மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.104
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.104.1
मातलेर्वचनं श्रुत्वा नारदो मुनिसत्तमः ।
अब्रवीद्देवराजं तमार्यकं कुरुनन्दन ॥ ५.१०४.१ ॥
மாதலியின் சொற்களைக் கேட்டு, முனிசிரேஷ்டர் நாரதர் தேவராஜனிடம் கூறினார், குருக்களின் மகிழ்ச்சியே.
5.104.2
सूतोऽयं मातलिर्नाम शक्रस्य दयितः सुहृत् ।
शुचिः शीलगुणोपेतस्तेजस्वी वीर्यवान्बली ॥ ५.१०४.२ ॥
இவர் மாதலி என்னும் சூதர்; இந்திரனுக்குப் பிரியமான நண்பர், தூய்மையும் நல்லொழுக்கமும் குணங்களும் உடையவர், ஒளி மிக்கவர், வீரியமும் வலிமையும் கொண்டவர்.
5.104.3
शक्रस्यायं सखा चैव मन्त्री सारथिरेव च ।
अल्पान्तरप्रभावश्च वासवेन रणे रणे ॥ ५.१०४.३ ॥
இவர் இந்திரனின் நண்பர், ஆலோசகர், சாரதியும் கூட; போர்தோறும் வாசவனுடன் இவருடைய ஆற்றலில் சிறிதே வேறுபாடு.
5.104.4
अयं हरिसहस्रेण युक्तं जैत्रं रथोत्तमम् ।
देवासुरेषु युद्धेषु मनसैव नियच्छति ॥ ५.१०४.४ ॥
இவர் ஆயிரம் ஹரி குதிரைகள் பூட்டிய வெற்றித் தேரை, தேவாசுரப் போர்களில் மனத்தாலேயே செலுத்துகிறார்.
5.104.5
अनेन विजितानश्वैर्दोर्भ्यां जयति वासवः ।
अनेन बलभित्पूर्वं प्रहृते प्रहरत्युत ॥ ५.१०४.५ ॥
இவரால் வெல்லப்பட்ட குதிரைகளைக் கொண்டு வாசவன் தம் இரு கரங்களால் வெற்றி பெறுகிறார்; இவரால் பலபித், தாக்கப்பட்டபோது மீண்டும் தாக்குகிறார்.
5.104.6
अस्य कन्या वरारोहा रूपेणासदृशी भुवि ।
सत्यशीलगुणोपेता गुणकेशीति विश्रुता ॥ ५.१०४.६ ॥
இவருடைய மகள், அழகிய இடையுடையவர், பூமியில் அழகில் ஒப்பற்றவர்; உண்மையும் நல்லொழுக்கமும் குணங்களும் கொண்டவர், குணகேசி என்று புகழ்பெற்றவர்.
5.104.7
तस्यास्य यत्नाच्चरतस्त्रैलोक्यममरद्युते ।
सुमुखो भवतः पौत्रो रोचते दुहितुः पतिः ॥ ५.१०४.७ ॥
அவளுக்காக மூவுலகிலும் முயன்று தேடியபோது, அமரர்களின் ஒளியுடையவரே, உமது பேரன் சுமுகனே மகளுக்குப் பொருத்தமான கணவனாகத் தோன்றுகிறான்.
5.104.8
यदि ते रोचते सम्यग्भुजगोत्तम मा चिरम् ।
क्रियतामार्यक क्षिप्रं बुद्धिः कन्यापरिग्रहे ॥ ५.१०४.८ ॥
இது உமக்கு முழுவதும் ஏற்புடையதாக இருந்தால், நாகர்களில் சிறந்தவரே, தாமதிக்க வேண்டாம். ஆர்யரே, கன்னியை ஏற்க உடனே முடிவு செய்யுங்கள்.
5.104.9
यथा विष्णुकुले लक्ष्मीर्यथा स्वाहा विभावसोः ।
कुले तव तथैवास्तु गुणकेशी सुमध्यमा ॥ ५.१०४.९ ॥
விஷ்ணுவின் குலத்தில் லக்ஷ்மியும், விபாவசுவின் (அக்கினியின்) குலத்தில் ஸ்வாஹாவும் இருப்பதுபோல, உமது குலத்தில் சிற்றிடை கொண்ட குணகேசி இருக்கட்டும்.
5.104.10
पौत्रस्यार्थे भवांस्तस्माद्गुणकेशीं प्रतीच्छतु ।
सदृशीं प्रतिरूपस्य वासवस्य शचीमिव ॥ ५.१०४.१० ॥
ஆகவே பேரனுக்காக குணகேசியை நீர் ஏற்றுக்கொள்ளும். வாசவனுக்கு (இந்திரனுக்கு) சசி எவ்வாறு ஏற்றவளோ, அவ்வாறே இந்த ஒப்பான வடிவுடையவனுக்கு அவள் ஏற்றவள்.
