Mahābhārata · Adhyāya 4.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.72.1
सभाज्यमानः पौरैश्च स्त्रीभिर्जानपदैरपि ।
आसाद्यान्तःपुरद्वारं पित्रे संप्रत्यवेदयत् ॥ ४.७२.१ ॥
Von den Stadtbewohnern, den Frauen und den Landleuten geehrt, erreichte er das Tor der inneren Gemächer und ließ nun dem Vater Nachricht geben.
4.72.2
ततो द्वाःस्थः समासाद्य प्रणिपत्य कृताञ्जलिः ।
वर्धयित्वा जयाशीर्भिरिदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.७२.२ ॥
Da trat der Torwächter herzu, verneigte sich, legte die Handflächen zusammen, segnete mit Wünschen des Sieges und sprach diese Worte.
4.72.3
राजन्पृथुयशस्तुभ्यं जित्वा शत्रून्समागतः ।
उत्तरः सह सूतेन द्वारि तिष्ठति वारितः ॥ ४.७२.३ ॥
O König von großem Ruhm, dein Sohn ist zurückgekehrt, nachdem er die Feinde besiegt hat; Uttara steht mit dem Wagenlenker am Tor, zurückgehalten.
4.72.4
कुमारो योधमुख्यैस्च गणिकाभिस्च संवृतः ।
पौरजानपदैर्युक्तः पूज्यमानो जयाशिषाः ॥ ४.७२.४ ॥
Der Prinz, umgeben von den führenden Kriegern und Kurtisanen, begleitet von Stadtbewohnern und Landleuten, wird mit Segenswünschen des Sieges geehrt.
4.72.5
ततो हृष्टो महीपालः क्षत्तारमिदमब्रवीत् ।
प्रवेशयोभौ तौ तूर्णं दर्शनेप्सुरहं तयोः ॥ ४.७२.५ ॥
Da sprach der erfreute König zum Kämmerer: »Führe beide sogleich herein; ich begehre, sie zu sehen.«
4.72.6
क्षत्तारं कुरुराजस्तु शनैः कर्ण उपाजपत् ।
उत्तरः प्रविशत्वेको न प्रवेश्या बृहन्नलाः ॥ ४.७२.६ ॥
Der König der Kuru (Yudhiṣṭhira) sprach leise zum Kämmerer: »Uttara soll allein eintreten; Bṛhannalā darf nicht eingelassen werden.«
4.72.7
तस्य हि महाबाहोर्व्रतं नित्यं महात्मनः ।
यो ममाङ्गे व्रणं कुर्याच्छोणितं वा प्रदर्शयेत्।
अन्यत्र संग्रामगतान्न स जीवेत्कथंचन ॥ ४.७२.७ ॥
Das ständige Gelübde jenes großen, starkarmigen Edlen lautet: Wer meinen Körper verwundet oder Blut zeigt — außer denen, die in die Schlacht gegangen sind — wird auf keine Weise am Leben bleiben.
4.72.8
व्यक्तं भृसं सुसंक्रुद्धो मां दृष्ट्वैव सशोणितम् ।
विराटमिह सामात्यं हन्यात्सबलावाहनम् ॥ ४.७२.८ ॥
Es ist klar: Sehr erzürnt, wenn er mich blutbefleckt sieht, wird er Virāṭa hier samt seinen Ministern, seinem Heer und Gefolge erschlagen.
4.72.9
इन्द्रं वापि कुबेरं वा यमं वा वरुणं तथा ।
मम शोणितकर्तारं मृद्गीयात्किं पुनर्नरम् ॥ ४.७२.९ ॥
Selbst Indra, Kubera, Yama oder Varuṇa — er würde den nicht verschonen, der mein Blut vergießt; wie viel weniger einen gewöhnlichen Menschen!
4.72.10
क्षणमात्रं तु तत्रैव द्वारि तिष्ठतु वीर्यवान् ।
इति प्रोवाच धर्मात्मा युधिष्ठिर उदारधीः ॥ ४.७२.१० ॥
»Der Tapfere möge nur einen Augenblick dort an der Tür stehen«, so sprach Yudhiṣṭhira, der Gerechtgesinnte, der Edelgesinnte.
