മഹാഭാരതം · അധ്യായം 5.105
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.105.1
गरुडस्तत्र शुश्राव यथावृत्तं महाबलः ।
आयुःप्रदानं शक्रेण कृतं नागस्य भारत ॥ ५.१०५.१ ॥
അവിടെ മഹാബലനായ ഗരുഡൻ നടന്നതുപോലെ കേട്ടു — ഇന്ദ്രൻ നാഗത്തിന് ആയുസ്സ് നൽകിയതിനെക്കുറിച്ച്, ഹേ ഭാരത.
5.105.2
पक्षवातेन महता रुद्ध्वा त्रिभुवनं खगः ।
सुपर्णः परमक्रुद्धो वासवं समुपाद्रवत् ॥ ५.१०५.२ ॥
വലിയ ചിറകിന്റെ കാറ്റുകൊണ്ട് മൂന്നുലോകങ്ങളെയും തടഞ്ഞ്, അത്യന്തം കോപിച്ച സുപർണൻ (ഗരുഡൻ) വാസവനെ നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു.
5.105.3
भगवन्किमवज्ञानाद्वृत्तिः प्रतिहता मम ।
कामकारवरं दत्त्वा पुनश्चलितवानसि ॥ ५.१०५.३ ॥
ഭഗവാനേ! അവഗണനകൊണ്ട് എന്റെ ഉപജീവനം എന്തിന് തടഞ്ഞു? ഇഷ്ടാനുസാരം പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള വരം നൽകിയിട്ട് വീണ്ടും ചഞ്ചലനായല്ലോ.
5.105.4
निसर्गात्सर्वभूतानां सर्वभूतेश्वरेण मे ।
आहारो विहितो धात्रा किमर्थं वार्यते त्वया ॥ ५.१०५.४ ॥
സകല ജീവികളുടെയും സ്വഭാവത്താലും സർവഭൂതേശ്വരനായ ധാതാവ് എനിക്ക് ആഹാരം നിശ്ചയിച്ചു; പിന്നെ എന്തിന് നീ അത് തടയുന്നു?
5.105.5
वृतश्चैष महानागः स्थापितः समयश्च मे ।
अनेन च मया देव भर्तव्यः प्रसवो महान् ॥ ५.१०५.५ ॥
ഈ മഹാനാഗത്തെ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തു; എന്റെ കരാറും സ്ഥാപിതമായിട്ടുണ്ട്. ഹേ ദേവാ! ഇതിനാലും ഞാനാലും എന്റെ മഹത്തായ സന്തതി പോഷിക്കപ്പെടണം.
5.105.6
एतस्मिंस्तु तथाभूते नान्यं हिंसितुमुत्सहे ।
क्रीडसे कामकारेण देवराज यथेच्छकम् ॥ ५.१०५.६ ॥
എന്നാൽ ഈ നിലയിൽ മറ്റൊന്നിനെ ഹിംസിക്കാൻ ഞാൻ ഒരുക്കമല്ല. ഹേ ദേവരാജാ! നീ ഇഷ്ടാനുസാരം കളിക്കുന്നു.
5.105.7
सोऽहं प्राणान्विमोक्ष्यामि तथा परिजनो मम ।
ये च भृत्या मम गृहे प्रीतिमान्भव वासव ॥ ५.१०५.७ ॥
ഞാൻ എന്റെ പ്രാണൻ വെടിയും, അതുപോലെ എന്റെ കുടുംബവും, എന്റെ വീട്ടിലുള്ള ഭൃത്യരും. വാസവാ, പ്രസന്നനാകൂ.
5.105.8
श्रुत्वा सुपर्णवचनं सुमुखो दुर्मुखस्तदा ।
त्यक्त्वा रूपं विवर्णस्तु सर्परूपधरोऽभवत् ।
गत्वा विष्णुसमीपं तु पादपीठं समाश्लिषत् ॥ ५.१०५.८ ॥
സുപർണ്ണന്റെ വാക്ക് കേട്ട് സുമുഖനും ദുർമുഖനും അപ്പോൾ തങ്ങളുടെ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, വിവർണ്ണരായി സർപ്പരൂപം ധരിച്ചു. വിഷ്ണുവിന്റെ സമീപത്ത് ചെന്ന് അവർ പാദപീഠം പുണർന്നു.
