Mahābhārata · Adhyāya 5.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं चैव ततो जयमुदीरयेत्
कृत्वा विवाहं तु कुरुप्रवीरा-
स्तदाऽभिमन्योर्मुदिताः सपक्षाः।
विश्रम्य रात्रावुषसि प्रतीताः ।
सभां विराटस्य ततोऽभिजग्मुः ॥ ५.१.१ ॥
Nachdem man sich vor Nārāyaṇa und vor Nara, dem Besten der Menschen, sowie vor der Göttin Sarasvatī verneigt hat, soll man dann den Sieg verkünden. Nachdem die Helden der Kurus die Hochzeit Abhimanyus vollzogen hatten, ruhten sie sich erfreut mit ihren Verbündeten in der Nacht aus und zogen am Morgen zufrieden zur Versammlungshalle Virāṭas.
5.1.2
सभा तु सा मत्स्यपतेः समृद्धा ।
मणिप्रवेकोत्तमरत्नचित्रा।
न्यस्तासना माल्यवती सुगन्धा ।
तामभ्ययुस्ते नरराजवर्याः ॥ ५.१.२ ॥
Jene Versammlungshalle des Herrn der Matsya war prächtig, mit ausgezeichneten Juwelen und Edelsteinen bunt geschmückt, mit angeordneten Sitzen, mit Girlanden geschmückt und duftend. Jene besten Könige traten auf sie zu.
5.1.3
अथासनान्याविशतां पुरस्ता-
दुभौ विराटद्रुपदौ नरेन्द्रौ।
वृद्धौ च मान्यौ पृथिवीपतीनां ।
पित्रा समं तमजनार्दनौ च ॥ ५.१.३ ॥
Dann nahmen auf den vorderen Sitzen die beiden Herren der Menschen, Virāṭa und Drupada, Älteste und unter den Herrschern der Erde geehrt, zusammen mit ihrem Vater Platz, und auch jener Ajanārdana.
5.1.4
पाञ्चालराजस्य समीपतस्तु ।
शिनिप्रवीरः सहरौहिणेयः
मत्स्यस्य राज्ञस्तु सुसन्निकृष्टौ ।
जनार्दनश्चैव युधिष्ठिरश्च ॥ ५.१.४ ॥
Nahe beim König der Pañcāla saß der Held der Śini zusammen mit Rauhiṇeya; und ganz nahe beim König der Matsya saßen auch Janārdana und Yudhiṣṭhira.
5.1.5
सुताश्च सर्वे द्रुपदस्य राज्ञो ।
भीमार्जुनौ माद्रवतीसुतौ च।
प्रद्युम्नसाम्बौ च युधि प्रवीरौ ।
विराटपुत्रैश्च सहाभिमन्युः ॥ ५.१.५ ॥
Alle Söhne des Königs Drupada, Bhīma und Arjuna, die beiden Söhne Mādrīs, Pradyumna und Sāmba, Helden im Kampf, und Abhimanyu zusammen mit den Söhnen Virāṭas.
5.1.6
सर्वे च शूराः पितृभिः समाना ।
वीर्येण रूपेण बलेन चैव।
उपाविशन्द्रौपदेयाः कुमाराः ।
सुवर्णचित्रेषु वरासनेषु ॥ ५.१.६ ॥
Alle Helden waren ihren Vätern gleich an Tapferkeit, Schönheit und Kraft. Die Prinzen, Söhne Draupadīs, setzten sich auf vorzügliche, golden verzierte Sitze.
5.1.7
तथोपविष्टेषु महारथेषु ।
विराजमानाभरणाम्बरेषु
रराज सा राजवती समृद्धा ।
ग्रहैरिव द्यौर्विमलैरुपेता ॥ ५.१.७ ॥
Als die großen Streitwagenkämpfer so saßen, in ihrem Schmuck und ihren Gewändern strahlend, glänzte jene wohlhabende Versammlung von Königen wie der Himmel mit hellen Planeten.
5.1.8
ततः कथास्ते समवाययुक्ताः ।
कृत्वा विचित्राः पुरुषप्रवीराः ।
तस्थुर्मुहूर्तं परिचिन्तयन्तः ।
कृष्णं नृपास्ते समुदीक्षमाणाः ॥ ५.१.८ ॥
Da standen jene Helden, in verschiedene Gespräche vertieft, einen Augenblick nachdenklich da, und jene Könige blickten aufmerksam auf Kṛṣṇa.