4.72.11
इत्युक्त्वा क्षमया युक्तो धर्मराजो घृणान्वितः ।
सभायां सह मात्स्येन तूष्णीमुपविवेश ह ॥ ४.७२.११ ॥
So gesprochen, setzte sich der Dharma-König, mit Geduld begabt und voller Mitgefühl, schweigend in der Versammlung neben den König der Matsya.
4.72.12
ततो राजसुतो ज्येष्ठः प्राविशत्पृथिवींजयः ।
ववन्दे स पितुः पादौ कङ्कं चाप्युपतिष्ठत ॥ ४.७२.१२ ॥
Da trat der älteste Sohn des Königs ein, der Eroberer der Erde. Er verneigte sich zu den Füßen seines Vaters und ging auch hin und stand bei Kaṅka.
4.72.13
पश्यन्युधिष्ठिरं दृष्ट्या वक्रया चरणौ पितुः ।
अभिवाद्य ततो दृष्ट्वा कङ्कस्य रुधिरप्लुतम् ।
हृदयेऽदह्यत तदा मृत्युग्रस्त इवोत्तरः ॥ ४.७२.१३ ॥
Mit einem schrägen Blick auf Yudhiṣṭhira, nachdem er die Füße seines Vaters gegrüßt hatte, und dann Kaṅka blutüberströmt sehend, brannte Uttaras Herz, als wäre er vom Tod ergriffen.
4.72.14
ततो रुधिरसिक्ताङ्गमनेकाग्रमनागसम् ।
भूमावेकान्त आसीनं सैरन्ध्र्या समुपासितम्।
ततः पप्रच्छ राजानं त्वरमाण इवोत्तरः ॥ ४.७२.१४ ॥
Dann fragte Uttara, gleichsam eilig, den König, der allein auf dem Boden saß, mit blutbesprengtem Körper, unruhigen Sinnes, schuldlos, von Sairandhrī bedient.
4.72.15
केनायं ताडितः कङ्कः केन पापमिदं कृतम् ।
को वा जिगमिषुर्मृत्युं केन स्पृष्टः पदोरगः ॥ ४.७२.१५ ॥
Von wem wurde dieser Kaṅka geschlagen? Wer hat diese Untat begangen? Oder wer begehrt den Tod? Wer hat die Schlange mit dem Fuß berührt?
4.72.16
श्रोत्रियो ब्राह्मणश्रेष्ठ इन्द्रासनरतिक्षमः ।
पूजनीयोऽभिवाद्यश्च न प्रबाध्योऽयमीदृशः ॥ ४.७२.१६ ॥
Dieser ist im Veda bewandert, der beste der Brahmanen, würdig, am Sitz Indras Freude zu finden, verehrungswürdig und grußwürdig; ein solcher Mann darf nicht verletzt werden.
4.72.17
स पुत्रस्य वचः श्रुत्वा विराटो राष्ट्रवर्धनः ।
प्रत्युवाचोत्तरं वाक्यं साध्वसाद्ध्वस्तमानसः ॥ ४.७२.१७ ॥
Als er die Worte seines Sohnes gehört hatte, antwortete Virāṭa, der Mehrer des Reiches, mit vor Furcht zerrütteten Sinnen Uttara mit diesen Worten.
4.72.18
पुत्र ते विजयं श्रुत्वा प्रहृष्टोऽहं मुदा भृशम् ।
अक्षक्रीडनयाऽनेन कालक्षेपमकारिषम् ॥ ४.७२.१८ ॥
Sohn, als ich von deinem Sieg hörte, war ich sehr erfreut vor Freude; mit diesem Würfelspiel habe ich die Zeit vertrieben.
4.72.19
तत्राजयत्कुरून्सर्वानुत्तरो राष्ट्रवर्धनः ।
इत्युक्तं हि मया पुत्र नेति कङ्को बृहन्नला।
अजयत्सा कुरून्सर्वानिति मामब्रवीन्मुहुः ॥ ४.७२.१९ ॥
Dort besiegte Uttara, der Mehrer des Reiches, alle Kuru, so sagte ich es, mein Sohn. Nein, sagte Kaṅka, Bṛhannalā hat alle Kuru besiegt; so sagte er es mir immer wieder.