5.105.9
न मत्कृतं वैनतेय न मां क्रोद्धुं त्वमर्हसि ।
दत्ताभयः स सुमुखो विष्णुना प्रभविष्णुना ।
श्रत्वा पुरन्दरेणोक्तमुवाच विनतासुतः ॥ ५.१०५.९ ॥
വൈനതേയാ, ഇത് ഞാൻ ചെയ്തതല്ല; നീ എന്നോട് കോപിക്കരുത്. ശക്തനായ വിഷ്ണു സുമുഖന് അഭയം നൽകിയിരിക്കുന്നു. പുരന്ദരൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് വിനതാസുതൻ പറഞ്ഞു.
5.105.10
एतच्चैवाहमर्हामि भूयश्च बलवृत्रहन् ।
त्रैलोक्यस्येश्वरो योऽहं परभृत्यत्वमागतः ॥ ५.१०५.१० ॥
ഇതിനും ഞാൻ അർഹനാണ്, ബലവൃത്രഹന്താവേ. മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും ഈശ്വരനായ ഞാൻ മറ്റൊരാളുടെ ഭൃത്യനായി മാറി.
5.105.11
त्वयि तिष्ठति देवेश न विष्णुः कारणं मम ।
त्रैलोक्यराजराज्यं हि त्वयि वासव शाश्वतम् ॥ ५.१०५.११ ॥
ദേവേശാ, നീ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ വിഷ്ണു എനിക്ക് കാരണമല്ല. വാസവാ, മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ രാജ്യം നിന്നിൽത്തന്നെ ശാശ്വതമാണ്.
5.105.12
ममापि दक्षस्य सुता जननी कश्यपः पिता ।
अहमत्युत्सहे लोकान्समन्ताद्वोढुमोजसा ॥ ५.१०५.१२ ॥
എന്റെ മാതാവും ദക്ഷന്റെ പുത്രിയാണ്; പിതാവ് കശ്യപൻ. എന്റെ ശക്തികൊണ്ട് ചുറ്റിലും ലോകങ്ങളെ വഹിക്കാൻ ഞാൻ പ്രാപ്തനാണ്.
5.105.13
असह्यं सर्वभूतानां ममापि विपुलं बलम् ।
मयाऽपि सुमहत्कर्म कृतं दैतेयविग्रहे ॥ ५.१०५.१३ ॥
സർവ ജീവികൾക്കും സഹിക്കാനാവാത്തതാണ്, എന്റെ ബലവും വിപുലമാണ്. ദൈത്യരുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ ഞാനും അതിമഹത്തായ കർമം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
5.105.14
श्रुतश्रीः श्रुतसेनश्च विवस्वान्रोचनामुखः ।
प्रस्रुतः कालकाक्षश्च मयाऽपि दितिजा हताः ॥ ५.१०५.१४ ॥
ശ്രുതശ്രീ, ശ്രുതസേനൻ, വിവസ്വാൻ, രോചനാമുഖൻ, പ്രസ്രുതൻ, കാലകാക്ഷൻ എന്നീ ദിതിപുത്രന്മാരെ ഞാനും വധിച്ചു.
5.105.15
यत्तु ध्वजस्थानगतो यत्नात्परिचराम्यहम् ।
वहामि चैवानुजं ते तेन मामवमन्यसे ॥ ५.१०५.१५ ॥
ഞാൻ കൊടിമരസ്ഥാനത്തിരുന്ന് ശ്രദ്ധയോടെ സേവിക്കുന്നു, നിന്റെ അനുജനെയും ഞാൻ വഹിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് നീ എന്നെ അവഹേളിക്കുന്നത്.
5.105.16
कोऽन्यो भारसहो ह्यस्ति कोऽन्योस्ति बलवत्तरः ।
मया योऽहं विशिष्टः सन्वहामीमं सबान्धवं ॥ ५.१०५.१६ ॥
എന്നെയല്ലാതെ ഭാരം വഹിക്കാൻ കഴിവുള്ളവൻ ആരുണ്ട്? എന്നെക്കാൾ ബലവാനായി ആരുണ്ട്, ഞാൻ വിശിഷ്ടനായിരുന്ന് ഇതിനെ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം വഹിക്കുന്നു?
5.105.17
अवज्ञाय तु यत्तेऽहं भोजनाद्व्यपरोपितः ।
तेन मे गौरवं नष्टं त्वत्तश्चास्माच्च वासव ॥ ५.१०५.१७ ॥
വാസവാ, നീ എന്നെ അവഗണിച്ച് ഭക്ഷണത്തിൽനിന്ന് അകറ്റി. അതിനാൽ നിന്നിൽനിന്നും ഇവനിൽനിന്നും എന്റെ ഗൗരവം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
5.105.18
अदित्यां य इमे जाता बलविक्रमशालिनः ।
त्वमेषां किल सर्वेषां बलेन बलवत्तरः ॥ ५.१०५.१८ ॥
അദിതിയിൽ ജനിച്ച, ബലവും വിക്രമവുമുള്ള ഇവരെല്ലാവരിലും നീയാണ് ബലത്തിൽ ഏറ്റവും ശക്തൻ.
