Mahābhārata · Adhyāya 4.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.77.1
यच्च वक्ष्याम्यहं तेऽद्य मा शङ्केथा युधिष्ठिर ।
इदं सनगरं राष्ट्रं सजनं सवधूजनम्।
युष्यभ्यं संप्रदास्यामि भोक्ष्याम्युच्छिष्टमेव च ॥ ४.७७.१ ॥
Yudhiṣṭhira, zweifle nicht an dem, was ich dir heute sage. Diese Stadt, dieses Reich mit seinem Volk und seinen Frauen werde ich dir ganz übergeben; ich werde nur genießen, was übrig bleibt.
4.77.2
अहं वद्धश्चिरं राजन्भुक्तभोगश्चिरं सुखम् ।
राज्यं दत्त्वा तु युष्मभ्यं प्रव्रजिष्यामि काननम् ॥ ४.७७.२ ॥
O König, ich bin alt geworden und habe lange Freuden und Glück genossen. Nachdem ich dir das Reich gegeben habe, werde ich in den Wald ziehen.
4.77.3
उत्तरां प्रतिगृह्णातु सव्यसाची धनंजयः ।
अयं ह्यौपयिको भर्ता तस्याः पुरुषसत्तमः ॥ ४.७७.३ ॥
Möge Dhanaṃjaya, der beidhändige Bogenschütze, Uttarā annehmen. Er ist fürwahr der passende Gemahl für sie, der beste der Männer.
4.77.4
एवमुक्तो धर्मराजः पार्थपैक्षद्वनंजयम् ।
ईक्षितं चार्जुनो ज्ञात्वा मात्स्यं वचनमब्रवीत् ॥ ४.७७.४ ॥
So angesprochen blickte der König des Dharma auf Dhanaṃjaya, den Sohn Pṛthās. Arjuna verstand den Blick und antwortete den Worten des Matsya-Königs.
4.77.5
वयं वनान्तरात्प्राप्ता न ते राज्यं गृहामहे ।
किंतु दुर्योधनादीनां राज्ञां राज्यं गृहामहे ॥ ४.७७.५ ॥
Wir sind aus einem anderen Wald gekommen; dein Reich nehmen wir nicht an. Aber das Reich der Könige, Duryodhanas und der anderen, werden wir annehmen.
4.77.6
प्रतिगृह्णाम्यहं राजन्स्रुषं दुहितरं तव ।
युक्तो ह्यावां हि संबन्धो मात्स्यभारतवंशयोः ॥ ४.७७.६ ॥
O König, ich nehme deine Tochter als Schwiegertochter an. Dieses Bündnis zwischen den Geschlechtern der Matsya und der Bharata ist fürwahr angemessen für uns beide.
4.77.7
किमर्थं पाण्डवश्रेष्ठ भार्यां दुहितरं मम ।
प्रतिग्रहीतुं नेमां त्वं मया दत्तमिहेच्छसि ॥ ४.७७.७ ॥
Bester der Pāṇḍavas, warum willst du meine Tochter, die ich dir gebe, nicht als Gattin annehmen?
4.77.8
अन्तःपुरेऽहमुषितः सदा पश्यन्सुतां तव ।
सहस्यं च प्रकाशं च विश्वस्ता पितृवन्मयि ॥ ४.७७.८ ॥
Ich habe stets in deinen Frauengemächern gewohnt und deine Tochter beobachtet; sie vertraute mir wie einem Vater, im Verborgenen wie in der Öffentlichkeit.
4.77.9
प्रियो बहुमतश्चाहं नर्तने गीतवादिते ।
आचार्यवच्च मां नित्यं मन्यते दुहिता तव ॥ ४.७७.९ ॥
Im Tanz, im Gesang und im Instrumentenspiel war ich ihr lieb und hochgeschätzt; deine Tochter betrachtete mich stets als Lehrer.
4.77.10
वयस्यया तया राजन्सह संवत्सरोषितः ।
अतिशङ्का ततोऽस्थाने तव लोकस्य च प्रभो ॥ ४.७७.१० ॥
O König, ich habe ein Jahr lang mit ihrer Gefährtin zusammengelebt. O Herr, möge weder in dir noch im Volk ein übermäßiger, grundloser Verdacht entstehen.