4.72.20
प्रशंसिते मया पुत्र विजये तव विश्रुते ।
बृहन्नलाया विजयं कङ्कोऽस्तुवत वै रुषा ॥ ४.७२.२० ॥
Als ich deinen berühmten Sieg pries, mein Sohn, lobte Kaṅka im Zorn den Sieg Bṛhannalās.
4.72.21
मया प्रशस्यमाने तु त्वयि पण्डं प्रशंसति ।
बृहन्नलाप्रशंसाभिरभ्यसूयमहं तदा।
ताडितोऽयं मया पुत्र दुरात्मा शत्रुपक्षकृत् ॥ ४.७२.२१ ॥
Während ich dich pries, lobte er jenen Eunuchen Bṛhannalā; über seine Lobpreisungen erzürnt, schlug ich ihn, mein Sohn, diesen bösen Mann, der der feindlichen Partei dient.
4.72.22
ताडितोऽयं यतिः कङ्क इत्युक्तं तद्वचोत्तरः ।
श्रुत्वा पितुर्भृशं क्रुद्धः पितरं वाक्यमब्रवीत् ॥ ४.७२.२२ ॥
Als er die Worte seines Vaters hörte: »Dieser Asket Kaṅka wurde geschlagen«, sprach Uttara, heftig erzürnt, diese Worte zu seinem Vater.
4.72.23
अकार्यं ते कृतं राजन्क्षिप्रमेष प्रसाद्यताम् ।
मा त्वा ब्रह्मविषं घोरं समूलमुपनिर्दहेत् ॥ ४.७२.२३ ॥
O König, du hast eine unrechte Tat begangen; besänftige ihn schnell, damit nicht jene schreckliche (Schuld), für einen Brahmanen Gift, dich mit Stumpf und Stiel verbrenne.
4.72.24
यावन्न क्षयमायाति कुलं सर्वमशेषनः ।
स्फीतं वृद्धं च मात्स्यानामयं तावत्प्रसाद्यताम् ॥ ४.७२.२४ ॥
Bevor unser ganzes Geschlecht ohne Rest vergeht und solange dieses blühende, wachsende Reich der Matsya besteht, soll er besänftigt werden.
4.72.25
प्रणम्य पादयोरस्य दण्डवत्क्षितिमण्डले ।
प्रगृह्य पादौ पाणिभ्यामयं तावत्प्रसाद्यताम् ॥ ४.७२.२५ ॥
Sich zu seinen Füßen verneigend und wie ein Stab auf der Erde niederwerfend, seine Füße mit beiden Händen ergreifend, soll er sogleich besänftigt werden.
4.72.26
दक्षेण पाणिना स्पृष्ट्वा शपे त्वां क्षपितं मया ।
इति यावद्वदेत्कङ् अयं तावत्प्रसाद्यताम् ॥ ४.७२.२६ ॥
Mit der rechten Hand berührend und sagend: 'Ich schwöre, dass ich dich zugrunde gerichtet habe' — so, solange man das Wort 'kaṅ' spricht, soll er dann besänftigt werden.
4.72.27
स पुत्रस्य वचः श्रुत्वा विराटः साध्वसाकुलः ।
क्षमयामास कौन्तेयं छन्नं ब्राह्मणवर्चसा ॥ ४.७२.२७ ॥
Nachdem Virāṭa die Worte seines Sohnes gehört hatte, von Furcht erregt, besänftigte er den Sohn der Kuntī, der durch den Glanz eines Brahmanen verborgen war.
4.72.28
क्षमयन्तं तु राजानं पाण्डवः प्रत्यभाषत ।
चिरं क्षान्तं मया राजन्मन्युर्मम न विद्यते ॥ ४.७२.२८ ॥
Während der König ihn besänftigte, antwortete der Pāṇḍava: 'O König, ich habe schon längst verziehen; in mir ist kein Zorn mehr.'
4.72.29
यदि स्म तत्पतेद्भूमौ रुधिरं मम पार्थिव ।
सराष्ट्रस्त्वमिहोच्छेदमापद्येथा नरर्षभ ॥ ४.७२.२९ ॥
O König, wenn mein Blut auf die Erde fiele, o Stier unter den Menschen, würdest du hier samt deinem Reich ins Verderben geraten.
