மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.105
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.105.1
गरुडस्तत्र शुश्राव यथावृत्तं महाबलः ।
आयुःप्रदानं शक्रेण कृतं नागस्य भारत ॥ ५.१०५.१ ॥
அங்கு வலிமைமிக்க கருடன் நடந்தது போலவே கேட்டான் — இந்திரன் நாகத்திற்கு ஆயுளை அளித்ததை, ஓ பாரதா.
5.105.2
पक्षवातेन महता रुद्ध्वा त्रिभुवनं खगः ।
सुपर्णः परमक्रुद्धो वासवं समुपाद्रवत् ॥ ५.१०५.२ ॥
பெரும் இறக்கைக் காற்றால் மூன்று உலகங்களையும் தடுத்து, மிகுந்த சினங்கொண்ட சுபர்ணன் (கருடன்) வாசவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
5.105.3
भगवन्किमवज्ञानाद्वृत्तिः प्रतिहता मम ।
कामकारवरं दत्त्वा पुनश्चलितवानसि ॥ ५.१०५.३ ॥
ஐயனே! அவமதிப்பால் என் வாழ்வாதாரம் ஏன் தடுக்கப்பட்டது? விருப்பப்படி செயல்படும் வரத்தை அளித்துவிட்டு மீண்டும் தடுமாறினாயே.
5.105.4
निसर्गात्सर्वभूतानां सर्वभूतेश्वरेण मे ।
आहारो विहितो धात्रा किमर्थं वार्यते त्वया ॥ ५.१०५.४ ॥
எல்லா உயிர்களின் இயல்பாலும், எல்லா உயிர்களுக்கும் தலைவனான படைப்பாளன் எனக்கு உணவை நியமித்தான்; பின் ஏன் நீ அதைத் தடுக்கிறாய்?
5.105.5
वृतश्चैष महानागः स्थापितः समयश्च मे ।
अनेन च मया देव भर्तव्यः प्रसवो महान् ॥ ५.१०५.५ ॥
இந்தப் பெரிய நாகம் நான் தேர்ந்தெடுத்தது; என் ஒப்பந்தமும் நிலைநாட்டப்பட்டுள்ளது. ஓ தேவா! இதன் மூலமும் நானும் பெரும் சந்ததியைப் பராமரிக்க வேண்டும்.
5.105.6
एतस्मिंस्तु तथाभूते नान्यं हिंसितुमुत्सहे ।
क्रीडसे कामकारेण देवराज यथेच्छकम् ॥ ५.१०५.६ ॥
ஆனால் இத்தகைய நிலையில் வேறொன்றைக் கொல்ல நான் துணியமாட்டேன். ஓ தேவராஜனே! நீ விரும்பியபடி உன் விருப்பப்படி விளையாடுகிறாய்.
5.105.7
सोऽहं प्राणान्विमोक्ष्यामि तथा परिजनो मम ।
ये च भृत्या मम गृहे प्रीतिमान्भव वासव ॥ ५.१०५.७ ॥
நான் என் உயிரை விடுவேன், அவ்வாறே என் குடும்பத்தினரும், என் வீட்டிலுள்ள ஊழியர்களும். வாசவா, மகிழ்ச்சி அடைவாயாக.
5.105.8
श्रुत्वा सुपर्णवचनं सुमुखो दुर्मुखस्तदा ।
त्यक्त्वा रूपं विवर्णस्तु सर्परूपधरोऽभवत् ।
गत्वा विष्णुसमीपं तु पादपीठं समाश्लिषत् ॥ ५.१०५.८ ॥
கருடனின் சொல்லைக் கேட்ட சுமுகனும் துர்முகனும் அப்பொழுது தங்கள் உருவத்தை விட்டு, வெளுத்துப் போய், பாம்பு வடிவம் ஏற்றனர். விஷ்ணுவின் அருகே சென்று அவருடைய பாதபீடத்தைத் தழுவினர்.
