மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.72.1
सभाज्यमानः पौरैश्च स्त्रीभिर्जानपदैरपि ।
आसाद्यान्तःपुरद्वारं पित्रे संप्रत्यवेदयत् ॥ ४.७२.१ ॥
நகரவாசிகள், பெண்கள் மற்றும் கிராமவாசிகளாலும் மதிக்கப்பட்டவனாக, அவன் அந்தःપુரத்தின் வாயிலை அடைந்து இப்போது தந்தைக்குத் தெரிவித்தான்.
4.72.2
ततो द्वाःस्थः समासाद्य प्रणिपत्य कृताञ्जलिः ।
वर्धयित्वा जयाशीर्भिरिदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.७२.२ ॥
பின்னர் வாயிற்காவலன் அருகில் வந்து, வணங்கி, கைகூப்பி, வெற்றியின் ஆசிகளால் வாழ்த்தி இவ்வார்த்தையைக் கூறினான்.
4.72.3
राजन्पृथुयशस्तुभ्यं जित्वा शत्रून्समागतः ।
उत्तरः सह सूतेन द्वारि तिष्ठति वारितः ॥ ४.७२.३ ॥
அரசே, பெரும் புகழுடையவரே, உமது (மகன்) எதிரிகளை வென்று திரும்பி வந்துள்ளான். உத்தரன் தேரோட்டியுடன் வாயிலில் தடுக்கப்பட்டு நிற்கிறான்.
4.72.4
कुमारो योधमुख्यैस्च गणिकाभिस्च संवृतः ।
पौरजानपदैर्युक्तः पूज्यमानो जयाशिषाः ॥ ४.७२.४ ॥
இளவரசன் சிறந்த வீரர்களாலும் பரத்தையர்களாலும் சூழப்பட்டு, நகரவாசிகள் மற்றும் கிராமவாசிகளுடன் சேர்ந்து, வெற்றியின் ஆசிகளால் மதிக்கப்படுகிறான்.
4.72.5
ततो हृष्टो महीपालः क्षत्तारमिदमब्रवीत् ।
प्रवेशयोभौ तौ तूर्णं दर्शनेप्सुरहं तयोः ॥ ४.७२.५ ॥
பின்னர் மகிழ்ச்சியடைந்த அரசன் அந்தப்புர காவலனிடம் இவ்வாறு கூறினான்: "இருவரையும் விரைவில் உள்ளே அழைத்து வா; நான் அவர்களைக் காண விரும்புகிறேன்."
4.72.6
क्षत्तारं कुरुराजस्तु शनैः कर्ण उपाजपत् ।
उत्तरः प्रविशत्वेको न प्रवेश्या बृहन्नलाः ॥ ४.७२.६ ॥
குரு அரசன் (யுதிஷ்டிரன்) காவலனிடம் மெல்ல கூறினான்: "உத்தரன் மட்டும் உள்ளே வரட்டும்; பிருஹன்னளை உள்ளே அனுமதிக்கப்படக் கூடாது."
4.72.7
तस्य हि महाबाहोर्व्रतं नित्यं महात्मनः ।
यो ममाङ्गे व्रणं कुर्याच्छोणितं वा प्रदर्शयेत्।
अन्यत्र संग्रामगतान्न स जीवेत्कथंचन ॥ ४.७२.७ ॥
அந்தப் பெருந்தோள் கொண்ட மகாத்மாவின் விரதம் எப்போதும் இதுவே: என் உடலில் புண்ணை உண்டாக்குபவனோ, இரத்தத்தைக் காட்டுபவனோ — போரில் சென்றவர்களைத் தவிர — எவ்வகையிலும் உயிர் வாழமாட்டான்.
4.72.8
व्यक्तं भृसं सुसंक्रुद्धो मां दृष्ट्वैव सशोणितम् ।
विराटमिह सामात्यं हन्यात्सबलावाहनम् ॥ ४.७२.८ ॥
தெளிவாக, மிகவும் கோபமடைந்து, இரத்தம் தோய்ந்த என்னைக் கண்டதுமே, அவன் இங்கே அமைச்சர்களுடன் விராடனை அவனது படையும் வாகனங்களும் சேர்த்து கொன்றுவிடுவான்.