4.72.30
न दूषयामि राजेन्द्र यस्तु हन्याददूषकम् ।
फलं तस्य महाराज क्षिप्रं दारुणमाप्नुयात् ॥ ४.७२.३० ॥
O Herrscher der Könige, ich tadle ihn nicht; wer einen Schuldlosen schlägt, o großer König, erhält bald eine schreckliche Frucht.
4.72.31
शोणिते तु व्यतिक्रान्ते प्रविवेश बृहन्नला ।
अभिवाद्य महाराजं कङ्कं चाप्युपतिष्ठत ॥ ४.७२.३१ ॥
Als das Blutvergießen vorüber war, trat Bṛhannalā ein. Nachdem sie den großen König gegrüßt hatte, stellte sie sich auch zu Kaṅka.
4.72.32
क्षमयित्वा तु कौरव्यं रणादुत्तरमागतम् ।
परिष्वज्य दृढं राजा प्रवेश्य भवनोत्तमम्।
प्रशशंस ततो मात्स्यः शृण्वतः सव्यसाचिनः ॥ ४.७२.३२ ॥
Nachdem er Uttara, den Kaurava, der aus der Schlacht zurückgekehrt war, verziehen hatte, umarmte ihn der König fest, führte ihn in den herrlichsten Palast und pries ihn dann, während Savyasācin zuhörte.
4.72.33
त्वया दायादवानस्मि कैकेयीनन्दिवर्धन ।
त्वया मे सदृशः पुत्रो न भूतो न भविष्यति ॥ ४.७२.३३ ॥
O du Mehrer der Freude des Sohnes der Kaikeyī, durch dich habe ich einen Erben. Ein Sohn, der dir gleicht, war mir nie beschieden und wird es auch nicht sein.
4.72.34
पदं पदसहस्रेण यश्चरन्नापराध्नुयात् ।
तेन कर्णेन ते तात कथमासीत्समागमः ॥ ४.७२.३४ ॥
Mit Karṇa, der auch beim Gehen von tausend Schritten keinen einzigen Schritt verfehlen würde, wie kam es, mein Sohn, zu deiner Begegnung?
4.72.35
रणे यं प्रेक्ष्य सीदन्ति हृतवीर्यपराक्रमाः ।
कृपेन तेन ते तात कथमासीत्समागमः ॥ ४.७२.३५ ॥
Mit Kṛpa, bei dessen Anblick im Kampf die Krieger Tapferkeit und Kraft verlieren und versinken, wie kam es, mein Sohn, zu deiner Begegnung?
4.72.36
यस्य तद्विश्रुतं लोके महद्वृत्तमनुत्तमम् ।
पितुः कृते कृतं घोरं ब्रह्मचर्यमनुत्तमम् ॥ ४.७२.३६ ॥
Dessen große und unübertreffliche Lebensführung in der Welt berühmt ist, der um seines Vaters willen jenes furchtbare und unübertroffene Brahmacarya auf sich nahm.
4.72.37
योऽयोधीत्समरे रामं जामदग्न्यं प्रतापिनम् ।
भीष्मोसौ पुरुषव्याघ्र न च युद्धे पराजितः ॥ ४.७२.३७ ॥
Bhīṣma, der im Kampf gegen den mächtigen Rāma, Sohn des Jamadagni, kämpfte, o Tiger unter den Männern, wurde im Kampf niemals besiegt.
4.72.38
पराक्रमी च दुर्धर्षो विद्वाञ्शूरो जितेन्द्रियः ।
दृढवेधी क्षिप्रकारी विश्रुतः सर्वकर्मसु ॥ ४.७२.३८ ॥
Tapfer, unbezwinglich, gelehrt, heldenhaft, seiner Sinne mächtig, sicher im Ziel, schnell im Handeln, in allen Taten berühmt.
4.72.39
तेन ते सह भीष्मेण कुरुवृद्धेन संयुगे ।
युद्धमासीत्कथं तात सर्वमेतद्ब्रवीहि मे ॥ ४.७२.३९ ॥
Lieber, wie kam es zum Kampf mit Bhīṣma, dem Ältesten der Kurus? Erzähle mir all dies.
4.72.40
पर्वतं यो विनिर्भिन्द्याद्राजपुत्रो वरेषुभिः ।
दुर्योधनेन ते तात कथमासीत्समागमः ॥ ४.७२.४० ॥
Jener Prinz, der einen Berg mit vortrefflichen Pfeilen spalten konnte — wie kam deine Begegnung mit Duryodhana zustande, lieber?