5.105.9
न मत्कृतं वैनतेय न मां क्रोद्धुं त्वमर्हसि ।
दत्ताभयः स सुमुखो विष्णुना प्रभविष्णुना ।
श्रत्वा पुरन्दरेणोक्तमुवाच विनतासुतः ॥ ५.१०५.९ ॥
வைனதேயனே, இது என்னால் செய்யப்படவில்லை; நீ என் மீது கோபம் கொள்ளத் தகாது. வல்லமை மிக்க விஷ்ணு சுமுகனுக்கு அபயம் அளித்துவிட்டார். புரந்தரன் சொன்னதைக் கேட்டு விநதையின் மகன் கூறினான்.
5.105.10
एतच्चैवाहमर्हामि भूयश्च बलवृत्रहन् ।
त्रैलोक्यस्येश्वरो योऽहं परभृत्यत्वमागतः ॥ ५.१०५.१० ॥
இதற்கும் நான் தகுதியுடையவனே, மீண்டும், வலவிருத்திரனைக் கொன்றவனே. மூவுலகுக்கும் அதிபதியாயிருந்தும் பிறருக்கு ஊழியனாகி விட்டேன்.
5.105.11
त्वयि तिष्ठति देवेश न विष्णुः कारणं मम ।
त्रैलोक्यराजराज्यं हि त्वयि वासव शाश्वतम् ॥ ५.१०५.११ ॥
தேவேசா, நீ இருக்கும்போது விஷ்ணு எனக்குக் காரணமல்ல. வாசவா, மூவுலக அரசர்களின் அரசாட்சி உன்னிடத்திலேயே நிலைத்தது.
5.105.12
ममापि दक्षस्य सुता जननी कश्यपः पिता ।
अहमत्युत्सहे लोकान्समन्ताद्वोढुमोजसा ॥ ५.१०५.१२ ॥
என் தாயும் தட்சனின் மகளே; தந்தை காசியபர். நான் என் வலிமையால் எல்லாப் பக்கமும் உலகங்களைத் தாங்கும் ஆற்றல் உடையவன்.
5.105.13
असह्यं सर्वभूतानां ममापि विपुलं बलम् ।
मयाऽपि सुमहत्कर्म कृतं दैतेयविग्रहे ॥ ५.१०५.१३ ॥
அனைத்து உயிர்களுக்கும் தாங்கொணாத, என்னுடைய பலமும் பெரியது. தைத்தியர்களுடனான போரில் நானும் மிகப் பெரிய செயலைச் செய்தேன்.
5.105.14
श्रुतश्रीः श्रुतसेनश्च विवस्वान्रोचनामुखः ।
प्रस्रुतः कालकाक्षश्च मयाऽपि दितिजा हताः ॥ ५.१०५.१४ ॥
ஷ்ருதஷ்ரீ, ஷ்ருதசேனன், விவஸ்வான், ரோசனாமுகன், ப்ரஸ்ருதன், காலகாக்ஷன் ஆகிய திதியின் மக்கள் என்னாலும் கொல்லப்பட்டனர்.
5.105.15
यत्तु ध्वजस्थानगतो यत्नात्परिचराम्यहम् ।
वहामि चैवानुजं ते तेन मामवमन्यसे ॥ ५.१०५.१५ ॥
நான் கொடிமரத்தின் இடத்தில் இருந்து கவனமாகப் பணிவிடை செய்கிறேன்; உன் தம்பியையும் சுமக்கிறேன். அதனால் நீ என்னை இழிவாகக் கருதுகிறாய்.
5.105.16
कोऽन्यो भारसहो ह्यस्ति कोऽन्योस्ति बलवत्तरः ।
मया योऽहं विशिष्टः सन्वहामीमं सबान्धवं ॥ ५.१०५.१६ ॥
என்னைத் தவிர யார் சுமை தாங்க வல்லவர்? என்னைவிட வலிமையானவர் யார், நான் சிறந்தவனாக இருந்து இதனை உறவினருடன் சுமக்கிறேன்?
5.105.17
अवज्ञाय तु यत्तेऽहं भोजनाद्व्यपरोपितः ।
तेन मे गौरवं नष्टं त्वत्तश्चास्माच्च वासव ॥ ५.१०५.१७ ॥
வாசவனே, நீ என்னை அவமதித்து உணவிலிருந்து விலக்கினாய். அதனால் உன்னாலும் இவனாலும் என் மதிப்பு அழிந்தது.