4.77.11
तस्मादामन्त्रये त्वाऽद्य पुत्रार्थं मे विशांपते ।
सुद्धं जितेन्द्रियं मन्ये तस्याः शुद्धिः कृता मया ॥ ४.७७.११ ॥
Darum bitte ich dich heute, o Herr der Menschen, um meines Sohnes willen: Ich halte sie für rein und selbstbeherrscht, und ihre Reinheit habe ich selbst festgestellt.
4.77.12
स्नुषायां दुहितुर्वापि पुत्रे चात्मनि वा पुनः ।
अतिशङ्कां न पश्यामि तेन शुद्धिर्भविष्यति ॥ ४.७७.१२ ॥
Ich sehe keinen übermäßigen Verdacht, weder bei einer Schwiegertochter, einer Tochter, einem Sohn, noch selbst bei dir; dadurch wird ihre Reinheit erwiesen werden.
4.77.13
अभिषङ्गादहं भीतो मिथ्याचारात्परंतप ।
स्रुषार्थमुत्तरां राजन्प्रतिगृह्णामि ते सुताम् ॥ ४.७७.१३ ॥
O Feindeverbrenner, aus Furcht vor dem Verdacht falschen Verhaltens, o König, nehme ich deine Tochter Uttarā als Schwiegertochter an.
4.77.14
स्वस्त्रीयो वासुदेवस्य साक्षाद्देवसुतो यथा ।
दयितश्चक्रहस्तस्य बलवानस्त्रकोविदः ॥ ४.७७.१४ ॥
Er ist der Schwestersohn Vāsudevas, unmittelbar wie ein Göttersohn, geliebt vom Scheibenträger, stark und in den Waffen erfahren.
4.77.15
अभिमन्युर्गहाबाहुः पुत्रो मम विशांपते ।
जामाता तव युक्तो वै भर्ता च दुहितुस्तव ॥ ४.७७.१५ ॥
Mein Sohn Abhimanyu, mit starken Armen, o Herr des Volkes, ist würdig, dein Schwiegersohn und der Gatte deiner Tochter zu sein.
4.77.16
उपपन्नं कुरुश्रेष्ठे कुन्तीपुत्रे धनंजये ।
सदैव धर्मनित्यश्च ज्ञातज्ञानश्च पाण्डवः ॥ ४.७७.१६ ॥
Dies ist angemessen für Dhanaṃjaya, den Besten der Kurus, Sohn der Kuntī: stets beständig im Dharma, ein Kenner des Wissenswerten, ein Pāṇḍava.
4.77.17
यत्कृत्यं मन्यसे पार्थ क्रियतां तदनन्तरम् ।
सर्वे कामाः समृद्धा मे संबन्धी यस्य मेऽर्जुनः ॥ ४.७७.१७ ॥
O Sohn der Pṛthā, was du für zu tun hältst, das werde sogleich getan; alle meine Wünsche sind erfüllt, denn Arjuna ist mein Verwandter.
4.77.18
एवं ब्रुवति राजेन्द्रे कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
अन्वजानत संबन्धं समये कृष्णमात्स्ययोः ॥ ४.७७.१८ ॥
Als der Herr der Könige so gesprochen hatte, willigte Yudhiṣṭhira, Sohn der Kuntī, zur rechten Zeit in das Bündnis zwischen den Kṛṣṇa und den Matsya ein.
4.77.19
दूतान्सर्वेषु मित्रेषु वासुदेवे च भारत ।
प्रेषयामास कौन्तेयो विराटश्च महीपतिः । ॥ ४.७७.१९ ॥
O Bhārata, der Sohn Kuntīs und König Virāṭa sandten Boten zu allen Freunden und zu Vāsudeva.
4.77.20
प्रतिगृह्य स्नुषार्थं वै दर्शयन्व्रतमात्मनः ।
शीलशौचसमाचारं लोकस्यावेद्य फल्गुनः ॥ ४.७७.२० ॥
Nachdem er das Geschenk für die Schwiegertochter angenommen hatte, zeigte Phalguna (Arjuna) der Welt sein Gelübde und sein Verhalten von Anstand und Reinheit.