4.72.41
आचार्यो वृष्णिरीराणां पाञ्चालानां च यः प्रभुः ।
कुरूणां पाण्डवानां च सर्वक्षत्रस्य यो गुरुः ॥ ४.७२.४१ ॥
Der Lehrer der Vṛṣṇi- und Rīra-Helden, der Herr der Pañcāla, und der Lehrer der Kurus, der Pāṇḍavas und aller Krieger.
4.72.42
सर्वशस्त्रभृतां श्रेष्ठः सर्वलोकेषु विश्रुतः ।
तेन द्रोणेन ते तात कथमासीत्समागमः ॥ ४.७२.४२ ॥
Der Beste aller Waffenträger, berühmt in allen Welten — wie kam deine Begegnung mit jenem Droṇa zustande, lieber?
4.72.43
आचार्यपुत्रो यः शूरो द्रोणादनवमो रणे ।
तेन वीरेण ते तात कथमासीत्समागमः ॥ ४.७२.४३ ॥
Der Sohn des Lehrers, ein Held, der Droṇa im Kampf nicht nachsteht: Wie kam es, lieber Sohn, zu deiner Begegnung mit diesem Helden?
4.72.44
सर्वे चैव महावीर्या धार्तराष्ट्रः महारथाः ।
तैस्तैर्वीरैश्च ते तात कथमासीत्समागमः ॥ ४.७२.४४ ॥
Alle Söhne Dhṛtarāṣṭras, von großer Tapferkeit, große Wagenkämpfer: Mit jenen Helden, lieber Sohn, wie kam es zu deiner Begegnung?
4.72.45
न मया निर्जिता गावो न मया कुरवो जिताः ।
कृतं च कर्म तत्सर्वं देवपुत्रेण केनचित् ॥ ४.७२.४५ ॥
Nicht ich habe die Kühe erobert, nicht ich habe die Kurus besiegt; jene ganze Tat vollbrachte irgendein Sohn eines Gottes.
4.72.46
स हि भीतं द्रवन्तं मां भीष्मद्रोणमुखान्कुरून् ।
दृष्ट्वा विषण्णं संग्रामे देवपुत्रो न्यवारयत् ॥ ४.७२.४६ ॥
Als er sah, wie ich voller Furcht floh, und die Kurus unter Führung von Bhīṣma und Droṇa im Kampf niedergeschlagen waren, hielt mich jener Sohn eines Gottes auf.
4.72.47
स हि तिष्ठन्रथोपस्थे वज्रपाणिनिभो युवा ।
तेन ते निर्जिता गावस्तेन ते कुरवो जिताः ॥ ४.७२.४७ ॥
Auf dem Wagenboden stehend, jener Jüngling gleich dem Donnerkeilträger: Er war es, der deine Kühe eroberte, und er, der die Kurus besiegte.
4.72.48
तस्य तत्कर्म वीरस्य न मया तात तत्कृतम् ।
स हि शारद्वतं द्रोणं द्रोणपुत्रं च वीर्यवान् ।ट
सूतपुत्रं च भीष्मं च चकार विमुखाञ्शरैः ॥ ४.७२.४८ ॥
Jene Tat jenes Helden habe nicht ich vollbracht, lieber Vater. Jener Mächtige trieb mit seinen Pfeilen sogar Śāradvata (Kṛpa), Droṇa, Droṇas Sohn, den Sohn des Wagenlenkers und Bhīṣma zur Umkehr.
4.72.49
दुर्योदनं च समरे प्रभिन्नमिव कुञ्जरम् ।
प्रभग्नमब्रवीद्भीतं राजपुत्रं महाबलम् ॥ ४.७२.४९ ॥
Er sprach zu dem verängstigten, geschlagenen Königssohn Duryodhana, dem Mächtigen, der in der Schlacht wie ein zerbrochener Elefant war.
4.72.50
न हास्तिनपुरे त्राणं तव पश्यामि किंचन ।
न हास्तिनपुरे भोगा भोक्तुं शक्याः पलायता ॥ ४.७२.५० ॥
In Hāstinapura sehe ich keinerlei Schutz für dich; wer flieht, kann die Freuden Hāstinapuras nicht genießen.