5.105.18
अदित्यां य इमे जाता बलविक्रमशालिनः ।
त्वमेषां किल सर्वेषां बलेन बलवत्तरः ॥ ५.१०५.१८ ॥
அதிதியிடம் பிறந்த, பலமும் வீரமும் கொண்ட இவர்கள் அனைவரிலும், நீயே பலத்தில் மிக வலிமையானவன்.
5.105.19
सोऽहं पक्षैकदेशेन वहामि त्वां गतक्लमः ।
विमृश त्वं शनैस्तात कोऽन्वत्र बलवानिति ॥ ५.१०५.१९ ॥
நான் களைப்பின்றி ஒரு சிறகின் பகுதியால் உன்னைச் சுமக்க முடியும். அன்பனே, இங்கு யார் பலவான் என்பதை மெதுவாகச் சிந்தித்துப் பார்.
5.105.20
स तस्य वचनं श्रुत्वा खगस्योदर्कदारुणम् ।
अक्षोभ्यं क्षोभयंस्तार्क्ष्यमुवाच रथचक्रभृत् ॥ ५.१०५.२० ॥
பறவையின் அந்த பயங்கரமான விளைவுள்ள சொற்களைக் கேட்டு, அசைக்க முடியாதவனையும் கலக்கிய ரதச்சக்கரதாரி தார்க்ஷ்யனிடம் கூறினான்.
5.105.21
गरुत्मन्मन्यसेत्मानं बलवन्तं सुदुर्बलम् ।
अलमस्मत्समक्षं ते स्तोतुमात्मानमण्डज ॥ ५.१०५.२१ ॥
கருடா, நீ உன்னை பலவானாக நினைக்கிறாய், ஆனால் மிகவும் பலவீனமானவன். அண்டத்தில் பிறந்தவனே, எங்கள் முன் உன்னைப் புகழ்வது போதும்.
5.105.22
त्रैलोक्यमपि मे कृत्स्नमशक्तं देहधारणे ।
अहमेवात्मनात्मानं वहामि त्वां च धारये ॥ ५.१०५.२२ ॥
மூன்று உலகங்களும் முழுவதுமாக என் உடலைத் தாங்க இயலாதவை. நானே என்னையும் சுமக்கிறேன், உன்னையும் தாங்குகிறேன்.
5.105.23
न त्वं वहसि मां दोर्भ्यां मोघं तव विकत्थनम् ।
इमं तावन्ममैकं त्वं बाहुं सव्येतरं वह।
यद्येनं धारयस्येकं सफलं ते विकत्थितम् ॥ ५.१०५.२३ ॥
நீ உன் இரு கைகளாலும் என்னைச் சுமக்க முடியாது; உன் வீம்பு பயனற்றது. முதலில் என் இந்த ஒரு கையை, இடதோ வலதோ, நீ சுமந்து காட்டு. இதை நீ தாங்கினால், உன் பெருமை பலனளிக்கும்.
5.105.24
इत्युक्त्वा भगवांस्तस्य स्कन्धे बाहुं समासजत् ।
आरोपितं समुद्वोढुं भारं तं नाशकद्बलात् ।
निपपात स भारार्तो विहलो नष्टचेतनः ॥ ५.१०५.२४ ॥
இவ்வாறு கூறி பகவான் அவனுடைய தோளின் மீது தன் கையை வைத்தான். சுமக்க வைக்கப்பட்ட அந்தச் சுமையை அவன் பலத்தால் சுமக்க இயலவில்லை. சுமையால் வருந்தி, கலங்கி, உணர்வற்றவனாக அவன் விழுந்தான்.
5.105.25
यावान्हि भारः कृत्स्नायाः पृथिव्याः पर्वतैः सह ।
एकस्या देहशाखायास्तावद्भारममन्यत ॥ ५.१०५.२५ ॥
மலைகளுடன் கூடிய முழு பூமியின் எடை எவ்வளவோ, அவ்வளவு எடையை அவர் தம் ஒரு உடல் கிளையின் எடையாக எண்ணினார்.