5.1.9
कथान्तमासाद्य च माधवेन ।
संघट्टिताः पाण्डवकार्यहेतोः।
ते राजसिंहाः सहिता ह्यश्रृण्व-
न्वाक्यं महार्थं सुमहोदयं च ॥ ५.१.९ ॥
Am Ende des Gesprächs hörten jene löwengleichen Könige, mit Mādhava um der Sache der Pāṇḍavas willen versammelt, gemeinsam die Worte von großer Bedeutung und weitreichender Folge.
5.1.10
सर्वैर्भवद्भिर्विदितं यथाऽयं ।
युधिष्ठिरः सौबलेनाक्षवत्याम्।
जितो निकृत्याऽपहृतं च राज्यं ।
वनप्रवासे समयः कृतश्च ॥ ५.१.१० ॥
Ihr alle wisst, wie Yudhiṣṭhira beim Würfelspiel durch List vom Sohn des Subala besiegt wurde, wie ihm das Reich genommen wurde und wie eine Frist des Waldexils festgesetzt wurde.
5.1.11
शक्तैर्विजेतुं तरसा महीं च ।
सत्ये स्थितैः सत्यरथैर्यथावत्।
पाण्डोः सुतैस्त्रद्रुतमुग्ररूपं ।
वर्षाणि षट् सप्त च चीर्णमग्र्यैः ॥ ५.१.११ ॥
Die Söhne Pāṇḍus, fähig, die Erde schnell zu erobern, fest in der Wahrheit und wahre Wagenlenker, haben jene schreckliche Zeit gebührend sechs und sieben Jahre lang als die Vortrefflichsten ertragen.
5.1.12
रिच्छद्भिराप्तं स्वकुलेन राज्यम् ॥ ५.१.१२ ॥
Das Reich, das durch die eigene Sippe verloren war, haben sie wiedererlangt.
5.1.13
एवं गते धर्मसुतस्य राज्ञो ।
दुर्योधनस्यापि च यद्धितं स्यात्।
तच्चिन्तयध्वं कुरुपाण्डवानां ।
धर्म्यं च युक्तं च यशस्करं च ॥ ५.१.१३ ॥
Da die Dinge so stehen, bedenkt, was dem König, dem Sohn des Dharma, und auch Duryodhana nützlich wäre, und was für die Kurus und Pāṇḍavas gerecht, angemessen und ruhmvoll ist.
5.1.14
अधर्मयुक्तं न च कामयेत ।
राज्यं सुराणामपि धर्मराजः।
धर्मार्थयुक्तं तु महीपतित्वं ।
ग्रोमेऽपि कस्मिंश्चिदयं बुभूषेत् ॥ ५.१.१४ ॥
Der König der Gerechtigkeit würde kein mit Unrecht verbundenes Reich begehren, nicht einmal das Reich der Götter. Doch die Herrschaft über die Erde, verbunden mit Dharma und Wohlstand, ja sogar die Herrschaft über ein einziges Dorf, könnte er begehren.
5.1.15
पित्र्यं हि राज्यं विदितं नृपाणां ।
यथाऽपकृष्टं धृतराष्ट्रपुत्रैः।
मिथ्योपचारेण यथा ह्यनेन ।
कृच्छ्रं महत्प्राप्तमसह्यरूपम् ॥ ५.१.१५ ॥
Das väterliche Königreich der Könige ist wohlbekannt; wie die Söhne Dhṛtarāṣṭras es entrissen haben, so hat auch dieser durch falsches Verhalten großes, unerträgliches Leid erlitten.
5.1.16
न चापि पार्थो विजितो रणे तैः ।
स्वतेजसा धृतराष्ट्रस्य पुत्रैः।
तथाऽपि राजा सहितः सुहृद्भि-
रभीप्सतेऽनामयमेव तेषाम् ॥ ५.१.१६ ॥
Pārtha wurde im Kampf nicht von ihnen besiegt, und die Söhne Dhṛtarāṣṭras haben ihn auch nicht durch ihre eigene Kraft bezwungen; dennoch wünscht der König mit seinen Freunden nur ihr Wohl.
5.1.17
यत्तु स्वयं पाण्डुसुतैर्विजित्य ।
समाहृतं भूमिपतीन्प्रपीड्य
तत्प्रार्थयन्ते पुरुषप्रवीराः ।
कुन्तीसुता माद्रवतीसुतौ च ॥ ५.१.१७ ॥
Was die Söhne Pāṇḍus selbst erobert und zusammengebracht haben, nachdem sie die Herren der Erde bedrängt hatten, das fordern die Helden unter den Menschen, die Söhne Kuntīs und die beiden Söhne Mādravatīs.