4.72.51
व्यायामेन परीप्सस्व जीवितं कौरवात्मज ।
न मोक्ष्यसे पलायंस्त्वं लोके युद्धमना भव।
पृथिवीं भोक्ष्यसे जित्वा हतो वा स्वर्गमाप्स्यसि ॥ ४.७२.५१ ॥
Sohn der Kaurava, bemühe dich mit Anstrengung, dein Leben zu retten. Durch Flucht wirst du nicht frei; richte in der Welt deinen Sinn auf den Kampf. Im Sieg wirst du die Erde genießen, oder im Tod den Himmel erlangen.
4.72.52
स निवृत्तो नरव्याघ्रो मुञ्चन्वज्रनिभाञ्शरान् ।
सचिवैः संवृतो राजा भीष्मद्रोणकृपादिभिः ।
ततो मे रोमहर्षोऽभूदूरुस्तम्भश्च मेऽभवत् ॥ ४.७२.५२ ॥
Jener Tiger unter den Männern kehrte zurück und schoss Pfeile wie Donnerkeile, der König umringt von seinen Beratern Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa und den anderen. Da stellten sich mir die Haare auf, und meine Schenkel wurden steif.
4.72.53
यदभूद्धनसंकाशमनीकं व्यधमच्छरैः ।
तत्प्रपुद्य रथानीकं सिंहदर्पसमो युवा।
तान्कुरुन्द्रावयद्राजन्रणे नाग इव श्वसन् ॥ ४.७२.५३ ॥
Jenes Heer, das einer Wolke glich, vernichtete er mit Pfeilen. Jener junge Mann, dem Stolz des Löwen gleich, zerbrach die Wagenschar und trieb, o König, im Kampf schnaubend wie ein Elefant, die Kurus in die Flucht.
4.72.54
एकेन तेन शूरेण षड्रथाः परिनिर्जिताः ।
शार्दूलेनेव मत्तेन मृगास्तृणचरा यथा ॥ ४.७२.५४ ॥
Von diesem einen Helden wurden sechs Wagenkämpfer vollständig besiegt, wie ein wütender Tiger die grasenden Hirsche besiegt.
4.72.55
हयानां च गजानां च शूराणां च धनुष्मताम् ।
निहतानि सहस्राणि भग्ना च कुरुवाहिनी ॥ ४.७२.५५ ॥
Tausende Pferde, Elefanten und bogenkundige Helden sind erschlagen, und das Heer der Kurus ist zerschlagen.
4.72.56
सूतपुत्रं शतैर्विद्ध्वा हयान्हत्वा महारथः ।
अस्त्रेण मोहयित्वा तं रक्तवस्त्रं समाददे ॥ ४.७२.५६ ॥
Nachdem er den Wagenlenkersohn mit hundert Pfeilen durchbohrt und seine Pferde erschlagen hatte, verwirrte der große Wagenkämpfer ihn mit einer Waffe und nahm das rote Gewand.
4.72.57
चतुर्भिः पुनरानर्च्छद्भीष्मं शान्तनवं शरैः ।
स तं विद्ध्वा हयांश्चाशु नास्य वस्त्रं समाददे ॥ ४.७२.५७ ॥
Wieder griff er mit vier Pfeilen Bhīṣma, den Sohn Śantanus, an; obwohl er ihn durchbohrt und sogleich seine Pferde erschlagen hatte, nahm er dessen Gewand nicht.
4.72.58
दुर्योधनं च बलवान्बाणैर्विव्याध सप्तभिः ।
तं स विद्ध्वा हयांश्चास्य पीतवस्त्रं समाददे ॥ ४.७२.५८ ॥
Und der Mächtige durchbohrte Duryodhana mit sieben Pfeilen; nachdem er ihn durchbohrt und seine Pferde erschlagen hatte, nahm er sein gelbes Gewand.
4.72.59
द्रोणं कृपं च बलवान्सोमदत्तं जयद्रथम् ।
भूरिश्रवसमिन्द्राभं शकुनिं च महारथम् ॥ ४.७२.५९ ॥
Und der Mächtige durchbohrte Droṇa, Kṛpa, Somadatta, Jayadratha, Bhūriśravas, der Indra gleicht, und Śakuni, den großen Wagenkämpfer.