5.104.11
पितृहीनमपि ह्येनं गुणतो वरयामहे ।
बहुमानाच्च भवतस्तथैवैरावतस्य च ॥ ५.१०४.११ ॥
தந்தையற்றவனாக இருந்தாலும், அவனுடைய குணங்களுக்காக அவனை வரனாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்; உமக்கான பெரும் மரியாதையாலும், ஐராவதத்திற்கான மரியாதையாலும் அவ்வாறே.
5.104.12
सुमुखस्य गुणैश्चैव शीलशौचदमादिभिः ।
अभिगम्य स्वयं कन्यामयं दातुं समुद्यतः ।
मातलिस्तस्य संमानं कर्तुमर्हो भवानपि ॥ ५.१०४.१२ ॥
சுமுகனின் குணங்களாலும், ஒழுக்கம், தூய்மை, அடக்கம் முதலியவற்றாலும், இவர் (கண்வர்) தாமே வந்து கன்னியைக் கொடுக்க ஆயத்தமாயிருக்கிறார். நீரும் மாதலிக்கு மரியாதை செய்யத் தகுந்தவர்.
5.104.13
स तु दीनः प्रहृष्टश्च प्राह नारदमार्यकः ।
व्रियमाणे तथा पौत्रे पुत्रे च निधनं गते ॥ ५.१०४.१३ ॥
அவர் துயருற்றிருந்தாலும் மகிழ்ச்சியடைந்து, ஆர்யகன் நாரதரிடம் கூறினான்; பேரன் மணத்திற்கு வரிக்கப்பட்டிருந்த வேளையில், மகன் இறந்துபோயிருந்தான்.
5.104.14
मन्ये नैतद्बहुमतं महर्षे वचनं तव ।
सखा शक्रस्य संयुक्तः कस्यायं नेप्सितो भवेत्।
कारणस्य तु दौर्बल्याच्चिन्तयामि महामुने ॥ ५.१०४.१४ ॥
ஆர்யகன் கூறினான்: மகரிஷியே, உங்கள் இந்தச் சொல்லை நான் பெரிதாக மதிக்கவில்லை. இந்திரனின் நண்பனுடன் இணைந்தவன் யாருக்கு விருப்பமானவனாக இருக்கமாட்டான்? ஆனால் காரணத்தின் பலவீனத்தால், மகாமுனியே, நான் கவலையுறுகிறேன்.
5.104.15
अस्य देहकरस्तात मम पुत्रो महाद्युते ।
भक्षितो वैनतेयेन दुःखार्तास्तेन वै वयम् ॥ ५.१०४.१५ ॥
ஆர்யகன் கூறினான்: அன்பனே, பெரும் ஒளியுடையவனே, இவரது உடலை உருவாக்கிய என் மகனை வினதையின் மகன் விழுங்கிவிட்டான். அதனால் நாங்கள் துயரால் வருந்துகிறோம்.
5.104.16
पुनरेव च तेनोक्तं वैनतेयेन गच्छता ।
मासेनान्येन सुमुखं भक्षयिष्य इति प्रभो ॥ ५.१०४.१६ ॥
மீண்டும், செல்லும்போது வினதையின் மகன் கூறியிருந்தான்: 'ஐயனே, இன்னொரு மாதத்தில் நான் சுமுகனை விழுங்குவேன்.'
5.104.17
ध्रुवं तथा तद्भविता जानीमस्तस्य निश्चयम् ।
तेन हर्षः प्रनष्टो मे सुपर्णवचनेन वै ॥ ५.१०४.१७ ॥
நிச்சயமாக அது அப்படியே நடக்கும்; அவனுடைய உறுதியை நாங்கள் அறிவோம். சுபர்ணனின் (கருடனின்) அந்தச் சொல்லால் என் மகிழ்ச்சி அழிந்துவிட்டது.
5.104.18
मातलिस्त्वब्रवीदेनं बुद्धिरत्र कृता मया ।
जामातृभावेन वृतः सुमुखस्तव पुत्रजः ॥ ५.१०४.१८ ॥
ஆனால் மாதலி அவனிடம் கூறினான்: இங்கே நான் இந்த முடிவை எடுத்துவிட்டேன். உன் மகனின் மகன் சுமுகன் மருமகனாக வரிக்கப்பட்டுவிட்டான்.