4.72.9
इन्द्रं वापि कुबेरं वा यमं वा वरुणं तथा ।
मम शोणितकर्तारं मृद्गीयात्किं पुनर्नरम् ॥ ४.७२.९ ॥
இந்திரனோ, குபேரனோ, யமனோ, வருணனோ ஆயினும் — என் இரத்தம் சிந்தச் செய்தவனை அவன் விடமாட்டான்; பின்னர் ஒரு மனிதனைப் பற்றி என்ன சொல்வது?
4.72.10
क्षणमात्रं तु तत्रैव द्वारि तिष्ठतु वीर्यवान् ।
इति प्रोवाच धर्मात्मा युधिष्ठिर उदारधीः ॥ ४.७२.१० ॥
"அந்த வீரன் ஒரு கணம் மட்டும் அங்கேயே வாசலில் நிற்கட்டும்" — என்று தர்மாத்மாவும் உதார புத்தியுடையவருமான யுதிஷ்டிரர் கூறினார்.
4.72.11
इत्युक्त्वा क्षमया युक्तो धर्मराजो घृणान्वितः ।
सभायां सह मात्स्येन तूष्णीमुपविवेश ह ॥ ४.७२.११ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், பொறுமையும் இரக்கமும் நிறைந்த தர்மராஜர், மத்ஸ்ய மன்னருடன் சபையில் மௌனமாக அமர்ந்தார்.
4.72.12
ततो राजसुतो ज्येष्ठः प्राविशत्पृथिवींजयः ।
ववन्दे स पितुः पादौ कङ्कं चाप्युपतिष्ठत ॥ ४.७२.१२ ॥
பின்னர் அரசனின் மூத்த மகனும், பூமியை வென்றவனுமானவன் உள்ளே நுழைந்தான். அவன் தந்தையின் பாதங்களை வணங்கி, கங்கனின் அருகிலும் சென்று நின்றான்.
4.72.13
पश्यन्युधिष्ठिरं दृष्ट्या वक्रया चरणौ पितुः ।
अभिवाद्य ततो दृष्ट्वा कङ्कस्य रुधिरप्लुतम् ।
हृदयेऽदह्यत तदा मृत्युग्रस्त इवोत्तरः ॥ ४.७२.१३ ॥
யுதிஷ்டிரரை ஓரக்கண்ணால் பார்த்து, தந்தையின் பாதங்களை வணங்கி, பின்னர் இரத்தத்தில் தோய்ந்த கங்கனைக் கண்டபோது, மரணத்தால் பிடிக்கப்பட்டவனைப் போல உத்தரனின் இதயம் எரிந்தது.
4.72.14
ततो रुधिरसिक्ताङ्गमनेकाग्रमनागसम् ।
भूमावेकान्त आसीनं सैरन्ध्र्या समुपासितम्।
ततः पप्रच्छ राजानं त्वरमाण इवोत्तरः ॥ ४.७२.१४ ॥
பின்னர் இரத்தத்தில் தோய்ந்த உடலும், நிலையற்ற மனமும், குற்றமற்றவனாய் தனிமையில் தரையில் அமர்ந்திருந்தவனும், சைரந்திரியால் பணிவிடை செய்யப்பட்டவனுமான அரசனிடம், உத்தரன் விரைவவனைப் போல கேட்டான்.
4.72.15
केनायं ताडितः कङ्कः केन पापमिदं कृतम् ।
को वा जिगमिषुर्मृत्युं केन स्पृष्टः पदोरगः ॥ ४.७२.१५ ॥
இந்த கங்கனை யார் அடித்தான்? இந்தத் தீச்செயலை யார் செய்தான்? அல்லது மரணத்தை நாடுபவன் யார்? காலால் பாம்பை எவன் தொட்டான்?
4.72.16
श्रोत्रियो ब्राह्मणश्रेष्ठ इन्द्रासनरतिक्षमः ।
पूजनीयोऽभिवाद्यश्च न प्रबाध्योऽयमीदृशः ॥ ४.७२.१६ ॥
இவர் வேதம் கற்றவர், சிறந்த பிராமணர், இந்திரனின் ஆசனத்தில் மகிழ்வதற்குத் தகுதியானவர்; வணங்கத்தக்கவர், வந்தனைக்குரியவர்; இத்தகையவரை துன்புறுத்தக்கூடாது.
4.72.17
स पुत्रस्य वचः श्रुत्वा विराटो राष्ट्रवर्धनः ।
प्रत्युवाचोत्तरं वाक्यं साध्वसाद्ध्वस्तमानसः ॥ ४.७२.१७ ॥
மகனின் சொற்களைக் கேட்ட, நாட்டை வளர்க்கும் விராடன், அச்சத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் உத்தரனுக்குப் பதில் சொன்னான்.