4.72.60
त्रिभिस्त्रिभिः स विद्ध्वा तु दुःशासनमुखानपि ।
विविधानि च वस्त्राणि महार्हाण्याजहार सः ॥ ४.७२.६० ॥
Auch Duḥśāsana und die anderen durchbohrte er mit je drei Pfeilen und nahm vielerlei sehr kostbare Gewänder.
4.72.61
द्वाभ्यां शराभ्यां विद्ध्वाऽथ तथाऽऽचार्यसुतं रणे ।
चापं छित्त्वा विकर्णस्य नीले चादत्त वाससी ॥ ४.७२.६१ ॥
Nachdem er mit zwei Pfeilen getroffen hatte, ebenso im Kampf den Sohn des Lehrers, und Vikarṇas Bogen zerbrochen hatte, nahm er seine zwei dunkelblauen Gewänder.
4.72.62
क्व स वीरो महाबाहुर्देवपुत्रो महायशाः ।
यो ममामोचयत्पुत्रं कुरुभिर्ग्रस्तमाहवे ॥ ४.७२.६२ ॥
Wo ist jener Held, der starkarmige Gottessohn von großem Ruhm, der meinen von den Kuru im Kampf ergriffenen Sohn befreite?
4.72.63
इच्छामि तममित्रघ्नं दुष्टुमर्चितुमेव च ।
येन मे त्वं च गावश्च मोक्षिता देवसूनुना ॥ ४.७२.६३ ॥
Ich wünsche jenen Feindeserschläger zu ehren und zu verehren, durch den du und meine Rinder vom Gottessohn befreit wurdet.
4.72.64
तस्मै दास्यामि तां पुत्रीं ग्रामांश्चैव तु हाटकान् ।
स्फुरितं कटिसूत्रं च स्त्रीसहस्रशतानि च ॥ ४.७२.६४ ॥
Ihm werde ich jene Tochter geben, dazu Dörfer, einen glänzenden goldenen Gürtel und Hunderttausende von Frauen.
4.72.65
अन्तर्धानं गतस्तात देवपुत्रः प्रतापवान् ।
अद्य श्वो वा परश्वो वा मन्ये प्रादुर्भविष्यति ॥ ४.७२.६५ ॥
Lieber Vater, der mächtige Gottessohn ist verschwunden. Ich glaube, er wird heute, morgen oder übermorgen wieder erscheinen.
4.72.66
एवमाख्यायमानस्तु छन्नं सत्रेण पाण्डवम् ।
वसन्तं तं तु नाज्ञासीद्विराटः पार्थमर्जुनम् ॥ ४.७२.६६ ॥
Obwohl ihm so beschrieben, erkannte Virāṭa Arjuna, den Pārtha, den Pāṇḍava, der dort in seiner Verkleidung verborgen lebte, nicht.
4.72.67
ततः पार्थोऽभ्यनुज्ञातो विराटेन महात्मना ।
सह पुत्रेण मात्स्यस्य मन्त्रयित्वा धनंजयः ॥ ४.७२.६७ ॥
Dann beriet sich Pārtha Dhanaṃjaya, nachdem ihm der großmütige Virāṭa die Erlaubnis gegeben hatte, mit dem Sohn des Matsya-Königs.
4.72.68
इत्येवं ब्रूहि राजानं विराटं समुपस्थितम् ।
इत्युक्त्वा सहसा पार्थः प्रविश्यान्तःपुरं शुभम्।
ददौ वस्त्राणि रन्तानि विराटदुहितुः स्वयम् ॥ ४.७२.६८ ॥
„Sag dies so dem König Virāṭa, der herbeigekommen ist“ — so sprach er, trat plötzlich in die glückverheißenden inneren Gemächer und überreichte der Tochter Virāṭas selbst Gewänder und Juwelen.
4.72.69
उत्तरा तु महार्हाणि वस्त्राण्याभरणानि च ।
प्रगृह्य तानि सर्वाणि प्रीता सानुचराऽभवत् ॥ ४.७२.६९ ॥
Uttarā nahm all diese überaus kostbaren Gewänder und Schmucksachen an, wurde erfreut und blieb mit ihren Dienerinnen zusammen.