5.105.26
न त्वेनं पीडयामास बलेन बलवत्तरः ।
ततो हि जीवितं तस्य न व्यनीनशदच्युतः ॥ ५.१०५.२६ ॥
ஆனால் அந்த மிக வலியவன் அவரை தன் வலிமையால் வருத்தவில்லை; ஆகவே அச்சுதர் அவரது உயிரை அழிக்கவில்லை.
5.105.27
व्यात्तास्यः स्रस्तकायश्च विचेता विह्वलः खगः ।
मुमोच पत्राणि तदा गुरुभारप्रपीडितः ॥ ५.१०५.२७ ॥
வாய் திறந்து, உடல் தொங்கி, நினைவிழந்து கலங்கிய அந்தப் பறவை, பெரும் சுமையால் வருந்தி அப்போது தன் இறகுகளை உதிர்த்தது.
5.105.28
स विष्णुं शिरसा पक्षी प्रणम्य विनतासुतः ।
विचेता विह्वलो दीनः किंचिद्वचनमब्रवीत् ॥ ५.१०५.२८ ॥
வினதையின் மகனான அந்தப் பறவை விஷ்ணுவுக்கு தலை வணங்கி வணங்கி, நினைவிழந்து, கலங்கி, பரிதாபமாக சில சொற்களைச் சொன்னது.
5.105.29
भगवँल्लोकसारस्य सदृशेन वपुष्मता ।
भुजेन स्वैरमुक्तेन निष्पिष्टोऽस्मि महीतले ॥ ५.१०५.२९ ॥
ஐயனே! உலகின் சாரமான, அழகிய உடலுடைய தங்கள் கை சுதந்திரமாக விடப்பட்டபோது, நான் பூமியில் நசுக்கப்பட்டேன்.
5.105.30
क्षन्तुमर्हसि मे देव विह्वलस्याल्पचेतसः ।
बलदाहविदग्धस्य पक्षिणो ध्वजवासिनः ॥ ५.१०५.३० ॥
தேவனே! கலங்கிய, சிறு அறிவுடைய, வலிமையின் தீயால் வெந்த, கொடியில் வசிக்கும் எனக்குப் பொறுத்தருள வேண்டும்.
5.105.31
न हि ज्ञातं बलं देव मया ते परम विभो ।
तेन मन्याम्यहं वीर्यमात्मनो न समं परैः ॥ ५.१०५.३१ ॥
தேவனே, வித்தோ, உமது உயர்ந்த வலிமையை நான் அறியவில்லை. ஆகையால் என் வீரியம் பிறருக்கு சமமல்ல என்று நான் கருதுகிறேன்.
5.105.32
ततश्चक्रे स भगवान्प्रसादं वै गरुत्मतः ।
मैवं भूय इति स्नेहात्तदा चैनमुवाच ह ॥ ५.१०५.३२ ॥
அப்பொழுது பகவான் கருடனுக்கு அருள் செய்தார். அன்புடன் அவரிடம், "மீண்டும் இவ்வாறு சொல்லாதே" என்றார்.
5.105.33
पादाङ्गुष्ठेन चिक्षेप सुमुखं गरुडोरसि ।
ततः प्रभृति राजेन्द्र सहसर्पेण वर्तते ॥ ५.१०५.३३ ॥
காலின் கட்டைவிரலால் சுமுகனை கருடனின் மார்பில் எறிந்தார். ராஜேந்திரா, அன்று முதல் அவன் பாம்புடன் இருந்து வருகிறான்.
5.105.34
एवं विष्णुबलाक्रान्तो गर्वनाशमुपागतः ।
गरुडो बलवान्राजन्वैनतेयो महायशाः ॥ ५.१०५.३४ ॥
இவ்வாறு விஷ்ணுவின் வலிமையால் அடக்கப்பட்ட கருடன், கர்வம் அழிவதை அடைந்தான். ராஜனே, வலிமைமிக்க, மகா புகழ்பெற்ற வினதையின் மகன் கருடன் அவ்வாறு ஆனான்.
5.105.35
तथा त्वमपि गान्धारे यावत्पाण्डुसुतान्रणे ।
नासादयसि तान्वीरांस्तावज्जीवसि पुत्रक ॥ ५.१०५.३५ ॥
அதுபோல் நீயும், காந்தாரியின் மகனே, பாண்டுவின் மக்களாகிய அந்த வீரர்களை போரில் நீ எதிர்கொள்ளாத வரை வாழ்கிறாய், என் மகனே.