4.72.18
पुत्र ते विजयं श्रुत्वा प्रहृष्टोऽहं मुदा भृशम् ।
अक्षक्रीडनयाऽनेन कालक्षेपमकारिषम् ॥ ४.७२.१८ ॥
மகனே, உன் வெற்றியைக் கேட்டு நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; இந்தப் பகடையாட்டத்தால்தான் நான் காலத்தைக் கழித்தேன்.
4.72.19
तत्राजयत्कुरून्सर्वानुत्तरो राष्ट्रवर्धनः ।
इत्युक्तं हि मया पुत्र नेति कङ्को बृहन्नला।
अजयत्सा कुरून्सर्वानिति मामब्रवीन्मुहुः ॥ ४.७२.१९ ॥
அங்கு நாட்டை வளர்க்கும் உத்தரன் அனைத்துக் குரு வீரர்களையும் வென்றான் என்று நான் கூறினேன், மகனே. இல்லை, பிருஹந்நளை அவர்கள் அனைவரையும் வென்றாள் என்று கங்கன் பலமுறை என்னிடம் கூறினான்.
4.72.20
प्रशंसिते मया पुत्र विजये तव विश्रुते ।
बृहन्नलाया विजयं कङ्कोऽस्तुवत वै रुषा ॥ ४.७२.२० ॥
மகனே, நான் உன்னுடைய புகழ்பெற்ற வெற்றியைப் புகழ்ந்தபோது, கங்கன் கோபத்துடன் பிருஹந்நளையின் வெற்றியைப் புகழ்ந்தான்.
4.72.21
मया प्रशस्यमाने तु त्वयि पण्डं प्रशंसति ।
बृहन्नलाप्रशंसाभिरभ्यसूयमहं तदा।
ताडितोऽयं मया पुत्र दुरात्मा शत्रुपक्षकृत् ॥ ४.७२.२१ ॥
நான் உன்னைப் புகழ்ந்துகொண்டிருந்தபோது அவன் அந்த அலியான பிருஹந்நளையைப் புகழ்ந்தான். பிருஹந்நளையின் புகழ்ச்சியால் அப்போது நான் அவன்மேல் சினம் கொண்டேன். மகனே, அந்தத் தீய மனமுடைய, எதிரிப் பக்கம் சார்ந்தவனை நான் அடித்தேன்.
4.72.22
ताडितोऽयं यतिः कङ्क इत्युक्तं तद्वचोत्तरः ।
श्रुत्वा पितुर्भृशं क्रुद्धः पितरं वाक्यमब्रवीत् ॥ ४.७२.२२ ॥
'இந்தத் துறவியான கங்கன் அடிபட்டான்' என்று தந்தையின் சொற்களைக் கேட்ட உத்தரன் மிகவும் சினந்து தந்தையிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
4.72.23
अकार्यं ते कृतं राजन्क्षिप्रमेष प्रसाद्यताम् ।
मा त्वा ब्रह्मविषं घोरं समूलमुपनिर्दहेत् ॥ ४.७२.२३ ॥
அரசே, நீ தவறான செயலைச் செய்துவிட்டாய். இவனை உடனே சமாதானப்படுத்து; பிராமணனுக்கு விஷமான அந்தக் கொடிய (பாவம்) உன்னை வேரோடு எரித்துவிடாதபடி.
4.72.24
यावन्न क्षयमायाति कुलं सर्वमशेषनः ।
स्फीतं वृद्धं च मात्स्यानामयं तावत्प्रसाद्यताम् ॥ ४.७२.२४ ॥
நம் முழு குலமும் எஞ்சாமல் அழியும் முன்பு, மத்ஸ்யர்களின் செழிப்பும் வளர்ச்சியும் நீடிக்கும் காலத்திலேயே, அவனை சமாதானப்படுத்து.
4.72.25
प्रणम्य पादयोरस्य दण्डवत्क्षितिमण्डले ।
प्रगृह्य पादौ पाणिभ्यामयं तावत्प्रसाद्यताम् ॥ ४.७२.२५ ॥
அவருடைய பாதங்களில் வணங்கி, தரையில் தண்டம் போல் விழுந்து, இரு கைகளால் அவர் பாதங்களைப் பற்றி, அவர் அப்போது சமாதானப்படுத்தப்படட்டும்.