5.105.19
सोऽहं पक्षैकदेशेन वहामि त्वां गतक्लमः ।
विमृश त्वं शनैस्तात कोऽन्वत्र बलवानिति ॥ ५.१०५.१९ ॥
ക്ഷീണമില്ലാതെ ഒരു ചിറകിന്റെ ഭാഗംകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ വഹിക്കാം. പ്രിയനേ, ഇവിടെ ആരാണ് ബലവാൻ എന്ന് സാവധാനം ആലോചിക്കുക.
5.105.20
स तस्य वचनं श्रुत्वा खगस्योदर्कदारुणम् ।
अक्षोभ्यं क्षोभयंस्तार्क्ष्यमुवाच रथचक्रभृत् ॥ ५.१०५.२० ॥
പക്ഷിയുടെ ആ ഭയങ്കരഫലമുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഇളകാത്തവനെയും ഇളക്കി, രഥചക്രധാരി താർക്ഷ്യനോട് പറഞ്ഞു.
5.105.21
गरुत्मन्मन्यसेत्मानं बलवन्तं सुदुर्बलम् ।
अलमस्मत्समक्षं ते स्तोतुमात्मानमण्डज ॥ ५.१०५.२१ ॥
ഗരുഡാ, നീ സ്വയം ബലവാനെന്ന് കരുതുന്നു, പക്ഷേ നീ അത്യന്തം ദുർബലനാണ്. അണ്ഡജാ, ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ സ്വയം പുകഴ്ത്തുന്നത് മതി.
5.105.22
त्रैलोक्यमपि मे कृत्स्नमशक्तं देहधारणे ।
अहमेवात्मनात्मानं वहामि त्वां च धारये ॥ ५.१०५.२२ ॥
മൂന്നു ലോകങ്ങളും എന്റെ ശരീരം താങ്ങാൻ കഴിവില്ലാത്തവയാണ്. ഞാൻ തന്നെ എന്നെയും വഹിക്കുന്നു, നിന്നെയും താങ്ങുന്നു.
5.105.23
न त्वं वहसि मां दोर्भ्यां मोघं तव विकत्थनम् ।
इमं तावन्ममैकं त्वं बाहुं सव्येतरं वह।
यद्येनं धारयस्येकं सफलं ते विकत्थितम् ॥ ५.१०५.२३ ॥
നിനക്ക് നിന്റെ രണ്ടു കൈകൾകൊണ്ട് എന്നെ വഹിക്കാനാവില്ല; നിന്റെ വീമ്പ് വ്യർഥം. ആദ്യം എന്റെ ഈ ഒരു കൈ, ഇടതോ വലതോ, നീ ചുമന്നു കാണിക്കുക. ഇതെങ്കിലും നീ താങ്ങിയാൽ നിന്റെ വീമ്പ് ഫലമണിയും.
5.105.24
इत्युक्त्वा भगवांस्तस्य स्कन्धे बाहुं समासजत् ।
आरोपितं समुद्वोढुं भारं तं नाशकद्बलात् ।
निपपात स भारार्तो विहलो नष्टचेतनः ॥ ५.१०५.२४ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് ഭഗവാൻ അവന്റെ തോളിൽ തന്റെ കൈ വെച്ചു. ചുമക്കാൻ വെച്ച ആ ഭാരം അവൻ ബലംകൊണ്ട് ചുമക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഭാരത്താൽ പീഡിതനായി, അസ്വസ്ഥനായി, ബോധമറ്റവനായി അവൻ വീണു.
5.105.25
यावान्हि भारः कृत्स्नायाः पृथिव्याः पर्वतैः सह ।
एकस्या देहशाखायास्तावद्भारममन्यत ॥ ५.१०५.२५ ॥
പർവതങ്ങളോടുകൂടിയ സമസ്ത ഭൂമിയുടെയും ഭാരം എത്രയോ, അത്രയും ഭാരം അവൻ തന്റെ ഒരു ദേഹശാഖയുടേതായി കരുതി.