5.105.36
भीमः प्रहरतां श्रेष्ठो वायुपुत्रो महाबलः ।
धनञ्जयश्चेन्द्रसुतो न हन्यातां तु कं रणे ॥ ५.१०५.३६ ॥
தாக்குபவர்களில் சிறந்தவனான மகாபலம் வாய்ந்த வாயுபுத்திரன் பீமனும், இந்திரனின் மகன் தனஞ்சயனும் போரில் எவரையும் கொல்லாமல் இருக்கட்டும்.
5.105.37
विष्णुर्वायुश्च शक्रश्च धर्मस्तौ चाश्विनावुभौ ।
एते देवास्त्वया केन हेतुना वीक्षितुं क्षमाः ॥ ५.१०५.३७ ॥
விஷ்ணு, வாயு, சக்ரன், தர்மன், இரு அஸ்வினிகள் — இந்த தேவர்களை எந்தக் காரணத்தால் நீ காண வல்லவனாய் இருக்கிறாய்?
5.105.38
तदलं ते विरोधेन शमं गच्छ नृपात्मज ।
वासुदेवेन तीर्थेन कुलं रक्षितुमर्हसि ॥ ५.१०५.३८ ॥
ஆகவே, அரச குமாரனே, பகைமை உனக்கு போதும்; சமாதானத்தை அடைவாய். வாசுதேவனின் வழியால் உன் குலத்தைக் காப்பது உனக்குத் தகும்.
5.105.39
प्रत्यक्षदर्शी सर्वस्य नारदोऽयं महातपाः ।
माहात्म्यस्य तदा विष्णोः सोऽयं चक्रगदाधरः ॥ ५.१०५.३९ ॥
இந்த மகாதபஸ்வி நாரதர் அனைவருக்கும் நேரடி சாட்சி. அப்போது விஷ்ணுவின் மகிமைக்கு சாட்சியாக இருந்தவர் இவரே, சக்கரமும் கதையும் ஏந்தியவர்.
5.105.40
दुर्योधनस्तु तच्छ्रुत्वा निश्वसन्भृकुटीमुखः ।
राधेयमभिसंप्रेक्ष्य जहास स्वनवत्तदा ॥ ५.१०५.४० ॥
ஆனால் துரியோதனன் அதைக் கேட்டு, புருவம் சுருக்கி, பெருமூச்சு விட்டு, ராதையின் மகன் கர்ணனைப் பார்த்து அப்போது உரத்துச் சிரித்தான்.
5.105.41
कदर्थीकृत्य तद्वाक्यमृषेः कण्वस्य दुर्मतिः ।
ऊरुं गजकराकारं ताडयन्निदमब्रवीत् ॥ ५.१०५.४१ ॥
ரிஷி கண்வனின் அந்த வார்த்தைகளை அலட்சியம் செய்து, அந்தத் தீய புத்தியுள்ளவன் யானைத் துதிக்கை போன்ற தன் தொடையில் தட்டியபடி இவ்வாறு சொன்னான்.
5.105.42
यथैवेश्वरसृष्टोऽस्मि यद्भावि या च मे गतिः ।
तथा महर्षे वर्तामि किं प्रलापः करिष्यति ॥ ५.१०५.४२ ॥
நான் ஈசுவரனால் படைக்கப்பட்டவனாய் இருப்பதுபோல், எது நடக்கவிருக்கிறதோ, எது என் வழியோ, அதுபோலவே, மகரிஷியே, நான் நடந்துகொள்கிறேன்; இந்த வீண் பிதற்றல் என்ன செய்யும்?
5.105.43
ततः कण्वोऽब्रवीत्क्रुद्धो दुर्योधनमपण्डितम् ।
यस्मादूकं ताडयसि ऊरौ मृत्युर्भविष्यति ॥ ५.१०५.४३ ॥
அப்போது கோபமடைந்த கண்வர் அறிவற்ற துரியோதனனிடம் கூறினார்: "நீ உன் தொடையில் அடிக்கிறாய்; ஆகவே தொடையே உனக்கு மரணமாகும்."