4.72.26
दक्षेण पाणिना स्पृष्ट्वा शपे त्वां क्षपितं मया ।
इति यावद्वदेत्कङ् अयं तावत्प्रसाद्यताम् ॥ ४.७२.२६ ॥
வலது கையால் தொட்டு, நான் உன்னை அழித்தேன் என்று சத்தியம் செய்கிறேன் என்று சொல்லும் வரை, கங் என்ற சொல்லுடன், அவர் அப்போது சமாதானப்படுத்தப்படட்டும்.
4.72.27
स पुत्रस्य वचः श्रुत्वा विराटः साध्वसाकुलः ।
क्षमयामास कौन्तेयं छन्नं ब्राह्मणवर्चसा ॥ ४.७२.२७ ॥
அவர் மகனின் சொற்களைக் கேட்டு, அச்சத்தால் கலங்கிய விராடன், பிராமணத் தேஜஸால் மறைந்திருந்த கௌந்தேயனை சமாதானப்படுத்தினான்.
4.72.28
क्षमयन्तं तु राजानं पाण्डवः प्रत्यभाषत ।
चिरं क्षान्तं मया राजन्मन्युर्मम न विद्यते ॥ ४.७२.२८ ॥
அரசனைச் சமாதானப்படுத்தியபோது, பாண்டவன் பதில் சொன்னான்: "அரசே, நான் நீண்ட காலமாக பொறுத்துக்கொண்டேன்; என்னிடம் கோபம் இல்லை."
4.72.29
यदि स्म तत्पतेद्भूमौ रुधिरं मम पार्थिव ।
सराष्ट्रस्त्वमिहोच्छेदमापद्येथा नरर्षभ ॥ ४.७२.२९ ॥
பார்த்திவனே, என் இரத்தம் நிலத்தில் விழுமானால், நரர்களில் சிறந்தவனே, நீ உன் நாட்டோடு இங்கே அழிவை அடைவாய்.
4.72.30
न दूषयामि राजेन्द्र यस्तु हन्याददूषकम् ।
फलं तस्य महाराज क्षिप्रं दारुणमाप्नुयात् ॥ ४.७२.३० ॥
அரசர்களின் தலைவனே, நான் அவனைக் குற்றம் சாட்டவில்லை; குற்றமற்றவனைக் கொல்பவன், மகாராஜனே, விரைவில் கொடிய பலனைப் பெறுவான்.
4.72.31
शोणिते तु व्यतिक्रान्ते प्रविवेश बृहन्नला ।
अभिवाद्य महाराजं कङ्कं चाप्युपतिष्ठत ॥ ४.७२.३१ ॥
இரத்தப்போர் முடிந்ததும் பிருஹன்னளை உள்ளே நுழைந்தாள். மகாராஜனை வணங்கி, கங்கனுக்கும் அருகில் நின்றாள்.
4.72.32
क्षमयित्वा तु कौरव्यं रणादुत्तरमागतम् ।
परिष्वज्य दृढं राजा प्रवेश्य भवनोत्तमम्।
प्रशशंस ततो मात्स्यः शृण्वतः सव्यसाचिनः ॥ ४.७२.३२ ॥
போரிலிருந்து திரும்பிய கௌரவனான உத்தரனை மன்னித்து, மன்னர் இறுகத் தழுவி, சிறந்த மாளிகைக்கு அழைத்துச் சென்றார். பின்னர் மத்சய மன்னர், சவ்யசாசி கேட்டுக்கொண்டிருக்க அவரைப் புகழ்ந்தார்.
4.72.33
त्वया दायादवानस्मि कैकेयीनन्दिवर्धन ।
त्वया मे सदृशः पुत्रो न भूतो न भविष्यति ॥ ४.७२.३३ ॥
கைகேயி மகனுக்கு மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவனே, உன்னால் நான் வாரிசு உடையவனானேன். உனக்கு இணையான மகன் எனக்கு இருந்ததில்லை, இனி இருக்கவும் மாட்டான்.
4.72.34
पदं पदसहस्रेण यश्चरन्नापराध्नुयात् ।
तेन कर्णेन ते तात कथमासीत्समागमः ॥ ४.७२.३४ ॥
ஆயிரம் அடி நடந்தாலும் ஒரு அடியும் தவறாதவனான அந்த கர்ணனுடன், மகனே, உனக்கு எப்படி மோதல் நேர்ந்தது?