5.105.26
न त्वेनं पीडयामास बलेन बलवत्तरः ।
ततो हि जीवितं तस्य न व्यनीनशदच्युतः ॥ ५.१०५.२६ ॥
എന്നാൽ ആ മഹാബലൻ അവനെ തന്റെ ബലത്താൽ പീഡിപ്പിച്ചില്ല; അതിനാൽ അച്യുതൻ അവന്റെ ജീവൻ നശിപ്പിച്ചില്ല.
5.105.27
व्यात्तास्यः स्रस्तकायश्च विचेता विह्वलः खगः ।
मुमोच पत्राणि तदा गुरुभारप्रपीडितः ॥ ५.१०५.२७ ॥
വായ് തുറന്ന്, ശരീരം തളർന്ന്, ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് വിഹ്വലനായ ആ പക്ഷി, ഭീമഭാരത്താൽ പീഡിതനായി അപ്പോൾ തൂവലുകൾ പൊഴിച്ചു.
5.105.28
स विष्णुं शिरसा पक्षी प्रणम्य विनतासुतः ।
विचेता विह्वलो दीनः किंचिद्वचनमब्रवीत् ॥ ५.१०५.२८ ॥
വിനതയുടെ പുത്രനായ ആ പക്ഷി വിഷ്ണുവിനെ ശിരസ്സു നമിച്ചു വണങ്ങി, ബോധം കെട്ടു വിഹ്വലനും ദീനനുമായി ചില വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
5.105.29
भगवँल्लोकसारस्य सदृशेन वपुष्मता ।
भुजेन स्वैरमुक्तेन निष्पिष्टोऽस्मि महीतले ॥ ५.१०५.२९ ॥
ഭഗവാനേ! ലോകസാരമായ, തേജോമയമായ ദേഹമുള്ള അങ്ങയുടെ കൈ സ്വേച്ഛയാൽ വിട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഭൂമിയിൽ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു.
5.105.30
क्षन्तुमर्हसि मे देव विह्वलस्याल्पचेतसः ।
बलदाहविदग्धस्य पक्षिणो ध्वजवासिनः ॥ ५.१०५.३० ॥
ദേവാ! വിഹ്വലനും അല്പബുദ്ധിയും, ബലദാഹത്താൽ വെന്തവനും, ധ്വജത്തിൽ വസിക്കുന്നവനുമായ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.
5.105.31
न हि ज्ञातं बलं देव मया ते परम विभो ।
तेन मन्याम्यहं वीर्यमात्मनो न समं परैः ॥ ५.१०५.३१ ॥
ദേവാ, വിഭോ, അങ്ങയുടെ പരമമായ ബലം ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അതിനാൽ എന്റെ വീര്യം മറ്റുള്ളവർക്കു തുല്യമല്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
5.105.32
ततश्चक्रे स भगवान्प्रसादं वै गरुत्मतः ।
मैवं भूय इति स्नेहात्तदा चैनमुवाच ह ॥ ५.१०५.३२ ॥
അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ഗരുത്മാനിൽ കൃപ ചെയ്തു. സ്നേഹത്തോടെ അവനോട്, "ഇനി ഇങ്ങനെ പറയരുത്" എന്ന് പറഞ്ഞു.
5.105.33
पादाङ्गुष्ठेन चिक्षेप सुमुखं गरुडोरसि ।
ततः प्रभृति राजेन्द्र सहसर्पेण वर्तते ॥ ५.१०५.३३ ॥
കാൽവിരൽകൊണ്ട് സുമുഖനെ ഗരുഡന്റെ മാർവിടത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. രാജേന്ദ്രാ, അന്നുമുതൽ അവൻ സർപ്പത്തോടൊപ്പം കഴിയുന്നു.
5.105.34
एवं विष्णुबलाक्रान्तो गर्वनाशमुपागतः ।
गरुडो बलवान्राजन्वैनतेयो महायशाः ॥ ५.१०५.३४ ॥
ഇങ്ങനെ വിഷ്ണുവിന്റെ ബലത്താൽ അടക്കപ്പെട്ട ഗരുഡന്റെ അഹങ്കാരം നശിച്ചു. രാജാവേ, ബലവാനും മഹായശസ്വിയുമായ വൈനതേയൻ ഇങ്ങനെയായി.
5.105.35
तथा त्वमपि गान्धारे यावत्पाण्डुसुतान्रणे ।
नासादयसि तान्वीरांस्तावज्जीवसि पुत्रक ॥ ५.१०५.३५ ॥
അതുപോലെ നീയും, ഗാന്ധാരീ പുത്രാ, പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രന്മാരായ ആ വീരന്മാരെ യുദ്ധത്തിൽ നീ നേരിടുന്നതുവരെയേ ജീവിച്ചിരിക്കൂ, മകനേ.