5.104.19
सोऽयं मया च सहितो नारदेन च पन्नगः ।
त्रिलोकेशं सुरपतिं गत्वा पश्यतु वासवम् ॥ ५.१०४.१९ ॥
இந்தப் பாம்பு என்னுடனும் நாரதருடனும் சேர்ந்து, மூவுலகங்களின் அதிபதியும் தேவர்களின் தலைவனுமான வாசவனிடம் சென்று அவனைக் காணட்டும்।
5.104.20
शेषेणैवास्य कार्येण प्रज्ञास्वाम्यहमायुषः ।
सुपर्णस्य विघाते च प्रयतिष्यामि सत्तम ॥ ५.१०४.२० ॥
சிறந்தவனே, இவனுடைய காரியத்தின் மீதியைக் கொண்டே நான் என் ஆயுளை அறிவேன்; சுபர்ணனை (கருடனை) தடுக்கவும் முயல்வேன்।
5.104.21
सुमुखश्च मया सार्धं देवेशमिगच्छतु ।
कार्यसंसाधनार्थाय स्वस्ति तेऽस्तु भुजङ्गम ॥ ५.१०४.२१ ॥
சுமுகனும் என்னுடன் தேவேசனிடம் செல்லட்டும்; காரியம் நிறைவேற உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், பாம்பே।
5.104.22
आर्यकेणाभ्यनुज्ञाता गम्यतामिति भारत ।
ततस्ते सुमुखं गृह्य सर्व एव महौजसः।
ददृशुः शक्रमासीनं देवराजं महाद्युतिम् ॥ ५.१०४.२२ ॥
ஆர்யகனின் அனுமதி பெற்று, பாரதா, 'செல்லுங்கள்' என்று சொல்லப்பட்டதும், அவர்கள் அனைவரும் மகா ஒளியுடைய சுமுகனை அழைத்துக்கொண்டு, அமர்ந்திருந்த தேவராஜன் சக்ரனைக் கண்டனர்; அவன் மகா பிரகாசமுடையவன்.
5.104.23
सङ्गत्या तत्र भगवान्विष्णुरासीच्चतुर्भुजः ।
ततस्तत्सर्वमाचख्यौ नारदो मातलिं प्रति ॥ ५.१०४.२३ ॥
அங்கே அந்தச் சபையில் பகவான் விஷ்ணு நான்கு கரங்களுடன் இருந்தார்; பின்னர் நாரதர் மாதலியிடம் அவை அனைத்தையும் சொன்னார்.
5.104.24
ततः पुरन्दरं विष्णुरुवाच भुवनेश्वरम् ।
अमृतं दीयतामस्मै क्रियताममरैः समः ॥ ५.१०४.२४ ॥
பின்னர் விஷ்ணு உலகங்களின் தலைவனான புரந்தரனிடம் சொன்னார்: 'இவனுக்கு அமிர்தம் கொடுக்கப்படட்டும்; தேவர்களுக்கு சமமாக இவன் ஆக்கப்படட்டும்.'
5.104.25
मातलिर्नारदश्चैव सुमुखश्चैव वासव ।
लभन्तां भवतः कामात्काममेतं यथेप्सितम् ॥ ५.१०४.२५ ॥
மாதலியும் நாரதரும் சுமுகரும், ஓ வாசவா! உம்மிடமிருந்து விருப்பத்தின்படி, இந்த விரும்பிய வரத்தைப் பெறட்டும்.
5.104.26
पुरन्दरोऽथ संचिन्त्य वैनतेयपराक्रमम् ।
विष्णुमेवाब्रवीदेनं भवानेव ददात्विति ॥ ५.१०४.२६ ॥
பின்னர் புரந்தரன் வைனதேயனின் வலிமையை எண்ணி விஷ்ணுவிடமே கூறினான், "நீயே இதைக் கொடு" என்று.
5.104.27
ईशस्त्वं सर्वलोकानां चराणामचराश्च ये ।
त्वया दत्तमदत्तं कः कर्तुमुत्सहते विभो ॥ ५.१०४.२७ ॥
நீ அனைத்து உலகங்களுக்கும் ஈசன், அசையும் அசையாத அனைத்திற்கும்; உன்னால் கொடுக்கப்பட்டதையோ கொடுக்கப்படாததையோ செய்ய யார் துணிவார், ஓ விபு?
5.104.28
प्रादाच्छक्रस्ततस्तस्मै पन्नगायायुरुत्तमम् ।
न त्वेनममृतप्राशं चकार बलवृत्रहा ॥ ५.१०४.२८ ॥
பின்னர் சக்கரன் அந்த நாகனுக்கு உயர்ந்த ஆயுளைக் கொடுத்தான்; ஆனால் வலவிருத்திரனைக் கொன்றவன் அவனை அமுதம் அருந்தச் செய்யவில்லை.
5.104.29
लब्ध्वा वरं तु सुमुखः सुमुखः संबभूव ह ।
कृतदारो यथाकामं जगाम च गृहान्प्रति ॥ ५.१०४.२९ ॥
வரத்தைப் பெற்ற சுமுகன் உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியான முகமுடையவனானான்; மனைவியைக் கொண்டு விரும்பியபடி தன் இல்லங்களை நோக்கிச் சென்றான்.
5.104.30
नारदस्त्वार्यकश्चैव कृतकार्यौ मुदा युतौ ।
अभिजग्मतुरभ्यर्च्य देवराजं महाद्युतिम् ॥ ५.१०४.३० ॥
நாரதரும் ஆரியகரும் தம் காரியம் நிறைவேறி மகிழ்ச்சியுடன் சேர்ந்து, மகாதீப்தியுடைய தேவராஜனை வழிபட்டு அவனை அணுகினர்.