4.72.35
रणे यं प्रेक्ष्य सीदन्ति हृतवीर्यपराक्रमाः ।
कृपेन तेन ते तात कथमासीत्समागमः ॥ ४.७२.३५ ॥
போரில் எவனைக் கண்டதும் வீரமும் பராக்கிரமும் இழந்த வீரர்கள் துவண்டு போகிறார்களோ, அந்த கிருபருடன், மகனே, உனக்கு எப்படி மோதல் நேர்ந்தது?
4.72.36
यस्य तद्विश्रुतं लोके महद्वृत्तमनुत्तमम् ।
पितुः कृते कृतं घोरं ब्रह्मचर्यमनुत्तमम् ॥ ४.७२.३६ ॥
எவருடைய அந்த மகத்தான, இணையற்ற நடத்தை உலகில் புகழ்பெற்றதோ, தந்தைக்காக அந்த கடுமையான, இணையற்ற பிரம்மசரியத்தை மேற்கொண்டவரின் நடத்தை அது.
4.72.37
योऽयोधीत्समरे रामं जामदग्न्यं प्रतापिनम् ।
भीष्मोसौ पुरुषव्याघ्र न च युद्धे पराजितः ॥ ४.७२.३७ ॥
போரில் வலிமைமிக்க ஜாமதக்னி மகன் ராமனுடன் போரிட்ட அந்த பீஷ்மர், மனிதர்களில் புலியே, போரில் ஒருபோதும் தோற்கடிக்கப்படவில்லை.
4.72.38
पराक्रमी च दुर्धर्षो विद्वाञ्शूरो जितेन्द्रियः ।
दृढवेधी क्षिप्रकारी विश्रुतः सर्वकर्मसु ॥ ४.७२.३८ ॥
வீரமிக்கவர், வெல்லப்பட முடியாதவர், கற்றறிந்தவர், சூரர், புலன்களை வென்றவர், குறி தவறாதவர், விரைந்து செயல்படுபவர், எல்லா செயல்களிலும் புகழ்பெற்றவர்.
4.72.39
तेन ते सह भीष्मेण कुरुवृद्धेन संयुगे ।
युद्धमासीत्कथं तात सर्वमेतद्ब्रवीहि मे ॥ ४.७२.३९ ॥
அன்பரே, குருக்களின் மூத்தவர் பீஷ்மருடன் போரில் உனக்கு எவ்வாறு போர் நடந்தது? இவை அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்.
4.72.40
पर्वतं यो विनिर्भिन्द्याद्राजपुत्रो वरेषुभिः ।
दुर्योधनेन ते तात कथमासीत्समागमः ॥ ४.७२.४० ॥
சிறந்த அம்புகளால் மலையையும் பிளக்கக்கூடிய அந்த இளவரசனுடன், அன்பரே, துரியோதனனுடன் உனக்கு எவ்வாறு சந்திப்பு நேர்ந்தது?
4.72.41
आचार्यो वृष्णिरीराणां पाञ्चालानां च यः प्रभुः ।
कुरूणां पाण्डवानां च सर्वक्षत्रस्य यो गुरुः ॥ ४.७२.४१ ॥
விருஷ்ணிகள் மற்றும் ரீரர்களின் ஆசிரியர், பாஞ்சாலர்களின் தலைவர், கௌரவர்கள் மற்றும் பாண்டவர்கள் அனைத்து க்ஷத்திரியர்களுக்கும் குருவாக இருந்தவர்.
4.72.42
सर्वशस्त्रभृतां श्रेष्ठः सर्वलोकेषु विश्रुतः ।
तेन द्रोणेन ते तात कथमासीत्समागमः ॥ ४.७२.४२ ॥
எல்லா ஆயுதம் ஏந்தியவர்களிலும் சிறந்தவர், எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவர், அன்பரே, அந்த துரோணருடன் உனக்கு எவ்வாறு சந்திப்பு நேர்ந்தது?
4.72.43
आचार्यपुत्रो यः शूरो द्रोणादनवमो रणे ।
तेन वीरेण ते तात कथमासीत्समागमः ॥ ४.७२.४३ ॥
ஆசிரியரின் மகனும், போரில் துரோணரைவிடக் குறையாத வீரனுமான அவனுடன் உனக்கு எப்படி மோதல் ஏற்பட்டது, அன்பு மகனே?