5.105.36
भीमः प्रहरतां श्रेष्ठो वायुपुत्रो महाबलः ।
धनञ्जयश्चेन्द्रसुतो न हन्यातां तु कं रणे ॥ ५.१०५.३६ ॥
പ്രഹരിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ മഹാബലനായ വായുപുത്രൻ ഭീമനും ഇന്ദ്രപുത്രൻ ധനഞ്ജയനും യുദ്ധത്തിൽ ആരെയും കൊല്ലാതിരിക്കട്ടെ.
5.105.37
विष्णुर्वायुश्च शक्रश्च धर्मस्तौ चाश्विनावुभौ ।
एते देवास्त्वया केन हेतुना वीक्षितुं क्षमाः ॥ ५.१०५.३७ ॥
വിഷ്ണു, വായു, ശക്രൻ, ധർമ്മൻ, രണ്ട് അശ്വിനിമാർ — ഈ ദേവന്മാരെ ഏത് കാരണത്താൽ നിനക്ക് കാണാൻ കഴിയും?
5.105.38
तदलं ते विरोधेन शमं गच्छ नृपात्मज ।
वासुदेवेन तीर्थेन कुलं रक्षितुमर्हसि ॥ ५.१०५.३८ ॥
അതിനാൽ, രാജപുത്രാ, ശത്രുത നിനക്ക് മതി; സമാധാനം പ്രാപിക്കുക. വാസുദേവന്റെ മാർഗ്ഗത്താൽ നിന്റെ കുലത്തെ രക്ഷിക്കുന്നത് നിനക്ക് ഉചിതമാണ്.
5.105.39
प्रत्यक्षदर्शी सर्वस्य नारदोऽयं महातपाः ।
माहात्म्यस्य तदा विष्णोः सोऽयं चक्रगदाधरः ॥ ५.१०५.३९ ॥
ഈ മഹാതപസ്വിയായ നാരദൻ എല്ലാവർക്കും പ്രത്യക്ഷസാക്ഷിയാണ്. അന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ മഹിമയ്ക്ക് സാക്ഷി ഇദ്ദേഹമായിരുന്നു, ചക്രവും ഗദയും ധരിച്ചവൻ.
5.105.40
दुर्योधनस्तु तच्छ्रुत्वा निश्वसन्भृकुटीमुखः ।
राधेयमभिसंप्रेक्ष्य जहास स्वनवत्तदा ॥ ५.१०५.४० ॥
എന്നാൽ ദുര്യോധനൻ അത് കേട്ട്, പുരികം ചുളിച്ച്, നെടുവീർപ്പിട്ട്, രാധേയനായ കർണ്ണനെ നോക്കി അപ്പോൾ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു.
5.105.41
कदर्थीकृत्य तद्वाक्यमृषेः कण्वस्य दुर्मतिः ।
ऊरुं गजकराकारं ताडयन्निदमब्रवीत् ॥ ५.१०५.४१ ॥
കണ്വമഹർഷിയുടെ ആ വാക്കുകളെ അവഗണിച്ച്, ആ ദുർബുദ്ധി ആനയുടെ തുമ്പിക്കൈ പോലെയുള്ള തന്റെ തുടയിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
5.105.42
यथैवेश्वरसृष्टोऽस्मि यद्भावि या च मे गतिः ।
तथा महर्षे वर्तामि किं प्रलापः करिष्यति ॥ ५.१०५.४२ ॥
ഞാൻ ഈശ്വരനാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനാകുന്നതുപോലെ, സംഭവിക്കേണ്ടതും എന്റെ ഗതിയുമായതുപോലെ, മഹർഷേ, ഞാൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ഈ വ്യർത്ഥ പുലമ്പൽ എന്തു ചെയ്യും?
5.105.43
ततः कण्वोऽब्रवीत्क्रुद्धो दुर्योधनमपण्डितम् ।
यस्मादूकं ताडयसि ऊरौ मृत्युर्भविष्यति ॥ ५.१०५.४३ ॥
അപ്പോൾ കോപിച്ച കണ്വൻ അജ്ഞനായ ദുര്യോധനനോട് പറഞ്ഞു: "നീ നിന്റെ തുടയിൽ അടിക്കുന്നതിനാൽ, തുടതന്നെ നിനക്ക് മരണമാകും."