4.77.21
लोके विख्याप्य माहात्म्यं यशश्च स परंतपः ।
कृतार्थः शुचिरव्यग्रस्तुष्टिमानभवत्तदा ॥ ४.७७.२१ ॥
Nachdem er seine Größe und seinen Ruhm in der Welt bekannt gemacht hatte, wurde dieser Feindeverbrenner da vollendet, rein, unbeirrt und zufrieden.
4.77.22
राजन्प्रीतोस्मि भद्रं ते सखा मेऽसि परन्तप ।
सुखमध्युषिताः सर्वे अज्ञातास्त्वयि पार्थिव ॥ ४.७७.२२ ॥
O König, ich bin erfreut; möge dir Glück zuteilwerden. O Feindeverbrenner, du bist mein Freund. O Herrscher, wir alle haben bei dir in Behaglichkeit gewohnt, unerkannt.
4.77.23
विराटनगरे राजा धर्मात्मा संशितव्रतः ।
पूजितश्चाभिषिक्तश्च रत्नैश्च शतशोर्चितः ॥ ४.७७.२३ ॥
In der Stadt Virāṭa wurde der gerechtgesinnte König von festen Gelübden geehrt, gesalbt und hundertfach mit Juwelen verehrt.
4.77.24
तथा ब्रुवन्तं प्रसमीक्ष्य राजा ।
परं प्रहृष्टः स्वजनेन तेन।
स्नेहात्परिष्वज्य नृपो भुजाभ्यां ।
ददौ महार्थं कुरुपाण्डवानाम् ॥ ४.७७.२४ ॥
Als der König ihn so sprechen sah, freute er sich sehr. Er umarmte seinen Verwandten liebevoll mit beiden Armen und überreichte den Kurus und Pāṇḍavas ein Geschenk von großem Wert.
4.77.25
समादिशन्दूतमथो समग्राः ॥ ४.७७.२५ ॥
Dann gaben alle zusammen dem Boten Anweisungen.
4.77.26
युधिष्ठिरश्चापि सुसंग्रहृष्टो ।
दुर्योधनाद्दूतमपश्यदागतम्।
स चाब्रवीद्धर्मराजं समेत्य ।
युधिष्ठिरं पाण्डवमुग्रवीर्यम् ॥ ४.७७.२६ ॥
Auch Yudhiṣṭhira war sehr erfreut und sah den Boten, der von Duryodhana gekommen war. Er trat zu dem König der Gerechtigkeit, Yudhiṣṭhira, dem Pāṇḍava von gewaltiger Tapferkeit, und sprach.
4.77.27
धनञ्जयेनासि पुनर्वनाय ।
प्रव्राजितः समये तिष्ठ पार्थः।
त्रयोदशे ह्येव किरीटमाली ।
संवत्सरे पाण्डवेयोऽद्य दृष्टः ॥ ४.७७.२७ ॥
Von Dhanañjaya wurdest du erneut in den Wald geschickt. Der Sohn der Pṛthā sollte bis zur festgesetzten Zeit bleiben; im dreizehnten Jahr wurde der Pāṇḍava mit dem Diadem heute gesehen.
4.77.28
ततोऽब्रवीद्धर्मसुतः प्रहस्य ।
क्षिप्रं गत्वा ब्रूहि सुयोधनं तम्।
पितामहः शान्तनवो ब्रवीतु ।
पूर्णो न पूर्णोऽद्य त्रयोदशो नः ॥ ४.७७.२८ ॥
Da sprach der Sohn des Dharma lachend: »Geh schnell und sag Suyodhana: Der Großvater Bhīṣma, Sohn des Śantanu, möge sagen, ob unser dreizehntes Jahr heute vollendet ist oder nicht.«
4.77.29
संवत्सरात्ते तु धनञ्जयेन ।
विष्फारितं गाण्डिवमाजिमध्ये।
पूर्णो न पूर्णो न इति ब्रवीतु ।
यदस्य सत्यं मम तत्प्रमाणम् ॥ ४.७७.२९ ॥
Nach deinem Jahr spannte Dhanañjaya den Bogen Gāṇḍīva inmitten der Schlacht. Er möge sagen »vollendet« oder »nicht vollendet«; was seine Wahrheit ist, das ist meine Richtschnur.