4.72.44
सर्वे चैव महावीर्या धार्तराष्ट्रः महारथाः ।
तैस्तैर्वीरैश्च ते तात कथमासीत्समागमः ॥ ४.७२.४४ ॥
மாபெரும் வீரியமுள்ள எல்லா தார்தராஷ்டிரர்களும், பெரும் தேர்வீரர்களும் ஆன அந்த வீரர்களுடன், அன்பு மகனே, உனக்கு எப்படி மோதல் ஏற்பட்டது?
4.72.45
न मया निर्जिता गावो न मया कुरवो जिताः ।
कृतं च कर्म तत्सर्वं देवपुत्रेण केनचित् ॥ ४.७२.४५ ॥
நான் பசுக்களை வெல்லவில்லை, நான் குருக்களை வெல்லவில்லை; அந்த செயல் அனைத்தையும் யாரோ ஒரு தேவபுத்திரர் செய்தார்.
4.72.46
स हि भीतं द्रवन्तं मां भीष्मद्रोणमुखान्कुरून् ।
दृष्ट्वा विषण्णं संग्रामे देवपुत्रो न्यवारयत् ॥ ४.७२.४६ ॥
அவர் பயந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த என்னையும், பீஷ்மரும் துரோணரும் முன்னணியில் இருந்த குருக்களும் போரில் துயருற்றிருப்பதையும் பார்த்து, அந்த தேவபுத்திரர் என்னைத் தடுத்தார்.
4.72.47
स हि तिष्ठन्रथोपस्थे वज्रपाणिनिभो युवा ।
तेन ते निर्जिता गावस्तेन ते कुरवो जिताः ॥ ४.७२.४७ ॥
தேரில் நின்ற, வஜ்ரபாணிக்கு (இந்திரனுக்கு) ஒப்பான அந்த இளைஞன் தான் உன் பசுக்களை வென்றான், அவனே குருக்களையும் வென்றான்.
4.72.48
तस्य तत्कर्म वीरस्य न मया तात तत्कृतम् ।
स हि शारद्वतं द्रोणं द्रोणपुत्रं च वीर्यवान् ।ट
सूतपुत्रं च भीष्मं च चकार विमुखाञ्शरैः ॥ ४.७२.४८ ॥
அந்த வீரனின் அந்தச் செயலை நான் செய்யவில்லை, அன்பு தந்தையே. அந்த வீரியவான் ஷாரத்வதனை (கிருபரை), துரோணரை, துரோணரின் மகனை, சூதபுத்திரனை, பீஷ்மரை அம்புகளால் முகம் திருப்பச் செய்தான்.
4.72.49
दुर्योदनं च समरे प्रभिन्नमिव कुञ्जरम् ।
प्रभग्नमब्रवीद्भीतं राजपुत्रं महाबलम् ॥ ४.७२.४९ ॥
போரில் உடைந்த மதயானையைப் போல் தோற்று அஞ்சிய வலிமைமிக்க அரச குமாரன் துரியோதனனிடம் அவன் கூறினான்.
4.72.50
न हास्तिनपुरे त्राणं तव पश्यामि किंचन ।
न हास्तिनपुरे भोगा भोक्तुं शक्याः पलायता ॥ ४.७२.५० ॥
ஹாஸ்தினாபுரத்தில் உனக்கு எந்தப் பாதுகாப்பும் நான் காணவில்லை; ஓடுபவனுக்கு ஹாஸ்தினாபுரத்தில் இன்பங்களை அனுபவிக்க முடியாது.
4.72.51
व्यायामेन परीप्सस्व जीवितं कौरवात्मज ।
न मोक्ष्यसे पलायंस्त्वं लोके युद्धमना भव।
पृथिवीं भोक्ष्यसे जित्वा हतो वा स्वर्गमाप्स्यसि ॥ ४.७२.५१ ॥
குருவின் மகனே, முயற்சியால் உன் உயிரைக் காக்க முயல். ஓடுவதால் நீ விடுதலை பெறமாட்டாய்; உலகில் போரில் மனம் வை. வென்று பூமியை அனுபவிப்பாய், அல்லது கொல்லப்பட்டு சொர்க்கம் அடைவாய்.
4.72.52
स निवृत्तो नरव्याघ्रो मुञ्चन्वज्रनिभाञ्शरान् ।
सचिवैः संवृतो राजा भीष्मद्रोणकृपादिभिः ।
ततो मे रोमहर्षोऽभूदूरुस्तम्भश्च मेऽभवत् ॥ ४.७२.५२ ॥
அந்த நரவ்யாக்ரன், வஜ்ரம் போன்ற அம்புகளை எய்தபடி, பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர் முதலிய அமைச்சர்களால் சூழப்பட்ட அரசன் திரும்பினான். அப்போது என் உடல் மயிர் சிலிர்த்தது, என் தொடைகள் விறைத்தன.
