौ ।
शरै राशीविषाकारैर्ज्वलद्भिरिव पावकैः ॥ ४.६०.१५ ॥
ஒருவரையொருவர் வெல்ல விரும்பிய அவ்விரு வீரர்களும் விஷப் பாம்புகளைப் போன்றும் எரியும் நெருப்புகளைப் போன்றுமுள்ள அம்புகளால் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்.
4.60.16
अक्षयाविषुधी दिव्यौ पाण्डवस्य महात्मनः ।
तेन पार्थो रणे शूरस्तस्थौ गिरिरिवाचलः ॥ ४.६०.१६ ॥
மகாத்மா பாண்டவனின் அழியாத, தெய்வீகமான இரண்டு அம்பறாத்தூணிகள் இருந்தன; அவற்றால் வீரன் பார்த்தன் போர்க்களத்தில் மலைபோல அசையாமல் நின்றான்.
4.60.17
अश्वत्थाम्नः पुनर्बाणाः क्षिप्रमभ्यस्यतो रणे ।
जग्मुः परिक्षयं शीघ्रमभूत्तेनाधिकोऽर्जुनः ॥ ४.६०.१७ ॥
போர்க்களத்தில் விரைவாக அம்புகளை எய்துகொண்டிருந்த அசுவத்தாமனின் அம்புகள் மீண்டும் மீண்டும் தீர்ந்துபோயின; அதனால் அர்ஜுனன் மேலோங்கினான்.