4.77.30
तेनैवमुक्तः स निवृत्य दूतो ।
दुर्योधनं प्राप्य शशंस तत्त्वम् ॥ ४.७७.३० ॥
Als ihm so geantwortet worden war, kehrte der Bote um, erreichte Duryodhana und berichtete die Wahrheit.
4.77.31
समेत्य दूतेन स राजपुत्रो ।
दुर्योधनो मन्त्रयामास तत्र।
भीष्मेण कर्णेन कृपेण चैव ।
द्रोणेन भूरिश्रवसा च सार्धम् ॥ ४.७७.३१ ॥
Nachdem er den Gesandten getroffen hatte, beriet sich der Prinz Duryodhana dort mit Bhīṣma, Karṇa, Kṛpa, Droṇa und Bhūriśravas.
4.77.32
संमन्त्र्य रात्रौ बहुभिः सुहृद्भि-
र्भीष्मोऽब्रवीद्धार्तराष्ट्रं महात्मा ।
तीर्णप्रतिज्ञेन धनंजयेन ।
विष्फारितं गाण्डिवमाजिमध्ये ॥ ४.७७.३२ ॥
Nachts, nach Beratung mit vielen Wohlgesinnten, sprach der großherzige Bhīṣma zum Sohn Dhṛtarāṣṭras: Dhanañjaya, der sein Gelübde erfüllt hat, hat den Bogen Gāṇḍīva mitten im Kampf weit gespannt.
4.77.33
नेच्छन्त्यसत्येन सुरेन्द्रलोकं ।
पाण्डोः सुता ब्रह्मणश्चापि लोकम्।
तथ्यं च ते पथ्यमहं ब्रवीमि ।
स्वर्ग्यं यशस्यं परलोकपथ्यम् ॥ ४.७७.३३ ॥
Die Söhne Pāṇḍus wünschen nicht die Welt Indras noch die Brahmās durch Lüge; ich sage dir, was wahr und heilsam ist: was zum Himmel führt, Ruhm bringt und gut für die jenseitige Welt ist.
4.77.34
कुन्तीसुतैस्त्वं समुपैहि सन्धिं ।
भुङ्क्ष्व स्वराज्यं सह पाण्डवेयैः।
युध्यस्व नोचेत्स्थिरबुद्धिराजौ ।
कुन्तीसुतैर्यद्यपि राज्यमिच्छेः ॥ ४.७७.३४ ॥
Schließe Frieden mit den Söhnen Kuntīs; genieße dein Königreich gemeinsam mit den Pāṇḍavas. Wenn nicht, kämpfe mit festem Sinn in der Schlacht, auch wenn du das Königreich von den Söhnen Kuntīs begehrst.
4.77.35
आन्तं न शक्यं कपटेन भोक्तुं ।
राज्यं परेषां महतां बलीनाम्।
जित्वा शत्रून्भुङ्क्ष्व राज्यं समग्रं ।
हतो भवान्भोक्ष्यति वज्रिलोकम् ॥ ४.७७.३५ ॥
Es ist nicht möglich, durch Täuschung ein Königreich ohne Ermüdung zu genießen. Besiege die Feinde, die Großen und Starken, und genieße das ganze Reich; wirst du erschlagen, genießt du die Welt Indras.
4.77.36
हतोस्मि तैर्वा सुरलोकमेमि ॥ ४.७७.३६ ॥
Oder wenn ich von ihnen erschlagen werde, gehe ich in die Welt der Götter.
4.77.37
ते धार्तराष्ट्राः समयं निशम्य ।
तीर्णप्रतिज्ञस्य धनंजयस्य
संचिन्त्य सर्वे सहिताः सुहृद्भिः ।
सपार्थिवाः स्वानि गृहाणि जग्मुः ॥ ४.७७.३७ ॥
Nachdem sie von der Frist und davon gehört hatten, dass das Gelübde Dhanaṃjayas erfüllt war, kehrten alle Söhne Dhṛtarāṣṭras nach Beratung mit ihren Verbündeten mit ihren Königen in ihre Häuser zurück.