4.72.53
यदभूद्धनसंकाशमनीकं व्यधमच्छरैः ।
तत्प्रपुद्य रथानीकं सिंहदर्पसमो युवा।
तान्कुरुन्द्रावयद्राजन्रणे नाग इव श्वसन् ॥ ४.७२.५३ ॥
மேகம் போன்ற அந்தப் படையை அவன் அம்புகளால் அழித்தான். சிங்கத்தின் பெருமிதத்துக்கு நிகரான அந்த இளைஞன் தேர்ப்படையை உடைத்து, அரசே, போரில் யானையைப் போல் மூச்சுவிட்டபடி கௌரவர்களைத் துரத்தினான்.
4.72.54
एकेन तेन शूरेण षड्रथाः परिनिर्जिताः ।
शार्दूलेनेव मत्तेन मृगास्तृणचरा यथा ॥ ४.७२.५४ ॥
அந்த ஒரு வீரனால் ஆறு தேர்வீரர்கள் முற்றிலும் வெல்லப்பட்டனர், மதம்கொண்ட புலி புல்மேயும் மான்களை வெல்வது போல.
4.72.55
हयानां च गजानां च शूराणां च धनुष्मताम् ।
निहतानि सहस्राणि भग्ना च कुरुवाहिनी ॥ ४.७२.५५ ॥
குதிரைகளும் யானைகளும் வில்வீரர்களாகிய வீரர்களும் ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டனர்; குரு படை சிதறியது.
4.72.56
सूतपुत्रं शतैर्विद्ध्वा हयान्हत्वा महारथः ।
अस्त्रेण मोहयित्वा तं रक्तवस्त्रं समाददे ॥ ४.७२.५६ ॥
சூதன் மகனை நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் துளைத்து, அவனுடைய குதிரைகளைக் கொன்று, அந்த மகாரதன் அஸ்த்ரத்தால் அவனை மயக்கி அந்த சிவப்பு ஆடையை எடுத்தான்.
4.72.57
चतुर्भिः पुनरानर्च्छद्भीष्मं शान्तनवं शरैः ।
स तं विद्ध्वा हयांश्चाशु नास्य वस्त्रं समाददे ॥ ४.७२.५७ ॥
பின்னர் நான்கு அம்புகளால் சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மரைத் தாக்கினான்; அவரைத் துளைத்தும் அவருடைய குதிரைகளை விரைவில் கொன்றும், அவருடைய ஆடையை அவன் எடுக்கவில்லை.
4.72.58
दुर्योधनं च बलवान्बाणैर्विव्याध सप्तभिः ।
तं स विद्ध्वा हयांश्चास्य पीतवस्त्रं समाददे ॥ ४.७२.५८ ॥
வலிமையுள்ளவன் துரியோதனனை ஏழு அம்புகளால் துளைத்தான்; அவனைத் துளைத்து, அவனுடைய குதிரைகளைக் கொன்று, அவனுடைய மஞ்சள் ஆடையை எடுத்தான்.
4.72.59
द्रोणं कृपं च बलवान्सोमदत्तं जयद्रथम् ।
भूरिश्रवसमिन्द्राभं शकुनिं च महारथम् ॥ ४.७२.५९ ॥
வலிமையுள்ளவன் துரோணரையும், கிருபரையும், சோமதத்தரையும், ஜயத்ரதனையும், இந்திரனைப் போன்ற பூரிஸ்ரவஸையும், மகாரதன் சகுனியையும் (துளைத்தான்).
4.72.60
त्रिभिस्त्रिभिः स विद्ध्वा तु दुःशासनमुखानपि ।
विविधानि च वस्त्राणि महार्हाण्याजहार सः ॥ ४.७२.६० ॥
மூன்று மூன்று அம்புகளால் துச்சாசனன் முதலானோரையும் துளைத்து, விலை மதிப்புள்ள பல்வேறு ஆடைகளை அவன் எடுத்தான்.