5.1.18
बलाभियुक्तैर्विविधैरुपायैः ।
संप्रार्थिता हन्तुममित्रसङ्घैः।
राज्यं जिहीर्षद्भिरसद्भिरुग्रैः ।
सर्वं च तद्वो विदितं यथावत् ॥ ५.१.१८ ॥
Von denen, die über Macht verfügen, von Scharen von Feinden durch vielerlei Listen zum Mord angestachelt, von bösen und grausamen Männern, die das Königreich rauben wollen — all dies ist euch genau bekannt.
5.1.19
तेषां च लोभं प्रसमीक्ष्य वृद्धं ।
धर्मज्ञतां चापि युधिष्ठिरस्य।
संबन्धितां चापि समीक्ष्य तेषां ।
मतिं कुरुध्वं सहिताः पृथक्व । ॥ ५.१.१९ ॥
Nachdem ihr ihre gewachsene Gier, Yudhiṣṭhiras Kenntnis des Dharma und ihre Verwandtschaft sorgfältig bedacht habt, entscheidet gemeinsam und auch einzeln.
5.1.20
इमे च सत्येऽभिरताः सदैव ।
तं पालयित्वा समयं यथावत्।
अतोऽन्यथा तैरुपचर्यमाणा ।
हन्युः समेतान्धृतराष्ट्रपुत्रान् ॥ ५.१.२० ॥
Diese sind stets der Wahrheit ergeben. Haben sie die Abmachung treu gehalten, würden sie, andernfalls von jenen so behandelt, die versammelten Söhne Dhṛtarāṣṭras erschlagen.
5.1.21
तैर्विप्रकारं च निशम्य कार्ये ।
सुहृज्जनास्तान्परिवारयेयुः।
युद्धेन बाधेयुरिमांस्तथैवं ।
तैर्बाध्यमाना युधि तांश्च हन्युः ॥ ५.१.२१ ॥
Wenn sie von dem Unrecht hören, das ihnen angetan wurde, würden die Freunde in dieser Sache sie umzingeln; sie würden diese im Krieg bedrängen, und ebenso würden sie, von jenen bedrängt, sie in der Schlacht erschlagen.
5.1.22
तथाऽपि नेमेऽल्पतयाऽसमर्था-
स्तेषां जयायेति भवेन्मतिर्वः ।
समेत्य सर्वे सहिताः सुहृद्भि-
स्तेषां विनाशाय यतेयुरेव ॥ ५.१.२२ ॥
Dennoch sind diese, da sie wenige sind, unfähig; euer Entschluss mag auf ihren Sieg gerichtet sein. Versammelt mit allen Freunden, solltet ihr nur auf ihre Vernichtung hinstreben.
5.1.23
दुर्योधनस्यापि मतं यथाव-
न्न ज्ञायते किं नु करिष्यतीति
अज्ञायमाने च मते परस्य ।
मन्त्रस्य पारं कथमभ्युपेमः ॥ ५.१.२३ ॥
Selbst Duryodhanas Meinung ist nicht wirklich bekannt, und man weiß nicht, was er tun wird. Wenn die Meinung des anderen unbekannt ist, wie sollen wir dann das Ende der Beratung erreichen?
5.1.24
तस्मादितो गच्छतु धर्मशीलः ।
शुचिः कुलीनः पुरुषोऽप्रमत्तः।
दूतः समर्थः प्रशमाय तेषां ।
राज्यार्धदानाय युधिष्ठिरस्य ॥ ५.१.२४ ॥
Deshalb möge von hier ein Mann von rechtschaffenem Wesen, rein, edler Abkunft, wachsam und fähig als Gesandter zu ihnen gehen, um einen Ausgleich und die Abtretung der halben Herrschaft an Yudhiṣṭhira zu erreichen.
5.1.25
निशम्य वाक्यं तु जनार्दनस्य ।
धर्मार्थयुक्तं मधुरं समं च।
समाददे वाक्यमथाग्रजोऽस्य ।
संपूज्य वाक्यं तदतीव राजन् ॥ ५.१.२५ ॥
Als er die Worte Janārdanas hörte, die mit Dharma und Reichtum verbunden, süß und ausgewogen waren, nahm sein älterer Bruder diese Worte an und, o König, ehrte sie überaus.