4.72.61
द्वाभ्यां शराभ्यां विद्ध्वाऽथ तथाऽऽचार्यसुतं रणे ।
चापं छित्त्वा विकर्णस्य नीले चादत्त वाससी ॥ ४.७२.६१ ॥
இரண்டு அம்புகளால் தாக்கி, அவ்வாறே போரில் ஆசாரியரின் மகனையும் தாக்கி, விகர்ணனின் வில்லை அறுத்து அவனுடைய இரண்டு நீல ஆடைகளை எடுத்தான்।
4.72.62
क्व स वीरो महाबाहुर्देवपुत्रो महायशाः ।
यो ममामोचयत्पुत्रं कुरुभिर्ग्रस्तमाहवे ॥ ४.७२.६२ ॥
அந்த வீரன், பெரும் தோள்களை உடையவன், தேவனின் மகன், பெரும் புகழுடையவன் எங்கே? போரில் கௌரவர்களால் பிடிக்கப்பட்ட என் மகனை விடுவித்தவன் அவன்.
4.72.63
इच्छामि तममित्रघ्नं दुष्टुमर्चितुमेव च ।
येन मे त्वं च गावश्च मोक्षिता देवसूनुना ॥ ४.७२.६३ ॥
அந்த எதிரிகளை அழிப்பவனை நான் போற்றவும் வணங்கவும் விரும்புகிறேன்; தேவனின் மகனால் நீயும் என் பசுக்களும் விடுவிக்கப்பட்டீர்கள்.
4.72.64
तस्मै दास्यामि तां पुत्रीं ग्रामांश्चैव तु हाटकान् ।
स्फुरितं कटिसूत्रं च स्त्रीसहस्रशतानि च ॥ ४.७२.६४ ॥
அவனுக்கு நான் அந்த மகளைத் தருவேன்; கிராமங்களையும், பொன்னாலான ஒளிரும் இடைக்கயிற்றையும், ஆயிரக்கணக்கான பெண்களையும் தருவேன்।
4.72.65
अन्तर्धानं गतस्तात देवपुत्रः प्रतापवान् ।
अद्य श्वो वा परश्वो वा मन्ये प्रादुर्भविष्यति ॥ ४.७२.६५ ॥
அப்பா, தேவனின் மகனாகிய பராக்கிரமசாலி மறைந்துவிட்டார். அவர் இன்றோ நாளையோ அல்லது மறுநாளோ மீண்டும் தோன்றுவார் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
4.72.66
एवमाख्यायमानस्तु छन्नं सत्रेण पाण्डवम् ।
वसन्तं तं तु नाज्ञासीद्विराटः पार्थमर्जुनम् ॥ ४.७२.६६ ॥
இவ்வாறு விளக்கப்பட்டபோதிலும், மறைந்து வாழ்ந்த பாண்டவனாகிய அந்தப் பார்த்தன் அர்ஜுனனை விராடன் அறியவில்லை.
4.72.67
ततः पार्थोऽभ्यनुज्ञातो विराटेन महात्मना ।
सह पुत्रेण मात्स्यस्य मन्त्रयित्वा धनंजयः ॥ ४.७२.६७ ॥
பின்னர் மகாத்மாவான விராடனிடம் அனுமதி பெற்ற பார்த்தன் தனஞ்சயன், மத்ஸ்ய மன்னரின் மகனுடன் ஆலோசனை செய்தான்.
4.72.68
इत्येवं ब्रूहि राजानं विराटं समुपस्थितम् ।
इत्युक्त्वा सहसा पार्थः प्रविश्यान्तःपुरं शुभम्।
ददौ वस्त्राणि रन्तानि विराटदुहितुः स्वयम् ॥ ४.७२.६८ ॥
"இவ்வாறு அருகில் வந்திருக்கும் மன்னன் விராடனிடம் சொல்லுங்கள்" என்று கூறிவிட்டு, பார்த்தன் திடீரென்று மங்கலமான அந்தப்புரத்திற்குள் நுழைந்து, விராடனின் மகளுக்கு தானே ஆடைகளையும் ரத்தினங்களையும் கொடுத்தான்.
4.72.69
उत्तरा तु महार्हाणि वस्त्राण्याभरणानि च ।
प्रगृह्य तानि सर्वाणि प्रीता सानुचराऽभवत् ॥ ४.७२.६९ ॥
உத்தரை அந்த விலையுயர்ந்த ஆடைகளையும் அணிகலன்களையும் அனைத்தையும் பெற்றுக்கொண்டு, மகிழ்ச்சியுடன் தன் தோழிகளுடன் இருந்தாள்.